Кіріспе
АҚШ топырағын түсіну және басқару бағдарламасы АҚШ-тағы Ұлттық кооперативтік топырақ зерттеу бағдарламасы (NCSS) - бұл федералды, аймақтық, мемлекеттік және жергілікті агенттіктер мен мекемелердің бүкіл ел бойынша серіктестігі. Бұл серіктестік бірлесіп жұмыс істейді, зерттеу, түгендеу, құжаттама, жіктеу және түсіндіру топырақтар және тарату, жариялау және пайдалануды насихаттау туралы ақпаратты топырақтар туралы АҚШ және оның сенімгерлік аумақтары. ҰҚЖБ қызметі ұлттық, аймақтық және мемлекеттік деңгейде жүзеге асырылады.
The National Cooperative Soil Survey Program (NCSS) in the United States is a nationwide partnership of federal, regional, state, and local agencies and institutions. This partnership works together to cooperatively investigate, inventory, document, classify, and interpret soils and to disseminate, publish, and promote the use of information about the soils of the United States and its trust territories. The activities of the NCSS are carried out on national, regional, and state levels.
Шолу
Ұлттық кооперативтік топырақ зерттеу бағдарламасы (NCSS) - АҚШ Ауыл шаруашылығы министрлігінің табиғи ресурстарды қорғау қызметі Федералды жерді басқару агенттіктерінің, мемлекеттік ауыл шаруашылығы тәжірибелік станцияларының, округтердің, қорғау аудандарының және басқа да арнайы мақсаттағы аудандардың серіктестігі. Бұл бағдарлама топырақ зерттеуін жүргізуде қажетті ақпаратты ұсынады. Ол жер ресурстарын жердің мүмкіндіктерін және қажетті консервациялық өңдеулерді анықтау үшін негіз ретінде түгендеуге, халыққа топырақ туралы ақпарат беруге (негізінен карталар арқылы) және топырақ туралы ақпаратты пайдаланатындарға техникалық қолдау көрсетуге бағытталған. Жеке меншіктегі жерлердің 90%-дан астамы картаға түсірілді. 2001 қаржы жылында карталар дайындалды немесе жаңартылды.
Тарих
Ұлттық кооперативтік топырақ зерттеуі 1896 жылы құрылғаннан бері бірнеше серіктестерді қамтыса да, серіктестердің күш-жігерін үйлестіру бойынша федералды жауапкершілік USDA-да болды. Алайда топырақ зерттеу жауапкершілігі USDA-да бірнеше рет ауысты: USDA Weather Bureau-да 1894 жылы ауыл шаруашылығы топырағы бөлімі. 1899 жылы атауы топырақ бөлімі болып өзгертілді. 1901 жылы бөлімнің мәртебесі топырақ бюросына көтерілді. 1927 жылы Химия және топырақ бюросын құру үшін Химия бюросымен біріктірілді. 1938 жылы топырақ бөлімі Өсімдік өнеркәсібі бюросына берілді. 1942 жылы Аграрлық зерттеулер басқармасының құрамына еніп, Өсімдік өнеркәсібі, топырақ және ауыл шаруашылығы инженериясы бюросы болып өзгертілді. 1952 жылы топырақ зерттеу бағдарламасы топырақты қорғау қызметіне (ТҚҚ) берілді. 1994 жылы атауы Табиғи ресурстарды қорғау қызметі болып өзгертілді.
1894 Division of Agricultural Soil within the USDA Weather Bureau. 1899 Name changed to Division of Soils. 1901 Division moved up in status to Bureau of Soils. 1927 Merged with the Bureau of Chemistry, forming the Bureau of Chemistry and Soils. 1938 Soils unit transferred to the Bureau of Plant Industry. 1942 Changed name to Bureau of Plant Industry, Soils, and Agricultural Engineering, becoming part of the Agricultural Research Administration. 1952 Soil survey program transferred to the Soil Conservation Service (SCS). 1994 Name changed to Natural Resources Conservation Service.
Ерте тарих
Құрама Штаттардың топырақты зерттеуге арналған бастапқы федералдық билік 53-ші Конгресс жазбасында, 169-шы тарауда, 1896 жылғы Ауыл шаруашылығын қаржыландыру туралы заңда қамтылған. Милтон Уитни - ауыл шаруашылығы топырағы бөлімінің бірінші бастығы. Бөлім 1894 жылы USDA Weather Bureau аясында құрылды, бірақ Ұлттық кооперативтік топырақ зерттеуінің басталуымен топырақтар бөлімі Ауыл шаруашылығы министрлігіне кіретін тәуелсіз бөлім болды. Топырақты зерттеудің алғашқы көрінісі география мен топырақтың химиясын біріктіретін зерттеу болды. Зерттеу жұмыстарын жүргізген ер адамдар геологтар немесе химиктер болды; олардың ешқайсысы агрономияда білім алған жоқ. 1899 жылы 3 мамырда Уитни 16000 доллар қаржымен далалық операцияларды бастады. Сол жылы жердің төрт түрлі жері картаға түсірілді. Мэриленд штатындағы Сесил округі мен Коннектикут штатының Коннектикут аңғарының басым бөлігі темекі өсіретін жерлерге бөлінген. Юта штатының Солт-Лейк аңғары мен Нью-Мексиконың Пекос өзені аңғарының зерттеуі суландыру және жерді қалпына келтіру жобалары жоспарланған сілтілі топырақ аймақтарына шоғырланды. Топырақ зерттеулері 1970 жылға дейін егістік жерлерге немесе егістік жерлерге арналған түсіндірмелерге бағытталған, ол кезде NCSS ауқымы қалалық жерлерге назар аудару үшін кеңейтілген. 1899 жылы басталған төрт зерттеу саласының үшеуі келесі жылы жарияланды. Алғашқы зерттеулер үшін гектарынан 3/10-дан бір цент шығын түседі. 1999 жылы топырақ зерттеуі бір гектарға шамамен 3 доллар тұрады. Жердің пішіні ерте зерттеу барысында пайдаланылған негізгі ерекшелік болды. Көп ұзамай топырақ сериялары топырақ түрлерінің топтамалары ретінде пайда болды. 1906 жылы Майами топырағының сериясына мұздық аймақтардан 16 топырақ түрі, ал Норфолк сериясына жағалаудағы жазық жерлерден 12 топырақ түрі кірді. Сол кезде бірнеше басқа сипаттамалар қосылды. Олар: топырақтың түсі, органикалық құрамы, топырақтың құрылысы, дренаж, эрозияға ұшырау мүмкіндігі және жер қойнауының табиғаты. Топырақ провинциялары құрылды және топырақ сериялары олардың аумағына шектелді. Алдымен топырақтар бір жинақталған бастапқы материалдан пайда болған сериялар анықталды: мұздық, желмен соққан, аллювиалды және т.б. Геологиялық зерттеу карталары әдетте қол жетімді емес еді және ерте топырақ зерттеушілері өздерінің базалық карталарын әзірлеу үшін жазық кесте мен алидаданы қолданды. Топырақты зерттеу жұмыстары 1 дюймді 1 мильге өлшеген карталық масштабта жүргізілді. 1999 жылғы шкала 1:12000 немесе 1:24000 шамасында қалыпты түрде қалыптасқан. Жарияланған топырақ зерттеулерінде алты түрлі шкала қолданылған. 1913 жылы Кёртис Ф. Марбут топырақ зерттеуінің меңгерушісі болып тағайындалды, ол өлімге дейін осы лауазымда болды. Марбут 1895 жылдан 1910 жылға дейін Миссури университетінде геология және физиография профессоры болды. Геолог және географ ретінде оның бастапқы көзқарасы топырақтар астындағы геологияның беткі бейнесі болды. Марбут топырақ туралы ғылымды геологиядан бөлек деп тануға көшті. Калифорния университетінің Юджин У. Хильгард және Иллинойс университетінің Хопкинс бұл өзгеріске үлкен ықпал етті. Жер грантын алған университеттер тұңғыш кезден бастап Ұлттық кооперативтік топырақ зерттеу жұмысына тығыз араласты. 1920 жылы топырақ геодезиялық зерттеушілерінің көпшілігі жер гранты университеттері мен басқа да ауыл шаруашылығы колледждерінің түлектері болды. Топырақ ғылымының өзіндік сала ретінде танылуына Ресей топырақ ғылымы мектебі мен әсіресе К. Д. Глинка (1867-1927) ықпал етті. Бұл топырақ ғалымдары топырақ профилінің топырақ горизонттарына негізделген топырақтарды сипаттады. Бұл топырақ табиғи шекараларға көбірек танылған. Бұрын топырақ 6 дюйм тереңдікпен бөлінеді. Пайдаланылған тереңдіктер 0-ден 7, 7-ден 13, 13-тен 20, 20-дан 27, 27-ден 34, 34-ден 40 дюймге дейін бірнеше жыл бойы бақылау тереңдігі болды, содан кейін ол 2 метрге дейін кеңейтілді. 1920 жылы Марбут топырақты жіктеу схемасы бойынша жұмысын бастады. 1927 жылы ол Глинканың "Әлемнің ірі топырақ топтары және олардың дамуы" атты еңбегін неміс тілінен ағылшын тіліне аударған. Оның жіктеу схемасы 1935 жылғы жүйеге айналды, ол 1938 жылы "Егіншілік, топырақ және адамдар жылнамасында: 1938 жылғы USDA топырақ таксономиясында" жарияланған жүйеге айналды. Классификацияның ең жоғары деңгейінде топырақтар педокаль және педальфер болып бөлінеді. Педокалды құрғақ климатта және карбонатқа бай топырақта қолданған. Педальферлер Удик шекарасынан ба...
Hugh Bennett promoted local interest and input in soil conservation. To achieve this, Bennett pushed for soil districts in each state. Each district board, made up of elected local landowners and farmers, determines the issues and concerns for their area, usually a county, with the SCS providing requested technical assistance. by the 1940s, most states had passed laws to form Soil Conservation Districts. In some states, like Indiana, Conservation Districts became dissatisfied with Federal technical involvement and SCS was excluded from the state. Consistent with this, states like Indiana directed their own cooperative soil survey efforts. In some states like Missouri, the newly formed districts, relying on SCS technical assistance, ignored scientific data and input from the universities, which responded by opposing the formation of additional districts. This was resolved by the expansion of the Cooperative Extension Service. It is now typical for all counties have a Conservation District, and a University Extension agent. Both Conservation Districts and Cooperative Extension are partners in the National Cooperative Soil Survey. In 1951, the SCS developed the Land Capability System. By using factors such as flooding frequency, slope, rockiness and clay or sand content, the best use for the soil can be estimated. National Cooperative Soil Survey standards assure the soil survey data is consistent with the Land Capability Classification System. During the Dwight D. Eisenhower administration much of the Department of Agriculture was reorganized. In 1952, all soil survey work by the USDA was consolidated and responsibility for Federal leadership in the National Cooperative Soil Survey partnership was given to the SCS. This included all mapping, classification, interpretation, laboratory services, map compilation and nationwide publication. The Bureau was then abolished and Kellogg became head of the USDA soil survey program. After being assigned the responsibility of the entire soil survey program, the SCS shifted from making individual conservation plan soil surveys and land use maps to making complete county soil surveys. This reorganization did not set well with some universities and individuals that had been involved in the soil survey program up to that point. From 1899 until this time a number of agencies, both state and federal, had financial support to perform soil survey work. The consolidation of soil survey activities (and funding) into the SCS program was a hard pill for many to swallow.