Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Фонтенэй аббатшылығы - Францияның Алтын жағалауы департаментіне қарасты Монбард маңындағы Марман коммунасында орналасқан бұрынғы цистерциан аббатшылығы. Оны 1118 жылы Клерволық Бернард құрды және роман стилімен салынған. Бұл Еуропадағы ең көне және ең толық цистерциан абатханаларының бірі. 1981 жылы ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұралық орны болды. Бастапқы кешеннің шіркеу, жатақхана, монастырь, бөлім үйі, кальдарий, асхана, көгершін үйі және қолөнерханасы бар, барлығы асханадан басқа тұтас және жақсы сақталған. Фонтенэй аббатшылығы басқа цистерциан аббатшылықтарымен бірге роман және готика сәулетінің арасындағы байланысты құрайды.
The Abbey of Fontenay is a former Cistercian abbey located in the commune of Marmagne, near Montbard, in the département of Côte d'Or in France. It was founded by Saint Bernard of Clairvaux in 1118, and built in the Romanesque style. It is one of the oldest and most complete Cistercian abbeys in Europe, and became a UNESCO World Heritage Site in 1981. Of the original complex comprising church, dormitory, cloister, chapter house, caldarium, refectory, dovecote and forge, all remain intact except the refectory and are well maintained. The Abbey of Fontenay, along with other Cistercian abbeys, forms a connecting link between Romanesque and Gothic architecture.
Орденнің құрылуы
ХІ ғасырдың аяғында Клуни ІІІ-нің үлкен шіркеуінің (Клунидегі керемет бенедиктиндік монастырь, Франция) гүлдену кезінде, Клуниде көптеген ізбасарлары болса да, Cîteaux аббатшылығының кейінгі негізін қалаушы Молезмнің әулие Роберт оған қарсы қатты реакция жасады. Киелі Роберт Клюнидің Киелі Бенедикттің нақты ережесіне қарсы екенін ойлады: "жұмысқа бару - дұға ету". Нәтижесінде, Киелі Роберт осы сеніммен бөліскен монахтар тобымен бірге Клюниден бөлінді. Киелі Роберт Францияның Сито қаласында цистерциандар орденін құрды. Жаңа орденде Қасиетті Бенедикт ережесі қатаң сақталды. Бұл ережеге сәйкес, монахтар кедей болулары керек еді. Діни өмірден алаңдамау үшін цистерциандар оқшауланған аймақтарда өздерін қамтамасыз ететін монастырлар салдырды және қызметшілерді пайдаланудан бас тартты. Цистерциан монастырлары тәуелсіз болды. Олар Клюниден өзгеше болды, өйткені барлық үйлер абаттың тікелей бақылауында болды, ал әр цистерциан монастырына өз үйіне қамқорлық жасау қажет болды. Олардың әрқайсысы дербес жеке қоғам болған. Бернард Клерво, абат және реформацияланған цистерциандық тәртіптің негізгі құрылысшысы, Молезмнің қасиетті Робертпен бірдей сенімде болды. Алайда Бернард Ситео аббатшылығы жеткілікті қатаң емес және ол Сент-Бенедикт ережесін толықтай бейнелемейді деп санады. 1118 жылы ол Бургундияның аңғарында қатаң түрде қатаңдықпен Фонтенэй аббатшылығын құрды.
In the late 11th century during the heyday of the great church of Cluny III (a magnificent Benedictine monastery in Cluny, France), although Cluny had numerous followers, Saint Robert of Molesme, the subsequent founder of Cîteaux Abbey, led a strong reaction against it. Saint Robert thought that Cluny was against the actual Rule of Saint Benedict: “to work is to pray”. As a result, Saint Robert, along with a group of monks who shared this belief, detached from Cluny. Saint Robert established the Order of Cistercians in Citeaux, France. The new order strictly observed the Rule of Saint Benedict. As part of this rule, monks had to be poor and live a simple life. In order not to be distracted from the religious life, Cistercians built self sufficient monasteries in isolated areas and refused to use servants. Cistercian monasteries were independent. They differed from Cluny in that all houses were under the direct control of the abbot, and each Cistercian monastery needed to take care of its own. Each of them was most likely an independent individual society. Bernard of Clairvaux, an abbot and the primary builder of the reformed Cistercian order, shared the same faith with Saint Robert of Molesme. However, Bernard felt that Cîteaux Abbey was not austere enough and did not completely reflect the Rule of Saint Benedict. Thus, in 1118 he founded the Abbey of Fontenay in a Burgundy valley with strictly implemented austerity.
Аббатхана тарихы
1130 жылы цистерциан монахтары Фонтенэй абатлығына көшіп келді. Тоғыз жылдан кейін Норвич епискобы қуғын-сүргіннен қашып, Фонтенейге қашып кетеді және өзінің байлығымен шіркеу құрылысын қаржыландыруға көмектеседі. 1147 жылы шіркеуді Папа Евгений III құттықтады. 1200 жылы монастырь кешені толықтай аяқталып, 300-ге жуық монахтарға қызмет көрсете алды. 1259 жылы адал король Людовик Фонтенэй абатханасын барлық салықтардан босатты, ал он жылдан кейін корольдің ықыласына ие болғандықтан, абатхана корольдік абатханаға айналды. 1359 жылы Фонтенэй аббатшылығын жүз жылдық соғыс кезінде Англия королі Эдуард III әскерлері тонаған. 16 ғасырдың аяғында дін соғыстары кезінде ол одан әрі зақымдалды. 1745 жылы асхана қиратылды. 1789 жылы Француз революциясы басталғанда, революция кезінде христиандықтан шығу салдарынан барлық монахтар әббиді бірінен соң бірі тастап кетті. 1791 жылы бұл жер Монголфиер бауырлары басқаратын қағаз фабрикасына айналды. 1906 жылы Лиондағы өнерді жақсы көретін банкир Эдуард Айнард аббатхананы сатып алып, оны қалпына келтіруді бастады, ол 1911 жылы аяқталды. Эдуардтың ұрпақтары аббатханада жұмыс істеуді жалғастырды және ол осы күнге дейін Айнард отбасында қалды. 1981 жылы монастырь ЮНЕСКО-ның дүниежүзілік мұралық қорына енді.
The Cistercian monks moved to Fontenay Abbey in 1130. Nine years later, the Bishop of Norwich fled to Fontenay to escape persecution, and helped finance the construction of the church with his wealth. The church was consecrated in 1147 by Pope Eugene III. By 1200 the monastic complex was complete and able to serve as many as 300 monks. In 1259, the devout King Louis exempted the Abbey of Fontenay from all taxes, and being in the King’s good graces, ten years later the abbey became a royal abbey. In 1359, the Abbey of Fontenay was pillaged by the armies of King Edward III of England during the Hundred Years' War. It suffered further damage during the Wars of Religion in late 16th century. In 1745, the refectory was destroyed. With the beginning of the French Revolution in 1789 all of the monks successively left the abbey due to dechristianisation during the revolution and in 1791, the site was turned into a paper mill, run by the Montgolfier brothers. In 1906 Edouard Aynard, an art loving banker from Lyon, bought the abbey and commenced its restoration which was complete by 1911. Edouard's descendants continued to work on the abbey and it remains in the Aynard family to this day. In 1981 the abbey became a UNESCO World Heritage Site.
Өмірбаян
Барлық цистерциан шіркеулері бірдей үлгіге ие және бір-біріне ұқсас; мысалы, 1204 жылы Ирландияда салынған Грейгуэнаманах аббатшылығының шіркеуі Фонтенэйдікіне ұқсас. Цистерциандық сәулет өнерінің рухы қарапайым, консервативті және пайдалы. Цистерциан монастырының шіркеулерінде роман сәулеті, соның ішінде симметриялық жоспар, қалың қабырғалар, берік іргетастар, жамбас күмбездер, дөңгелек аркалар және биік орталық кеме бар. Ортағасырлық Еуропада цистерциандық еңбек этикасы көптеген салаларда, соның ішінде металлургияда "технологиялық таралудың негізгі күші" болды.
All Cistercian churches have the same model and are similar to one another; for example, Graiguenamanagh Abbey's church, built in Ireland in 1204, has a floor plan closely resembling that of Fontenay. The spirit of Cistercian architecture is simple, conservative, and utilitarian. Cistercian monastery churches feature Romanesque architecture, including symmetrical plan, massive walls, sturdy piers, groin vaults, round arches, and a tall central nave. In medieval Europe, the Cistercian ethic of manual labor work became "the main force of technological diffusion" in many fields, including metallurgy.
Ғимараттар
Аббатхана негізінен жергілікті аймақтардан алынған тастармен салынған. Аббатхананың шіркеуі роман стилімен салынған, цистерциандық архитектураға тән. Ол латын кресті пішінде, ұзындығы 66 метр, ені 8 метр, екі бүйірлік және 19 метрлік трансепті бар. Алдыңғы шіркеулерден айырмашылығы, аббат шіркеуінің апсиді жалпақталған және трансепттің әр жағында екі тікбұрышты (жартылай шеңбердің орнына) часовнясы бар. Ғимараттың өлшемдері 36х38 метр. Капитулдың үйі қақпалы, ауыр қабырғалы. Он бесінші ғасырда қасқыр ағашынан жасалған аркалы төбемен қайта жабылып салынған үлкен жатақхана бар. Құртылған асханадан басқа, аббатхана өзінің барлық дерлік бастапқы ғимараттарын сақтап қалды: шіркеу, жатақхана, монастырь, кафедралық үй, кальдарий немесе "жылу бөлмесі", көгершін және құмыра, барлығы роман стилімен салынған. Сосын абат үйі мен ауруханасы салынды. Қазіргі кезде аббатхана ғимараттары газон мен қиыршық тастан жасалған заманауи көркем партерлерде орналасқан. Барлық алғашқы ғимараттарда сыртқы және ішкі қабырғалар әшекейленбеген. Бернард Клерво өнер мен сұлулықты жоққа шығаруға тырыспаса да, ол "ақыл-ойының көзін imago Dei-ден imagines mundi (дүние суреттеріне) алып баратын сұлулықтың көріністеріне" сақ болды. Елордаларда гүлдер, әшекейлі мотивтер мен бейнелер болмаса да, аббатхана әлі де керемет өнер туындысы болып табылады. Монахтардың өмірінің орталығы болған шіркеу мен монастырь логикалық түрде бөлінген кеңістіктерге салынған. Монастырдың болашақтағы кеңейтуін күтіп, жабық құрылымды құрудың орнына, шіркеу мен монастырь бір-біріне параллель немесе перпендикуляр түрде ашылған аяқтарымен құрылды. Осылайша кеңейту кезінде қолданыстағы монастырь мен шіркеуге әсер етпейтін болады. Аббатханада қоңырау шалу мұнарасы жоқ, өйткені Клервоның Бернарды бұл қатаңдықты алып тастайды деп ойлады. Оның орнына шіркеудің есігінің жанындағы қабырғаға кішкентай қоңыраулар іліп, дінге жатпайтын бауырластарды жиналуға шақырады. Ғимараттың ішкі бөлігінде айқыш пішінді үлкен бағаналар жоғары, үлкен баррельді күмбездерді ұстап тұрады. Диафрагмалық бұрыштар да байқалады. Бұрыштап жасалған аркалар кеңінен қолданылған, өйткені "бұл бұрыштап жасалған аркалар ауырлықты тіректер мен бағаналарға тік бұрышта бағыттап, биік ғимаратты мыңдаған жылдар бойы көтеріп отырады". Ғимараттың артқы жағында орналасқан отыз алты метрлік киелі үй кішкене галереяларға бағаналармен бөлінген. Әр галереяда екі қабатты аркалы күмбезді екі қабатты бағаналар қолдап тұрады. Бұл монастырь монахтар үшін бос уақыттарын оқу, жұмыс істеу және дұға ету үшін маңызды орын болды.
The Abbey was primarily constructed using stones from local areas. The church of the abbey is of typical Cistercian architecture, built in the Romanesque style. It is in a Latin cross shape, with a nave 66 metres long and 8 metres wide, two side aisles, and a transept measuring 19 metres. In contrast to earlier churches, the church of the abbey has a flattened apse and two rectangular (instead of semicircular) chapels of each side of the transept. The cloister measures 36 by 38 metres. The chapter house is vaulted, with heavy ribs. There is a large dormitory which was re roofed in the fifteenth century with an arched braced roof of chestnut timber. Except for the demolished refectory, the abbey retains almost all of its original buildings: church, dormitory, cloister, chapter house, caldarium or "warming room", dovecote and forge, all built in Romanesque style. The abbot's lodgings and infirmary were built at a later date. Today the abbey buildings are set in modern manicured parterres of lawn and gravel. In all of the original buildings, neither the exteriors nor interiors are decorated. Although Bernard of Clairvaux did not attempt to reject art or beauty, he was cautious of “those manifestations of beauty which lead the eyes of the mind away from the imago Dei to the imagines mundi (images of the world)”. Although there are no flowers in the capitals, no decorative motifs and no images anywhere, the abbey is still an outstanding artwork. The church and the cloister, the centre of life for monks, were built in logically distributed spaces. In anticipation of the monastery’s future expansion, instead of creating an enclosed structure, the church and the cloister were created parallel or perpendicular to each other with open ends. In this way, during expansion the existing cloister and church would not be influenced. There is no bell tower in the abbey, because Bernard of Clairvaux felt this would take away from the austerity. As an alternative, small bells were attached into the wall beside the church door to call lay brothers to gather together. In the interior of the church, massive cruciform piers sustain high, large barrel vaults consisting of pointed arches and transverse pointed arches. Diaphragm pointed arches are also evident. The abundant use of pointed arches was chosen because “the pointed arch channels the weight onto the bearing piers or columns at a steep angle,” and will support a tall building for thousands of years. The thirty six meter cloister located at the back of the church is divided by pillars into small galleries. In each gallery, double column pillars with lanceolate capitals support a double arches vault. This cloister was an important place for monks to spend their spare time reading, working and praying.
Галерея
Бұл әлем мұрасы орны өзінің роман және ерте готикадағы монастырлық ғимараттарының көп бөлігін сақтап қалды, бұл 12-ғасырдағы цистерциан монастырының бірегей бейнесін береді.
This World Heritage Site has retained the greater part of its Romanesque and Early Gothic monastic buildings, giving uniquely intact picture of a Cistercian monastery of the 12th century.