Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1954–2010 жылдары Кариб теңізіндегі Нидерланд Корольдігінің құрамына кіретін ел, бұрынғы Нидерланд Корольдігінің құрамына кіретін ел.
1954–2010 Caribbean constituent country of the Netherlands
the former constituent country of the Kingdom of the Netherlands
Нидерланд Антиль аралдары (Nederlandse Antillen,;) – Нидерланд Корольдігінің құрамына кіретін ел. Бұл ел Кариб теңізінде орналасқан бірнеше аралдық аумақтардан тұрды. Бұл аралдар бейресми түрде Голланд Антиль аралдары деп те аталатын. Ел 1954 жылы Нидерландтың Кюрасао және оның тәуелділіктері колониясының тәуелсіз жалғасы ретінде құрылды. Антиль аралдары 2010 жылы таратылды. Нидерландтың Суринам колониясы, Оңтүстік Америка құрлығында салыстырмалы түрде жақын орналасқан болса да, Нидерланд Антиль аралдарының құрамына кірмеді, бірақ 1954 жылы жеке тәуелсіз ел мәртебесін алды. Нидерланд Антиль аралдарына қарасты барлық аралдық аумақтар бүгінде Корольдіктің құрамында болып қала береді, бірақ олардың заңдық мәртебесі әртүрлі. Олардың заңдық мәртебесіне қарамастан, олар жиі Голланд Кариб аймағы деп аталады. Бұл бұрынғы аумақтың халқы Нидерландта Антильдіктер (Antillianen) деп аталады.
The Netherlands Antilles (Nederlandse Antillen, ; ) was a constituent country of the Kingdom of the Netherlands. The country consisted of several island territories located in the Caribbean Sea. The islands were also informally known as the Dutch Antilles. The country came into being in 1954 as the autonomous successor of the Dutch colony of Curaçao and Dependencies. The Antilles were dissolved in 2010. The Dutch colony of Surinam, although relatively close by on the continent of South America, did not become part of the Netherlands Antilles but became a separate autonomous country in 1954. All the island territories that belonged to the Netherlands Antilles remain part of the kingdom today, although the legal status of each differs. As a group they are still commonly called the Dutch Caribbean, regardless of their legal status. People from this former territory continue to be called Antilleans (Antillianen) in the Netherlands.
Географиялық топтастыру
Нидерланд Антиль аралдарының барлығы Кіші Антиль аралдар тізбегінің құрамына кіреді. Бұл топтың ішінде ел екі кіші арал тобына тараған: солтүстік топ (Ливард аралдарының бөлігі) және батыс топ (Ливард Антиль аралдарының бөлігі). Елдің ешбір бөлігі Оңтүстік Желді аралдарда орналасқан жоқ.
The islands of the Netherlands Antilles are all part of the Lesser Antilles island chain. Within this group, the country was spread over two smaller island groups: a northern group (part of Leeward Islands) and a western group (part of the Leeward Antilles). No part of the country was in the southern Windward Islands.
Климат
Нидерланд Антыл аралдарында тропикалық пассаттық климат, жыл бойы ыстық ауа райы басылады. Леeward аралдары жаз айларында дауылдарға ұшырайды, ал Леeward Антыл аралдарында орналасқан аралдар одан да жылырақ және құрғақ.
The Netherlands Antilles have a tropical trade wind climate, with hot weather all year round. The Leeward islands are subject to hurricanes in the summer months, while those islands located in the Leeward Antilles are warmer and drier.
Тарих
Испан зерттеушілері 16 ғасырдың аяғында жел соғатын жағында (Алонсо де Охеда, 1499) және желге қарсы жағында (Кристофер Колумб, 1493) арал топтарын тапты. Алайда, испан коронасы тек Леeward аралдарында ғана қоныстар құрды. 17 ғасырда аралдарды Голландияның Батыс Үндістан компаниясы басып алып, голландиялықтар отарлап алды. 17 ғасырдың соңғы тоқсанында топ алты голланд аралынан тұрды: Кюрасао (1634 жылы қоныстанған), Аруба (1636 жылы қоныстанған), Бонайр (1636 жылы қоныстанған), Синт-Эвстациус (1636 жылы қоныстанған), Саба (1640 жылы қоныстанған) және Синт-Мартен (1648 жылы қоныстанған). Бұрын Ангилья (1631–1650), қазіргі Британ Виргин аралдары (1612–1672), Сент-Круа және Тобаго да голландтардың иелігінде болған. Америка революциясы кезінде Синт-Эвстациус, Кюрасаомен бірге, Кариб теңізіндегі маңызды сауда орталығы болды, Синт-Эвстациус Он үш колонияға көмек көрсетудің негізгі орталығы еді. Көптеген бай саудагерлер мен үлкен сауда көлемі болғандықтан, ол "Алтын тас" деп аталды. 1781 жылы британдықтар оның жалғыз қаласы Оранжестадты тонады, және арал экономикасы ешқашан қалпына келмеді. Көптеген басқа аймақтардан айырмашылығы, Нидерланд аралдарына иммигранттар аз келді, себебі экономика әлсіз болды. Алайда, 19 ғасырда Венесуэлада мұнайдың табылуымен, Англо-голландиялық Shell Oil Company компаниясы Кюрасаода мұнай өңдеу зауыттарын құрды, ал АҚШ Венесуэланың шикі мұнайын Арубада өңдеді. Бұл екі аралда экономиканың өркендеуіне әкелді, бірақ 1980 жылдары мұнай өңдеу зауыттары жабылғаннан кейін құлдырады. Әртүрлі аралдар 1954 жылы Голландия монархиясының билігі астында біртұтас ел – Нидерланд Антильдері болып бірікті. Ел 2010 жылдың 10 қазанында таратылды. 1815 жылдан бастап Кюрасао және оның тәуелділіктері Нидерланд Корольдігінің колониясын құрады. 1865 жылы Кюрасао үшін үкіметтік ереже қабылданды, ол колонияға шектеулі автономия берді. Бұл ереже 1936 жылы конституциямен (Staatsregeling) ауыстырылса да, үкіметтік құрылымдағы өзгерістер сыртқы болды және Кюрасао колония ретінде басқарыла берді. 1863 жылы аралдарда құлдық жойылды, бұл қолданыстағы экономикаға, әсіресе Кюрасао аралына ауыр соққы берді. (Нидерланд королі 2023 жылы саудадағы рөлі үшін ресми түрде кешірім сұрады.) Экономикалық өркендеу (және көршілес Аруба) 20 ғасырдың басында жаңадан ашылған Венесуэла мұнай кен орындарын қамтамасыз ету үшін мұнай өңдеу зауыттарының салынуымен қайта жаңғырды. Отаршылдық билік Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін тоқтатылды. Вильгельмина патшайымы 1942 жылғы сөйлеуінде Нидерландтың теңізден тыс аумақтарына автономия беруге уәде берген. Соғыс кезінде Голландия үкіметінің келісімімен аралдарды британдықтар мен американдықтар басып алған, бұл халық арасында автономияға деген талаптардың күшеюіне әкелді. 1948 жылдың мамыр айында аумақтың жаңа конституциясы күшіне енді, ол 1922 жылғы Голландия конституциясы шегінде мүмкіндігінше автономияға мүмкіндік берді. Басқа нәрселермен қатар, жалпы сайлау құқығы енгізілді. Аумақ сондай-ақ "Нидерланд Антильдері" деп аталды. 1948 жылы Голландия конституциясы қайта қаралып, 1951 жылдың ақпанында Нидерланд Антиль аралдарының жаңа уақытша Конституциясы қабылданды. Содан кейін, 1951 жылдың 3 наурызында Нидерланд Антиль аралдарының арал ережесі (Eilandenregeling Nederlandse Antillen немесе ERNA) корольдік жарлықпен шығарылды, бұл Нидерланд Антиль аралдарындағы әртүрлі арал аумақтарына кең автономия берді. Бұл регламенттің жинақталған нұсқасы 2010 жылы Нидерланд Антиль аралдары таратылғанға дейін күшінде болды. Жаңа конституция тек уақытша шара ретінде қарастырылды, өйткені Патшалық Жарғысы туралы келіссөздер жүргізіліп жатты. 1954 жылдың 15 желтоқсанында Нидерланд Антиль аралдары, Суринам және Нидерландтар Нидерланд Корольдігі Жарғысымен құрылған Нидерланд Корольдігіне тең серіктестер ретінде қосылды. Осы қадаммен Біріккен Ұлттар Ұйымы аумақтың деколонизациясы аяқталды деп шешті және Нидерланд Антильдерін өзін-өзі басқара алмайтын аумақтар тізімінен алып тастады. Аруба 1986 жылдың 1 қаңтарында Нидерланд Антиль аралдарынан бөлініп шықты, бұл қалған аралдар арасында Нидерланд Антиль аралдарының болашағы туралы бірқатар референдумдарға жол ашты. Биліктегі партиялар Нидерланд Антиль аралдарын таратуды жақтаса, халық Нидерланд Антиль аралдарын қайта құруға дауыс берді. Бұл опцияны қолдаған коалиция Қайта құрылымдалған Антиль аралдары партиясы болды, ол Нидерланд Антиль аралдары таратылғанға дейін 2010 жылдың 10 қазанына дейін көп уақыт бойы басқарды.
Spanish explorers discovered both the leeward (Alonso de Ojeda, 1499) and windward (Christopher Columbus, 1493) island groups in the late 16th century. However, the Spanish Crown only founded settlements in the Leeward Islands. In the 17th century the islands were conquered by the Dutch West India Company and colonized by Dutch settlers. From the last quarter of the 17th century, the group consisted of six Dutch islands: Curaçao (settled in 1634), Aruba (settled in 1636), Bonaire (settled in 1636), Sint Eustatius (settled in 1636), Saba (settled in 1640) and Sint Maarten (settled in 1648). In the past, Anguilla (1631–1650), the present day British Virgin Islands (1612–1672), St. Croix and Tobago had also been Dutch. During the American Revolution Sint Eustatius, along with Curaçao, was a major trade center in the Caribbean, with Sint Eustatius a major source of supplies for the Thirteen Colonies. It had been called "the Golden Rock" because of the number of wealthy merchants and volume of trade there. The British sacked its only town, Oranjestad, in 1781 and the economy of the island never recovered. Unlike many other regions, few immigrants went to the Dutch islands, due to the weak economy. However, with the discovery of oil in Venezuela in the nineteenth century, the Anglo Dutch Shell Oil Company established refineries in Curaçao, while the U. S. processed Venezuelan crude oil in Aruba. This resulted in booming economies on the two islands, which turned to bust in the 1980s when the oil refineries were closed. The various islands were united as a single country – the Netherlands Antilles – in 1954, under the Dutch crown. The country was dissolved on 10 October 2010. From 1815 onwards Curaçao and Dependencies formed a colony of the Kingdom of the Netherlands. In 1865 a government regulation for Curaçao was enacted that allowed for some very limited autonomy for the colony. Although this regulation was replaced by a constitution (Staatsregeling) in 1936, the changes to the government structure remained superficial and Curaçao continued to be ruled as a colony. Slavery was abolished in the islands in 1863, hitting the existing economy hard, particularly on the island of Curaçao. (The King of the Netherlands officially apologising for its part in the trade, at a formal ceremony in 2023.) Economic prosperity (and that of neighboring Aruba) was restored in the early 20th century with the construction of oil refineries to service the newly discovered Venezuelan oil fields. Colonial rule ended after the conclusion of the Second World War. Queen Wilhelmina had promised in a 1942 speech to offer autonomy to the overseas territories of the Netherlands. During the war, the British and American occupation of the islands – with the consent of the Dutch government – led to increasing demands for autonomy within the population as well. In May 1948 a new constitution for the territory entered into force, allowing the largest amount of autonomy possible under the Dutch constitution of 1922. Among other things, universal suffrage was introduced. The territory was also renamed "Netherlands Antilles". After the Dutch constitution was revised in 1948, a new interim Constitution of the Netherlands Antilles was enacted in February 1951. Shortly afterwards, on 3 March 1951, the Island Regulation of the Netherlands Antilles (Eilandenregeling Nederlandse Antillen or ERNA) was issued by royal decree, giving fairly wide autonomy to the various island territories in the Netherlands Antilles. A consolidated version of this regulation remained in force until the dissolution of the Netherlands Antilles in 2010. The new constitution was only deemed an interim arrangement, as negotiations for a Charter for the Kingdom were already under way. On 15 December 1954 the Netherlands Antilles, Suriname and the Netherlands acceded as equal partners to an overarching Kingdom of the Netherlands, established by the Charter for the Kingdom of the Netherlands. With this move, the United Nations deemed decolonization of the territory complete and removed the Netherlands Antilles from the United Nations list of non self governing territories. Aruba seceded from the Netherlands Antilles on 1 January 1986, paving the way for a series of referendums among the remaining islands on the future of the Netherlands Antilles. Whereas the ruling parties campaigned for the dissolution of the Netherlands Antilles, the people voted for a restructuring of the Netherlands Antilles. The coalition campaigning for this option became the Party for the Restructured Antilles, which ruled the Netherlands Antilles for much of the time until its dissolution on 10 October 2010.
Саяси топтастыру
Ту атауы Елорда Аумағы (км²) Валюта Ресми тілдер Ескертпелер Кюрасао Виллемстад 444 Нидерланд Антиллер гульдері Нидерланд және Папьяменто Нидерланд Антиллер аймағының астанасы Бонаир Кралендейк 288 Нидерланд Антиллер гульдері Аруба Оранжестад 180 Нидерланд Антиллер гульдері (1986 жылдан бастап Аруба флорині) 1986 жылғы 1 қаңтарда тәуелсіздік алды Синт-Мартен Филипсбург 34 Нидерланд Антиллер гульдері Нидерланд және ағылшын тілдері 1983 жылғы 1 қаңтарға дейін Желді аралдардың аралдық аумағының бөлігі болды. Синт-Эустатий Оранжестад 21 Нидерланд Антиллер гульдері Саба Зе Ботом 13 Нидерланд Антиллер гульдері Нидерланд Антиллер Виллемстад 980 (1986 жылға дейін) 800 Нидерланд Антиллер гульдері
Flag Name Capital Area (km2) Currency Official languages Remarks Curaçao Willemstad444 Netherlands Antillean guilder Dutch and Papiamento Capital of the Netherlands Antilles Bonaire Kralendijk288 Netherlands Antillean guilder Aruba Oranjestad180 Netherlands Antillean guilder(from 1986 Aruban florin) Seceded on 1 January 1986 Sint Maarten Philipsburg34 Netherlands Antillean guilder Dutch and EnglishWere parts of the island territory of the Windward Islands until 1 January 1983. Sint Eustatius Oranjestad21 Netherlands Antillean guilder Saba The Bottom13 Netherlands Antillean guilder Netherlands Antilles Willemstad980 (before 1986)800 Netherlands Antillean guilder
Тарату кезінде конституциялық топтастыру
Аралдар ережесі Нидерланд Антиль аралдарын төрт аралдық аумаққа бөлді: Аруба, Бонайр, Кюрасао (ABC) және Желді аралдардағы аралдар. 1983 жылы Желді аралдық аумағы Синт-Мартен, Саба және Синт-Евстатий (SSS) жаңа аралдық аумақтарын құру үшін бөлінді. 1986 жылы Аруба Нидерланд Антиль аралдарынан тәуелсіздік алып, аралдық аумақтардың санын бесеуге дейін азайтты. 2010 жылы Нидерланд Антиль аралдары таратылғаннан кейін Кюрасао және Синт-Мартен Корольдік құрамындағы дербес елдерге айналды, ал Бонайр, Синт-Евстатий және Саба (BES) Нидерландтың ерекше муниципалитеттеріне айналды.
The Island Regulation had divided the Netherlands Antilles into four island territories: Aruba, Bonaire, Curaçao (ABC), and the islands in the Leeward Islands. In 1983, the island territory of the Leeward was split up to form the new island territories of Sint Maarten, Saba, and Sint Eustatius (SSS). In 1986, Aruba seceded from the Netherlands Antilles, reducing the number of island territories to five. After the dissolution of the Netherlands Antilles in 2010, Curaçao and Sint Maarten became autonomous countries within the Kingdom and Bonaire, Sint Eustatius and Saba (BES) became special municipalities of the Netherlands.
Құрамына кіретін елдер
Нидерланд Корольдігінің құрамында үш Кариб аралы мемлекет ретінде бар: Аруба, Кюрасао және Синт-Мартен. (Нидерландтар Нидерланд Корольдігінің төртінші құраушы елі болып табылады.) Синт-Мартен Сент-Мартен аралының шамамен 40 пайызын құрайды; аралдың қалған солтүстік бөлігі – Сент-Мартен қауымдастығы – Францияның теңіз арты аумағы.
There are three Caribbean islands that are countries (landen) within the Kingdom of the Netherlands: Aruba, Curaçao, and Sint Maarten. (The Netherlands is the fourth constituent country in the Kingdom of the Netherlands.) Sint Maarten covers approximately 40% of the island of Saint Martin; the remaining northern part of the island – the Collectivity of Saint Martin – is an overseas territory of France.
Арнайы муниципалитеттер
Кариб теңізіндегі үш арал, Бонайр, Синт-Евстациус және Саба, Нидерландының ғана ерекше муниципалитеттері болып табылады. Бұл ерекше муниципалитеттер жиынтығы BES аралдары деп белгілі.
There are three Caribbean islands that are special municipalities of the Netherlands alone: Bonaire, Sint Eustatius, and Saba. Collectively, these special municipalities of the Netherlands are also known as the BES islands.
Конституция
Нидерланд Антиль аралдарының Конституциясы 1955 жылғы 29 наурызда Корольдық Кеңесінің жарлығымен жарияланды. Нидерланд Антиль аралдарының Аралдар ережесімен бірге ол Нидерланд Антиль аралдарының конституциялық негізін құрады. Конституция әртүрлі аралдық аумақтарға едәуір автономия берген Аралдар ережесіне тәуелді болғандықтан және Аралдар ережесі Конституциядан бұрын қабылданғандықтан, көптеген ғалымдар Нидерланд Антильдерін федеративтік құрылым деп сипаттайды. Мемлекет басшысы Нидерланд Корольдігінің монархы болды, ол Нидерланд Антиль аралдарында губернатор арқылы өкілдік етті. Губернатор және премьер-министр төрағалық ететін Министрлер кеңесі үкіметті құрады. Нидерланд Антиль аралдарында Нидерланд Антиль аралдары Парламенті деп аталатын бірпалаталық заң шығару органы болды. Оның 22 депутаты Нидерланд Антиль аралдарын құрайтын аралдар арасында белгіленген: Кюрасао үшін он төрт, Синт-Мартен және Бонайр үшін үш, ал Саба және Синт-Евстатий үшін бір депутаттан. Нидерланд Антиль аралдары Еуропалық Одақтың құрамына кірмеді, олар теңіз арты елдер мен аумақтар (ТМД) тізіміне енгізілді. Бұл мәртебе аралдар таратылғаннан кейін де сақталды және кем дегенде 2015 жылға дейін күшінде болады.
The Constitution of the Netherlands Antilles was proclaimed on 29 March 1955 by Order in Council for the Kingdom. Together with the Islands Regulation of the Netherlands Antilles it formed the constitutional basis for the Netherlands Antilles. Because the Constitution depended on the Islands Regulation, which gave fairly large autonomy to the different island territories, and the Islands Regulation was older than the Constitution, many scholars describe the Netherlands Antilles as a federal arrangement. The head of state was the monarch of the Kingdom of the Netherlands, who was represented in the Netherlands Antilles by a governor. The governor and the council of ministers, chaired by a prime minister, formed the government. The Netherlands Antilles had a unicameral legislature called the Parliament of the Netherlands Antilles. Its 22 members were fixed in number for the islands making up the Netherlands Antilles: fourteen for Curaçao, three each for Sint Maarten and Bonaire, and one each for Saba and Sint Eustatius. The Netherlands Antilles were not part of the European Union, but instead listed as overseas countries and territories (OCTs). This status was kept for all the islands after dissolution, and will be kept until at least 2015.
Экономика
Туризм, мұнайды қайта тиеу және мұнайды тазарту (Кюрасаода), сондай-ақ оффшорлық қаржы осы кішкентай экономиканың негізгі тірегі болды, ол сыртқы әлеммен тығыз байланысты болған. Аралдар аймақтағы басқа елдермен салыстырғанда жоғары жан басына шаққандағы табысқа және жақсы дамыған инфрақұрылымға ие болды. Тұтыну тауарларының және капитал тауарларының барлығы импортталды, Венесуэла, АҚШ және Мексика негізгі жеткізушілер болды, сондай-ақ аралдарға айтарлықтай даму көмегін ұсынатын Нидерланд үкіметі де қолдау көрсетті. Жердің нашарлығы және су тапшылығы ауыл шаруашылығының дамуына кедергі келтірді. Антиль гильдерінің АҚШ долларымен айырбас бағамы 1,79:1 құрады.
Tourism, petroleum transshipment and oil refinement (on Curaçao), as well as offshore finance were the mainstays of this small economy, which was closely tied to the outside world. The islands enjoyed a high per capita income and a well developed infrastructure as compared with other countries in the region. Almost all consumer and capital goods were imported, with Venezuela, the United States, and Mexico being the major suppliers, as well as the Dutch government which supports the islands with substantial development aid. Poor soils and inadequate water supplies hampered the development of agriculture. The Antillean guilder had a fixed exchange rate with the United States dollar of 1.79:1.
Демография
Нидерланд Антиль аралдарының көп бөлігі 17-19 ғасырларда осы жерге әкелінген және саудаға түскен еуропалық отарлаушылар мен африкалық құлдардың ұрпақтарынан тарады. Халықтың қалған бөлігі Кариб теңізіндегі басқа аралдардан, сондай-ақ Латын Америкасынан, Шығыс Азиядан және әлемнің басқа аймақтарынан келді. Кюрасаода 17 ғасырдан бері қалыптасқан, құл саудасымен байланысты еврей қауымы болды. Папиаменту тілі Кюрасао мен Бонаирде (сондай-ақ көршілес Аруба аралында) басым тіл еді. Бұл креол тілі португал және Батыс Африка тілдерінен пайда болған, голланд тілінің күшті әсерімен, сондай-ақ испан және ағылшын тілдерінен алынған сөздермен толықтырылған. Синт-Эвстатиус, Саба және Синт-Мартен аралдарының тұрғындарының ана тілі – ағылшын тіліне негіделген креол диалектісі, ресми түрде Нидерланд Антильдік креолы деп аталады. Он жылдық пікірталас барысында 2007 жылдың наурыз айының басында ағылшын және папиаменту тілдері голланд тілімен бірге ресми тілдер деп жарияланды. Заңнама голланд тілінде қабылданып, парламенттегі пікірталастар аралға қарай папиаменту немесе ағылшын тілінде өтті. Испан тілінде сөйлейтін елдерден, әсіресе Доминикан Республикасынан (Желкелі аралдарда) иммигранттардың көптеп келуі және Венесуэладан (Желкелі аралдарда) туризмнің артуы испан тілінің де кеңінен қолданылуына әкелді. Халықтың көпшілігі христиан дінін ұстанды, Синт-Эвстатиус және Синт-Мартенде протестанттар басым болса, Бонаирде, Кюрасаода және Сабада католиктер көпшілікті құрады. Кюрасаода еврей дінін ұстанатын, 1654 жылдан бастап Амстердам мен Бразилиядан келген португалдық сефардтық еврейлердің ұрпақтары да көптеп қоныстанды. 1982 жылы аралдарда шамамен 2000 мұсылман тұрды, астанада ислам қауымдастығы мен мешіт болды. Нидерланд Антиль аралдарының көпшілігі Голландия азаматтығын алған, бұл жастар мен жоғары білімді мамандардың Нидерландқа эмиграциялауына мүмкіндік берді және оларды ынталандырды. Бұл ағым аралдар үшін зиянды деп есептелді, себебі бұл «мидың кетуіне» алып келді. Екінші жағынан, Доминикан Республикасы, Гаити, ағылшын тілді Кариб аймағы және Колумбиядан келген иммигранттардың саны соңғы жылдары артты.
A large percentage of the Netherlands Antilleans descended from European colonists and African slaves who were brought and traded there from the 17th to 19th centuries. The rest of the population originated from other Caribbean islands as well as Latin America, East Asia and elsewhere in the world. In Curaçao there was a strong Jewish element going back to the 17th century slave trade. The language Papiamentu was predominant on Curaçao and Bonaire (as well as the neighboring island of Aruba). This creole descended from Portuguese and West African languages with a strong admixture of Dutch, plus subsequent lexical contributions from Spanish and English. An English based creole dialect, formally known as Netherlands Antilles Creole, was the native dialect of the inhabitants of Sint Eustatius, Saba and Sint Maarten. After a decades long debate, English and Papiamentu were made official languages alongside Dutch in early March 2007. Legislation was produced in Dutch, but parliamentary debate was in Papiamentu or English, depending on the island. Due to a massive influx of immigrants from Spanish speaking territories such as the Dominican Republic in the Windward Islands, and increased tourism from Venezuela in the Leeward Islands, Spanish had also become increasingly used. The majority of the population were followers of the Christian faith, with a Protestant majority in Sint Eustatius and Sint Maarten, and a Roman Catholic majority in Bonaire, Curaçao and Saba. Curaçao also hosted a sizeable group of followers of the Jewish religion, descendants of a Portuguese group of Sephardic Jews that arrived from Amsterdam and Brazil from 1654. In 1982, there was a population of about 2,000 Muslims, with an Islamic association and a mosque in the capital. Most Netherlands Antilleans were Dutch citizens and this status permitted and encouraged the young and university educated to emigrate to the Netherlands. This exodus was considered to be to the islands' detriment, as it created a brain drain. On the other hand, immigrants from the Dominican Republic, Haiti, the Anglophone Caribbean and Colombia had increased their presence on these islands in later years.
Мәдениет
Халықтың шығу тегі мен аралдардың орналасуы Нидерланд Антиль аралдарына аралас мәдениет сыйлады. Туризм және АҚШ-тың үлкен медиалық ықпалы аймақтағы АҚШ-тың беделін күшейтті. 1960 жылдары Кариб теңізі мен Латын Америкасының басқа елдерінен әкелінгеннен кейін барлық аралдарда карнавал мерекесі маңызды оқиғаға айналды. Мерекелік шараларға әдемі түсті костюмдермен, платформалармен және тікелей музыкамен "сапыру" парадтары, сондай-ақ сұлулық конкурстары және басқа да жарыстар кірді. Аралдардағы карнавалға түн ортасында өтетін және күн шығумен аяқталатын ж'оверт (juvé) парады да кіретін еді, онда сабаннан жасалған Король Момо жағылып, аралды күнә мен жамандықтан тазарту рәсімі болды.
The origins of the population and location of the islands gave the Netherlands Antilles a mixed culture. Tourism and overwhelming media presence from the United States increased the regional United States influence. On all the islands, the holiday of Carnival had become an important event after its importation from other Caribbean and Latin American countries in the 1960s. Festivities included "jump up" parades with beautifully colored costumes, floats, and live bands as well as beauty contests and other competitions. Carnival on the islands also included a middle of the night j'ouvert (juvé) parade that ended at sunrise with the burning of a straw King Momo, cleansing the island of sins and bad luck.
Спорт
Нидерланд Кіші Антиль аралдары 1988 жылғы Қысқы Олимпиада ойындарында бақ сынасты, әсіресе бобслейден 29-шы орынды алып, атақты болған, бірақ 30-шы орынмен аяқтаған Ямайкадан озып шықты. Бейсбол – ең көп танымал спорт түрі. Ксандер Богартс, Андрельтон Симмонс, Хенсли Мюленс, Рэндалл Симон, Андрю Джонс, Кенли Янсен, Жаир Юрренс, Роджер Бернадина, Сидни Понсон, Диди Грегориус, Шаирон Мартис, Владимир Балентин және Юренделл Де Кастер сияқты бірнеше ойыншылар Бас лигаға жол ашты. Ксандер Богартс 2013 және 2018 жылдары «Бостон Ред Сокс» командасымен екі рет Әлем сериясінде жеңіске жетті. Андрю Джонс 1996 жылғы Әлем сериясінде «Атланта Брейвс» командасы сапында ойнады және «Нью-Йорк Янкис» командасына қарсы өткен алғашқы ойында екі рет хоум-ран соқты. 2012 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарында бұрынғы Нидерланд Антиль аралдарынан үш спортшы қатысты. Олар Оңтүстік Суданнан келген бір спортшымен бірге «Тәуелсіз Олимпиадалық Спортшылар» туы астында өнер көрсетті. Нидерланд Антиль аралдары 2010 жылдан бері құрылмайынша, шахмат олимпиадасында осы атаумен команда қоюға рұқсат етіледі, себебі Кюрасао шахмат федерациясы ФИДЕ тізілімінде таратылған елдің ресми өкілі ретінде тіркелген.
Netherlands Lesser Antilles competed in the Winter Olympics of 1988, notably finishing 29th in the bobsled, ahead of Jamaica who famously competed but finished 30th. Baseball is by far the most popular sport. Several players have made it to the Major Leagues, such as Xander Bogaerts, Andrelton Simmons, Hensley Meulens, Randall Simon, Andruw Jones, Kenley Jansen, Jair Jurrjens, Roger Bernadina, Sidney Ponson, Didi Gregorius, Shairon Martis, Wladimir Balentien, and Yurendell DeCaster. Xander Bogaerts won two World Series with the Boston Red Sox, in 2013 and 2018. Andruw Jones played for the Atlanta Braves in the 1996 World Series hitting two home runs in his first game against the New York Yankees. Three athletes from the former Netherlands Antilles competed in the 2012 Summer Olympics. They, alongside one athlete from South Sudan, competed under the banner of Independent Olympic Athletes. The Netherlands Antilles, though a non existing entity since 2010, are allowed to field teams at the Chess Olympiad under this name, because the Curaçao Chess Federation remains officially registered as representing the dissolved country in the FIDE Directory.
Түрлі тақырыптар
Нидерланд Антиль аралдарында бір жынысты некелер тіркелмеген, бірақ басқа елдерде жасалған некелер мойындалған. Нидерланд Антиль аралдарындағы басты түрме – Кораал Спехт, кейіннен Бон Футуро деп аталды. Ол жылдар бойы тұтқындарға нашар қарым-қатынас жасаумен және жағдайдың нашар болуымен белгілі болды. Венесуэланың қайтыс болған президенті Уго Чавес 2006 жылы өткізілген әскери жаттығуларға байланысты Нидерландының АҚШ-қа Венесуэлаға басып кіруге көмектесіп жатқанын мәлімдеді.
Unlike the metropolitan Netherlands, same sex marriages were not performed in the Netherlands Antilles, but those performed in other jurisdictions were recognised. The main prison of the Netherlands Antilles was Koraal Specht, later known as Bon Futuro. It was known for ill treatment of prisoners and bad conditions throughout the years. The late Venezuelan President Hugo Chávez claimed that the Netherlands was helping the United States to invade Venezuela due to military games in 2006.