Кіріспе
Тарих бойы ғалымдар мен олардың жұмысын экономикалық қолдау жүйелері ғылыми зерттеулердің сипаты мен қарқынын айқындаушы маңызды факторлар болды. Ғылымдардың ежелгі негіздері практикалық және діни мәселелерге байланысты немесе жалпы философияны іздеумен байланысты болды. Орта ғасырлардан бастап, ағартушылық дәуірге дейін ғалымдар ақсүйектер мен діни бағыныштың әртүрлі түрлерін іздеді немесе медициналық практика арқылы өз жұмыстарын қаржыландырды. 18-19 ғасырларда көптеген пәндер кәсібилендіруге кірісті, үкімет де "сыйлық" берді, университеттердегі алғашқы ғылыми профессорлық лауазымдар ғылыми зерттеулерді алға тартты. ХХ ғасырда түрлі көздер, соның ішінде мемлекеттік ұйымдар, әскери қаржыландыру, патенттік пайда, корпоративтік демеушілік және жеке қайырымдылық ғылыми зерттеулерге әсер етті.
Through history, the systems of economic support for scientists and their work have been important determinants of the character and pace of scientific research. The ancient foundations of the sciences were driven by practical and religious concerns and or the pursuit of philosophy more generally. From the Middle Ages until the Age of Enlightenment, scholars sought various forms of noble and religious patronage or funded their own work through medical practice. In the 18th and 19th centuries, many disciplines began to professionalize, and both government sponsored "prizes" and the first research professorships at universities drove scientific investigation. In the 20th century, a variety of sources, including government organizations, military funding, patent profits, corporate sponsorship, and private philanthropies, have shaped scientific research.
Ежелгі ғылым
Математика, астрономия және инженерлік ғылымдағы алғашқы жетістіктердің көбісі бірден және практикалық мақсаттардың қосымша өнімдері болды. Жерді өлшеу және есеп жүргізу қажеттілігі ежелгі Мысыр, Вавилон, Қытай және Үндістан математикасын, ал діни және ауыл шаруашылығы мақсатында жасалған күнтізбелер ерте астрономияны қозғады. Қазіргі заманғы ғылым өзінің мұрасының көп бөлігін ежелгі грек философтарына қарыздар; астрономия, механика, геометрия, медицина және табиғи тарих саласындағы ықпалды жұмыстар философияның жалпы ізденісінің бөлігі болды. Архитектуралық білім, әсіресе ежелгі Грекия мен Римде, математиканың дамуына ықпал етті, бірақ архитектуралық білім мен абстрактілірек математика мен механика арасындағы байланыстың ауқымы анық емес. Мемлекеттік саясат мыңдаған жылдар бойы қоғамдық жұмыстар мен ғылымды қаржыландыруға әсер етті, кем дегенде Мохистердің заманында, олар Мың ойлау мектептері кезеңінде логиканы зерттеуге және Қытайдағы соғысушы мемлекеттер кезеңінде қорғаныс қамалдарды зерттеуге ықпал етті. Жалпы еңбек пен астық алымдары Қытайдағы үлкен қоғамдық жұмыстарды қаржыландыру үшін жиналды, соның ішінде аштық кезінде бөлу үшін астық жинақтау, Қытайдың үлкен өзендерінің су тасқынын бақылау үшін бөгеттер салу, Қытайдың өзендерін жалғастыру үшін арналар мен шлюздер салу, олардың кейбіреулері бір-біріне қарама-қарсы бағытта ағып, осы өзендер арқылы көпірлер салу. Бұл жобалар үшін мемлекеттік қызмет, ғалымдар қажет болды, олардың кейбіреулері гидравликаның үлкен шеберлігін көрсетті.
Орта ғасырлардағы ғылым саясаты
Г. Флорис Коэннің ғылыми революция туралы тарихшылығы (Қазіргі заманғы ғылымның әлемге қалай келгені) Омейяд халифалықтары мен әсіресе Аббасид халифалықтарының грек, парсы және сириялық әдебиеттерінен араб тіліне аударма қозғалысына қолдау көрсеткенін айтады. Бұл аудармаларды Бағдадтағы "Денділер үйінің" кітапханасы жасады. Әл-Кинди, әл-Баттани, Ибн Сахл және Ибн әл-Хайтам осы халифаттардың либералды саясаты аясында өркендеді.
Ғылымға қатысты араб тіліндегі саясат
Орта ғасырлардағы ислам әлеміндегі ғылым әр түрлі модельдерді ұстанды, ал қаржыландыру тәсілдері негізінен ғалымдарға байланысты өзгерді. Бұл кеңінен қамқорлық және белгілі бір билеушілер жүзеге асыратын күшті интеллектуалды саясат болды, бұл көптеген салаларда ғылыми білімді дамытуға мүмкіндік берді. Бұған ең көрнекті мысал - IX ғасырдағы аударма қозғалысы, оған алғашқы Аббасид халифалары ықпал етті. Басқа да бай меценаттар бұл қозғалысты қолдап, философия мен ғылымның ежелгі еңбектерін сатып алу, аудару және түсіндіру процесін жеделдетті. Аударма үшін қаржыландыру белгілі бір халифалардың билігі кезінде жалғасты, және белгілі бір ғалымдар өздерінің аударған еңбектері бойынша мамандар болып шықты және өз кезегінде белгілі бір ғылымдарды дамытуды жалғастыру үшін қосымша қолдау алды. Бұл ғылымдар элитаның назарын кеңінен тартқандықтан, белгілі бір ғылымдарды зерттеу үшін көбірек ғалымдар шақырылды және қаржыландырылды. Аудармашылар мен ғалымдардың мысалдары осы қолдау түрінен пайдаланған әл Хаваризми, Хунейн Ибн Исхак және Бану Муса болды. Патронаж негізінен сол кездегі қоғамға пайдалы болатын практикалық ғылымдарға бөлінді. Қаржыландыру белгілі бір пәндерді жақсы білетіндерге арналған және діни қатынасқа негізделмеген. Осы себепті біз Бағдадта және басқа жерлерде, көбінесе бір-бірімен жұмыс істейтін яһуди, христиан және аралас мұсылман ғалымдарын табамыз. Орта ғасырларда мұсылмандық билікте жұмыс істеген көптеген ғалымдардың ерекшелігі - олар көбінесе полиматтар болған. Мысалы, Ибн әл-Хайтамның оптика, математика және астрономия бойынша еңбектері немесе әл-Жәхиздің биология, теология және араб әдебиеті бойынша еңбектері. Осы ғалымдардың көбіне меценаттық қолдау арқылы өз жұмыстарына көп салалы көзқараспен қарауға және бірнеше салада жұмыс істеуге шақырылды. Көп түрлі тақырыптар бойынша, әсіресе практикалық тақырыптар бойынша білімді адамдар қоғамда құрметке ие болды және оларға жақсы қаралды. Ғылымға қаржы бөлу Аббасидтерден тыс көптеген мұсылман империяларында болды және тіпті Моңғолдардың Таяу Шығысқа шабуылдарынан кейін де жалғасты. Орта ғасырлардағы ислам аймақтарындағы меценаттық нәтижелерге Бағдадтағы "Дома мудрости", Каирдегі "Аль-Азхар" университеті, Таяу Шығыстағы және Парсыдағы Бимаристан және Самарқандағы Улуг Бег сияқты әйгілі обсерваториялар жатады. Кейінгі мұсылман империялары (Отоман, Сафави, Моғол империялары) да өздерінің ғылыми жетістіктері әлемдік деңгейде танымал болмағанына қарамастан, өздерінің тәсілдерімен ғылымды қолдағанын атап өту маңызды.
XVI және XVII ғасырлар
Италияда Галилей жеке адамдардан түсетін шағын салықтар мемлекет үшін үлкен қаржыға айналып, содан кейін оның оқ оқтарының бағыты туралы зерттеулеріне қаржы бөлетінін атап өтті. Ұлыбританияда Лорд-канцлер сэр Фрэнсис Бэкон "жарықпен жасалған эксперименттер, табиғаттың тереңдігіне [басқалар білетіннен] көбірек ену" деген түсінікпен ғылым саясатына қалыптастыратын әсерін тигізді, оны біз бүгінгі таңда шешуші эксперимент деп атаймыз. Корольдік қоғамның үкіметтік мақұлдауы осы күнге дейін бар ғылыми қауымдастықты мойындады. Британдық зерттеу сыйлықтары дәл, портативті хронометрді жасауға мүмкіндік берді, бұл ашық теңізде сенімді навигация мен жүзуді тікелей қамтамасыз етті, сонымен қатар Бэббидждің компьютерін қаржыландырды.
Қамқорлық
16-17 ғасырлардағы маңызды астрономдар мен табиғи философтардың (сондай-ақ суретшілердің) көпшілігі өздерінің жұмысын қаржыландыру үшін күшті діни немесе саяси тұлғалардың қамқорлығына байланысты болды. Патронаж желілері императорлар мен папалардан бастап аймақтық дворяндарға дейін қолөнершілерге дейін шаруаларға дейін созылып кетті; тіпті университеттердегі лауазымдар белгілі бір дәрежеде патронажға негізделген. Бұл кезеңде ғылыми мансаптар меценаттықпен басталды, көбінесе ерекшеленбеген университеттерден немесе жергілікті мектептерден немесе соттардан басталды және олардың табысы көтеріліп, құлдыраған сайын билік орталықтарынан жақынырақ немесе алысырақ сапарға шықты. Патронаж және одан да көп нәрсеге деген құмарлық ғалымдардың еңбектері мен жарияланымдарына да әсер етті. Қазіргі немесе әлеуетті меценаттарға арналған арнауларды әр ғылыми басылымнан табуға болады, ал меценаттың белгілі бір тақырыпқа деген қызығушылығы аталған тақырыпты жалғастыруға немесе оның жұмысына қатысты қайта қарауға күшті ынталандыру болды. Мысалы, Галилей алғаш рет телескопты әскери және саудаға бағытталған Венеция Республикасына теңіз құралы ретінде ұсынды; Флоренциядағы Медичи сотының беделді меценаты болғанын қалап, оның орнына құрылғының астрономиялық әлеуетін (Медичилердің есімімен Юпитер айларын атау арқылы) алға тартты. Ғалымның қамқоршысы оның зерттеуін қаржылай ғана емес, сонымен қатар нәтижелерді қамқоршының өкілеттілігімен байланыстыра отырып, сенімділік берді. Бұл бағыт-бағдардың функциясы біртіндеп ғылыми қоғамдармен бірге болды, олар бастапқыда өздерінің патша жарғыларына билік үшін сүйенді, бірақ ақырында өз бетімен сенімділік көзі болды.
Өзін-өзі қаржыландыру ғылым
Өзін-өзі қаржыландыру және тәуелсіз байлық да ғалымдар үшін қайта өрлеу дәуірінен бастап, кем дегенде 19 ғасырдың аяғына дейін маңызды қаржыландыру көзі болды. Көптеген ғалымдар кірісті тіркес, бірақ байланысты қызметтен алған: Галилей аспаптарды сатты; Кеплер гороскоптарды жариялады; Роберт Гук ғимараттарды жобалап, сағаттар жасады; және анатомистер мен табиғи тарихшылардың көпшілігі медицинаны үйретті немесе үйретті. Тәуелсіз қаражаты бар адамдар кейде ғалымдар ретінде белгілі болды.
Барлау және сауда
Әскери және коммерциялық сапарлар, ғылыми мақсаттар үшін емес, "Ақпараттық зерттеулер дәуірі" кезінде табиғи тарихи білімнің күрт өсуі үшін ерекше маңызды болды. Теңізшіл елдердің ғалымдары мен ақсүйектері, алдымен Испания мен Португалия, содан кейін Италия, Франция және Англия, биологиялық үлгілердің бұрын-соңды болмаған жинақтарын қызығушылық шкафтарында жинады, бұл әртүрлілік пен таксономияға қызығушылықты арттырды.
18-19 ғасырлар
Бірте-бірте ғылым саясаты пайда болды, бұл идеялар ауадай еркін болуы керек (ауа тек қоғамдық игілік емес, тегін игілік). Стивен Джонсон The invention of air (2008 жылы жарық дүниеге келген Еуропа мен Америка, әсіресе Джозеф Пристли туралы) кітабында Томас Джефферсонның сөздерін келтіреді: "Адамның моральдық және өзара тәлім-тәрбиесі мен жағдайының жақсаруы үшін идеялар бірінен екіншісіне бүкіл әлемде еркін таралуы керек, өйткені ауа тұтқындауға немесе тек қана иеленуге қабілетсіз". Он сегізінші және он тоғызыншы ғасырларда, өнеркәсіптік революция алдында және оның барысында технологиялық прогресс қарқыны өскен сайын, ғылыми және технологиялық зерттеулердің көпшілігін жеке өнертапқыштар өз қаражаттарын пайдалана отырып жүргізді. Мысалы, Джозеф Пристли діни қызметкер әрі ұстаз болған. Ол басқалармен, әсіресе өздерінің ғылыми қауымдастығымен, соның ішінде баспа бизнесін тастап, өзін-өзі жетілдірген Бенджамин Франклинмен еркін сөйлескен.
Ғылыми қоғамдар
XIX ғасырда басталған ғылымды кәсібилендіру 1863 жылы Ұлттық ғылым академиясы, 1911 жылы Кайзер Вильгельм институты және өз елдерінің университеттерін мемлекеттік қаржыландыру сияқты ғылыми ұйымдардың құрылуымен одан әрі мүмкін болды.
Өнеркәсіп
Патенттер жүйесі өнертапқыштарға өз өнертабыстарын коммерцияландыруға және пайда табуға уақыт беру үшін (көбінесе жиырма жыл) әзірленді, бірақ іс жүзінде көптеген адамдар мұны қиын деп тапты. Өнертапқыштың таланты бизнесменнің таланты емес, және өнертапқыштардың көптеген мысалдары бар (мысалы, Чарльз Гудьяр) өз жұмысынан аз ақша табады, ал басқалары оны нарыққа шығара алды.
Ғылыми-зерттеу университеттері
Ғылыми-зерттеу университетінің тұжырымдамасы алғаш рет XIX ғасырдың басында Пруссияда пайда болды. Вильгельм фон Гумбольдт өзінің Einheit von Lehre und Forschung (оқыту мен зерттеудің бірлігі) деген көзқарасын, білім берудің негізгі салаларына (табиғи ғылымдар, әлеуметтік ғылымдар және гуманитарлық ғылымдар) назар аударған білім беруді өндіру құралы ретінде қолдады. Роджер Л. Гайгер, "америкалық зерттеу университетінің жетекші тарихшысы", [1] "америкалық зерттеу университетінің үлгісін Америка революциясына дейін құрылған тоғыз отаршылдық колледждердің бесеуі (Гарвард, Йель, Пенсильвания, Принстон және Колумбия); бес мемлекеттік университеттер (Мичиган, Висконсин, Миннесота, Иллинойс және Калифорния); және бес жеке мекемелер зерттеу университеттері ретінде құрылғаннан бері (МИТ, Корнелл, Джонс Хопкинс, Стэнфорд және Чикаго). "Америкалық ғылыми-зерттеу университеттері алғаш рет 19 ғасырдың аяғында пайда болды, бұл он бес мекеме неміс үлгісінен алынған магистранттық бағдарламаларды британдық үлгіден алынған бакалавриат бағдарламаларына енгізе бастады. [15]
1900-1945 жылдар
ХХ ғасырда ғылыми және технологиялық зерттеулер жүйелі түрде жүргізіліп, корпорациялар дамып, зерттеулер мен әзірлемелердегі үздіксіз инвестиция бәсекеге қабілетті стратегияда табыстың негізгі элементі бола алатынын анықтады. Алайда, бәсекелестердің көшірмесі, әсіресе шетелде тіркелген патенттерді айналып өту немесе жай ғана елемеу, көбінесе ұйымдық және өндірістік техникада, тіпті маркетингте инновацияға бағытталған компаниялар үшін де сәтті стратегия болды. Классикалық мысал - бір рет қолданылатын бритвень нарығында Wilkinson Sword және Gillette, онда біріншісі әдетте технологиялық жағынан басым, ал екіншісі коммерциялық жағынан басым. Швед өнеркәсібі Альфред Нобель өзінің мол байлығын медицина, физика және химия, әдебиет және бейбітшілік салаларында сыйлықтар құруға жұмсауға бұйырды. Нобель сыйлығы ғалымдарға қаржылық ынталандыруды қамтамасыз етуге, жетекші ғалымдарды бұрын-соңды болмаған көрнектілікке көтеруге және өнеркәсіптік дәуірдің басқа қайырымдылықшылары үшін ғылыми зерттеулер мен білім беруді қаржыландырудың жеке көздерін қамтамасыз етуге үлгі болды. Бір қызығы, бұл бейбіт заман емес, керісінше бұрын-соңды болмаған халықаралық деңгейдегі соғыстар болды, бұл ғылымды қаржыландыруға мемлекеттің қызығушылығын арттырды.
Соғыс зерттеулері
Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде озық қару-жараққа деген құмарлық Германияда да, одақтас елдерде де ғылыми зерттеулер мен қолданбалы техникаға едәуір инвестиция салуға ықпал етті. Екінші дүниежүзілік соғыс ядролық химия мен ядролық физика сияқты салаларда ғылыми зерттеулер мен инженерлік әзірлемелерді одан да кеңінен жүзеге асыруға себепші болды, өйткені ғалымдар радар, жақын арадағы оқшаулау және атом бомбасын әзірлеуге үлес қосу үшін жарысты. Германияда Вернер Гейзенберг сияқты ғалымдарды Германияның соғыс күш-жігерінің басшылары, соның ішінде Адольф Гитлер, соғыс нәтижесіне әсер ету үшін атом қаруын жасаудың мүмкіндігін бағалауға итермеледі. Осыған орай одақтас елдер 1930-1940 жылдары соғыс уақытындағы ғылыми зерттеулерге үлкен қаражат жұмсады. АҚШ-та бұл жұмысты Ұлттық қорғаныс зерттеу комитеті бастады. Кейіннен, MIT инженері Ванневар Буш ұйымдастырған және басқаратын Ғылыми зерттеулер мен даму кеңсесі ғылымды қолдау үшін үкіметтік күш-жігерді үйлестіруді қолға алды. АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа кіргенінен кейін Манхэттен жобасы ядролық қаруды әзірлеуге бағытталған үлкен бағдарлама ретінде пайда болды. Роберт Оппенгеймер, Гленн Т. Сейборг, Энрико Ферми және Эдвард Теллер сияқты жетекші ғалымдар соғыстың бұрын-соңды болмаған күш-жігерінде жұмыс істеген мыңдаған азаматтық ғалымдар мен инженерлердің қатарында болды. Лос-Аламос, Нью-Мексикодағы ядролық күштердің ғылыми және өндірістік аспектілерін қолдау үшін бүкіл қауымдастықтар құрылды; Оук Ридж, Теннесси; Вашингтондағы Ханфорд сайты және басқа жерлерде. Манхэттен жобасы 1 889 604 000 долларға шықты, оның 69 681 000 доллары зерттеу мен дамытуға арналды. Манхэттен жобасы үлкен ғылымды мемлекеттік қаржыландыруға бағытталған бағыттың басты қадамы ретінде қарастырылады.
"Қалқын соғыс" ғылыми саясаты
АҚШ-та Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі ғылым саясатының негізі 1945 жылы президент Трумэнге ұсынылған Ванневар Буштың "Ғылым - шексіз шекара" кітабында жазылған. Ванневар Буш президент Рузвельттің ғылыми кеңесшісі болды және ең ықпалды ғылыми кеңесшілердің бірі болды, өйткені оның эссесінде ол бүгінгі күні ғылым саясатын қалай шешеміз дегенге жол ашты. АҚШ үкіметінің ғылыми зерттеулер және даму кеңсесінің директоры Ванневар Буш 1945 жылдың шілдесінде "ғылым - үкіметтің тиісті уайымы" деп жазды Бұл есеп 1950 жылы азаматтық ғылыми зерттеулерді қолдау үшін Ұлттық ғылым қорын құруға әкелді. Салқын соғыс кезінде бұрынғы Кеңес Одағы ғылымға көп қаржы салды, ядролық ғылымдағы американдық жетістіктерге және оның әскери және өнеркәсіптік қолданылуына қол жеткізуге тырысты. Сонымен қатар, АҚШ өзінің ядролық зерттеулер мен әзірлемелерді дамыту бойынша жұмыстарына Калифорния университеті, Беркли және Массачусетс технология институтымен бірлесіп жаңадан құрылған Атом энергиясы жөніндегі комиссия басқаратын ұлттық зертханалар жүйесі арқылы көп қаржы салды. Бұл ғылым мен қару-жарақ саласындағы бәсекелестік дәуірі қару-жарақ жарысы деп аталды. 1957 жылдың қазан айында Кеңес Одағының "Спутник" зымыранын ұшыруы АҚШ-та қатты наразылық тудырды және екі жаңа әлемнің супер державалары арасында ғарыш жарысында бәсекелестік кезеңін бастады. Спутникке қарсы Президент Эйзенхауэр Президент ғылыми кеңесші комиссиясын (ПСАК) құрды. Оның 1960 жылғы қарашадағы "Ғылыми прогресс, университеттер және федералды үкімет" деген баяндамасы, Калифорния университеті Беркли университетінің канцлері, 1951 жылы химия бойынша Нобель сыйлығының лауреаты Гленн Т. Сиборгтың есімімен "Сиборг баяндамасы" деп те аталды. Сейборг баяндамасы ғылым мен таза зерттеулерге арналған федералдық қаржыландыруды атап көрсетті, келесі сегіз жыл ішінде академиялық ғылымға қатысты федералдық саясатқа ықпал етті. ПСАК мүшесі Джон Бардин: "Жақында ғылымға қаржы жетіспей қалған кез болды, сондықтан кез келген қаржыны көбейту керек деп айтуға болады, бірақ бұл енді дұрыс емес. Біз ғылымға жұмсалатын қаржыны қайта қарауымыз керек, бұл ретте біз тиімді емес бағыттарға ауытқымауымыз керек, яғни, ғылыми салада өсімнің тиімді деңгейін сақтауымыз керек". 1961 жылы президент Джон Ф. Кеннеди Сеаборгты Атом энергиясы жөніндегі комиссияның төрағасы етіп тағайындады, бұл сыйлы ғалымды келесі 11 жыл бойы ғылым саясатына ықпал ететін көрнекті үкіметтік лауазымға орналастырды. 1962 жылы Райс университетінде сөйлеген сөзінде президент Кеннеди ғарыш жарысының маңызды мақсатын атап өтіп, Американың ғарыш бағдарламасына деген берік ұстанымын күшейтті: "Біз осы онжылдықта Айға баруды және басқа да істерді оңай болғандықтан емес, қиын болғандықтан таңдадық". Таза және қолданбалы зерттеулерге арналған федералдық қаржыландыру суық соғыстың барысында "Үлкен ғылым" дәуірі жалғасқан кезде бұрын-соңды болмаған деңгейге жетті, негізінен қару-жарақ жарысы мен ғарыш жарысында жеңіске жету құмарлығына байланысты, сонымен қатар американдықтардың медицинада жетістіктерге жету құмарлығына байланысты.
Таңдаушылық
Өте төмен ресурстарды (теориялық) ашықтықты қамтамасыз ету үшін 1980 және 1990 жылдары бірнеше таңдау механизмдері жасалды. Ұлыбританияда 1984-1986 жылдар аралығында қаржыландыруды қысқарту ғылыми зерттеулердің сапасын бағалаумен қатар жүргізілді. Бұл зерттеулер сыртқы (зерттеу кеңестері мен жеке бизнестен) түсетін табысты, сондай-ақ UGC сарапшыларының "ақпаратты бейімділігін" бағалау арқылы жүзеге асырылды. Бұл алғашқы ғылыми-зерттеу жұмыстарының бағалауы болды, көп ұзамай оған басқа да көптеген жобалар ілесе бастады. Францияда таңдау әртүрлі тәсілдермен жүзеге асырылады. CNRS өз бөлімшелері мен зерттеушілерін тұрақты түрде бағалайды. Осы себепті 1980-1990 жылдары үкімет CNRS-ке мүше ғылыми қызметкерлерді қаржыландыруды артықшылыққа бөлуге тырысты. 1989 жылы келісімшарт жүйесі құрылғаннан кейін барлық зерттеулер білім министрлігімен жасалған келісімшартқа енгізілу үшін университетінің мақұлдауына берілді. Бұл университеттерге өздері басқалардан жақсы деп санайтын зерттеулер мен зерттеушілерді таңдауға және артықшылық беруге мүмкіндік берді (әдетте CNRS немесе басқа да Grands corps de recherche-мен байланысты). Селективтілік жүйелерін сынға алушылар олардың қалыптасқан бейімділіктерін айыптайды. RAE сияқты көптеген селективті жүйелер зерттеу сапасын оның табысына (әсіресе жеке табыс) қарай бағалайды, сондықтан арзан бағаға арзан пәндерді артық көреді (Маттью эффектісін қараңыз). Сонымен қатар олар фундаменталды ғылымның есебінен қосымша ғылыми зерттеулерді (бизнестің қаржысын тартуға мүмкіндік беретін) қолданады. Бұл жүйелер (библиометрия сияқты) те теріс пайдалану мен түзетулерге ашық.
XXI ғасыр саясаты
NSF және OSTP ғылым мен инновация саясатының ғылым бағдарламасы SciSIP деп аталады, оның мақсаты осы саланың өзін түсіну. (NSF сайты) Еуропалық Одақ ғылыми зерттеулерді Ғылыми зерттеулер мен технологиялық дамудың бағдарламалары арқылы қаржыландырады.
The European Union manages research funding through the Framework Programmes for Research and Technological Development.