Кіріспе
Индо-Бангладеш жазушысы және ғалымы (1904-1974) Сайед Муджтаба Әли (1904 жылдың 13 қыркүйегі - 1974 жылдың 11 ақпаны) - бенгал жазушысы, журналист, саяхатшы, академик, ғалым және лингвист. Ол Бангладеште, Үндістанда, Германияда, Ауғанстанда және Мысырда өмір сүрген.
Syed Mujtaba Ali (, ; 13 September 1904 – 11 February 1974) was a Bengali writer, journalist, travel enthusiast, academic, scholar and linguist. He lived in Bangladesh, India, Germany, Afghanistan and Egypt.
Ерте өмір және білім
Әли 1904 жылы 13 қыркүйекте Британдық Раждағы Силхет ауданындағы Каримгандж қаласында бенгал мұсылман отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Хан Бахадур Сайед Сикандер Али суб-реестр қызметкері болған. Ол өзінің аталық тегі бойынша жергілікті қасиетті адам және Тарафтың Сәйедінің бірі болған Шах Ахмет Мутаваккилге дейін барып жеткен, бірақ Тарафтың билік етуші Сәйед әулетіне қатысы жоқ. Әлидің анасы Аматул Маннан Хатун Кала мен Бахадурпурдың Чоудхурияларына қарасты, ол Панчаханданың Пал отбасының исламдық тармағы. Мұжтаба үш ағаның ең кішісі, олардың бірі жазушы Сайед Муртаза Әли. 1921 жылы ол Шантеникетандағы Вишва-Бхарати университетіне оқуға түсіп, 1926 жылы бітірген. А. дәрежесі. Ол "Вишва-Бхарати" бағдарламасының алғашқы түлектерінің бірі болды. Қысқа уақыт Алигарх мұсылман университетінде оқыды. Кейін ол Кабулға көшіп барып, Білім басқармасында (1927-1929) профессор болып жұмыс істеді. Оның есімін эвакуациялау тізіміне Фрэнсис Хамфрис, Ауғанстан әміріне бірінші британдық министр Аманулла Хан, британдық үнді азаматтарының алдында еуропалықтардың әуе көлігін сынға алғаннан кейін, алып тастады. Ол Шығыс Пәкістанның ұлттық тілі ретінде бенгал тілінің белсенді және қолдаушысы болды. 1950 жылы Калькутта университетінде қысқа уақыт болғаннан кейін ол Үндістанның мәдени қатынастар кеңесінің хатшысы және оның араб тіліндегі "Thaqafatul Hind" журналының редакторы болды. 1952 жылдан 1956 жылға дейін ол Нью-Делиде, Каттакта және Патнада "Бүкіл Үндістан радиосында" жұмыс істеді. Содан кейін Вишва-Бхарати университетінің факультетіне (1956-1964) неміс тілі, кейіннен ислам мәдениеті профессоры болып кірді. 1972 жылдың басына дейін Калькуттада тұрды. Бангладеш азаттық алғаннан кейін ол отбасымен бірге Даккаға көшіп барып, 1974 жылы қайтыс болғанға дейін сонда тұрды.
Тілдік қабілеттер мен әдеби шығармалар
Әлидің ана тілі бенгал және силет тілдері еді, бірақ ол ағылшын, француз, неміс, итальян, араб, парсы, урду, хинди, санскрит, маратхи, гужарати және пашту тілдерін де білетін. Оның әдеби шығармаларының үзінділері Бангладеште де, Үндістанда да, әсіресе Батыс Бенгалия мен Трипура штаттарында мектеп деңгейіндегі, орта, жоғары орта және дипломдық деңгейдегі бенгал әдебиетінің оқу бағдарламасына енгізілген. 2005 жылы Бангладеш үкіметі тарапынан Бангладештің екінші жоғары азаматтық марапаты - Экушей Падакқа ие болды.