Кіріспе

Сэр Хамфри МакГайр Бертон (англ. Sir Humphrey McGuire Burton; 1931 жылы 25 наурызда туған) - ағылшын классикалық музыка телеарнасының жүргізушісі, диктор, продюсер, импресарио, лектор және музыканттардың өмірбаянын жазушы. Бёртон 2020 жылы классикалық музыка, өнер және БАҚ-қа сіңірген еңбегі үшін Нобель сыйлығының иегері атанды.

Ерте өмір және мансап

1931 жылы Уилтширдің Троубридж қаласында туған Бёртон 1943 жылдан 1947 жылға дейін Long Dene, Co-educational Progressive School, және 1947 жылдан 1949 жылға дейін The Judd School, Tonbridge, мектептеріне барған. Ол Фицвильям Хауста, Кембриджде 1951 жылдан 1954 жылға дейін музыка мен тарихты оқымас бұрын Корольдік сигналдар корпусында 18 айлық ұлттық қызмет атқарды. Содан кейін ол 18 ғасырдағы музыкалық өмірді зерттеу үшін Франция үкіметінің стипендиясымен бір жыл Францияда өткізді. 1955 жылы BBC радиосына стажер студия менеджері ретінде қосылды. Ол жазылған бағдарламаларды шығару бөлімшесіне тағайындалды және 1957 жылы Transatlantic Turntable бағдарламасының жүргізушісі ретінде тұрақты хабар таратуды бастады. Келесі жылы ол BBC теледидарына ауысып, жаңа өнер бағдарламасының өндіріс командасына қосылды. Ол көптеген студиялық бағдарламаларды және деректі фильмдерді режиссерлік қызметте Кен Рассел, Джон Шлезингер, Дэвид Джонс және Питер Ньюингтонмен бірге жұмыс істеді. 1962 жылы өзінің ұстазы Хью Уэлдоннан кейін редактор лауазымына көтерілді.

Кейінгі мансап

Бёртон 1964 жылы сәуірде іске қосылған BBC2-ді ашуға дайындық жасауға көмектесті, ал келесі жылы BBC-дің алғашқы музыка және өнер бөлімінің меңгерушісі болып тағайындалды (1965-67). 1965 жылы BAFTA-ның ең жоғары сыйлығын (содан кейін SFTA) музыка бағдарламалаудағы шығармашылық үшін жеңіп алды; кредиттерге Алтын сақина, Элгар (өндіруші), Мастер-класс және Семинар кіреді. Содан кейін ол сегіз жыл коммерциялық теледидарда жұмыс істеді, Лондонның демалыс күндері теледидарының құрылтайшыларының бірі болды, онда драма, өнер және музыка бөлімінің басшысы болғаннан кейін ол менеджменттен кетті және сыйлық иеленген өнер сериясын ойлап тапты, редакциялады және ұсынды. Оның режиссерлік еңбегі "Ұлы гондола жарысы" және "Альфред Брендел: жазбаның анатомиясы" фильмдерін қамтиды. Бёртон Би-Би-Сиге екінші мерзімге Музыка және өнер бөлімінің басшысы болып оралды, 1981 жылға дейін, 50 жасында, ол басқарудан бас тартып, режиссерлікке көңіл бөлді: ол 1988 жылға дейін Би-Би-Сиде өнер көрсету бағдарламаларының редакторы және Корольдік опера үйінен, Англия ұлттық операсынан, Глиндеборннан және Шотландия операсынан (Бернштейннің кандидаты) опералық эстафеталардың директоры ретінде қалды. Ол 1985 жылы "Омнибус" үшін Эндрю Ллойд Веббердің "Реквием" пьесасының әлемдік премьерасын түсірді және "Вест-Сайд Стори" фильмін түсірді. 1970 жылы ол "Эмми" сыйлығын алған "Бетховеннің туған күні" атты екі жүз жылдық портретті CBS телеарнасында түсіріп, режиссерлік қызметтен бастаған. Кейінгі уақытта A&E телеарнасында көрсетілу үшін және VHS және DVD-де шығарылу үшін бағдарламаның атауын Бернштейн Бетховенде: Венадағы мереке деп өзгертті. Дирижер / композитор Леонард Бернштейнмен 20 жылдық қарым-қатынас болды; ол 170-тен астам деректі фильмдерді және концерттерді, соның ішінде Малер, Бетховен, Шуман, Брамс және басқалардың симфонияларының циклдерін, сондай-ақ Бернштейннің өз композицияларын түсірді. Фильмдердің барлығы дерлік Мюнхендегі Unitel компаниясы үшін түсірілген. Сондай-ақ, ол басқа да ұлы дирижерлермен, соның ішінде Караян, Солти, Клейбер және Аббадомен, сондай-ақ Погорелич, Брендель және Зимерман сияқты пианистермен жұмыс істеді. Ол 1983 жылы Голливуд Боулдың қонақ режиссері және 1988 жылы Танглвудтың 70-ші Бернштейннің туған күніне арналған кешінің режиссері болды. Ол 1988-1991 жылдары Барбиканның көркемдік кеңесшісі болды, онда ол Скандинавия өнерінің "Тендер - бұл солтүстік" атты жүлделі фестиваліне жауапты болды. Бернштейн 1990 жылы қайтыс болғаннан кейін Бёртон Нью-Йоркте үш жыл бойы өзінің өмірбаянын зерттеу мен жазумен айналысты, Леонард Бернштейн 1994 жылы өмір сүрді. Бұдан кейін музыканттардың басқа да өмірбаяндары жарық көрді: 2000 жылы Еһуди Менухин және Уильям Уолтон Романтикалық жалғызбасты (OUP 2002, Морин Мюрреймен бірге жазды). Нью-Йорктан оралғаннан кейін он жыл бойы АҚШ пен Еуропада классикалық музыканың (Classic FM және Radio 3) режиссері және / немесе бағдарлама жүргізушісі, опера, балет, деректі фильмдер мен музыкалық байқаулар ретінде жұмыс істеді. Ол өзінің 70 жасқа толуын Корольдік Альберт залында Вердидің "Реквиемін" жүргізу арқылы атап өтті, бұл Prostate Research қайырымдылық ұйымына 75 000 фунт жинады. 2001 жылы ол Алдебургке көшіп келді, онда 2010 жылдан бері Олдебург музыка клубының президенті болды және жергілікті кинотеатрда он бес маусымда Matinées Musicales ұсынды. 2011 жылы ол өзінің 80 жасқа толуына орай Шуберт демалыс күнін өткізді. Ол төрт "Эмми" және екі Британ академиясының теледидар сыйлығын, Корольдік теледидар қоғамының күміс медалі мен Sony алтын сыйлығын алды. 2000 жылы мыңжылдықтың құрметіне CBE тағайындалды.

Отбасы

1957 жылы Гретл Дэвиске тұрмысқа шықты, бірақ кейінірек олар ажырасты. 1970 жылы швед радио және тележүргізушісі Кристина Хансегардқа үйленді. Оның алты баласы бар: Крис Хокки, зейнеткер (1949 жылы туған); Клэр Диббл, теледидар продюсері және мектеп мұғалімі (1959 жылы туған); Мэтью Бертон, актер-режиссер, драма мұғалімі (1962 жылы туған); Хелена Бертон, суретші және өнер терапевті (1968 жылы туған); Лукас Бертон, теле / кино композиторы және продюсері (1971 жылы туған); және Клеменси Бертон Хилл (анасы: Джиллиан Хаузер), классикалық музыканың жүргізушісі (1981 жылы туған).

Видео түсіру

Моцарт, В. А.: C минордағы Ұлы месса, Арлин Огер, Фредерика фон Стад, Франк Лопардо, Корнелиус Хауптман, Бавария радиосының симфониялық оркестрі және Бавария радиосының хорымен бірге, Леонард Бернштейн жүргізді, Deutsche Grammophon DVD, 00440 073 4240, 2006