Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1976 жылғы Италиядағы жалпы сайлау 1976 жылы 20 маусымда Италияда өтті. Бұл сайлауға қатысу жасының 18 жасқа дейін төмендетілгеннен кейінгі алғашқы сайлау болды. Христиан демократиясы 38% дауыспен тұрақты болды, Энрико Берлингюердің итальяндық коммунистік партиясы төрт жылдан астам уақыт бұрын 7 ұпайға ие болып, үлкен серпіліс жасады: бұл нәтиже бүкіл қоғамда біртекті болды, өйткені оны жасы шектеулі Сенат сайлаушылары растады, болашақта итальяндық үкімет басшылығын өзгерту мүмкіндігі көріне бастады. Барлық кіші партиялар коммунистік прогресске қарсы күресу үшін DC-ге көптеген дауыс жоғалтты: олардың арасында тарихи Италиялық либералды партия жуық арада жойылып кетті. Бұл сайлауда екі жаңа солшыл күштер дебют жасады: ажырасу туралы сәтті референдумға жетекшілік еткен ультралибералды Радикалдық партия және солшыл троцкистік пролетариаттық демократия.
The 1976 Italian general election was held in Italy on 20 June 1976. It was the first election after the voting age was lowered to 18. The Christian Democracy remained stable with around 38% of votes, Enrico Berlinguer's Italian Communist Party made a great jump winning 7 points more than four years before: this result, which was quite homogeneous in the entire society because confirmed by the electors of the age restricted Senate, began to show the possibility of a future change of the Italian government leadership. All minor parties lost many votes to the DC in the attempt to fight the Communist progress: between them, the historic Italian Liberal Party was nearly annihilated. Two new leftist forces made their debut in this election: the ultra liberal Radical Party, which had led a successful referendum on divorce, and the far left Trotskyist Proletarian Democracy.
Сайлау жүйесі
Партиялық тізімдер бойынша таза пропорционалды өкілдік ету дәстүрлі түрде Депутаттар Палатасының сайлау жүйесіне айналды. Италия провинциялары 32 сайлау округіне біріктірілді, әрқайсысы үміткерлер тобын сайлады. Сайлау округтері деңгейінде орындар ашық тізімдер арасында Imperiali квотасы бар ең үлкен қалдық әдісін қолдана отырып бөлінді. Қалған дауыс пен орын ұлттық деңгейде өткізілді, онда олар Hare квотасын пайдалана отырып, автоматты түрде ең жақсы жеңілгендерге жергілікті тізімдерге бөлінді. Сенат үшін, егер ассамблея 315 мүшеге дейін көтерілсе де, 237 бір орындық сайлау округтері құрылды. Кандидаттарға сайлау үшін дауыс берудің үштен екі бөлігін алу қажет болды, бұл мақсатқа тек Оңтүстік Тиролдегі неміс азшылықтары ғана қол жеткізе алды. Барлық қалған дауыс пен орын партиялық тізімдерге және аймақтық сайлау округтеріне топтастырылды, онда Д'Хондт әдісі қолданылды: тізімдер ішінде ең жақсы пайыздық көрсеткішті кандидаттар сайланды.
The pure party list proportional representation had traditionally become the electoral system for the Chamber of Deputies. Italian provinces were united in 32 constituencies, each electing a group of candidates. At constituency level, seats were divided between open lists using the largest remainder method with Imperiali quota. Remaining votes and seats were transferred at national level, where they were divided using the Hare quota, and automatically distributed to best losers into the local lists. For the Senate, 237 single seat constituencies were established, even if the assembly had risen to 315 members. The candidates needed a landslide victory of two thirds of votes to be elected, a goal which could be reached only by the German minorities in South Tirol. All remained votes and seats were grouped in party lists and regional constituencies, where a D'Hondt method was used: inside the lists, candidates with the best percentages were elected.
Тарихи негіздер
Италияда 1970-ші жылдар зорлық-зомбылықпен ерекшеленсе де, бұл кезең үлкен әлеуметтік және экономикалық прогресс кезеңдері болды. 1960 жылдардағы азаматтық тәртіпсіздіктерден кейін христиан демократиясы және оның үкіметтегі одақтастары (соның ішінде Социалистік партия) көптеген саяси, әлеуметтік және экономикалық реформалар енгізді. 1970 жылдың көктемінде аймақтық үкіметтер енгізілді, сайлау арқылы сайланған кеңестер қоғамдық жұмыстар, қала құрылысы, әлеуметтік қамқорлық және денсаулық сақтау салаларында заң шығару өкілеттігін алды. Салыстырмалы кедей Оңтүстікке жұмсалған шығындар айтарлықтай артты, сонымен қатар индекске байланысты жалақы, мемлекеттік тұрғын үй және зейнетақымен қамтамасыз етуге қатысты жаңа заңдар қабылданды. 1975 жылы жұмыссыз қалған жұмысшыларға мемлекеттік сақтандыру қорынан бір жылға дейін бұрынғы жалақысының кем дегенде 80% алуға құқық беретін заң қабылданды. Өмір сүру деңгейі де өсті, 1970 жылдардың басынан бастап жалақы жылына орташа есеппен 25% -ға өсті, ал 1969 және 1978 жылдар аралығында орташа нақты жалақы 72% -ға өсті. Әр түрлі қосымша жәрдемақылар жалақыға қосымша 50-60 пайызды құрады, бұл Батыс әлеміндегі кез-келген елдегі ең жоғары көрсеткіш. Сонымен қатар, жұмыс уақыты қысқартылды, сондықтан онжылдықтың соңында ол Бельгиядан басқа кез келген елдегіден төмен болды. Кейбір жұмыстан шығарылған жұмысшылар толық жалақыдан сәл ғана кем жұмыссыздық бойынша өтемақы алды, көбінесе, олар жалақы алу мерзімінен бірнеше жыл бұрын. Бастапқыда бұл жеңілдіктер негізінен "Жылы күздің" ең үлкен әсерін тигізген Солтүстік Италиядағы өнеркәсіп қызметкерлеріне тигізді, бірақ бұл жеңілдіктер көп ұзамай басқа аймақтардағы жұмысшылардың басқа санаттарына таралды. 1975 жылы жалақы шарттарында эскалаторлық ереже күшейтілді, бұл жұмысшылардың көп бөлігін шамамен 100% индексациялауға мүмкіндік берді, әр тоқсан сайын қайта қаралады, осылайша жалақы бағамен бірдей жылдам өсті. 1970 жылы социалистік еңбек министрі Джакомо Бродолини әзірлеген және күшіне енген жұмысшылардың құқықтарын қорғау туралы заң кәсіподақтардың зауыттардағы беделін нығайтады, негізсіз жұмыстан босатуды заңсыз деп таныды, жұмыс орнында жиналу мен сөйлеу еркіндігіне кепілдік берді, жұмыс берушілерге өз жұмыскерлерінің кәсіподақ немесе саяси мүшелігін есепке алуды тыйым салды және мемлекеттік жұмыспен қамту кеңсесі арқылы ғана жұмысқа алуға тыйым салды. 1973 жылы Италия Коммунистік партиясының Бас хатшысы Энрико Берлингюер Алдо Моро қолдаған Христиан Демократиясымен "демократиялық одақ" туралы ұсыныс жасады. Бұл одақ Чилидегі Альенде үкіметінен шықты, оны солшыл Popular Unity коалициясы құрады және оны Христиан-демократиялық партия қолдады. Сол жылы Чилиде болған төңкерістен кейін ПКИ мен ДС арасында келісім жасалып, 1976 жылы саяси одаққа айналды. Осы уақытта Берлингтің ПКИ-сі Испания Коммунистік партиясы мен Француз Коммунистік партиясымен бірге "Еурокоммунизмді" іске қосу арқылы өзінің партиясын КСРО-дан алыстатуға тырысты. 1975 жылдың шілдесінде христиандық солшыл Бениньо Закканни Христиан демократиясының жаңа хатшысы болды.
Although the 1970s in Italy was marked by violence, it was also a time of great social and economic progress. Following the civil disturbances of the 1960s, Christian Democracy and its allies in government (including the Socialist Party) introduced a wide range of political, social, and economic reforms. Regional governments were introduced in the spring of 1970, with elected councils provided with the authority to legislate in areas like public works, town planning, social welfare, and health. Spending on the relatively poor South was significantly increased, while new laws relating to index linked pay, public housing, and pension provision were also passed. In 1975, a law was passed entitling redundant workers to receive at least 80% of their previous salary for up to a year from a state insurance fund. Living standards also continued to rise, with wages going up by an average of about 25% a year from the early 1970s onwards, and between 1969 and 1978, average real wages rose by 72%. Various fringe benefits were raised to the extent that they amounted to an additional 50% to 60% on wages, the highest in any country in the Western world. In addition, working hours were reduced so that by the end of the decade they were lower than any other country apart from Belgium. Some categories of workers who were laid off received generous unemployment compensation which represented only a little less than full wages, often years beyond eligibility. Initially, these benefits were primarily enjoyed by industrial workers in northern Italy where the “Hot Autumn” had its greatest impact, but these benefits soon spread to other categories of workers in other areas. In 1975, the escalator clause was strengthened in wage contracts, providing a high proportion of workers with nearly 100% indexation, with quarterly revisions, thereby increasing wages nearly as fast as prices. A statute of worker’s rights that was drafted and pushed into enactment in 1970 by the Socialist labour minister Giacomo Brodolini, greatly strengthened the authority of the trade unions in the factories, outlawed dismissal without just cause, guaranteed freedom of assembly and speech on the shop floor, forbade employers to keep records of the union or political affiliations of their workers, and prohibited hiring except through the state employment office. In 1973, the Italian Communist Party's General Secretary Enrico Berlinguer launched a proposal for a "democratic alliance" with the Christian Democracy, embraced by Aldo Moro. This alliance was inspired by the Allende Government in Chile, that was composed by a left wing coalition Popular Unity and supported by the Christian Democratic Party. After the Chilean coup of the same year, there was an approach between PCI and DC, that became a political alliance in 1976. In this time, the Berlinguer's PCI attempted to distance his party from the USSR, with the launch of the "Eurocommunism" along with the Spanish Communist Party and the French Communist Party. In July 1975, a Christian leftist, Benigno Zaccagnini, became the new Secretary of Christian Democracy.
Нәтижелер
ПКИ-нің өрлеуіне байланысты көптеген центристік саясатшылар мен бизнесмендер Италияны Кеңес одағына мүше мемлекетке айналдыратын коммунистік жеңіске жол бермеу туралы ойлана бастады. DC басшылығы коммунистерді үкіметтік саясатқа бірте-бірте араластыруды ойлады, осылайша олардың мақсаттарын өлшеу үшін, бұған дейін социалистермен жасалғандай. Бұл әрекетті басқаруға таңдалған адам, PSI-дің модерация күш-жігерінде болғандай, DC-нің сол жақ қанатына емес, жағдайды теңестіру және нарықтарды тыныштандыру үшін, орташа көшбасшы және бұрынғы премьер-министр Джулио Андреотти болды. Коммунистердің қолдауына сүйенетін алғашқы үкімет құрылды, PCI сыртқы қолдауды беруге шешім қабылдады. Алайда, бұл процесс, ұлттық бірлік деп аталды, Қызыл бригадалардың террорлық шабуылдарымен, бұрынғы премьер-министр Алдо Мороны ұрлап, өлтірумен аяқ астынан аяқталды. Бұл қастандықтар бүкіл елге қатты әсер етті, ал коммунистер қайтадан толықтай қарсылық білдірді. Джулио Андреоттидің классикалық солшыл орталықты үкімет құруға тырысуы социалистермен сәтсіз аяқталды, ал 1979 жылы жаңа жалпы сайлау жарияланды.
Faced with the rise of the PCI, many centrist politicians and businessmen began to think how to avoid the possibility of a Communist victory that could turn Italy into a Soviet aligned State. The DC leadership thought to gradually involve the Communists in governmental policies so as to moderate their aims, as had been done with the Socialists previously. The man who was chosen to lead this attempt did not belong to the leftist wing of the DC, as had happened with the PSI moderation effort, but the moderate leader and former PM Giulio Andreotti, so as to balance the situation and calm the markets. The first government reliant on support from the communists was thus formed, when the PCI decided to grant its external support. However this process, called National Solidarity, was dramatically ended by the terrorist attacks of the Red Brigades, which saw the kidnapping and murder of former PM Aldo Moro. The country was shocked by these killings, and the Communists returned to full opposition. Giulio Andreotti's subsequent attempt to form a classic centre left government with the Socialists failed, and a new general election was called for 1979.
Шетелдік қатысу
ПКИ-нің көтерілуі Италияның НАТО одақтастарының арасында Италиядағы коммунистік үкімет туралы айтарлықтай алаңдаушылық тудырды. Ақпараттық зерттеулер департаменті (IRD) арқылы британдық Сыртқы істер министрлігі ПКИ жеңісін болдырмау үшін бірнеше шаралар қабылдады, соның ішінде журналистерге өз мақалаларында антикоммунистік жолдарды қолдану үшін және Кеңес Одағы сайлауға араласып жатыр деген мәлімдемені күшейту үшін жалған РИА Новости памфлеттерін тарату.
The rise of the PCI sparked significant concerns among Italy's NATO allies about a communist government in Italy. Through the Information Research Department (IRD), the British Foreign Office took several measures to prevent a PCI victory, including sending journalists anti communist lines to use in their articles and circulating forged RIA Novosti pamphlets to bolster claims that the Soviet Union was interfering in the election.