Кіріспе
Манипур, Үндістан Качинг Кхуну - Манипур штатының Качинг ауданындағы ауылшаруашылық қала. Имфалдан 56 км қашықтықта орналасқан бұл ауылды дөңестер мен ауыл шаруашылығы жерлері қоршап алған. Таранг-Тюрел - шығыстағы төбелерден ағып түсетін өзен, қаланың ортасымен өтеді. Ол Имфал-Сугну мемлекеттік тас жолы арқылы штаттың басқа бөліктерімен байланысты.
Kakching Khunou is an agricultural town in Kakching district in Manipur, India. Situated at a distance of 56 km from Imphal, it is surrounded by hillocks and agricultural land. Tarang Turel, a rivulet flowing down from the eastern hills, runs through the middle of the town serving as a natural spring. It is connected to other parts of the state by the Imphal Sugnu state highway.
Демография
2011 жылғы халық санағы бойынша Качинг Хунуның тұрғындарының саны 11 379 адам. Ерлер - халықтың 52%, ал әйелдер 48% құрайды. Орташа сауаттылық деңгейі 66,74% (ерлер сауаттылығы: 75,43%, әйелдер сауаттылығы: 57,27%), бұл ұлттық орташа көрсеткіштен 74,04% төмен. Качинг Хунуда халықтың 12% -ы 6 жасқа толмаған.
Тарих
Атауынан анық көрініп тұрғандай, Качинг-Хунуда тұратын адамдар бір кездері Качингтен көшіп кеткен немесе бөлініп кеткен. Бұл адамдар Хамлангбаның басшылығымен батыстан (Маньпурдан) келіп, Имфалдың Урипокта қоныстанған деген сенім бар. Темір кенін іздеген бұл еңбекқор адамдар Урипоктан оңтүстікке қарай көшіп, қазіргі Тхубалдың Кшетри Лейкай маңындағы Шарайлонгбаның (Маньпурдың 49-шы патшасы 1697 - 1709 жж.) тұсында біршама уақыт қоныстанды. Көп ұзамай олар Паллельдің маңындағы Каччинг Хуманға көшіп барды. Ғариб Нивастың (50-шы Манипур патшасы 1709-1748 жж.) тұсында Качингті Будхирадж биледі. 1790 жылы Бхеигьячандраның тұсында олар қазіргі Каччинг жеріне көшіп келді, ал кейбір бөлімдер оңтүстікке қарай көшіп, Каччинг Хуноу қаласында қоныстанды. 1726 жылы Чуражит билік құрған кезде (Сака) Леймапокпам Чандра Каччинг Хуноудағы Лой ретінде тасымалданады, бұл ауылдың бар екендігі анық. Бұл адамдардың тарихи деректерін көптеген аутентикалық кітаптар мен жазбалардан оңай табуға болады. Осыған байланысты капитан Р. Бойло Пембертонның "Британдық Үндістанның шығыс шекарасы туралы баяндама, 1835" деген еңбегінде 30-бетінде "Кокшин Лунгсаи, Кокшин Хунао, Кокшин Хуолен және Лангатель темір өндірісі жүргізілетін негізгі ауылдар, олар Будхирадж Раджа деп аталатын адамның басшылығымен, ол өз ата-бабаларына аңғарда темір кенінің бар екенін алғаш рет тауып, оны адам пайдалануына пайдаланғаны үшін" деп жазылған. Бұл кәсіпқойлар да Хадсонның "Мейтейлер" кітабында (72-бет) анық жазылғандай, бір Хулаклакпаның басшылығымен басқарылатын. Манипур газетінде Кап. Э. В. Дун Каччинг Хуну ауылының қонысын анық атап көрсетті. Сонымен қатар, Манипурдағы барлық Каччин ауылдары темірдің символы болып табылатын Хамлангба мен Секмай Нингтоуды өздерінің Уманглай (орман құдайлары) ретінде табынады.
Shortly thereafter, they migrated to Kakching Khuman near Pallel. During the reign of Garib Niwas (50th King of Manipur 1709–1748 A. D.) Kakching was governed by Budhiraj. In the year 1790, during the reign of Bheigyachandra, they shifted to the present Kakching site while some sections moved further south and settled at Kakching Khunou. During the reign of Chourajit in 1726(Saka) one Leimapokpam Chandra was transported as Loi at Kakching Khunou which is evident of the village having existed. The Historical evidence of these people can easily be traced from many authentic books and records. Special mention in this connection can be made of that of Captain R. Boileau Pemberton's "Report on the Eastern Frontier of British India,1835" in which he described at page 30 " Kokshing lungsaee, Kokshing Khunao, Kokshing Khoolen and Langathel are the principal villages at which the iron works are carried on, under the direction of called Budhiraj Rajah, who claims for his ancestors the merit of having first discovered the existence of iron ore in the valley and of rendering it subserve into the use of man". And these professional people were also governed through the leadership of one Khullakpa as Hudson clearly mentioned in his book "The Meitheis" (page 72). In Gazetteer of Manipur Capt. E. W. Dun clearly stated the settlement of Kakching Khunou village. Moreover, all the Kakching Villages in manipur worshipped Khamlangba and Sekmai Ningthou as their Umanglai (Forest Deity), which are the symbols of iron.
Дін
Качингтердің Урипокка келгенге дейінгі тарихи дінін анықтау мүмкін емес, бірақ олар индуизмге айналғанға дейін метей дінін қабылдаған деп есептеуге болады. Качинг Лоис туралы сипаттау, капитан. Э. В. Дун өзінің "Маніпур газетінде" (129-бет) сэр Джеймс Джонстонның өз дініне қатысты жазған сөздерін келтірді: "Олар Лоис болған, бірақ қазір өздерін индус деп атайды, 1867 жылдан бері Раджа индус қауымына қабылдады, және олар өздерін индус ретінде көрсетеді!" Каччинг Хуну халқы темірдің символы болған "Ибуду Хамлангба" және "Ибуду Секмай Нингту" құдайларына да табынады. Халықтың басым көпшілігі индуизмді ұстанады. Кейбіреулері метейлердің санмахизм дінін ұстанады, ал халықтың шағын бөлігі христиан дінін қабылдады.
Качинг Хуноудағы колледждер
Қақшың Хуну колледжі (Толық мемлекеттік білім беру колледжі) Колледж)
Денсаулық сақтау
Қачшың-Хунуда негізгі медициналық орталық бар.
Жалпы ақпарат
Ең жақын пошта және полиция бекеті Качинг пен Вайконгте орналасқан. Бұл жерде филиалдық пошта кеңсесі (B. P. О.) Қаччинг-Хуноу қаласында. Шекаралас ауылдар: Вайхонг, Вангу, Ванжинг Хуну, Ленганчинг (Ламканг Нага ауылы), Жаңа Чаянг (Ламканг Нага ауылы), Айханг (Куки ауылы) және Токпачинг.