Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1983 жылғы Италиядағы жалпы сайлау 1983 жылы 26 маусымда Италияда өтті. Бес орталық партияның үкіметтік одақтастығы - Пентапартито формуласы христиан демократиясына күтпеген қиындықтар тудырды. Бұл одақ тұрақты және жалпыға бірдей болды, ол ұлттық үкіметке де, жергілікті әкімшіліктерге де таралды. Сайлау нәтижесі енді DC-нің күш-қуатына емес, бүкіл Пентапартитоның күш-қуатына байланысты емес екенін ескере отырып, центристік сайлаушылар коммунистердің жеңісіне жол бермеу үшін христиандық демократиялық дауыс беруді қажет емес деп қарастыра бастады. Сонымен қатар, альянстың төрт кіші партиясының біріне дауыс беру ХКП-ға артықшылық бермей, үкіметке қарсы орташа наразылық ретінде қарастырылды. Бұл сайлаудың басқа да кішігірім әсерлері референдумдық Радикалдық партияның қысқаруы және кейбір өңірлік күштердің пайда болуы болды.
The 1983 Italian general election was held in Italy on 26 June 1983. The Pentapartito formula, the governative alliance between five centrist parties, caused unexpected problems to Christian Democracy. The alliance was fixed and universal, extended both to the national government and to the local administrations. Considering that the election result did no longer depend on the strength of the DC, but the strength of the entire Pentapartito, centrist electors began to look at the Christian Democratic vote as not necessary to prevent a Communist success. Moreover, voting for one of the four minor parties of the alliance was seen as a form of moderate protest against the government without giving advantages to the PCI. Other minor effects of this election were a reduction of the referendarian Radical Party and the appearance of some regional forces.
Сайлау жүйесі
Партиялық тізімдер бойынша таза пропорционалды өкілдік ету дәстүрлі түрде Депутаттар Палатасының сайлау жүйесіне айналды. Италия провинциялары 32 сайлау округіне біріктірілді, әрқайсысы үміткерлер тобын сайлады. Сайлау округтері деңгейінде орындар ашық тізімдер арасында Imperiali квотасы бар ең үлкен қалдық әдісін қолдана отырып бөлінді. Қалған дауыс пен орын ұлттық деңгейде өткізілді, онда олар Hare квотасын пайдалана отырып, автоматты түрде ең жақсы жеңілгендерге жергілікті тізімдерге бөлінді. Сенат үшін, егер ассамблея 315 мүшеге дейін көтерілсе де, 237 бір орындық сайлау округтері құрылды. Кандидаттарға сайлау үшін дауыс берудің үштен екі бөлігін алу қажет болды, бұл мақсатқа тек Оңтүстік Тиролдегі неміс азшылықтары ғана қол жеткізе алды. Барлық қалған дауыс пен орын партиялық тізімдерге және аймақтық сайлау округтеріне топтастырылды, онда Д'Хондт әдісі қолданылды: тізімдер ішінде ең жақсы пайыздық көрсеткішті кандидаттар сайланды.
The pure party list proportional representation had traditionally become the electoral system for the Chamber of Deputies. Italian provinces were united in 32 constituencies, each electing a group of candidates. At constituency level, seats were divided between open lists using the largest remainder method with Imperiali quota. Remaining votes and seats were transferred at national level, where they were divided using the Hare quota, and automatically distributed to best losers into the local lists. For the Senate, 237 single seat constituencies were established, even if the assembly had risen to 315 members. The candidates needed a landslide victory of two thirds of votes to be elected, a goal which could be reached only by the German minorities in South Tirol. All remained votes and seats were grouped in party lists and regional constituencies, where a D'Hondt method was used: inside the lists, candidates with the best percentages were elected.
Тарихи негіздер
1980 жылы 2 тамызда Болоньяда жарылған бомбадан 85 адам қаза тауып, 200-ден астам адам жарақат алды. Болоньяда болған қазалы оқиға деп аталатын жарылыс қаланың теміржол вокзалының көп бөлігін қиратты. Бұл фашистік бомбалау болып табылды, негізінен Римдегі Банда делла Маглиана қылмыстық ұйымымен байланысы бар NAR ұйымдастырды. Келесі күндері Болоньяның орталық алаңында, Piazza Maggiore, халықтың наразылығы мен наразылығының кең ауқымды демонстрациялары өтті, онда 6 тамызда Сан-Петронио базиликасында өткен құрбандардың жерлеу рәсіміне қатысқан үкімет өкілдеріне бағытталған қатал сын мен наразылық білдірілді. 1981 жылы Италия Социалистік партиясының (PSI) съезінде ресми түрде Пентапартито деп аталатын центристік саяси одақ құрылды, онда христиан-демократ Арнальдо Форлани мен Социалистік хатшы Беттино Кракси Джулио Андреоттидің "жаратуымен" келісімге қол қойды. Келісімге тіркемеде қол қойылғандықтан, оны "кемердің келісімшарты" деп атады. Келісімге қол қойған Кракси Андреотти Форланидің аты-жөнімен "CAF" деп те аталды. Осы келісіммен DC партиясы көпшіліктің "зайырлы партияларының" (яғни социалистер, социал-демократтар, либералдылар мен республикашылдар) тең қадірін мойындады және үкімет алмасуын қамтамасыз етті (әрине, PRI-дің Джованни Спадолини мен PSI-дің Беттино Кракси Кеңестің президенті болған алғашқы христиан емес демократтар болды). Пентапартитоның пайда болуымен көпшіліктің Италия Коммунистік партиясына (ПКИ) қарай өсу мүмкіндігі ақыры жоққа шығарылды. Христиан-демократтар коалицияның көшбасшылары болып қалды және бірнеше рет зайырлы партиялардың өкілдерінің Кеңестің президенті болуына жол бермеді.
On 2 August 1980, a bomb killed 85 people and wounded more than 200 in Bologna. Known as the Bologna massacre, the blast destroyed a large portion of the city's railway station. This was found to be a fascist bombing, mainly organized by the NAR, who had ties with the Roman criminal organization Banda della Magliana. In the following days the central square of Bologna, Piazza Maggiore, hosted large scale demonstrations of indignation and protest among the population, in which were not spared harsh criticism and protests addressed to government representatives, who attended the funerals of the victims celebrated in the San Petronio Basilica on 6 August. In 1981 at a meeting of the Congress of the Italian Socialist Party (PSI), was officially launched a centrist political alliance called Pentapartito, when the Christian Democrat Arnaldo Forlani and Socialist Secretary Bettino Craxi signed an agreement with the "blessing" of Giulio Andreotti. Because the agreement was signed in a trailer, it was called the "pact of the camper." The pact was also called "CAF" for the initials of the signers, Craxi Andreotti Forlani. With this agreement, the DC party recognized the equal dignity of the so called "secular parties" of the majority (i. e., the Socialists, Social Democrats, Liberals and Republicans) and also guaranteed an alternation of government (in fact, Giovanni Spadolini of the PRI and Bettino Craxi of the PSI became the first non Christian Democrats to hold the Presidency of the Council). With the birth of the Pentapartito, the possibility of the growth of the majority toward the Italian Communist Party (PCI) was finally dismissed. The Christian Democrats remained the leaders of the coalition, and managed several times to prevent representatives of the secular parties from becoming President of the Councill.
Нәтижелер
ДК альянс партиялары арасындағы көшбасшылықты алмастыру туралы келісімді құрметтеп, Италияның жаңа премьер-министрі ретінде социалистік хатшы Беттино Краксиді қабылдады. Христиан-демократтар өздерінің кішігірім жауапкершілігі өз партиясынан халықтың кейбір наразылығын жояды деп үміттенді. Италия социалистік партиясы тарихта алғаш рет үкіметтегі ең жоғары лауазымға келді. Олигархиялық құрылымға ие болған DC-ден айырмашылығы PSI-ді оның хатшысы қатты басқаратын, сондықтан Краксидің премьер-министрі соғыстан кейінгі Италияда саяси дағдарыссыз ең ұзақ болды, Палестинаны азат ету ұйымы туралы АҚШ-пен кейбір халықаралық шиеленістерге қарамастан. 1986 жылы Кракси жаңа үкімет құрды, бірақ 1987 жылы ДС хатшысы Сириако Де Митамен даудан аман қалмады, ол сайлауалды христиандық-демократиялық үкіметпен, премьер-министр ретінде ескі Аминторе Фанфанимен бірге, ерте ұлттық сайлауды іздеп, тиімді түрде алды.
The DC respected the pact of an alternance of leadership between the parties of the alliance and accepted the Socialist secretary, Bettino Craxi, as the new Prime Minister of Italy. The Christian Democrats hoped that their minor responsibility could drive away some popular discontent from their party. The Italian Socialist Party so arrived to the highest office of the government for the first time in history. Differently from the DC, which had an oligarchic structure, the PSI was strongly ruled by its secretary, so the Craxi's premiership resulted the longest one without any political crisis in post war Italy, despite some international tensions with the United States about the Palestine Liberation Organization. Craxi formed a renewed government in 1986, but could not survive in 1987 to a dispute with DC's secretary Ciriaco De Mita, who was searching and effectively obtained an early national election, ruled by an electoral Christian Democratic government with old Amintore Fanfani as PM.