Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ре Берли (1865), 1 U. C. L. J. 34, Жоғарғы Канаданың жалпы арыз сотының экстрадиция туралы шешімі болды. Конфедерацияға дейін екі жыл бұрын жасалған болса да, бұл жағдай Канаданың Жоғарғы Соты қозғалыс құқығы мен экстрадиция туралы істерде бір ғасырдан астам уақыттан кейін келтірілген.
Re Burley (1865), 1 U. C. L. J. 34, was a decision on extradition by the Court of Common Pleas of Upper Canada. Though made two years before Confederation, the case has been cited by the Supreme Court of Canada in mobility rights and extradition cases over a century later.
Шешім
Бұл шешімді 1875 жылы Канаданың Жоғарғы соты құрылғаннан кейін Канаданың бірінші Бас судьясы болып табылатын сэр Уильям Бьюэлл Ричардс қабылдады. Ричардс АҚШ-қа экстрадицияланатын британдық азаматтың Канадада тұруға құқығы бар екенін айтқан ісімен кездесті. Ричардс экстрадицияны келісім-шарт құқығы мәселесі ретінде қолдады және осындай экстрадицияны заңды деп таныған көрінетін Канада заңдарын атап өтті:
The decision was made by Sir William Buell Richards, who would later go on to become the first Chief Justice of Canada after the Supreme Court of Canada was established in 1875. Richards was faced with a case in which a British subject who was going to be extradited to the United States claimed that by virtue of his nationality, he had a right to stay in Canada. Richards upheld the extradition as a matter of treaty law and noted Canadian statutes that seemed to recognize such extradition as legal:
Прецеденттер
Конфедерациядан кейін, Канада азаматтығын құру және Канаданың құқықтары мен бостандықтары туралы хартиясын қабылдау, 6-бөлімде еркін жүріп-тұруды мойындағаннан кейін де бұл істі Жоғарғы Сот келтірді. Канаданың Шмидтке қарсы ісінде (1987) Канада адамдарды сот процестерін өткізу үшін экстрадициялаған елдерге сенім артуы керектігін мәлімдеу үшін аталған іс келтірілді. Америка Құрама Штаттары Котрониге қарсы (1989) сотта Сот 6-бапта экстрадицияны негізделген шектеу ретінде қолдады және бұл шектеу экстрадицияға "жүз жылдан астам уақыттан бері рұқсат етіліп келе жатқаны" және осылайша "экстрадиция біздің заңның құрамдас бөлігі болды" деген фактпен ішінара күшейтілгенін атап өтті. Ре Берлидің айтуынша, қылмыскерлер АҚШ-тан Канадаға оңай қашып кететіндіктен, "осыған қатысты азаматтарға мейірімділік көрсетілуі керек". Кейіннен, Жоғарғы Соттың Құрама Штаттар Бёрнсқа қарсы (2001) ісі бойынша, Сот АҚШ-қа экстрадициялауға ұшыраған Канада азаматтарының Канадада тұруға және сотталуға құқығы бар деген талапқа тап болды. Сот Ре Берлидің "Традициялық тұрғыдан алғанда, азаматтықтың Канададан экстрадициялауды қорғауға ешқандай қатысы жоқ" деген сөздерін келтірді.
Even after Confederation, the creation of Canadian citizenship and the adoption of the Canadian Charter of Rights and Freedoms, which recognized freedom of movement in section 6, the case was cited by the Supreme Court. In Canada v. Schmidt (1987), the case was cited to state that Canada should trust the nations to which it extradites people carry out trials. In United States of America v. Cotroni (1989), the Court upheld an extradition as a justified limit on section 6 and noted that the limit was partially reinforced by the fact that extradition had been allowed for "well over one hundred years" and thus "extradition has been part of the fabric of our law. Re Burley was cited to make the point that since criminals can easily escape from the US to Canada, it had been "imperative that little leniency be accorded citizens in this regard." Later, in the Supreme Court case United States v. Burns (2001), the Court was faced with the claim that Canadian citizens faced with extradition to the US had a right to stay and be tried in Canada. The Court cited Re Burley to state, "Traditionally, nationality has afforded no defence to extradition from Canada."