Конрад Холл: Американдық оператордың өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Конрад Лафкадио Холл (21 маусым 1926 – 4 қаңтар 2003) – француз Полинезиясында туған американдық оператор. Жазушылар Джозеф Конрад пен Лафкадио Хернның құрметіне аталған ол, операторлық шеберлігімен кеңінен танылып, көптеген наградаларға ие болды, оның ішінде үш «Оскар» сыйлығы (он номинациямен), үш BAFTA сыйлығы және Американдық операторлар қоғамының бес сыйлығы. Холл «Буч Кэссиди және Санденс Кид» (1969), «Американдық сұлулық» (1999) және «Жолға бату» (2002) фильмдері үшін «Үздік операторлық жұмысы» номинациясында үш «Оскар» сыйлығын жеңіп алды. Сондай-ақ, «Моритури» (1965), «Кәсібилер» (1966), «Сынық қан» (1967), «Сарықұрт күні» (1975), «Текиланың күн шығысы» (1988), «Бобби Фишерді іздеу» (1993) және «Азаматтық іс» (1998) фильмдері үшін «Оскарға» ұсынылған. Ол «Cool Hand Luke» (1967), «Fat City» (1972) және «Marathon Man» (1976) фильмдерімен де танымал. 2003 жылы Халықаралық операторлар гильдиясының мүшелері жүргізген сауалнамада Холл тарихтың ең ықпалды он операторының бірі деп танылды. Оған Голливудтың Даңқ аллеясында жұлдыз орнатылған.

Ерте өмір және білім

Конрад Л. Холл 1926 жылғы 21 маусымда Папеете, Таити, Француз Полинезиясында дүниеге келді. Оның әкесі – Джеймс Норман Холл, бірінші дүниежүзілік соғыста Франция үшін шайқасқан Лафайет эскадрильясының асыл ұшқышы және капитаны. Джеймс сонымен қатар 1932 жылғы «Баунтидегі бүлік» романын да жазған. Оның анасы – Сара («Лала») Винчестер Холл, ол жартылай полинезиялық болған. Кино өнерінің салыстырмалы түрде жаңа кезеңінде өскен Холл ешқашан камералардың жанында болған емес, киноға бару туралы ой да оған жат болды. Жасөспірім шағында Холл Калифорния штатының Санта-Барбара қаласына жақын орналасқан Кейт мектебінде – интернат-дайындық мектебінде оқыды. Бітірген соң әкесі оған өмірде өз жолын табуды тапсырды. Холл Оңтүстік Калифорния университетіне журналистиканы оқуға түсті, бірақ үлгерім жағынан нашар болғандықтан USC кино-телевизия мектебіне (қазіргі USC кино өнері мектебі) ауысты. Бұл дұрыс шешім екеніне ол толық сенімді болмаса да, жаңа өнер түрі болғандықтан төменнен бастау қызықты болар деген ойда болды. Холл кино мектебінде оқыған кезде Славко Воркапич бағдарлама жетекшісі болды; кейін Холл: «Ол маған кино жасаудың жаңа көрнекі тіл екенін үйретті. Ол принциптерді берді, ал қалғанын өзіміз істеуге рұқсат берді» деп еске алды. Мектепте алғашқы түсірілімдерін жасағаннан кейін ол осы өнерге ғашық болып, өзінің әңгімелерін бейне арқылы жеткізуді қалады. Оқу кезінде мектепке Джон Хьюстон мен Орсон Уэллс сияқты режиссерлер де келді. 1949 жылы бітіргеннен кейін Холл колледжден кейін бірден жұмыс табады деп күтті. Алайда, сол кезде Голливудтағы камералық топқа тек Халықаралық фотографтар гильдиясының тізіміндегі адамдар ғана қабылданатын. 1968 жылы Холл режиссер Джон Бурман үшін «Тынық мұхитындағы тозақ» фильмін түсірді, ол кассалық табысқа жетпесе де, кейіннен культты классикаға айналды. 1969 жылы Холл «Бутч Кэссиди және Санденс Кид» фильмі үшін алғашқы «Оскарын» алды. «Бутч Кэссидиді» сол дәуірмен визуалды үйлесімді ету үшін ол теріс бейнелерді қайта басып шығару кезінде негізгі түстерді басып тастау сияқты тәжірибелік әдістерді қолданды (Хантер, 2003). Бұл нәтиже инновациялық жетістік деп есептелді. Сол жылы ол тағы екі фильм түсірді: «Бақытты соңы» және «Оларға Уилли Бой осында» деп айтыңыз. 1972 жылы Холл режиссер Джон Хьюстонмен бірге «Fat City» фильмін түсірді. «Fat City» сюжеттің қатал шындығын көрсететін түйіршікті текстурасымен танымал болды. Бұл жұмысы үшін ол алтыншы рет «Оскарға» ұсынылды. Сондай-ақ 1988 жылы ASC Холлға ерекше жетістіктері үшін сыйлық берді. «Текила Санрайз» фильміндегі жұмысынан кейін ол бұрынғы қарқынын қайта алып, «Класстық іс-қимыл» (1991), «Дженнифер 8» (1992), «Бобби Фишерді іздеу» (1993) және «Махаббат оқиғасы» (1994) фильмдерін бірінен соң бірі түсірді. «Бобби Фишерді іздеу» киносы кинорежиссурасы үшін «Оскарға» жетінші рет ұсынылды. 1994 жылы Холл Америка кинематографистер қоғамының өмір бойы жеткен жетістіктері үшін марапатталды. 1998 жылы ол «Шексіз» фильмін түсірді және «Азаматтық іс-қимыл» үшін «Оскарға» ұсынылды, содан кейін 1999 жылы «Американдық сұлулық» үшін екінші рет жеңіске жетті. «Американдық сұлулық» – режиссер Сэм Мендеспен алғашқы ынтымақтастығы. Оның соңғы фильмі 2002 жылы «Жолдан адасу» болды, бұл Мендеспен екінші ынтымақтастық еді, ол үшін ол қайтыс болғаннан кейін тағы бір академиялық сыйлыққа ие болды. Барлығында ол 50 жылдық мансабында үш «Оскар» сыйлығын жеңіп алды.

Conrad L Hall was born on June 21, 1926, in Papeete, Tahiti, French Polynesia. His father was James Norman Hall, an ace pilot and captain in the Lafayette Escadrille that fought for France in World War I. James also co wrote the 1932 novel Mutiny on the Bounty. His mother was Sarah ("Lala") Winchester Hall, who was half Polynesian. Growing up during the relative infancy of cinema, Hall never was around cameras, and the idea of going to the movies was a foreign concept. In his early mid teens, Hall attended Cate School, a boarding preparatory school near Santa Barbara, California. After graduating, Hall was told by his father to find his path in life. Hall attended the University of Southern California, intending to study journalism, but ended up doing poorly and instead went to USC's School of Cinema Television (now the USC School of Cinematic Arts). He wasn't sure this was the right decision, but that since this was a new art form it would be interesting to start from the bottom. Hall attended the School of Cinema at a time when Slavko Vorkapić was the head of the program; Hall later recalled that “He taught me that film making was a new visual language. He taught the principles, and left the rest up to us”. After creating his first shots in school he fell in love with the art and wanted to continue telling his stories through imagery. A few people that visited the school during his education included John Huston and Orson Welles. After graduation in 1949, Hall expected to get a job right out of college. At the time, however, Hollywood only allowed the camera crew to be filled with people that were on the International Photographers Guild roster. In 1968, Hall filmed Hell in the Pacific for director John Boorman, which was not a box office success but has since become a cult classic. In 1969, Hall received his first Oscar for Butch Cassidy and the Sundance Kid. To make Butch Cassidy visually compatible with the time period, he used experimental techniques, such as overexposing the negatives in order to mute the primary colors when printing it back (Hunter, 2003). The result was considered an innovative success. He made two other films that year, The Happy Ending and Tell them Willie Boy is Here. In 1972, Hall shot Fat City, with director John Huston. Fat City was known for its grainy texture to reflect the harsh reality of the storyline. His work resulted in a sixth Oscar nomination. Also in 1988, the ASC gave Hall an outstanding achievement award. After his work on Tequila Sunrise, he picked up his old pace, making Class Action (1991), Jennifer 8 (1992), Searching for Bobby Fischer (1993) and Love Affair (1994) one after the other. Searching for Bobby Fischer received an Oscar nomination for cinematography, his seventh. In 1994, Hall was honored with the lifetime achievement award from the American Society of Cinematographers. In 1998 he shot Without Limits and was Oscar nominated for A Civil Action, followed by his second win for American Beauty in 1999. American Beauty, his first collaboration with director Sam Mendes, highlighted his "unique use of the hand held camera to capture the film's heightened reality and almost dream like atmosphere". His final film was Road to Perdition in 2002, a second collaboration with Mendes, for which he was posthumously awarded another Academy Award. In total, he won three Oscars throughout his 50 year career.

Жеке өмір

1952 жылы Холл Вирджиния Шварцқа үйленді. 1969 жылы ажырасудан бұрын олардың үш баласы болды: Конрад В. Холл, Кейт Холл Фейст және Ная Холл Уэст. Холл актриса Кэтрин Росспен "Бутч Кэссиди және Санденс Кид" фильмінің түсірілім алаңында танысып, 1969 жылы оның бес күйеуінің үшіншісі атанды. Холл мен Росс 1973 жылы ажырасып, 1975 жылы ажырасу рәсімін аяқтады, соның арқасында ол төртінші күйеуіне үйленуге мүмкіндік алды. Оның үшінші әйелі костюм дизайнері Сьюзан Коварш Холл болды, олмен ол "Road to Perdition" (2002) фильмінде бірге жұмыс істеді, белгісіз уақыттан бастап өмірінің соңына дейін.

Өлім

Холл 2003 жылғы 4 қаңтарда Санта-Моника ауруханасында 76 жасында несеп көпіршігінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. Оның "Жолға бастар жол" (2002) фильмі үшін алған "Оскар" сыйлығы Холлға арналған болатын, және оны оның ұлы Конрад В. Холл, де кинематографшы, қайтыс болғаннан кейін қабылдады. Әріптестері мен таныстары Холлды әрдайым "Конни" деп шақырып, құрметпен еске алады.