Кіріспе
Арапалар туысы Автоматты taxobox. Таксон = Маратус. Сурет = АталықPeacockSpider. JPG. Image caption = Male Maratus volans. Image upright = 1.15. Authority = Karsch, 1878 Осылайша арқалық үлгісінің көрінісін баса көрсетеді. Барлық түрлердің адам көзіне жарқын көрінетін түстері жоқ; Maratus vespertilio салыстырмалы түрде құпия түстес, көпшілігі жақтық жақтауларда көкжиекті. Барлық түрлерде дерлік аталықтардың үшінші аяқтары салыстырмалы түрде ұзын, көбінесе жарқын үлгілі, олар сонымен қатар сүйіспеншілік көрсетуде қолданылады. Кейбір мараттар, соның ішінде Maratus calcitrans, Maratus digitatus және Maratus jactatus, құрсақтары көтерілген кезде айтарлықтай ұлғайтылған және безендірілген спинеретпен көрінеді. Марат түрлерінің ыстық нүктесі болып табылатын Батыс Австралиядағы Кейп Риштегі бір түр өзінің ішін мүлдем пайдаланбайды, оның орнына безендірілген үшінші аяқтары мен жарқын көк бетін және түбі ақ педипальптерін пайдаланады. Ерлердегі пальпальды шамдар қарапайым көрінеді, дөңгелек эмболасы бар және әртүрлі түрлерде өте ұқсас. Пальпаның әдеттегі қарапайым ретролатеральді бүйір ұшы бар бүйірлік афофизі бар. Бір механизмнің көмегімен қызыл, ақ түстер мен жарық шашырауы үшін тікенді қабыршақтарда крем түстерін шығарады. Блюз түсі пайда болу үшін жәндіктер белгілі бір толқын ұзындығы бар жарықты шағылыстыратын наноқұрылымдар массивтерін қолданады. Грониген университетінің докторы Доэкеле Ставенганың айтуынша, наноқұрылыстар жалпақ, бүгілген, қапшық тәрізді тарақандарға еніп, шағылған жарықты күшейтеді. Бұл - осындай бейнеленетін жалғыз жануар. Ставенга Маратустың түстерін көпшілік пейіш қанатының үлгісімен, гүлдердің түстерімен және паротия құсының қауырсындарымен салыстырды. Маратустағы наноқұрылымдар шығарған көк түс, әдеттегі пигменттеу әдісінен айырмашылығы, уақыт өте келе жоғалмайды. Басқа көк жануарлар, мысалы, кеміргіштер сирек кездеседі, бірақ олар да наноқұрылысты пайдаланады. Питтсбург университетінің профессоры Натан Морхаус Маратус воланның төрт түрлі фоторецепторлары бар екенін анықтады.
Automatic taxobox
| taxon = Maratus
| image = MalePeacockSpider. jpg
| image caption = Male Maratus volans
| image upright = 1.15
| authority = Karsch, 1878 thus emphasizing the appearance of the dorsal pattern. Not all species have colors that appear bright to human vision; Maratus vespertilio is relatively cryptically colored, with most iridescence on the lateral flaps. In almost all species, males have relatively long third legs, often brightly patterned, that are also used in courtship displays. Some Maratus including Maratus calcitrans, Maratus digitatus and Maratus jactatus display with greatly enlarged and decorated spinnerets when their abdomen is elevated. One species from Cape Riche, Western Australia, in a region which is something of a hot spot for Maratus species, does not use its abdomen in its display at all, instead using a combination of decorated third legs and its bright blue face and fluffy white pedipalps. Male palpal bulbs are relatively simple in appearance, with a circular embolus, and are rather similar in different species. The palp usually has a simple retrolateral tibial apophysis with a blunt tip. One mechanism uses pigments to produce reds, whites, and creams in barbed scales that help scatter light. To produce blues the spiders use arrays of nanostructures reflecting light of particular wavelengths, in the case of Maratus splendens a shiny, sometimes violet blue. The nanostructures are embedded in flat, convex, sac like scales, amplifying reflected light, according to University of Groningen's Doekele Stavenga. This is the only animal where this kind of reflection has been shown. Stavenga compared Maratus colours with patterns on butterfly wings, the colors of flowers, and the feathers of the parotia bird. The blues produced by nanostructures in Maratus do not fade over time, unlike the normal pigmenting method. Other blue animals, like beetles, are rare but also use nanostructures. Nathan Morehouse of the University of Pittsburgh found Maratus volans have four different photoreceptors (tetrachromats) allowing them to see red, blue, green, and ultraviolet and also resolve the intricacies of the male's display designs.
Таксономия
Маратус тұқымдасын алғаш рет Фердинанд Карш 1878 жылы сипаттады. Ол Юрген Оттоны Маратус оттой, Майкл Дункан мен Майкл Доуды Маратус михаэлорум, Джулианна Уолдокты Маратус юлианнеае деп атады. Маратус спленденс және Маратус рейнбови екеуі де осы жерде тізімделген бір түрге жатады. Otto & Hill, әйелді алғаш рет сипаттағанда, Маратус Rainbowi деген есімді емес, Rainbow's Maratus splendens деген атауды пайдалануды таңдады. Маратус Rainbowi әлі де бірқатар онлайн каталогтарда кездесетін болса да, осы уақытқа дейін осы жәндіктің барлық жарияланған сипаттамалары мен зерттеулері бастапқы атауды қолданды Маратус splendens, орнын толтырған атау ешқашан валютаға ие болған жоқ және енді алаңдаушылық тудырмайды. 2017 жылы Юрген Отто мен Дэвид Хилл Peckhamia-да Австралиялық паука жәндіктерінің каталогын (Araneae: Salticidae: Euophryini: Maratus, Saratus) жариялады, сонымен қатар жақында Маратусқа қарағанда едәуір өзгеше жыныстық мүшелері бар паука жәндіктерінің жаңа тұқымын тұрғызды, ол Saratus Otto & Hill, 2017. Каталогта Саратустың бір түрі ғана тізімделген, ересек аталар суреттерде көрсетілген, аймақ карталары бұдан бұрынғы басылымдарда немесе жарияланбаған байқаулар мен авторлар сенімді деп санайтын суреттерде анықталған аумақтарды көрсетеді.