HMCS Loos

Кіріспе

HMCS Loos - Канаданың Корольдік теңіз флоты (RCN) қолданған он екі теңіз траулерінің бірі. Кингстон кеме құрылысы компаниясы 1917 жылдың қыркүйегінде суға түсіріп, 1918 жылдың тамызында пайдалануға берілді. 1920 жылы қызметінен босатылған Лус теңіз және балық шаруашылығы министрлігіне берілді, онда ол маякты жабдықтау кемесі ретінде пайдаланылды. 1937 жылы сатылып, 1940 жылы желтоқсанда RCN-ге қайта сатып алынды және қақпа кемесіне айналдырылды, соғыстың бір бөлігін Шелбернде, Новая Шотландияда өткізді. 1945 жылы Marine Industries Limited компаниясына қайтарылды, 1949 жылы Лоос бөлінді.

Дизайн және сипаттама

RCN-нің Battle класындағы траулерлері Канадаға Адмиралтействоның Атлантикалық мұхиттың батысындағы сауда кемелеріне неміс U-кемелерінің қатерлі әсері туралы ескертулеріне Канаданың теңіз күштері тарапынан жасалған жауаптың бір бөлігі болды. Канаданың шығыс жағалауында су асты кемелеріне қарсы патрульді күшейту мақсатында, бұл кемелер сол кездегі британдық Солтүстік теңіз траулерінен үлгіленді, өйткені Канадалық балық аулау кемелерінің стандартты түрлері патрульдік жұмысқа жарамсыз деп саналды. 1917 жылы 2 ақпанда екі кеме жасаушы компаниядан - Торонтодағы Полсон темір комбинатынан және Монреальдегі Канадалық Викерс компаниясынан он екі кемеге тапсырыс берілді. Canadian Vickers компаниясына берілген осы келісімшарттардың екеуі Онтарио штатының Кингстон қаласындағы Кингстон кеме құрылысы компаниясына тапсырылды. Бұл кемелер Монреальде салынған кемелермен бірдей дизайнды сақтады. Бұл кемелер Канаданың Викерс компаниясының жобасымен салынған. Олардың ұзындығы 40 метр, ал ені 8 метр, суға түсуі 4 метр. Кемелердің қозғалтқышы бір бұрандалы үш еселенген кеңейтулі қозғалтқышпен жұмыс істеді. Барлық он екі траулер алдыңғы жақта орнатылған QF 12 фунт 12 кВт әскери-теңіз пулеметтерімен жабдықталды. Траулер бірінші дүниежүзілік соғыста канадалықтардың қатысқан батыс майданындағы шайқастардан кейін аталды. Олардың құны бір кемеге 155-160 мың доллар. 1917 жылы кеме қатынасы кезінде пайдалануға арналған кемелердің құрылысы АҚШ-тың соғысқа кіруінен кейінге қалды. Шекарадан оңтүстікке қарай жоғары жалақымен бірге кемежайларда білікті жұмыс күші жетіспеушілігі пайда болды, сонымен қатар құрылыс материалдарының жетіспеушілігі болды. Канадалық Vickers компаниясынан тапсырыс берілген алты кеме траулер үшін қозғалтқыштармен қамтамасыз ету қиындықтарымен кейінге қалдырылды. Қаптамалар 1917 жылдың жазында жасалып бітті. Алайда, қозғалтқыштар күзге дейін келмеді. Бұл міндеттерді ол соғыс аяқталғанға дейін орындады және 1920 жылға дейін қызметте болды, содан кейін ол RCN-ге төленді. 1930 жылдардың соңында кеме мемлекеттік қызметтен шығып, Marine Industries компаниясына сатылды. Алайда, 1940 жылы 12 желтоқсанда КХК кемеге қайта ие болды. Бұрынғы траулер шлюз кемесі болып қайта құрылды, ол 14-ші шлюз кемесі болып қайта аталды және Шелберн қаласында орналастырылды. Соғыстан кейін кеме Marine Industries компаниясына қайтарылып, 1949 жылы таратылды.

The RCN's Battle class trawlers formed part of the Canadian naval response to Admiralty warnings to Canada about the growing German U boat threat to merchant shipping in the western Atlantic. Intended to augment anti submarine patrols off Canada's east coast, these ships were modelled on contemporary British North Sea trawlers, since the standard types of Canadian fishing vessels were considered unsuitable for patrol work. Twelve vessels were ordered on 2 February 1917 from two shipyards, Polson Iron Works of Toronto and Canadian Vickers of Montreal. Two of those contracts awarded to Canadian Vickers were subcontracted to Kingston Shipbuilding of Kingston, Ontario. Those vessels retained the same design as those built in Montreal. Those ships constructed using the Canadian Vickers design displaced and were 130 feet (40 m) long overall with a beam of 25 feet (8 m) and a draught of 13 feet (4 m). The vessels were propelled by a steam powered triple expansion engine driving one shaft creating giving the vessels a maximum speed of
All twelve trawlers were equipped with a QF 12 pounder 12 cwt naval gun mounted forward. The trawlers were named after battles of the Western Front during the First World War that Canadians had been involved in. They cost between $155,000 and $160,000 per vessel. Intended for use during the 1917 shipping season, the construction of the vessels was delayed by the entry of the United States into the war. With higher wages found south of the border, a shortage of skilled labour developed in the shipyards, coupled with a shortage of construction material. The six vessels ordered from Canadian Vickers were delayed further by difficulty in providing engines for the trawlers. The hulls had been finished during Summer 1917. However, the engines did not arrive until the fall. The trawler performed these duties until the end of the war, and remained in service until 1920, when she was paid off by the RCN. In the late 1930s, the vessel was sold out of government service to Marine Industries. However, the RCN reacquired the vessel on 12 December 1940. The former trawler was converted to a gate vessel and re designated Gate Vessel 14 and deployed at Shelburne, Nova Scotia. Following the war, the ship was returned to Marine Industries and broken up in 1949.