Кіріспе
Канадалық саясаткер, американдық заңгер және саяси қайраткер, туылған кездегі аты Барбара Грин Барбара Грин (1 қыркүйек 1945 жылы туған) - бұрынғы канадалық саясаткер. Ол 1988 жылдан 1993 жылға дейін Канаданың Прогрессивті консервативтік партиясының мүшесі ретінде қызмет етті. Ол бұрын Солтүстік Йорк қаласында муниципалды саясаткер болған және 1985 жылы қаланың мэрі болып сайланды. Ол қызыл тори және әлеуметтік мәселелерге прогрессивті көзқараспен қарайды. Грин Онтарионың шығысындағы Пемброк қаласында дүниеге келді, онда оның әкесі Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде орналасқан. Оның ата-анасы Альфред Грин және Мэри Маргарет Грин (туған есімі Хатчинсон) болды. Екеуі де Торонто университетінің Сент-Майкл колледжінің түлектері болды. Соғыстан кейін оның ата-анасы Торонтоға оралды, ал ол Солтүстік Торонтодағы Сент-Моника жеке мектебінде оқыды. Ол Торонто университетінің Сент-Майкл колледжін 1966 жылы ағылшын тілінде бакалавр дәрежесімен және 1967 жылы білім беру колледжін ағылшын және театр өнерінде бітірген. Ол 1967 жылдың қыркүйегінен бастап 1972 жылы қызметке сайланғанға дейін Солтүстік Йорк білім беру кеңесінің Виктория Парк орта мектебінде ағылшын тілінен сабақ берді.
the American attorney and political figure whose name at birth was Barbara Greene
Barbara Greene (born 1 September 1945) is a former Canadian politician. She served in the House of Commons of Canada from 1988 to 1993 as a member of the Progressive Conservative Party. She was previously a municipal politician in North York, and campaigned for mayor of the city in 1985. She is a Red Tory, and holds progressive views on most social issues. Early life and Career
Greene was born in Pembroke in eastern Ontario, where her father was stationed during World War II. Her parents were Alfred Greene and Mary Margaret Greene (née Hutchinson) of Toronto. Both were graduates of St. Michael's College, University of Toronto. Her parents returned to Toronto following the war, and she attended St. Monica's Separate School in North Toronto. She graduated from St Michael's College, University of Toronto in 1966 with a Bachelor of Arts in English and from the College of Education in 1967 with qualifications in English and Theatre Arts. She taught English at Victoria Park Secondary School for the North York Board of Education from September 1967 until she was elected to office in 1972.
Солтүстік Йорк қаласының бақылаушысы, 1972-1980
Грин алғаш рет 1972 жылдың желтоқсанында Солтүстік Йорк кеңесіне сайланып, қаланың бақылау кеңесінде орын алды, бұл органға сайланған алғашқы әйел. Оның бақылау кеңесіндегі орны оған Торонто қалалық кеңесінде автоматты түрде орын берді. Гриннің алғашқы науқаны негізінен аймақ мәселесіне байланысты болды: ол туысқандар болмаса немесе бір адам меншік иесі болмаса, адамдардың бірге өмір сүруін шектейтін муниципалдық заңға қарсы шықты (оның өзі мен оның әйел үйдестері осы заңның талаптарына сәйкес үйден шығарылады деп қорқытқан болатын). Грин әйелдердің, жалғыз басты адамдардың, жалға алушылардың және жалақылы жұмысшылардың құқықтары үшін сөйлеймін деп де дәлелдеді. Оның алғашқы мәселелерінің бірі жедел жәрдем қызметі болды. Ол "бір әйел соғысы" кезінде күресті, нәтижесінде Торонтода жедел жәрдем қызметтерін біріктіріп, Торонто жедел жәрдем қызметін құрды. Ол 1974, 1976 және 1978 жылдары бақылау кеңесінің мүшесі болып қайта сайланды, 1980 жылы ол қызметінен кетті. Бақылау кеңесінің (ағайына және төрт бақылаушыны кеңінен сайлаған) сайлауында ең жоғары орын алғандықтан, Грин 1974 жылы Солтүстік Йорк қаласының вице-мэрі болды. Осы қызметте ол Торонтоның атқарушы комитеті мен Бюджет жөніндегі кіші комитетте қызмет етті және түрлі уақытта көптеген ведомстволардың, соның ішінде Қоғамдық қызметтер мен тұрғын үй департаменттерінің, полиция мен жедел жәрдем департаменттерінің бюджеттерін қарады. Ол сондай-ақ 1975 жылғы провинциялық сайлауда Онтарионың заң шығарушы жиналысына үміткер болды, ол Даунсвьюда жаңа демократ Одоардо Ди Сантодан жеңілді. Гриннің бірге тұру заңын реформалауды қолдауы оны бастапқыда оны қолдаған, бірақ кейін қаладан пансионаттарды алып тастауға тырысқан Солтүстік Йорк қаласының мэрі Мел Ластманға қарсы қойды. Сегіз жылдық заңдық шайқастан кейін адвокат Барри Свадрон QC, Солтүстік Йорк тұрғыны Дуг Беллдің атынан, оны туысы жоқ адамдармен бірге тұрғаны үшін айыптап, Канаданың Жоғарғы соты Гриннің ұстанымын қолдады және 1979 жылдың сәуірінде муниципалды жарлықты жойды. Грин Торонто метрополитеніндегі үйлерді нарықтық бағалау реформасын жақтады және провинциялық қазынашы Дарси МакКьюды 1978 жылы бұл ұсыныстан бас тартқаны үшін сынға алды. 1979 жылы Торонтоның көлік комиссиясында темекі жарнамасына қарсы сөйледі. Ол сондай-ақ аймақтық бақылау кеңестерін жою және метро төрағасын тікелей сайлауды қоса алғанда, сайлау реформаларын қолдады. Ол 1980 жылы Солтүстік Йорк қаласының мэрі лауазымына Ластманға қарсы тұруды ойлады, бірақ сәтті науқан өткізуге қаржы ресурстары жоқ деген негізде бас тартты. Ол бақылау кеңесінің қайта сайлануына ұмтылмады, оның орнына Гарвард Кеннеди мектебінде мемлекеттік басқару магистрі (аспирантура) бағдарламасына түсетінін мәлімдеді. Грин Торонтоға оралғаннан кейін мемлекеттік қызметте көрнекті лауазымға ие болды, бірақ табысқа жетпей, орта мектепте ағылшын тілі сабағын оқыта бастады.
Солтүстік Йорк қаласының бақылаушысы, 1982-1985 жылдар
Грин 1982 жылы муниципалдық саясатқа оралды, Солтүстік Йорктың бақылау кеңесінде екінші орынға сайланды және Метроның атқарушы комитетіне автоматты түрде орын алды. Ол Торонто транзиттік комиссиясының бюджетіне қысқартуды талап етті, ол 1984 жылға қарай "бақылаудан тыс" болды деп дәлелдеді. Грин тікелей сайланған кеңес мүшелері жеткілікті түрде есеп бере алмайтындығын негізге ала отырып, Метро кеңесшілерін тікелей сайлауды қолдады. Ол өзінің бұрынғы рөлін қайтадан жалғастырды және оның саясаты стилі артта қалған келісімдерге оң әсер ететінін және кеңесшілерді шешім қабылдау процесінен жиі алып тастайтынын айтып, Мел Ластменнің көрнекті сыншысы болды. Грин 1983 жылы тамызда қала жоспарлау комиссары Брюс Дэвидсонның отставкаға кетуін талап етіп, оның ірі құрылыс компаниясына 265 000 доллар қарызын мүдделер қақтығысына әкеп соқты деп дәлелдеді. Ол 1984 жылы маусымда Солтүстік Йорк қаласының қоғамдық денсаулық сақтау бөліміне елеулі қысқартуларға қарсы шыққан төрт кеңесшілердің бірі болды, кейіннен қала үшін оң іс-қимыл бағдарламасын қолдаған жалғыз қалалық бақылаушы болды. Грин Норт-Йорк кеңесшісі Эндрю Боринсті 1983-1984 жылдары дұрыс емес мінез-құлық танытты деп айыптап, оның отбасының мүліктік иеліктері оны ұсынылып отырған Норт-Йорк азаматтық орталығына қатысты жарияланбаған мүдделер қақтығысына ұшыратты деп мәлімдеді. Боринс Гринді жамандағаны үшін сотқа берді, ал Грин оған қарсы шығып, Боринсті мүдделер қақтығысы үшін айыптайды. 1984 жылы 20 наурызда Боринс төменгі сатыдағы соттарда жеңіске жетті, бірақ бұл шешім апелляциялық шағымда жойылды. Кейіннен Бөлімдік соттың судьясы Гриннің айыптауын растады және 1985 жылы 16 сәуірде Боринсті кеңес отырысынан айырды. 1984 жылғы федералды сайлауда оған Прогрессивті консервативтік партияның Эглинтон-Лоуренс кандидатурасын ұсыну ұсынылды, бірақ ол бас тартты. Грин 1985 жылы Солтүстік Йорк қаласының мэрі Мел Ластманға қарсы шығып, ашық үкімет құруға уәде берді және Ластман "Солтүстік Йорк тұрғындарының өз аудандарын жоспарлауға қатысу құқығын жоққа шығарды" деп мәлімдеді. Ол кандидаттар арасындағы жасырын жеккөрушілікке ұшыраған айтыста елеулі айырмашылықпен жеңілді. Грин сайлаудан кейін оқытушылыққа оралды, ол Солтүстік Йорк білім беру кеңесінде медиа зерттеулер, ағылшын және драма өнері сабақтарын оқытты.
Парламент мүшесі
Грин 1988 жылы саяси өмірге қайта оралды, ол Дон-Вэлли-Норт үшін прогрессивті консервативті федералды кандидатураны Питер Айр Филлипске қарсы жеңіп алды. Кейін ол 1988 жылғы федералды сайлауда либерал Саркис Асадурянды аз ғана айырмашылықпен жеңіп, жеңіп шықты. (Концерт пианині Антон Куэрти Жаңа демократиялық партия үшін үшінші орын алды.) Грин министрлікке тағайындалады деген кейбір БАҚ-тың болжамдары болды, бірақ ол Брайан Малроунидің үкіметінің қолдаушысы ретінде парламентте қызмет етті. Грин 1989 жылы Прогрессивті консервативті үкіметті иммиграциялық заңның бір бөлігін өзгертуге шақырды, ол мүгедектерді кемсітеді деп айтты. Сондай-ақ, ол мұғалімдерге сыныпта талдау үшін материалдарды көшіріп, көбейтуге рұқсат беру үшін Канаданың авторлық құқық туралы заңдарын өзгерту керектігін айтты. 1989 жылдың қараша айының соңында ол Канаданың аборт заңдарын зерттейтін парламенттік жұмыс тобының мүшесі болып тағайындалды. Грин өзінің үкіметі 1990 жылы көпмәдени ұйымдарға жұмсаған шығындарын қысқартуға наразылық білдірді. Ол денсаулық сақтау, әлеуметтік мәселелер, қарттар және әйелдер мәртебесі жөніндегі парламенттік тұрақты комитеттің және балалардың кедейлігі мен әйелдердің мәртебесі жөніндегі екі кіші комитеттің төрағасы болды. Оның "Әйелдерге қарсы соғыс" атты комитеттің зорлық-зомбылық туралы баяндамасын премьер-министр мен оппозициялық партиялар қолдады, бірақ кейбір прогрессивті консервативті арткы орынбасарлар оның тақырыбы "қозғалыс және қоздырғышты" деген негізде қарсы болды. Бұл кейіннен әйелдерге қарсы зорлық-зомбылыққа қарсы іс-қимылдың маңызды бағдарламасына әкелді, оның ішінде әйелдер баспаналары мен полиция үшін білім беру бағдарламалары бар. Грин қару-жараққа қатаң бақылау жасауды қолдады және 1991 жылдың соңында ұлттық қару-жарақ тізілімін құру туралы заң жобасын енгізу жоспарларын жариялады. Бұл бастамаға партияның көптеген мүшелері қарсылық білдірді. 1991 жылы сәуірде Грин қолданыстағы салықтық және әлеуметтік жеңілдіктерді төмен табыс деңгейі бар канадалықтарға арналған бірыңғай ұлттық балаларды қолдау бағдарламасына қосуды талап етті. Грин қазіргі жәрдемақылар кедейлерге қарағанда бай отбасыларға артықшылық беретінін және теңгерімді өзгерту қажет екенін айтты. Сыншылар ұсынылып отырған өзгерістер осы бағдарламалардың жалпыға бірдей қолданылуына қауіп төндіреді және осал орта табысты отбасыларға берілетін жәрдемақыларды азайтады деп алаңдаушылық білдірді. Малроуни үкіметі балаға салықтық несие беру бағдарламасын жүзеге асырды, бірақ ол бастапқыда қолдаған ұлттық күндізгі күтім бағдарламасына арналған баяндамада берілген ұсыныстарды жүзеге асырмады. Грин үкіметті бағдарламаны сол жылдың соңында қайта құруға көндіруге тырысты, бірақ нәтиже жоқ. Грин сондай-ақ провинциялар арасындағы үлкен айырмашылықтарды жою үшін әлеуметтік көмек көрсетудің ұлттық стандартын жасауға тырысты. Грин әлеуметтік көмек алушыларға азық-түлік банктеріне балама ретінде тәуелсіздікке қол жеткізуге көмектесетін жеткілікті табыс пен бағдарламаларды шақырды, ол бұл қажетті емес тәуелділік мәдениетін тудырады деп мәлімдеді. Торонтодағы Daily Bread Food Bank-тың директоры Жерард Кеннеди оның пікірлері Канададағы аштық мәселелерін "сыртқа қарап талдау" екенін айтты. Грин азық-түлік банктерін жабуға шақырмады, кейбір ақпараттарға қарамастан. Грин сондай-ақ, кедейлік Канадада нашар анықталған ұғымға айналды деп мәлімдеді, өйткені Канадада кедейлік деңгейін анықтау үшін қолданылатын төменгі табыс шегерімдері басқа субсидияларды қамтымайды. Ол Канададағы кедейлік шегінен төмен саналатын көптеген адамдар шын мәнінде кедей емес екенін, ал кейбір шын кедейлерге көмек көрсетілмейтінін айтты. Ол былай деген: "Біздің кедейлердің кейбірі әлемдегі ең бай кедейлер болуы мүмкін. Біздің кедейлеріміздің өз пәтерлері мен телевизорлары бар". Бірнеше оппозициялық депутаттар мен әлеуметтік агенттіктер Гриннің пікірлерін сынға алып, ол мәселені бұрмалап отыр деп дәлелдеді. Грин 1992 жылы емделу кезінде емдік препараттарды өндірушілердің ақпаратына аса тәуелді болып қалғандығын айтып, сүт безінің қатерлі ісігі эпидемиялық масштабтағы проблемаға айналып бара жатқанын дәлелдеді. Ол дәрі-дәрмектерді және басқа да биомедициналық өнімдерді бекіту үшін жаңа агенттік құруды қолдады. Оның емшек қатерлі ісігі туралы баяндамасы 50 миллион долларлық зерттеу бағдарламасын қаржыландыруға әкелді, ол үшін...
In April 1991, Greene called for existing tax and social benefits to be rolled into a single national child support program targeted to benefit low income Canadians. Greene argued that existing benefits favoured wealthier families over the poor, and that the balance needed to be changed. Critics expressed concern that the proposed changes would threaten the universality of these programs, and reduce benefits for vulnerable middle income families. The Mulroney government implemented the child tax credit program but did not implement the recommendations in the report for a national day care program which it had initially supported. Greene tried to convince her government to re establish the program later in the year, without success. Greene also sought to create a national standard for social assistance to eliminate the wide disparities between the provinces. Greene called for an adequate income and programs to assist social assistance recipients to become independent as an alternative to food banks, which she argued were creating an unwanted culture of dependence. Gerard Kennedy, the director of Toronto's Daily Bread Food Bank, said that her comments reflected a "superficial analysis" of hunger issues in Canada. Greene did not call for food banks to be shut down, despite some reports to the contrary. Greene also argued that poverty had become a poorly defined concept in Canada, as the Low Income Cut Offs used to determine poverty levels in Canada did not include other subsidies. She argued that many people listed as being below the poverty line in Canada were not actually poor, while some of the real poor were not being assisted. She was quoted as saying, "Some of our poor may be the most well off poor in the world. Our poor have their own apartments and televisions." Several opposition MPs and social agencies criticized Greene's comments, arguing that she was misrepresenting the issue. Greene argued that breast cancer was becoming a problem of epidemic proportions in 1992, and argued that the federal Department of Health had become too dependent on information from drug manufacturers in regulating its treatment. She supported the creation of a new arms length agency to approve drugs and other biomedical products. Her committee report on breast cancer resulted in a $50 million research funding program for which she received a national award from the Canadian Breast Cancer Foundation in 1992. Greene supported Kim Campbell's 1993 bid to succeed Mulroney as Progressive Conservative leader and prime minister, arguing that Campbell's ideology was fiscally conservative and socially liberal. After Campbell's victory at the 1993 Progressive Conservative leadership convention, there was renewed speculation that Greene would be appointed to cabinet. She was not, although she was appointed as parliamentary secretary to the President of the Treasury Board on 1 September 1993. The Progressive Conservatives were resoundingly defeated in the 1993 federal election, and Greene lost to Liberal candidate Sarkis Assadourian by a significant margin in a rematch from 1988.
1993 жылдан кейін
Грин федералды саясатты тастағаннан кейін өзінің оқытушылық мансабына оралды. Ол 1997 жылы провинциялық прогрессивті консервативті кандидат ретінде саяси оралуға тырысты, бірақ Солтүстік Йорк округінде Ориольде либералды Дэвид Капланнан жеңілді.
Жеке өмір
Гриннің бір қызы мен екі немересі бар. Гриннің 1978 жылы жүктілігі бұқаралық ақпарат құралдарының назарына жаңалық болғандықтан ғана емес, сонымен қатар ол тұрмысқа шықпағандықтан және әкесі туралы айтудан бас тартқандықтан да түсті. Ол Канаданың билікте тұрған кезде бала туған тұңғыш саяси қайраткері.