In ordinary

Кіріспе

Кемелерді қызметтен шығару терминдері ағылшын тілінде бірнеше мағынаны білдіретін сөз тіркесі болып табылады. Патшалық үйі мен мемлекеттік қызметкерлерге қатысты, ол лауазымның тұрақты екенін көрсетеді (әдеттегіден ерекше лауазымнан айырмашылығы). Әскери-теңіз саласында "әдеттегі" (XVII ғасырдан бастап) кемелер - жөндеу немесе техникалық қызмет көрсету үшін қызметтен шыққан, бұл мағына уақыт өте келе резервтік флотты немесе "моутбол" кемелерін қамтиды.

Пайдалану тарихы

Бұл термин Корольдік әскери-теңіз флотының шығыстары үшін үш бөлек қаржылық бағалауды әзірлеуден пайда болды; "Жалпы" бағалауы, ол кемежайлар мен әскери-теңіз мекемелерін күтіп ұстау сияқты күнделікті шығындарды қамтыды, "Теңіз қызметі" бағалауы, ол теңізге бара алатын немесе бара алатын кемелер мен экипажға қолдау көрсетті және "Ерекше жөндеу" бағасы, ол ірі қайта құру немесе қайта жөндеудің құнын өтеді. Әрекетке қажеттілігі жоқ немесе теңізде қалуға тым нашар кеме теңіз қызметінен қалыпты бағалауға ауыстырылады және қайтадан қызметке қайтарылғанға дейін немесе бұзылғанға дейін "әдеттегі" болып қалады. Кемелер ұзақ уақыт бойы "әдеттегі" күйде бола алады, мысалы, 1719 жылы іске қосылғаннан бастап 1757 жылы алғашқы белсенді қызметте болғанға дейін 38 жыл "әдеттегі" күйде болды. Кемелерді күтіп-ұстаудың нашарлығынан олар тез шіріп кететін, сондай-ақ оларды зейнеткер немесе мүгедек теңізшілер басқаратын. 1739-1745 жылдардағы Австрия мұрагерлігі соғысы кезінде "Обыкновенный" кемелерін тексеру олардың офицерлерінің кем дегенде жартысы қартайған немесе ауру болғандықтан, олар тоқтатылған кемелерден тыс жерде қызмет ете алмады. 1752 жылдан бастап, Адмирал Джордж Ансон, Адмиралтействоның жаңа тағайындалған бірінші лорды, кез келген уақытта теңізге шыға алатын кемелердің санын көбейту мақсатында корольдік кемежайларды реформалауды бастады. Алайда Ансонның реформаларының көпшілігі кемежайды басқаруға тікелей жауапты болған және Адмиралтействоның араласуы оның өкілеттігіне қарсылық болды деп санаған Әскери-теңіз кеңесі тарапынан қарсылық білдірілді. 1755 жылы Адмиралтейство Кеңесі кемелерді қарапайым түрде қайта қарап шықты. Плимут кеме жасау зауыты 1745 жылдан бері жұмыс істемеген кемелерді жөндеу және күтіп ұстау бойынша ең нашар орындалған деп танылды. Плимут кемежайының бас қызметшісі мен зерттеу кеңсесі жұмыстан босатылды, жаңа док пен құлама салынды және кемежай жұмысшылары мен кеме экипаждары әдеттегі кемелердің жүзуіне мүмкіндік беру үшін ұзақ жұмыс істеуге мәжбүр болды. Ресурстарды барынша пайдалану үшін жаңа кемелерді салу жеке кеме жасау орындарына берілді. Ақырында, Адмиралтейство Патшалық флоттың геодезистін Жозеф Аллинді, ол осы лауазымға қырық жыл бойы ие болды және қазір "оның сезімдері бұзылып" тұрды. Бұл түрлі күш-жігерлер әдеттегі кемелер сапасын жақсартуда сәтті болды, сондықтан 1755 жылдың аяғына дейін 200-ден астам кеме пайдалануға берілді немесе 1753 жылы 97 кемемен салыстырғанда жүзіп кету мүмкіндігіне ие болды. Корольдік теңіз флотының жартылай жалақымен жағалаудағы офицерлері де "әдеттегі" болып саналды және жағаға қойылған кемелерге қолданылатын бағамен төленді.

The term arose from the development of three separate financial estimates for Royal Navy expenditure; the "Ordinary" estimate which covered routine expenses such as the maintenance of dockyards and naval establishments, the "Sea Service" estimate which supported ships and crew at or capable of going to sea, and the estimate for "Extraordinary Repair" which met the cost of major rebuilding or refit. A ship that was no longer required for active service, or was too decrepit to remain at sea, would be transferred from the Sea Service to the Ordinary estimate, and would be left "in Ordinary" until returned to duty or broken up. Ships could remain "in Ordinary" for lengthy periods, including for example which spent 38 years "in Ordinary" between its launch in 1719 and first active service in 1757. Poorly maintained, they were susceptible to dry rot and were routinely crewed by pensioned or disabled sailors with little interest in a return to sea service. During the War of the Austrian Succession from 1739 to 1745, a review of ships "in Ordinary" revealed that at least half of their warrant officers were too old or sickly to serve outside their mothballed vessels. Improvements were made from 1752 when Admiral George Anson, the newly appointed First Lord of the Admiralty, initiated reforms of royal dockyards with the intention of maximising the number of vessels capable of being put to sea at any time. However, most of Anson's reforms were opposed by the Navy Board, which had direct responsibility for dockyard management and felt that Admiralty's interference was a rebuke to its authority. In 1755 the Board of Admiralty conducted a further review of vessels in ordinary. The review identified Plymouth Dockyard as the worst performer in ship maintenance and repair, with some ships untouched since 1745. Plymouth Dockyard's master attendant and clerk of the survey were dismissed, a new dock and slipway constructed and dock workers and ship's crews were required to work longer hours to ensure the ships held in ordinary were capable of being sailed. To maximise resources, construction of new vessels was also transferred to private shipyards. Lastly, Admiralty successfully petitioned the Privy Council to remove the Royal Navy's Surveyor, Joseph Allin, who had held the post for forty years and was now "disordered in his senses." These various efforts were successful in improving the quality of vessels held in ordinary, such that more than 200 ships were in commission or capable of being sailed by the end of 1755 compared with 97 in 1753. Royal Navy officers ashore on half pay were also considered "in Ordinary" and paid from the same estimate that applied to sidelined vessels.