Кіріспе

1976 жылғы Италиядағы жалпы сайлау 1976 жылы 20 маусымда Италияда өтті. Бұл сайлауға қатысу жасының 18 жасқа дейін төмендетілгеннен кейінгі алғашқы сайлау болды. Христиан демократиясы 38% дауыспен тұрақты болды, Энрико Берлингюердің итальяндық коммунистік партиясы төрт жылдан астам уақыт бұрын 7 ұпайға ие болып, үлкен серпіліс жасады: бұл нәтиже бүкіл қоғамда біртекті болды, өйткені оны жасы шектеулі Сенат сайлаушылары растады, болашақта итальяндық үкімет басшылығын өзгерту мүмкіндігі көріне бастады. Барлық кіші партиялар коммунистік прогресске қарсы күресу үшін DC-ге көптеген дауыс жоғалтты: олардың арасында тарихи Италиялық либералды партия жуық арада жойылып кетті. Бұл сайлауда екі жаңа солшыл күштер дебют жасады: ажырасу туралы сәтті референдумға жетекшілік еткен ультралибералды Радикалдық партия және солшыл троцкистік пролетариаттық демократия.

Сайлау жүйесі

Партиялық тізімдер бойынша таза пропорционалды өкілдік ету дәстүрлі түрде Депутаттар Палатасының сайлау жүйесіне айналды. Италия провинциялары 32 сайлау округіне біріктірілді, әрқайсысы үміткерлер тобын сайлады. Сайлау округтері деңгейінде орындар ашық тізімдер арасында Imperiali квотасы бар ең үлкен қалдық әдісін қолдана отырып бөлінді. Қалған дауыс пен орын ұлттық деңгейде өткізілді, онда олар Hare квотасын пайдалана отырып, автоматты түрде ең жақсы жеңілгендерге жергілікті тізімдерге бөлінді. Сенат үшін, егер ассамблея 315 мүшеге дейін көтерілсе де, 237 бір орындық сайлау округтері құрылды. Кандидаттарға сайлау үшін дауыс берудің үштен екі бөлігін алу қажет болды, бұл мақсатқа тек Оңтүстік Тиролдегі неміс азшылықтары ғана қол жеткізе алды. Барлық қалған дауыс пен орын партиялық тізімдерге және аймақтық сайлау округтеріне топтастырылды, онда Д'Хондт әдісі қолданылды: тізімдер ішінде ең жақсы пайыздық көрсеткішті кандидаттар сайланды.

Тарихи негіздер

Италияда 1970-ші жылдар зорлық-зомбылықпен ерекшеленсе де, бұл кезең үлкен әлеуметтік және экономикалық прогресс кезеңдері болды. 1960 жылдардағы азаматтық тәртіпсіздіктерден кейін христиан демократиясы және оның үкіметтегі одақтастары (соның ішінде Социалистік партия) көптеген саяси, әлеуметтік және экономикалық реформалар енгізді. 1970 жылдың көктемінде аймақтық үкіметтер енгізілді, сайлау арқылы сайланған кеңестер қоғамдық жұмыстар, қала құрылысы, әлеуметтік қамқорлық және денсаулық сақтау салаларында заң шығару өкілеттігін алды. Салыстырмалы кедей Оңтүстікке жұмсалған шығындар айтарлықтай артты, сонымен қатар индекске байланысты жалақы, мемлекеттік тұрғын үй және зейнетақымен қамтамасыз етуге қатысты жаңа заңдар қабылданды. 1975 жылы жұмыссыз қалған жұмысшыларға мемлекеттік сақтандыру қорынан бір жылға дейін бұрынғы жалақысының кем дегенде 80% алуға құқық беретін заң қабылданды. Өмір сүру деңгейі де өсті, 1970 жылдардың басынан бастап жалақы жылына орташа есеппен 25% -ға өсті, ал 1969 және 1978 жылдар аралығында орташа нақты жалақы 72% -ға өсті. Әр түрлі қосымша жәрдемақылар жалақыға қосымша 50-60 пайызды құрады, бұл Батыс әлеміндегі кез-келген елдегі ең жоғары көрсеткіш. Сонымен қатар, жұмыс уақыты қысқартылды, сондықтан онжылдықтың соңында ол Бельгиядан басқа кез келген елдегіден төмен болды. Кейбір жұмыстан шығарылған жұмысшылар толық жалақыдан сәл ғана кем жұмыссыздық бойынша өтемақы алды, көбінесе, олар жалақы алу мерзімінен бірнеше жыл бұрын. Бастапқыда бұл жеңілдіктер негізінен "Жылы күздің" ең үлкен әсерін тигізген Солтүстік Италиядағы өнеркәсіп қызметкерлеріне тигізді, бірақ бұл жеңілдіктер көп ұзамай басқа аймақтардағы жұмысшылардың басқа санаттарына таралды. 1975 жылы жалақы шарттарында эскалаторлық ереже күшейтілді, бұл жұмысшылардың көп бөлігін шамамен 100% индексациялауға мүмкіндік берді, әр тоқсан сайын қайта қаралады, осылайша жалақы бағамен бірдей жылдам өсті. 1970 жылы социалистік еңбек министрі Джакомо Бродолини әзірлеген және күшіне енген жұмысшылардың құқықтарын қорғау туралы заң кәсіподақтардың зауыттардағы беделін нығайтады, негізсіз жұмыстан босатуды заңсыз деп таныды, жұмыс орнында жиналу мен сөйлеу еркіндігіне кепілдік берді, жұмыс берушілерге өз жұмыскерлерінің кәсіподақ немесе саяси мүшелігін есепке алуды тыйым салды және мемлекеттік жұмыспен қамту кеңсесі арқылы ғана жұмысқа алуға тыйым салды. 1973 жылы Италия Коммунистік партиясының Бас хатшысы Энрико Берлингюер Алдо Моро қолдаған Христиан Демократиясымен "демократиялық одақ" туралы ұсыныс жасады. Бұл одақ Чилидегі Альенде үкіметінен шықты, оны солшыл Popular Unity коалициясы құрады және оны Христиан-демократиялық партия қолдады. Сол жылы Чилиде болған төңкерістен кейін ПКИ мен ДС арасында келісім жасалып, 1976 жылы саяси одаққа айналды. Осы уақытта Берлингтің ПКИ-сі Испания Коммунистік партиясы мен Француз Коммунистік партиясымен бірге "Еурокоммунизмді" іске қосу арқылы өзінің партиясын КСРО-дан алыстатуға тырысты. 1975 жылдың шілдесінде христиандық солшыл Бениньо Закканни Христиан демократиясының жаңа хатшысы болды.

Нәтижелер

ПКИ-нің өрлеуіне байланысты көптеген центристік саясатшылар мен бизнесмендер Италияны Кеңес одағына мүше мемлекетке айналдыратын коммунистік жеңіске жол бермеу туралы ойлана бастады. DC басшылығы коммунистерді үкіметтік саясатқа бірте-бірте араластыруды ойлады, осылайша олардың мақсаттарын өлшеу үшін, бұған дейін социалистермен жасалғандай. Бұл әрекетті басқаруға таңдалған адам, PSI-дің модерация күш-жігерінде болғандай, DC-нің сол жақ қанатына емес, жағдайды теңестіру және нарықтарды тыныштандыру үшін, орташа көшбасшы және бұрынғы премьер-министр Джулио Андреотти болды. Коммунистердің қолдауына сүйенетін алғашқы үкімет құрылды, PCI сыртқы қолдауды беруге шешім қабылдады. Алайда, бұл процесс, ұлттық бірлік деп аталды, Қызыл бригадалардың террорлық шабуылдарымен, бұрынғы премьер-министр Алдо Мороны ұрлап, өлтірумен аяқ астынан аяқталды. Бұл қастандықтар бүкіл елге қатты әсер етті, ал коммунистер қайтадан толықтай қарсылық білдірді. Джулио Андреоттидің классикалық солшыл орталықты үкімет құруға тырысуы социалистермен сәтсіз аяқталды, ал 1979 жылы жаңа жалпы сайлау жарияланды.

Шетелдік қатысу

ПКИ-нің көтерілуі Италияның НАТО одақтастарының арасында Италиядағы коммунистік үкімет туралы айтарлықтай алаңдаушылық тудырды. Ақпараттық зерттеулер департаменті (IRD) арқылы британдық Сыртқы істер министрлігі ПКИ жеңісін болдырмау үшін бірнеше шаралар қабылдады, соның ішінде журналистерге өз мақалаларында антикоммунистік жолдарды қолдану үшін және Кеңес Одағы сайлауға араласып жатыр деген мәлімдемені күшейту үшін жалған РИА Новости памфлеттерін тарату.