Герман Кан – американдық болашақ зерттеушісі, ядролық соғыс стратегиясы сарапшысы. RAND және Hudson институттарында жұмыс істеді. «Жеңісті» ядролық соғыс тұжырымы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық футурист (1922–1983)
мұрағатшы
American futurist (1922–1983)
the archivist
Герман Кан (15 ақпан 1922 – 7 шілде 1983) – американдық физик және Хадсон институтының негізін қалаушы мүшесі, ХХ ғасырдың соңғы бөлігіндегі ең көрнекті футуристердің бірі. Ол бастапқыда RAND корпорациясында қызмет еткен кезде әскери стратег және жүйелер теориясының маманы ретінде танылды. Ол ядролық соғыстың ықтимал салдарына талдау жасап, Суық соғыс кезеңінде аман қалу жолдарын ұсынды. Кан 1960 жылы жарық көрген «Термоядролық соғыс туралы» кітабында «жеңіске жетуге болатын» ядролық қақтығыс идеясын ұсынды, ол Стэнли Кубриктің классикалық қара комедиялық сатиралық фильмінің басты кейіпкеріне тарихи шабыт бергендердің бірі болды. «Fail Safe» фильміне түсіндірме берген режиссер Сидни Люмет профессор Гретшеле кейіпкерінің де Герман Канға негізделгенін айтты. Канның теориялары АҚШ-тың ядролық стратегиясын дамытуға үлкен үлес қосты.
Herman Kahn (February 15, 1922 – July 7, 1983) was an American physicist and a founding member of the Hudson Institute, regarded as one of the preeminent futurists of the latter part of the twentieth century. He originally came to prominence as a military strategist and systems theorist while employed at the RAND Corporation. He analyzed the likely consequences of nuclear war and recommended ways to improve survivability during the Cold War. Kahn posited the idea of a "winnable" nuclear exchange in his 1960 book On Thermonuclear War for which he was one of the historical inspirations for the title character of Stanley Kubrick's classic black comedy film satire Dr. Strangelove. In his commentary for Fail Safe, director Sidney Lumet remarked that the Professor Groeteschele character is also based on Herman Kahn. Kahn's theories contributed to the development of the nuclear strategy of the United States.
Ерте өмір және білім
Кан Нью-Джерси штатының Байон қаласында Етта (туған аты Кословский) мен тігінші Абрахам Канның ұлы болып дүниеге келді. Оның ата-анасы Шығыс Еуропадан келген еврей иммигранттары еді. Ол Бронкста, содан кейін ата-анасы ажырасқаннан кейін Лос-Анджелесте өсті. Еврей дінінде тәрбиеленген ол кейіннен атеист болды. Кан 1940 жылы Фэрфакс орта мектебін бітірді және Екінші дүниежүзілік соғыста Бирмадағы науқанға қатысып, жауынгерлік іс-қимылдардан тыс телефон байланысшысы болып қызмет етті. UCLA-да ғылым бакалавры дәрежесін алды, ал кейін докторлық диссертациясын қорғау үшін Caltech-ке түсті, бірақ қаржылық себептерге байланысты ғылым магистрі дәрежесімен оқуын тоқтатты. Ол физик Сэмюэл Коэннің шақыруымен RAND корпорациясына математик ретінде қабылданды.
Kahn was born in Bayonne, New Jersey, the son of Yetta (née Koslowsky) and Abraham Kahn, a tailor. His parents were Jewish immigrants from Eastern Europe. He was raised in the Bronx, then in Los Angeles following his parents' divorce. Raised Jewish, he later became an atheist. Kahn graduated from Fairfax High School in 1940 and served in the United States Army during the Burma campaign in World War II in a non combat capacity as a telephone lineman. He received a Bachelor of Science at UCLA and briefly attended Caltech to pursue a doctorate before dropping out with a Master of Science due to financial constraints. He joined the RAND Corporation as a mathematician after being recruited by fellow physicist Samuel Cohen.
Хадсон институты
1961 жылы Кан, Макс Сингер және Оскар Рубхаузен Хадсон институтын құрды, бұл ой-сарапты орталық бастапқыда Нью-Йорк штатының Кротон-он-Хадсон қаласында орналасқан, сол кезде Кан сол жерде тұрған. Ол әлеуметтанушы Дэниел Беллді, саяси философ Раймонд Аронды және жазушы Ральф Эллисонды (1952 жылғы "Көрінбейтін адам" классикалық романының авторы) шақырды.
In 1961, Kahn, Max Singer and Oscar Ruebhausen founded the Hudson Institute, a think tank initially located in Croton on Hudson, New York, where Kahn was living at the time. He recruited sociologist Daniel Bell, political philosopher Raymond Aron and novelist Ralph Ellison (author of the 1952 classic Invisible Man).
Кейінгі жылдар
Каннның пікірінше, капитализм мен технология прогресс үшін дерлік шексіз мүмкіндіктерге ие, ал ғарыш кеңістігін жаулау алыс емес, жақын болашақта болады. Канның Уильям Браун мен Леон Мартельмен бірге жазған 1976 жылғы "The Next 200 Years" кітабы 2176 жылғы экономикалық жағдайдың оңтайлы сценарийін ұсынады. Ол сондай-ақ американдық, жапондық және австралиялық экономиканың болашағын болжаған бірнеше кітаптар мен жүйелер теориясы бойынша бірнеше еңбектер жазды, оның ішінде 1957 жылы жақсы қабылданған "Жүйелік талдау әдістері" монографиясы бар. 1970 жылы Кан "Жапонияның дамып келе жатқан державасы" кітабын жариялады, онда ол Жапонияның әлемде Кеңес Одағы мен АҚШ-қа тең үлкен рөл атқаратынын айтты. Кітапта ол Жапонияның ядролық қаруға ие болуға тырысатынын, 1990 жылға қарай жан басына шаққандағы табыс бойынша АҚШ-тан озатынын және 2000 жылға қарай жалпы ұлттық өнімде оған теңесетінін мәлімдеді. 1983 жылы, өмірінің соңғы жылы, Кан Рональд Рейганның саяси бағдарламасын қолдап, "Алдағы өркендеу: экономикалық, саяси және әлеуметтік" кітабында Джонатан Шеллдің ядролық соғыстың ұзақ мерзімді салдары туралы пікірлерін тікелей сынға алды. Сол жылдың 7 шілдесінде ол 61 жасында инсульттан қайтыс болды.
In Kahn's view, capitalism and technology held nearly boundless potential for progress, while the colonization of space lay in the near, not the distant, future. Kahn's 1976 book The Next 200 Years, written with William Brown and Leon Martel, presented an optimistic scenario of economic conditions in the year 2176. He also wrote a number of books extrapolating the future of the American, Japanese and Australian economies and several works on systems theory, including the well received 1957 monograph Techniques of System Analysis. In 1970, Kahn published the book The Emerging Japanese Superstate in which he claimed that Japan would play a large role in the world equal to the Soviet Union and the United States. In the book, he claimed that Japan would pursue obtaining nuclear weapons and that it would pass the United States in per capita income by 1990, and likely equal it in gross national product by 2000. In his last year, 1983, Kahn wrote approvingly of Ronald Reagan's political agenda in The Coming Boom: Economic, Political, and Social and bluntly derided Jonathan Schell's claims about the long term effects of nuclear war. On July 7 that year, he died of a stroke, aged 61.
Жеке өмір
Оның әйелі Розали "Джейн" Кан еді. Олар Джейнмен екі бала – Дейвид пен Дебби тәрбиеледі.
His wife was Rosalie "Jane" Kahn. He and Jane had two children, David and Debbie.
Мәдениеттің әсері
Джон фон Нейман, Эдвард Теллер және Вернер фон Браунмен бірге Кан, 1964 жылы шыққан Стэнли Кубриктің осы аттас фильміндегі "Др. Странгельов" кейіпкеріне шабыт берді. Фильмде доктор Стрейнджлав "BLAND Corporation" компаниясының "Қиямет машинасы" туралы есебіне сілтеме жасайды. Кан Кубрикке "Қиямет машинасы" идеясын ұсынды, ядролық шабуыл жағдайында бүкіл планетаны бірден қырып жіберуге қабілетті құрылғыны. Қарудың атауы да, тұжырымы да "Термоядролық соғыс туралы" кітабынан алынған. Луи Менанд атап көрсетеді: "Канның кітабында Қиямет машинасы – әскери санаға ұнайтын, бірақ қауіпті түрде тұрақсыздандыратын үркітудің мысалы. Ұлттар өзіне-өзі зиян келтірмейтіндіктен, оның жалғыз мақсаты – қорқыту".
Along with John von Neumann, Edward Teller and Wernher von Braun, Kahn was an inspiration for the character "Dr. Strangelove" in the eponymous film by Stanley Kubrick released in 1964. In the film, Dr. Strangelove refers to a report on the Doomsday Machine by the "BLAND Corporation". Kahn gave Kubrick the idea for the "Doomsday Machine", a device which would immediately cause the destruction of the entire planet in the event of a nuclear attack. Both the name and the concept of the weapon are drawn from the text of On Thermonuclear War. Louis Menand observes, "In Kahn’s book, the Doomsday Machine is an example of the sort of deterrent that appeals to the military mind but that is dangerously destabilizing. Since nations are not suicidal, its only use is to threaten."