Eustache Du Caurroy

Кіріспе

Француз композиторы (1549-1609) Франсуа Эсташ дю Кауррой (хрестілеуі 4 ақпан 1549 - 7 тамыз 1609) - Ренессанс дәуірінің соңғы кезеңіндегі француз композиторы. Ол Ренессанс дәуірінің соңында әлемдік және діни музыканың көрнекті композиторы болды, оның ішінде музыка межуре, сондай-ақ Жан Тителуздің шығармаларында көрініс тапқан француз орган музыка мектебінің негізін салуға ықпал етті.

Өмір

Жан Бенджамин де Ла Бордтың 1780 жылы жазған мәліметтеріне сәйкес, Дю Кауррой Герберойде дүниеге келген және Бове қаласында шомылдыру рәсімінен өткен. Ол патшалық қызметке 1569 жылы кіріп, 1575 жылы патша сарайындағы құжаттарда алғаш рет айтылған, ол ән байқауында жеңімпаз атанды: ол 1576 және 1583 жылдары тағы екі рет жеңімпаз атанды. Ол 1595 жылға дейін сол лауазымға ие болды, сол кезде ол патша палатасының ресми композиторы болып тағайындалды; 1599 жылы ол патша часовнясының композиторы лауазымына ие болды. 17 ғасырдың алғашқы онжылдығында Дю Кауррой байлық пен құрмет жинады, оның ішінде игіліктер мен Пикардиядағы үлкен мүлік. Өмірінің соңғы жылдары ол бірнеше шіркеуде канондық лауазымға ие болды, соның ішінде Орлеандағы Сент-Крои, Дижондағы Сент-Шапель, сондай-ақ Пасси мен Сент-Сир-ан-Бургтағы басқалар.

Музыка және әсер

Дю Кауррой музыкалық стильді кеш қолданған музыкалық стильді қолданған, французша өлеңдерді (vers mesurés) ұзақ және қысқа ырғақтарда, ұзақ және қысқа ноталар мәндеріне, гомофоникалық текстурада қоюдың музыкалық әдісі, Жан Антуан де Байф пен оның Академиясы музыка және поэзияның ықпалымен Клод Ле Жун бастамашы болды. Дю Каройдың осы стильде жазылған көптеген шансондары Академия таратылғаннан кейін көп уақыт өткен соң, 1609 жылға дейін жарияланбаған және олар оның басқа консервативті музыкалық өнімдеріне айтарлықтай қарама-қайшы келеді. Дю Каройдің айтуынша, ол бастапқыда стильде жазуға қарсы болған, бірақ жүз дауысты псевму мезуре әнін орындаған Ле Жунның композициясын орындаған кезде қатты әсерленген, сондықтан оны өзі сынап көргісі келді. Дю Кауррой негізінен контрапунктке қызығушылық танытты және сол кездегі теориялық еңбектерде кеңінен оқылды, соның ішінде Джозеф Зарлиноның 16-ғасырда контрапункттік практиканың ең жақсы қорытындысын ұсынды. Оның контрапунктикалық қызығушылығы ең жақсы түрде оның қасиетті музыкасында көрінеді, оның ең үлкен жинағы - бұл екі томдық мотеттер, барлығы 53-і, Preces ecclesiasticae деп аталады, ол 1609 жылы Парижде жарық көрді. Олар 3-тен 7-ге дейін дауыс береді. Оның Missa pro defunctis, алғаш рет Франция королі Генрих IV-тің жерлеу рәсіміне қойылды, бұл келесі бірнеше ғасырлар бойы француз патшаларының жерлеу рәсіміне арналған Сент-Дениде ойналған реквием массасы болды. Бұл ұзын композиция, онда Libera me responsory бар, оның ән-күйі әйгілі Dies irae-ге ұқсас. Ду Кауррой музыка өлшеу техникасын өзінің қасиетті композицияларында, оның ішінде өзінің Meslanges (Париж, өлімнен кейін, 1610 жылы) жинағында жарияланған жеті Забур жинағында да қолданды: біреуі латын тілінде, француз тілінен басқа тілдерде музыка өлшеудің бірнеше мысалдарының бірі. Мариан Мерсенннің Harmonie universelle әніне Pie Jesu әніне Ду Каурройдың орнатуы кіреді, ол алты дауысқа арналған канон. Осы кітапта Мерсенн Дю Каройді музыке мезуредің ең үздік композиторы деп атап, тіпті атақты Клод Ле Жуннан да жоғары деп есептеді. Ду Карой сондай-ақ аспаптық музыка жазды, оның ішінде контрапункттық фантазиялар үштен алты аспапқа дейін. 1610 жылы өлгеннен кейін жарық көрген 42 осындай шығармалар жинағы француз клавишашыларының келесі буынына, әсіресе француз орган мектебінің негізін қалаушы Жан Тителузге, қатты әсер етті деп саналады.

Du Caurroy was a late practitioner of the style of musique mesurée, the musical method of setting French verse (vers mesurés) in long and short syllables, to long and short note values, in a homophonic texture, as pioneered by Claude Le Jeune under the influence of Jean Antoine de Baïf and his Académie de musique et de poésie. Many of Du Caurroy's chansons written in this style were not published until 1609, long after the disbanding of the Académie, and they contrast significantly with his otherwise more conservative musical output. According to Du Caurroy, he was initially hostile to writing in the style, but was so moved by a performance of a composition of Le Jeune's, a pseaume mesuré sung by a hundred voices, that he wanted to attempt it himself. Du Caurroy was primarily interested in counterpoint, and was widely read in the theoretical work of the time, including that of Gioseffe Zarlino, who provided the best available summation of the contrapuntal practice in the 16th century. His contrapuntal interest is best shown in his sacred music, of which the largest collection is the two volumes of motets, 53 in all, entitled Preces ecclesiasticae, published in Paris in 1609. They are from 3 to 7 voices. His Missa pro defunctis, first performed at the funeral of Henry IV of France, was the requiem mass which was played at St. Denis for the funerals of French kings for the next several centuries. It is a long composition containing the Libera me responsory, the chant for which is similar to the famous Dies irae. Du Caurroy also used the musique mesurée technique in his sacred compositions, including seven psalm settings, published in his Meslanges (Paris, posthumously, 1610): one is in Latin, one of the few examples of a musique mesurée setting in a language other than French. Marin Mersenne's Harmonie universelle contains a setting by Du Caurroy of Pie Jesu, which is a canon for six voices. In this same book, Mersenne held that Du Caurroy was the finest composer of musique mesurée, outranking even the renowned Claude Le Jeune. Du Caurroy also wrote instrumental music, including contrapuntal fantasies for three to six instruments. The collection of 42 such pieces, published posthumously in 1610, is considered to be a strong influence on the next generation of French keyboard players, especially Jean Titelouze, the founder of the French organ school.

Анықтамалар және қосымша оқу

М. А. Колин (ред. ), Эусташ дю Кауррой. Preces ecclesiasticae, Brepols Publishers, 1999, M. A. Colin (ed. ), Eustache du Caurroy, Missa pro Defunctis, Brepols Publishers, 2003, Пол Андре Гейлард, Ричард Фридман, Мари Алексис Колин: "Eustache du Caurroy", Grove Music Online, баспа. L. Macy (2006 жылдың 5 шілдесінде қол жетімді), (абонентпен қол жетімді) Густав Риз, Ренессанстағы музыка. Нью-Йорк, У. У. Нортон және компаниясы, 1954.