Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Канада Корольдік әскери-теңіз флотының "Ванкувер" эсминец-ы "Торникрофт" кемесі, бұрын "Торидор" кемесі, 1917-1919 жылдары Корольдік әскери-теңіз флоты үшін салынған. Корольдік теңіз флотында шектеулі қызметте болғандықтан, кеме 1928 жылы наурыз айында Корольдік Канада теңіз флотына берілді. 1936 жылға дейін негізінен оқу кемесі ретінде қызмет етті.
Destroyer of the Royal Canadian Navy
HMCS Vancouver, was a Thornycroft , formerly HMS Toreador built for the Royal Navy in 1917–1919. Seeing limited service with the Royal Navy, the ship was loaned to the Royal Canadian Navy in March 1928. The destroyer served primarily as a training vessel until 1936 when the vessel was discarded.
Дизайн
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік әскери-теңіз флотының барлау қызметі неміс торпедалық кемелерін зерттеді және олардың Ұлыбританияда жасалып жатқан жобаларға қарағанда жеңіл қаруланғандығын анықтады. Корольдік теңіз флоты кемелер арзан болу үшін жойғыш жобаларын өзгертті. Бұл Admiralty модификацияланған "Trenchant" немесе S класы деп аталатын жобаның кішірек, жылдам және арзан, тез жасалатын кемелер болатынын білдірді. Кемеде 90 офицер мен офицерлер болды. S класының Торникрофт нұсқасы. Кемелердің ұзындығы 276 фут (84 м), арқалығы 27 фут (8 м) және су астында 10 фут (3 м) болды. Олар "Яроу" немесе "Адмиралтейство" типті кемелерден үлкен болатын. S класының траулерінде бұрышы мен бұрышы біршама қатты, ал артқы жағы біршама бұрышты болды. Бұл кемелерге S класының жойғыштарының ең жоғары жылдамдығын берді. Алдыңғы қақпаның пулеметтері жоғары платформаға орнатылған. Сондай-ақ, олар ұшаққа қарсы қолдану үшін QF 2 фунт (40 мм) пулемётімен жабдықталған. Сондай-ақ, кемелерге төрт Льюис пулеметтері орнатылған.
During the First World War, Royal Navy intelligence investigated German torpedo craft and found that they were more lightly armed than the designs the United Kingdom was building. The Royal Navy altered their destroyer designs so that the ships would be less expensive. This meant that the design known as the Admiralty modified 'Trenchant' or S class would be smaller, faster and less expensive, ships which could be built quickly. The ships had a complement of 90 officers and ratings. The Thornycroft version of the S class displaced The vessels were 276 feet (84 m) long, had a beam of 27 feet (8 m) and a draught of 10 feet (3 m). They were larger than their sister ships of the Yarrow or Admiralty design. The S class had a trawler like bow with a more sharply sheered and turtleback forecastle. This gave the ships a maximum speed of
S class destroyers were armed with three quick firing (QF) /45 calibre Mk IV guns in three single mounts. The forecastle gun was placed on a raised platform. They were also equipped with a QF 2 pounder (40 mm) pom pom for use against aircraft. The vessels also had four Lewis machine guns installed.
Канаданың Корольдік әскери-теңіз флоты
Тореадор, оның қарындасы, британ үкіметі Канадаға 1927 жылы екі бұрынғы эсминцін ауыстыру үшін қарыз берді. Сонымен қатар, Канада үкіметі Портсмутта тағы екі эсминц салуды тапсырды. Кеме атақты зерттеуші Джордж Ванкувердің есімімен Ванкувер деп аталды. Кеме жағалаудағы көптеген порттарға барып, жаттығулар жүргізді. 1930 жылы Ванкувердің есімі Лондон әскери-теңіз келісімінде аталды, онда бір елдің әскери кемелерінің саны мен олардың көлемі шектелген. Бастапқыда батыс жағалаудағы оқу кемелері Кариб теңізі арқылы шығыс жағалаудағы кемелері сияқты круизге шықпады. Алайда Канада суларында бірнеше қыс өткізген соң, Ванкуверді Вест-Индияға Шампленмен қосылуға жіберді. 1931 жылы британдық Сыртқы істер министрлігі Канададан өзінің кемелерінің бірін Сальвадорға жіберуді сұрады, өйткені ол жерде британдық адамдар мен мүлікке қарсы көтеріліс болғаннан кейін, Корольдік әскери-теңіз флотының кемесі келгенше, қауіп күшейе түсті. 1932 жылы 23 қаңтарда келген Ванкувер мен Скина бастапқыда бөлек порттарға барды. Ванкувер порт Ла Юнионға жіберілді, онда кеме май құйып, қайта жабдықталды. Сол жерде британдық Шарж-д'Аффер кемеге қарулы взводты түсіру туралы телефон арқылы бұйрық жіберді, бірақ бұйрық ешқашан орындалмады. Порт-Ла-Униондағы уақыттың көп бөлігі бос уақытқа жұмсалды және деструктор 25 қаңтарға дейін сол жерде қалды, ол Акаджутлаға кетті. Ол Акаджутлада жоғары офицерлер ла матанза деп аталатын жерді тексеріп шыққаннан кейін қайтып келгенге дейін қалды. 1934 жылы Кариб теңізінде оқу кезінде Ванкувер сол уақытқа дейін Канада Корольдік әскери-теңіз флоты жасаған ең ұзақ круизге қатысты. Сол бір саяхатта кеме бір апта бойы Британдық флотының әскери-техникалық базасында жаттықты. 1935 жылы Канадада қызмет ететін екі S класты эсминецтің жағдайы айтарлықтай нашарлады. Бұл кездегі әдет - ғұрып бойынша, белсенді эсминецке әр алты жылдан сегіз жылға дейін толық және толық жөндеу (D2 деп аталады) жасалатын. 1918 жылы салынып біткен Ванкуверде мұндай жөндеу ешқашан болмаған. Ол және оның бауырласы 1934 жылы теңіз инженерлерімен тексерілді және екі кемені де жөндеу үшін 165 000 доллар кетеді деп қорытындыланды. Бұл үшін британдық үкіметпен жасалған қарыз шарттарында кемелерді жақсы күйде қайтару керектігі айтылған. Оларды Ұлыбританияға океан арқылы қауіпсіз тасымалдау үшін стандартты жөндеуден 50 000 доллар артық шығын кетеді. Ванкувер 1936 жылы жоюға дайын деп белгіленді. 1936 жылы 25 қарашада ақысын төлеп, 1937 жылы таратылды.
Toreador, along with her sister , were loaned by the British government to Canada in 1927 to replace their two existing destroyers, and At the same time the Canadian Government commissioned the construction of two further destroyers, and at Portsmouth. The vessel was renamed Vancouver, after the famous explorer, George Vancouver. The vessel was used as a training vessel, visiting many ports along the coast. In 1930, Vancouver was named in the London Naval Treaty, which put limits on the amount of warships a nation could have and their size. Initially the west coast training ships did not have a cruise through the Caribbean Sea like their east coast comrades. However, after a couple of winters in Canadian waters, Vancouver was sent to join Champlain in the West Indies. In 1931, the British Foreign Office requested that Canada send one of its vessels to El Salvador due to an increased threat to British persons and property there following a rebellion until a Royal Navy ship could arrive. Arriving on 23 January 1932, Vancouver and Skeena went to separate ports initially. Vancouver was sent to Port La Union, where the ship refueled and re provisioned. While there the British Charge d'Affairs sent an order by telephone for the ship to land an armed platoon, however, the order was never followed. Most of the time at Port La Union was spent passing idle and the destroyer remained there until 25 January when she departed for Acajutla. She remained at Acajutla until after the senior officers had returned from their inspection of what became known as la matanza. During a training deployment to the Caribbean Sea in 1934, Vancouver took part in the longest cruise attempted by the Royal Canadian Navy to that point. On that same deployment, the ship spent one week training with the British Home Fleet. By 1935 the condition of the two S class destroyers in Canadian service had deteriorated significantly. Custom at this time was to give an active destroyer a thorough and complete refit (referred to as a D2) every six to eight years. Vancouver, which had been completed in 1918, had never undergone such a refit. She and her sister ship were surveyed by naval engineers in 1934 and the report concluded that it would cost $165,000 to refit both ships. This had to be done as the loan conditions with the British government stipulated that the ships had to be returned in good condition. Rendering them safe for an ocean crossing to the United Kingdom would still cost $50,000 more than a standard refit. Vancouver were noted as being set for disposal in 1936. She was paid off on 25 November 1936 and broken up in 1937.