Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ұлыбританиялық белгілі Викториялықтардың биографы Джон Джулиан Тимоти Джил, Тим Джил (Тим Джил) (1945 жылы 27 қаңтарда туған) - Ұлыбританиялық белгілі Викториялықтардың биографы және романдар жазушы. Оның басылымдарына Дэвид Ливингстонның мемуарлары мен өмірбаяндары (1973), Лорд Баден Пауэлл (1989) және сэр Генри Мортон Стэнли (2007) кіреді.
British biographer of notable Victorians
John Julian Timothy Jeal, known as Tim Jeal (born 27 January 1945), is a British biographer of notable Victorians and is also a novelist. His publications include a memoir and biographies of David Livingstone (1973), Lord Baden Powell (1989), and Sir Henry Morton Stanley (2007).
Ерте өмір
Тим Джил 1945 жылы 27 қаңтарда Лондонда мемлекеттік қызметші Клиффорд Фриман Джил мен Нора Маргарет Сабинаның, сэр Томас Эдвард Сабина Паслидің, 3-ші баронеттің және 14-ші Хантингдон графының қызы Констанс Уилмот Энни Хейстингстің қызы болып дүниеге келді. Ол Лондонның Вестминстер мектебінде және Оксфордтың Крайст-Черч мектебінде білім алған. Клиффорд Джил, ол туралы оның ұлы 2004 жылы естеліктерін жариялады, христиан мистигі және Англикандық Order Of The Cross қауымының ізбасары болды және сол сияқты пацифизм мен вегетариандықты ұстанды. Джил Джойс Джилге үйленген және олардың үш қызы бар.
Tim Jeal was born in London, 27 January 1945 to civil servant Clifford Freeman Jeal and Norah Margaret Sabine, daughter of Sir Thomas Edward Sabine Pasley, 3rd Baronet, and Constance Wilmot Annie Hastings, daughter of the 14th Earl of Huntingdon. Jeal was educated at Westminster School, London, and Christ Church, Oxford. Clifford Jeal, about whom his son published a memoir in 2004, was a Christian mystic and follower of the Anglican Order Of The Cross fellowship and as such practised pacifism and vegetarianism. Jeal is married to Joyce Jeal and they have three daughters.
Теледидар
1966 жылдан 1970 жылға дейін BBC теледидары үшін жұмыс істеді.
From 1966 to 1970, he worked for BBC Television in the features group.
Жазу
Джил 1960-шы жылдардан бері Лондон мен Нью-Йорктегі баспалар үшін кітап жазады. Оның шығармаларының көбісі ойдан шығарылған болса да, ол өмірбаяндарымен танымал. 1973 жылы алғашқы басылымы басылғаннан бері Ливингстон ешқашан басылмай келді және 2013 жылы Йель университетінің баспасында қайта қаралған және кеңейтілген басылымда қайта шығарылды. Баден Пауэлл (1989) еңбегінде Джил 20-ғасырда құлдыраған атақ-даңқының қалпына келтірілуіне себепші болған генерал-лейтенант Баден Пауэллдің 1-ші баронды қайта қарайды. Алайда, Джил сонымен қатар Лорд Баден Пауэлл гомосексуал, тіпті басқыншы деп ойлады, бұл танымал баспасөзде үлкен көңіл бөлуге әкелді, бұл скаутингтік ұйымдарда Уильям Хиллкорттың Баден Пауэллдің бұрынғы өмірбаянын қайта шығаруына әкелді. 1995 жылы Джилдің кітабы Channel 4 телеарнасының "Сырлы өмірлер" сериясындағы Лорд Баден Пауэлл: The Boy Man атты деректі фильмнің негізі болды. 2007 жылы сэр Генри Мортон Стэнлидің өмірбаяны Стенлиді көбірек жанашырлықпен көрсеткен ревизионисттік есеп болды. Профессор Джон Кэри The Sunday Times газетінде Джилдің "тарихтың кінәлі адамын жан-жақты қорғауы" сәтті болғанын мойындап, былай деп қорытындылады: "Бұл кітапты оқығаннан кейін, егер олар Стенлиден гөрі жақсырақ әрекет етер еді деп ойлаған болса, егер олар осындай қауіп-қатерге тап болса, онда олардың қиялы тереңде болуы керек". Тим Гардам "The Observer" газетінде "Жел Виктория дәуіріндегі ең күрделі британдық кейіпкерлердің бірін оңалту міндетін орындады" деп жазды. Кевин Рашби The Guardian газетінде "ревизионизмнің қауіптілігін білетінін" және Стэнлидің Джейл айтқандай кінәсіз екендігіне күмәнданатынын айтты. Ол Стэнлиді "жақсы оқыған ғалым" деп атағанмен, оның "Генри Мортон Стэнли туралы соңғы сөз" болатынына күмәнданатынын айтты. "Вашингтон пост" газетінде Джейсон Робертс "Бұл таңғажайып, түпкілікті өмірбаян" "қатесіз жеңіске" ие болды деп жазды; ал "Нью - Йорк таймс бук ревью" журналында Пол Тэру оны "Стенлидің ең бақытты, ең жақсы ақпараттандырылған, ең толық және ең оқымды [білімді]" деп сипаттады. Тим Джил Брюсселдегі Орталық Африка Корольдік мұражайындағы Стенлидің үлкен жинағына бірегей қол жеткізді және көптеген хаттарды, күнделіктерді және басқа да құжаттарды (Стенли мен Бельгия королі Леопольд II арасындағы хат алмасуды қоса алғанда) көрді. Кітаптың сыншылары да болды. Кениялық заң профессоры Макао Мутуа "Егер Желдің әрекеті адамгершілікке толы Стэнлидің қайта тірілуі болса, онда мен оны толықтай сәтсіздікке ұшыраған деп есептеймін" деп айтты. Ол "автор кез-келген жеке күн тәртібінің алдын алып, тарихтың өз атынан сөйлеуіне жол беруі керек еді. Оның орнына, Джейл тарихи жынды қорғау үшін саяси кітап жазады". Нилдің барлаушылары: Ұлы Викториялық саяхаттың жеңісі мен трагедиясы (2011) - бұл Джон Ханнинг Спейк, Джеймс Август Грант, Ричард Фрэнсис Бертон, Сэмюэл Уайт Бейкер, Генри Мортон Стэнли, Дэвид Ливингстон және басқа көптеген адамдар 1856-1878 жылдар аралығында Нилдің көзін іздеу туралы. Бұл әсіресе Джон Ханнинг Спекке, оның беделін қалпына келтіруге тырысады, оған көздің құпиясын ашудың арқасында несие беріледі. Джил бұл кітапты Алан Мурхедтің "Ақ Ніл" кітабының жаңартуы ретінде ұсынды.
Jeal has been writing books since the 1960s, for London and New York based publishers. Although most of his works are fictional, he is best known for his biographies. Livingstone has never been out of print since first publication in 1973 and in 2013 was reissued in a revised and expanded edition by Yale University Press. In Baden Powell (1989), Jeal offers a revisionist account of Lieutenant General The 1st Baron Baden Powell, founder of the Boy Scouts, restoring his reputation which had deteriorated during the 20th century. However, Jeal also speculated that Lord Baden Powell was a homosexual, even a repressed one, and this sparked a great deal of attention in the popular press culminating in scouting organisations reissuing an earlier biography of Baden Powell by William Hillcourt to dilute attention and sales of Jeal's book. In 1995, Jeal's book was the basis for a TV documentary in the Channel 4 series "Secret Lives" entitled Lord Baden Powell: The Boy Man. The 2007 biography of Sir Henry Morton Stanley was a revisionist account that showed Stanley in a more sympathetic light. Professor John Carey in The Sunday Times accepted that Jeal's 'ardent, intricate defence of a man history has damned' had been successful, and concluded: 'Anyone who, after reading this book, imagines they would have behaved better than Stanley, if faced with the same dangers, must have a vivid imagination.' Tim Gardam said in The Observer that Jeal had 'fulfilled a mission to rehabilitate one of the most complex heroes of Victorian Britain'. Kevin Rushby in The Guardian said he was 'aware of the dangers of revisionism' and doubted that Stanley was as innocent as Jeal argued. While calling Stanley 'an awesome piece of scholarship executed with page turning brio,' he expressed doubt that it would be the 'last word on Henry Morton Stanley.' In The Washington Post, Jason Roberts wrote of ' this commanding, definitive biography' being 'an unalloyed triumph '; and in the New York Times Book Review, Paul Theroux described it as 'the most felicitous, the best informed, the most complete and readable [biography of Stanley]'. Tim Jeal had unique access to the massive Stanley collection in the Royal Museum of Central Africa in Brussels and saw many letters, diaries and other documents (including correspondence between Stanley and King Leopold II of the Belgians) unseen by previous biographers. The book had its detractors. Kenyan law professor Makau Mutua said "If Jeal's attempt was the resurrection of a humane Stanley, then I must judge him a complete failure," going on to suggest that "the author should have set aside any biased personal agendas and let history speak for itself. Instead, Jeal writes a political book in defence of a historical monster." Explorers of the Nile: The Triumph and Tragedy of a Great Victorian Adventure (2011) is about the search for the source of the Nile by John Hanning Speke, James Augustus Grant, Richard Francis Burton, Samuel White Baker, Henry Morton Stanley, David Livingstone and many others from 1856 1878. It is particularly focused on John Hanning Speke, seeking to restore his reputation, who is credited with unraveling the mystery of the source. Jeal has pitched the book as an update to Alan Moorehead's The White Nile.