Джеймс Гарнер: Американдық актердің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық актер (1928–2014)
Американдық актер Джеймс Скотт Гарнер (туған Бамгарнер; 7 сәуір 1928 – 19 шілде 2014) – американдық актер. Ол 50-ден астам көркем фильмде басты рөлдерді ойнады, оның ішінде Стив Маккуинмен бірге «Ұлы қашу» (1963); Пэдди Чайефскидің «Эмилидің америкалыққа айналуы» (1964) Джули Эндрюспен; «Кэш Макколл» (1960) Натали Вудпен; «Уилер дилерлері» (1963) Ли Ремикпен; «Дарбидің рейнджерлері» (1958) Стюарт Уитменмен; Роальд Дальдің «36 сағат» (1965) Ева Мари Сентпен; «Гран-при» фильмінде Формула-1 жарыс машинасының жұлдызы ретінде (1966); Реймонд Чандлердің «Марлоу» (1969) Брюс Лимен; «Жергілікті шерифке қолдау көрсетіңіз!» (1969) Уолтер Бреннанмен; Блейк Эдвардстың «Виктор/Виктория» (1982) Джули Эндрюспен; және «Мерфидің романсы» (1985) Салли Филдпен, ол үшін «Оскар» сыйлығына ұсынылды. Ол сонымен қатар бірнеше телесериалдарда ойнады, оның ішінде ABC-нің 1950 жылдардағы батыстық «Маверик» сериалында Брет Маверик және NBC-нің 1970 жылдардағы жеке детективтік «Рокфорд файлдары» шоуында Джим Рокфорд рөлінде танымал болды. Гарнердің мансабы мен танымалдылығы 21-ші ғасырда да жалғасты, мысалы Клинт Иствудпен бірге «Space Cowboys» (2000) фильмінде; анимациялық «Атлантида: Жоғалған империя» (2001) (дауыстау жұмысы) Майкл Дж. Фокс пен Кри Саммермен; Джена Роулендс және Райан Гослингпен бірге «The Notebook» (2004); және «8 қарапайым ереже» (2003–2005) телеситкомында Джим Иган рөлінде.

Ерте өмір

Гарнер 1928 жылы Джеймс Скотт Бамгарнер болып дүниеге келді. Денвер, Оклахома (қазір Норманның бөлігі, оның бір бөлігі қазір Thunderbird көлінің астында). Оның ата-анасы – жесір Велдон Уоррен Бамгарнер (1901–1986) және Милдред Скотт (құрметті аты – Мик; 1907–1933), ол оның дүниеге келгеннен кейін бес жыл өткен соң қайтыс болды. Оның әкесінің тегінің бір бөлігі неміс еді. Оның анасы жартылай чероки тайпасынан шыққан. Оның ағалары – актер Джек Гарнер және мектеп әкімшісі Чарльз Уоррен Бамгарнер (1924–1984). Оның отбасы методист дінін ұстанды. "Отбасы Норманның шығысындағы Денвер бұрышындағы жалпы дүкенді басқарды". Гарнер 1934 жылы әкесі бірнеше рет қайта үйленген кезде отбасымен қайта қосылды. Оның үш ұлын зорлаған Вилма атты бір өгей анасымен арақатынасы шиеленіскен. Оның айтуынша, өгей анасы оны қоғамда көйлек киюге мәжбүрлеп жазалаған. 14 жасында ол онымен ұрысып, жерге құлатып, қарсы шабуыл жасауына жол бермеу үшін аузын жапқан. Ол отбасын тастап, қайтып оралмады. Оның ағасы Джек кейін: "Ол жақсы емес әйел еді" деді. Гарнердің соңғы өгей анасы Грейс болды, ол оны жақсы көріп, "Мама Грейс" деп атады және ол оған басқаларға қарағанда анасы көбірек сезілді. Ол жақсы төленді (сағатына 25 доллар), бірақ Америка теледидары мұрағатындағы алғашқы сұхбатында ол модель болуды жек көретінін айтты. Ол көп ұзамай жұмыстан кетіп, Норманға оралды. Ол Норман орта мектебінде футбол және баскетбол ойнады, сондай-ақ жеңіл атлетика және гольф командаларында жарысты. Алайда, ол соңғы курста оқуын тастап кетті. 1976 жылы "Good Housekeeping" журналына берген сұхбатында ол: "Мен нашар оқушы едім және мектепті бітірмедім, бірақ армияда дипломымды алдым" деп мойындады. Гарнер Кореяда алғашқы жараланғаны үшін "Пурпур жүрек" орденімен марапатталды. Ол екінші "Пурпур жүрек" орденіне де лайық болды (өйткені ол "жау әскерлеріне немесе жабдықтарына зиян келтіру немесе жою мақсатымен шығарылған" достық оттан зардап шекті), бірақ оқиғадан 32 жыл өткен соң 1983 жылға дейін оны алмады. Бұл, әдетте, 1982 жылдың қараша айында Гарнер "Good Morning America" бағдарламасында пайда болғанға дейін түзетілмеген қателіктің салдары болды, жүргізуші Дэвид Хартман "өзінің телешоуында бұл жағдайды білгеннен кейін" сұраныс жасады. Әскери қызметін еске ала отырып, Гарнер былай деді: "Менде жақсы естеліктер бар ма? Егер сіз достарыңызбен бірге болсаңыз, жақсы болар деп ойлаймын. Бірақ, шын мәнінде олай емес. Суық және қиын болды. Мен бақыттылардың бірі болдым".

Garner was born James Scott Bumgarner in 1928 in Denver, Oklahoma (now part of Norman, with some of which now under Lake Thunderbird). His parents were Weldon Warren Bumgarner (1901–1986), a widower, and Mildred Scott (née Meek; 1907–1933), who died five years after his birth. His father was of part German ancestry. His mother was half Cherokee. His older brothers were Jack Garner, also an actor, and Charles Warren Bumgarner (1924–1984), a school administrator. His family was Methodist. "The family ran a general store at Denver Corner on the east side of Norman." Garner was reunited with his family in 1934 when his father remarried, the 1st of several times. He had a volatile relationship with one of his stepmothers, Wilma, who beat all three boys. He said that his stepmother also punished him by forcing him to wear a dress in public. When he was 14 years old, he fought with her, knocking her down and choking her to keep her from retaliating against him physically. She left the family and never returned. His brother Jack later commented, "She was a damn no good woman". Garner's last stepmother was Grace, whom he said he loved and called "Mama Grace", and he felt that she was more of a mother to him than anyone else had been. It paid well ($25 an hour) but, in his first interview for the Archives of American Television, he said he hated modeling. He soon quit and returned to Norman. There he played football and basketball at Norman High School and competed on the track and golf teams. However, he dropped out in his senior year. In a 1976 Good Housekeeping magazine interview, he admitted, "I was a terrible student and I never actually graduated from high school, but I got my diploma in the Army." Garner received the Purple Heart in Korea for his initial wounding. He also qualified for a second Purple Heart (for which he was eligible, since he was hit by friendly fire which "was released with the full intent of inflicting damage or destroying enemy troops or equipment"), but did not actually receive it until 1983, 32 years after the event. This was apparently the result of an error which was not rectified until Garner appeared on Good Morning America in November 1982, with presenter David Hartman making inquiries "after he learned of the case on his television show". Reflecting on his military service, Garner recalled: "Do I have fond memories? I guess if you get together with some buddies it’s fond. But it really wasn’t. It was cold and hard. I was one of the lucky ones."

Алғашқы актерлік рөлдері

1954 жылы Гарнер Голливуд орта мектебінде оқып жүргенде танысқан досы Пол Грегори оны Бродвейдегі «Кейн бүлігі» атты қойылымда сөйлеусіз рөлге көндірді. Ол онда Генри Фонданы күнде кешкі уақытта бақылап, одан үйрену мүмкіндігіне ие болды. Роберт Осборн Фонданың мейірімді және адал мінезі Гарнерге жақсы әсер еткенін айтты, бұл Гарнерге пайдалы болды. Кейін Гарнер теледидардағы жарнамаларға, содан кейін телевизиялық рөлдерге ауысты. 1955 жылы Гарнер «Шейен» вестерн сериалындағы басты рөлге үміткер болды, бірақ кастинг директоры Гарнерге уақытында хабарласа алмағандықтан бұл рөл Клинт Уокерге берілді (Гарнердің автобиографиясы бойынша). Нәтижесінде Гарнер 1955 жылы «Тау бекінісі» атты «Шейен» пилотында армия офицерінің рөлін ойнады. Оның кинодағы алғашқы рөлдері 1956 жылы «Ол қалдырып кеткен қыз» және «Белгісіздікке қарай» фильмдерінде болды. 1956 жылы Гарнер Ральф Беллами мен Глория Талботпен бірге Дик Пауэллдің «Зейне Грей театрының» «Техас үстіндегі жұлдыз» атты жарты сағаттық эпизодында ойнады, онда Беллами мен Гарнер Талботқа деген құштарлығынан бәсекелеседі, бірақ оларға шабуыл жасаған үндістер тобының салдарынан бәсекелестік тоқтайды. 1957 жылы ол «Conflict» телесериалының «1997 жылдан келген адам» атты эпизодында «Red» рөлін ойнады; шоуда Жак Сернас Джонни Влакос, Глория Талбот Морин және Чарли Рагглз 1997 жылдан уақытқа саяхаттайтын кітапханашы Бойн рөлінде ойнады. Сериалдың продюсері Рой Хаггинс Америка теледидары мұрағатындағы сұхбатында Гарнердің «Маверик» сериалындағы басты рөлге оның «1997 жылдан келген адам» эпизодындағы комедиялық мимикасының арқасында іріктелгенін айтты (бұл эпизод бастапқыда комедиялық болатын жоқ, өйткені Хаггинс өзі жазған). Гарнер студия оны рұқсатсыз «Джеймс Гарнер» деп көрсеткеннен кейін өзінің тегін Бамгарнерден Гарнерге өзгертті. Содан кейін ол бірінші баласы дүниеге келген кезде заңды түрде өзгертті, өйткені оның аты тым көп деп шешті.

In 1954, Paul Gregory, a friend whom Garner had met while attending Hollywood High School, persuaded Garner to take a nonspeaking role in the Broadway production of The Caine Mutiny Court Martial, where he was able to study Henry Fonda night after night. introduced by Robert Osborne, who said that Fonda's gentle, sincere persona rubbed off on Garner, greatly to Garner's benefit. Garner subsequently moved to television commercials and eventually to television roles. In 1955, Garner was considered for the lead role in the Western series Cheyenne, which went to Clint Walker because the casting director could not reach Garner in time (according to Garner's autobiography). Garner wound up playing an Army officer in the 1955 Cheyenne pilot titled "Mountain Fortress". His first film appearances were in The Girl He Left Behind and Toward the Unknown in 1956. Also in 1956, Garner appeared with Ralph Bellamy and Gloria Talbott in a half hour television episode of Dick Powell's Zane Grey Theatre titled "Star Over Texas" in which a rivalry exists between Bellamy and Garner over Talbott until they're attacked by a group of Native Americans. In 1957, he had a supporting role in the TV anthology series episode on Conflict entitled "Man from 1997," portraying Maureen's brother "Red"; the show stars Jacques Sernas as Johnny Vlakos, Gloria Talbott as Maureen, and Charlie Ruggles as elderly Mr. Boyne, a time travelling librarian from 1997, and involved a 1997 Almanac that was mistakenly left in the past by Boyne and found by Johnny in a bookstore. The series' producer Roy Huggins noted in his Archive of American Television interview that he subsequently cast Garner as the lead in Maverick due to his comedic facial expressions while playing scenes in "Man from 1997" that were not originally written to be comical (Huggins knew this because he'd written the episode himself). Garner changed his last name from Bumgarner to Garner after the studio had credited him as "James Garner" without permission. He then legally changed it upon the birth of his first child, when he decided she had too many names.

1960 жылдар

1960 жылы Warner Bros. компаниясынан келісімді бұзып кеткеннен кейін Гарнер қысқа мерзімге Warner компаниясының «қара тізіміне» ілесіп қалды, бірақ режиссер Уильям Уайлер оны «Балалар сағаты» (1961) фильмінде басты рөлге шақырды. Бұл фильмде Одри Хепберн мен Ширли Маклейн де ойнады. Содан кейін «қара тізім» жойылды және Гарнер кинодағы ең ізделіспен жүрген актерлердің біріне айналды. 1962 жылы Ким Новак пен Тони Рэндаллмен түскен «Жас жігіттер кеші» және 1963 жылы Дорис Деймен түскен «Қызықты да қызық» комедияларына оралды. Гарнер сондай-ақ 1963 жылы 1940 жылғы «Менің сүйікті әйелім» фильмінің жаңа нұсқасы – «Көшіп кет, жаным» фильмінде Деймен бірге ойнады. (Жаңа нұсқа «Бірдеңе беру керек» деген атпен басталған, бірақ Мэрилин Монроның қазасынан кейін қайта түсіріліп, аты өзгертілді, соның салдарынан Дин Мартин рөлден бас тартты.) Одан кейін Стив Маккуиннің қатысуымен түсірілген «Ұлы қашу» (1963), Пэдди Чайефскидің Джули Эндрюспен түскен «Эмилидің америкалыққа айналуы» (1964) және Роальд Дальдың Эва Мари Сентпен түскен «36 сағат» (1965) соғыс драмалары шықты (барлық үш фильмнің оқиғасы Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде өтеді, ал соңғы екі фильмде Д-күні туралы айтылады). «Ұлы қашу» фильмінде Гарнер онжылдық ішіндегі тұңғыш рет және соңғы рет екінші рөлді ойнады, ол бұрынғы телесериалдың ковбойы Маккуинге, сондай-ақ Ричард Аттенборо, Дональд Плесенс, Дэвид Маккалум, Джеймс Кобёрн және Чарльз Бронсон сияқты британдық және американдық актерлердің қатарында қолдау көрсетті. Бұл фильмде неміс тұтқын лагерінен жаппай қашу оқиғасы шын оқиғаға негізделген. «Барлығының қызығы» фильмімен бірге шыққан «Ұлы қашу» Гарнерге бірден екі табысты фильм әкелді. Пэдди Чайефскидің сценарийін жазған «Эмилидің америкалыққа айналуы» – соғысқа қарсы комедия, Гарнердің барлық туындыларының арасындағы сүйіктісі болып қала берді. 1963 жылы кинотеатр иелері оны АҚШ-тағы ең танымал актерлердің 16-сы деп таныды және ол Кларк Гейблдің орнын баса алады деген үміт болды. Ол сондай-ақ Мистер Буддвингтің (1966) түсіріліміне қатысты, онда Орталық парктегі орындықта отырғанда кенеттен есін жоғалтқан адам бейнеленген. 1964 жылдың қазанында Гарнер өзінің «Cherokee Productions» тәуелсіз кино өндіріс компаниясын құрды. Одан кейін «Cherokee» компаниясының бірлескен өндірісінде түсірілген Норман Джуисонның «Махаббат өнері» (1965) романтикалық комедиясында Дик Ван Дайк пен Эльке Соммермен бірге ойнады. «Диаблодағы дуэль» (1966) Сидни Пуатьемен және Гарнер Уайт Эрп рөлінде, ал Джейсон Робардс-младший Док Холлидей рөлінде ойнаған «Пушка сағаты» (1967) фильмдері, сондай-ақ Мелина Меркури мен Тони Франсиосамен түсірілген «Адам өлтірілуі мүмкін» (1966) комедиясы одан кейін түсірілді. Джон Франкенхаймер режиссерлік еткен және Гарнердің «Cherokee Productions» компаниясының бірлескен өндірісінде түсірілген «Гран-при» (1966) фильмі Гарнерде автокөлік жарыстарына деген құштарлықты қалдырды, ол кейін жылдары осы жарыстарға қатысып, зерттеді. MGM компаниясының қымбат «Cinerama» эпосы күтілгендей табыс әкелмеді және оның соңғы алты фильмінің нашар көрсеткеніне байланысты Гарнер фильмнің жақсы нәтиже көрсетпегеніне кінәланды, бұл оның кинодағы мансабына нұқсан келтірді. Бұл фильмде ертедегі кеңейтілген кунг-фу сахнасында Брюс Ли де ойнады. Сол жылы Гарнер Уолтер Бреннан мен Джек Эламмен бірге түскен «Жергілікті шерифке қолдау көрсетіңіз!» комедиясымен үлкен жетістікке жетті.

After his acrimonious departure from Warner Bros. in 1960, Garner briefly found himself graylisted by Warner until director William Wyler hired him for a starring role in The Children's Hour (1961) with Audrey Hepburn and Shirley MacLaine, a drama about two teachers surviving scandal started by a student. After that, the graylist was broken and Garner abruptly became one of the busiest leading men in cinema. In Boys' Night Out (1962) with Kim Novak and Tony Randall and The Thrill of It All (1963) with Doris Day, he returned to comedy. Garner also starred opposite Day in Move Over, Darling, a 1963 remake of 1940's My Favorite Wife in which Garner portrayed the role originally played by Cary Grant. (The remake had begun as Something's Got to Give, but was recast and retitled after Marilyn Monroe died and Dean Martin chose to withdraw as a result.) Next came the war dramas The Great Escape (1963) with Steve McQueen, Paddy Chayefsky's The Americanization of Emily (1964) with Julie Andrews, and Roald Dahl's 36 Hours (1965) with Eva Marie Saint (all three pictures are set in World War II and both the latter two films involve D Day). In the smash hit The Great Escape, Garner played the second lead for the only time during the decade, supporting fellow ex TV series cowboy McQueen among a cast of British and American screen veterans including Richard Attenborough, Donald Pleasence, David McCallum, James Coburn, and Charles Bronson in a story depicting a mass escape from a German prisoner of war camp based on a true story. The film was released in the same month as The Thrill of It All, giving Garner two hit films at the box office at the same time. The Americanization of Emily, a literate antiwar D Day comedy, featured a screenplay written by Paddy Chayefsky and has remained Garner's favorite of all his work. In 1963, exhibitors voted him the 16th most popular star in the US and it was hoped that he might be a successor to Clark Gable. He also made Mister Buddwing (1966), a picture depicting a man suddenly suffering from amnesia while sitting on a bench in Central Park. By October 1964, Garner had formed his own independent film production company, Cherokee Productions. He next starred in the Cherokee co production, Norman Jewison's romantic comedy The Art of Love (1965) with Dick Van Dyke and Elke Sommer. The Westerns Duel at Diablo (1966) with Sidney Poitier and Hour of the Gun (1967) with Garner as Wyatt Earp and Jason Robards Jr. as Doc Holliday followed, as well as the comedy A Man Could Get Killed (1966) with Melina Mercouri and Tony Franciosa. Grand Prix (1966) with Eva Marie Saint and Yves Montand, directed by John Frankenheimer and co produced through Garner's Cherokee Productions, left Garner with a fascination for car racing that he often explored by actually racing during the ensuing years. The expensive Cinerama epic by MGM did not fare as well as expected at the box office and, together with the poor performance of his last six films, he was blamed for the movie not doing better, which damaged Garner's theatrical film career. a neo noir featuring an early extended kung fu scene with the martial artist and actor Bruce Lee. The same year, Garner scored a hit with the comedy Western Support Your Local Sheriff! with Walter Brennan and Jack Elam.

Николс (1971-1972)

1971 жылы Гарнер "Николс" телесериалы арқылы теледидарға оралды, онда оның кейіпкері қаза тауып, серия соңында оның орнына аспаптырақ егіз бауыры келді. Осы ерекше аяқталудың бір себебі, кейіпкердің сәл қалыптырақ егіз бауыры ретінде қайта сомдалу арқылы актер құрамын көп өзгеріссіз, танымал сериал жасауға үміттенген болуы мүмкін. Дегенмен, Гарнердің 1999 жылы Америка теледидары мұрағатындағы видеосұхбатында айтуынша, Гарнер шоуды жапқандықтан және эпизодты аяқтау қажет болғандықтан өзінің кейіпкерін өлтірді, содан кейін өзінің егізін сомдады.

Ұзақ метражды фильмдер

1969 жылы "Жергілікті қарушыны қолда!" фильмінде де түсті. (Батыс жанрындағы пародиаға ұқсас, "Жергілікті шерифке қолдау көрсетіңіз!" фильмі сияқты), ал шекаралық комедиялық "Скин Гейм" фильмінде Гарнер мен Луи Госсетт-младший Азамат соғысынан бұрын құл иесі мен оның құлы болып көрінетін алаяқтар рөлінде ойнады. Келесі жылы Гарнер Кэтрин Росспен бірге "Олар тек қожайындарын өлтіреді" фильмінде шағын қала шерифінің қылмысқа қатысты тергеуін сомдады. Ол Вера Майлзбен бірге Диснейдің екі фильмінде де түсті, онда Майлз басты әйел рөлін ойнады: "Бір кішкентай үндік" (1973) фильмінде Джоди Фостердің ертедегі шағын рөлі болды, ал "Каставей ковбой" (1974) фильмінде Роберт Калппен бірге ойнады.

Рокфорд файлдары (1974-1980 жылдар)

1970 жылдары Рой Хаггинс «Маверик» сериалын жаңадан түсіруді ұсынды, бірақ бұл жолы – заманауи жеке детектив ретінде. Хаггинс, бірлескен авторы Стивен Дж. Каннеллмен бірге «Маверик» сериалының сәнін қайтару үшін жұмыс істеді, соңында «Рокфорд файлдарында» түпнұсқа серияның көптеген сюжеттерін пайдаланды, деді Хаггинс пен Каннеллдің «Америка теледидарының мұрағатындағы» сұхбаттары. 1974 жылғы маусымнан бастап Гарнер жеке тергеуші Джим Рокфорд рөлінде алты маусым ойнады, ол үшін 1977 жылы «Ең үздік актер» номинациясында «Эмми» сыйлығын алды. 2016 жылы жарық көрген «Теледидар (кітап)» атты кітабында кино және теледидар сыншысы Мэтт Золлер Сейтц бұл сериал Гарнерге «жер бетіне ойнау үшін келген рөлді» бергенін айтты. Төзімді актер Ноа Бири-күллі Рокфордтың әкесі «Роки» рөлін сомдады. 1978 мен 1985 жылдар аралығында Гарнер «Рокфорд файлдарында» «Эмми» сыйлығына ие болған Мариет Хартлимен бірге «Polaroid» брендінің 250 телерекламасында түсті. «Polaroid» – жылдам түсірілетін фотосуреттер мен камералар өндірушісі. Олар бір-бірімен әзілдесіп, дауласып тұратын жұбайларды соншалықты шынайы бейнеледі, кейбір көрермендер олардың үйленгенін ойлады. Алты маусымнан кейін «Рокфорд файлдары» 1980 жылы жабылды. Гарнердің денсаулығына тиген ауыр жүктеме салдарынан оның дәрігері демалуға уақыт беруді бұйырды. Сериалдың дерлік барлық эпизодтарында ойнаған, көптеген трюктерін өзі орындаған (соның ішінде арқасына жарақат келтіргені) оны шаршатып жіберді. Сот ісі 1989 жылы соттан тыс шешілді. Келісімнің шарты бойынша Гарнер келісім сомасын жариялауға құқылы емес еді. «Индустрия әрқашан да сондай болды. Бұл – ашкөз адамдардың тобы», – деді ол 1990 жылы. Гарнер 1998 жылы «Universal» студиясын синдикациялық роялтилер үшін 2,2 миллион долларға қайтадан сотқа берді. Бұл істе ол студияны «өзін алдау және синдикация туралы ақпаратты жасыру» деп айыптады. Ол әр эпизод үшін 25 000 доллар алуға тиіс болған, бірақ «Universal» одан «тарату комиссиясын» талап етті. Студия шоуды эпизодтардың қайта көрсетілімі үшін ең жоғары баға ұсынған сатып алушыға өткізбегенін де сезінді. 1984 жылы ол «Танк» фильмінде де ойнады. Бұл фильмде Зак Кэри есімді АҚШ армиясының басты сержаны, базадан тыс жердегі орынбасарының бірімен болған оқиғадан кейін жемқор жергілікті шерифпен қарым-қатынасын үзді және әділдік орнату үшін жеке меншік Шерман танкін пайдаланды.

In the 1970s, Roy Huggins had an idea to remake Maverick, but this time as a modern day private detective. Huggins worked with co creator Stephen J. Cannell to rekindle the success of Maverick, eventually recycling many of the plots from the original series in The Rockford Files, according to both Huggins' and Cannell's Archive of American Television interviews. Starting with the 1974 season, Garner appeared as private investigator Jim Rockford for six seasons, for which he received an Emmy Award for Best Actor in 1977. In the 2016 book titled TV (The Book), film and television critic Matt Zoller Seitz stated that the series gave Garner "the role he was put on earth to play". Veteran character actor Noah Beery Jr. played Rockford's father "Rocky". Between 1978 and 1985, Garner co starred with Mariette Hartley, who had made an Emmy nominated appearance on The Rockford Files, in 250 TV commercials for Polaroid, a manufacturer of instant film and cameras. They portrayed a bantering, bickering couple so convincingly that some viewers believed that the two were married. After six seasons, The Rockford Files was cancelled in 1980. The physical toll on Garner resulted in his doctor ordering him to take some time off to rest. Appearing in nearly every scene of the series, doing many of his own stunts—including one that injured his back—was wearing him out. The suit was eventually settled out of court in 1989. As part of the agreement, Garner could not disclose the amount of the settlement. "The industry is like it always has been. It's a bunch of greedy people," he stated in 1990. Garner sued Universal again in 1998 for $2.2 million over syndication royalties. In this suit, he charged the studio with "deceiving him and suppressing information about syndication". He was supposed to receive $25,000 per episode that ran in syndication, but Universal charged him "distribution fees". He also felt that the studio did not release the show to the highest bidder for the episode reruns. In 1984 he also starred in the movie Tank, about a soon to be retiring US Army Command Sergeant Major named Zack Carey who butted heads with a corrupt local sheriff after an incident with one of his deputies off base and used a privately owned Sherman tank to exact justice.

Мерфидің романсы (1985)

Гарнердің жалғыз Оскарға ұсынылуы – Салли Филдпен бірге түскен «Мерфидің романсы» (1985) фильмі үшін «Басты рөлдегі ең үздік актер» номинациясы болды. Филд пен режиссер Мартин Ритт Гарнерді түсіру үшін Columbia Pictures студиясымен күресуге мәжбүр болды, себебі ол екі жыл бұрын Джули Эндрюспен бірге «Виктор/Виктория» фильмінде ойнағаннан кейін телеактер ретінде қарастырылған болатын. Columbia бұл фильді түсіргісі келмеді, өйткені онда «сексуалдық мазмұн мен зорлық-зомбылық» жоқ еді. Бірақ «Норма Рей» (1979) фильмінің табысы, сол жұлдыз (Филд), режиссер және сценарийшілер тобы (Харриет Франк-младший және Ирвинг Раветч) және Филдтің жаңа өндіріс компаниясы (Fogwood Films) қатысқандықтан, Columbia келісім берді. Columbia Марлон Брандоның Мерфи рөлін ойнауын қалаған, сондықтан Филд пен Ритт Гарнерге талап қоюға мәжбүр болды. Студияның, сол кезде The Coca-Cola Company компаниясына тиесілі болған, келісімінің бір бөлігі – Филд пен Гарнердің «Кока-Кола» сөзін айтуы және фильмде Кока-Коланың логотиптері анық көрінетін сегіз сахналық тізбек болды. A&E телеарнасының Гарнерге арналған өмірбаянында Филд, Гарнермен экрандағы сүйісінің өзі көрген кинодағы ең керемет сүйіс екенін айтты.

Күн бату (1988)

Гарнер Уайатт Ерптің рөлін (оған физикалық жағынан ұқсас болатын) 21 жыл аралығында түсірілген екі өте әртүрлі фильмде ойнады: Джон Стерджестің 1967 жылғы "Пушканың сағаты" және Блейк Эдвардстың 1988 жылғы "Күн батуы". Бірінші фильм О.К. Коррал атысы мен одан кейінгі оқиғаларды реалистік түрде бейнелесе, екіншісі Ерп пен үнсіз киноның ковбой жұлдызы Том Микстің бірлескен комедиялық ойын-сауығына арналған. Ерп өмірінің соңында үнсіз фильмдер дәуірінде батыс фильмдеріне кеңесші болып жұмыс істеген. Фильмде Брюс Уиллис Микс рөлінде, оның екінші фильмдегі рөлі. Уиллис Гарнерден бұрын тізімде болғанымен, фильмде экран уақыты мен назар Эрпке көбірек берілді. 1980 жылдардың екінші жартысында Гарнер Солтүстік Америка нарығындағы Mazda телеарналарындағы жарнамалардың бірнешеуінде өкіл ретінде пайда болды.

1990 жылдар

1991 жылы Гарнер Кейт Малгрю және Коринн Борермен бірге қалалық кеңестегі бос орынды толтыру үшін таңдалған алаяқ туралы "Халық адамы" телесериалында ойнады. Рейтингтері жақсы болғанына қарамастан, шоу 10 бөлімнен кейін тоқтатылды. 1993 жылы Гарнер HBO-ның жақсы қабылдаған "Есік алдындағы варварлар" фильмінде басты рөлді ойнады, ал келесі жылы "Джим Рокфорд" рөлін сегіз телефильмде қайта ойнады. Бастапқы актер құрамының көп бөлігі жаңа бөлімдерге оралды, бірақ арада қайтыс болған Ноа Бири кішісі қатыспады. Гарнердің "Гарнер файлдары" атты естеліктерінде айтылғандай, ол әрбір "Рокфорд" телефильмінің түсірілімі басталар алдында толық ақша төленуін талап еткен. 1994 жылы Гарнер "Маверик" фильмінің нұсқасында Маршал Зейн Куперді ойнады, ал Мел Гибсон Брет Маверик рөлінде болды (соңында Гарнердің кейіпкері Гибсонның Маверикінің әкесі екені белгілі болды), ал Джоди Фостер – жалған оңтүстік акценті бар құмар ойыншы қыз рөлінде ойнады. 1995 жылы ол Ларри Макмертридің романы негізінде түсірілген "Жоңайлы көгершін" телесериалының жалғасы "Ларедо көшелерінде" бұрынғы заңгер Вудроу Колл рөлін ойнады. 1996 жылы Гарнер мен Джек Леммон "Менің американдық достарым" фильмінде екі бұрынғы президентті ойнады, олар мұрагерлерінің (Дэн Айкройд) жасаған сыбайласқандықтарын ашады және NSA агенттерінен қуғынға түседі. "Чикаго үміті" телесериалының соңғы бөліміндегі маңызды рөлге қоса, Гарнер анимациялық "Құдай, шайтан және Боб" және "Бірінші дүйсенбі" сериалдарында да ойнады, онда ол АҚШ Жоғарғы Сотының төрағасының ойдан шығарылған бейнесін сомдады.

2000 және 2010 жылдар

2000 жылы екі тізесі ауыстырылғаннан кейін Гарнер, түпнұсқа Maverick сериалындағы жаман рөлді ойнаған Клинт Иствудпен бірге "Күн батқандағы дуэль" атты эпизодта, ал "Space Cowboys" фильмінде астронавттар ретінде пайда болды. 2005 жылы серия аяқталғанға дейін ол осы рөлде болды. 2004 жылы Гарнер Николас Спаркс романы негізінде түсірілген "Кітапша" фильмінде Райан Гослингтің кейіпкерінің үлкен нұсқасын сомдады, оның әйелі рөлінде Джена Роулендс ойнады. Бұл фильмді Роулендстің ұлы Ник Кассаветтс түсірген. Screen Actors Guild Гарнерді "Екінші рөльдегі ер адамның ең үздік орындауы" номинациясына ұсынды. 2006 жылы Гарнер "The Ultimate Gift" фильмінде миллиардер Говард "Red" Стивенс рөлінде соңғы рет жеке түсті. 2010 жылы Гарнер "Супермен/Шазам! : Қара Адамның оралуы" фильмінде Шазамға дауыс берді.

Мемориал

2011 жылдың 1 қарашасында Simon & Schuster Гарнердің автобиографиясын «The Garner Files: A Memoir» деп жариялады. Мансабын баяндаумен қатар, фантастика жазушысы Джон Винокурмен бірге жазылған мемуарда Гарнердің балалық шағында өгей анасынан көрген зұлымдықтары егжей-тегжейлі сипатталған. Сондай-ақ, Гарнердің Стив Маккуин және Чарльз Бронсон сияқты әріптестеріне ашық, жақтырмас сын бағалары берілген. Гарнердің көптеген сәтті фильмдері мен телешоуларының қалай пайда болғанын еске алумен қатар, кітапта әр актерлік жобасына жеке сын берілген бөлім де бар, олардың әрқайсысына жұлдыздық рейтинг қоса тіркелген. Гарнермен үш рет бірге ойнаған Джули Эндрюс кітаптың алғы сөзін жазды. Лорен Баколл, Диаханн Кэрролл, Дорис Дэй, Том Селек, Стивен Дж. Каннелл және басқа да Гарнердің көптеген әріптестері, достары мен туыстары жұлдыз туралы естеліктерін кітаптың кодисында бөлісті. Оның автобиографиясындағы «ең сенсациялық ақпарат» – Гарнердің ересек өмірінің көп бөлігінде марихуана шеккені болды. «Мен оны жасөспірім шағымда тарта бастадым», – деп жазды Гарнер. «Ішімдік ішіп мас болуға тырыстым, бірақ соңында ол әсері ұнамады. Ал шөптің керісінше әсері болды: ол маған төзімділік пен кешірімділік сыйлады. 1980-жылдары Джон Белушидің арқасында аздап кокаин қолдандым, бірақ бақытыма одан ұнамай қалдым. Бірақ мен 50 жыл марихуана шектім және онысыз өмірімді көзге елестете алмаймын. Ол менің санамымды ашты және қазір артрит ауруымды жеңілдетіп тұр. Он жылдық зерттеулерден кейін марихуананы заңдастыру керек, ал ішімдікті заңсыз ету керек деген қорытындыға келдім. Телевизия индустриясына қосқан үлесі үшін Гарнер 6927 Hollywood Boulevard мекенжайындағы Hollywood Walk of Fame-де жұлдыз алды. 1990 жылы ол Оклахома штатының Оклахома-Сити қаласында орналасқан National Cowboy & Western Heritage Museum-ның Western Performers Hall of Fame залына енгізілді. Сол жылы ол Television Hall of Fame-ге де енгізілді. 2005 жылдың ақпанында Screen Actors Guild's Lifetime Achievement Award сыйлығын алды. 2010 жылы Television Critics Association Гарнерге жыл сайынғы Career Achievement Award сыйлығын табыс етті.

On November 1, 2011, Simon & Schuster published Garner's autobiography The Garner Files: A Memoir. In addition to recounting his career, the memoir, co written with nonfiction writer Jon Winokur, detailed the childhood abuses Garner suffered at the hands of his stepmother. It also offered frank, unflattering assessments of some of Garner's co stars such as Steve McQueen and Charles Bronson. In addition to recalling the genesis of most of Garner's hit films and television shows, the book also featured a section where the star provided individual critiques for every one of his acting projects accompanied by a star rating for each. Garner's three time co star Julie Andrews wrote the book's foreword. Lauren Bacall, Diahann Carroll, Doris Day, Tom Selleck, Stephen J. Cannell, and many other Garner associates, friends, and relatives provided their memories of the star in the book's coda. The "most explosive revelation" in his autobiography was that Garner smoked marijuana for much of his adult life. "I started smoking it in my late teens," Garner wrote. blockquote|I drank to get drunk but ultimately didn't like the effect. Not so with grass. It had the opposite effect from alcohol: it made me more tolerant and forgiving. I did a little bit of cocaine in the Eighties, courtesy of John Belushi, but fortunately I didn't like it. But I smoked marijuana for 50 years and I don't know where I'd be without it. It opened my mind and now it eases my arthritis. After decades of research I've concluded that marijuana should be legal and alcohol illegal. For his contribution to the television industry, Garner received a star on the Hollywood Walk of Fame at 6927 Hollywood Boulevard. In 1990, he was inducted into the Western Performers Hall of Fame at the National Cowboy & Western Heritage Museum in Oklahoma City, Oklahoma. He was also inducted into the Television Hall of Fame that same year. In February 2005, he received the Screen Actors Guild's Lifetime Achievement Award. In 2010, the Television Critics Association gave Garner its annual Career Achievement Award. Year Association Category Nominated work Result 1958 Golden Globe Award Most Promising Newcomer – Male Sayonara 1959 Primetime Emmy Award Best Actor in a Leading Role (Continuing Character) in a Dramatic Series Maverick 1963 Golden Globe Award Best Motion Picture Actor – Musical/Comedy The Wheeler Dealers 1978–1980 Best TV Actor – DramaThe Rockford Files 1977 Primetime Emmy Award Outstanding Lead Actor in a Drama Series 1976, 1978–1980 1981 Golden Globe Award Best Performance by an Actor in a TV Series – Comedy/MusicalBret Maverick 1982 Primetime Emmy Award Outstanding Lead Actor in a Drama Series 1984 Golden Globe Award Best Performance by an Actor in a Mini Series or Motion Picture Made for TVHeartsounds 1985 Primetime Emmy Award Outstanding Lead Actor in a Limited Series or a Special 1985 Academy Awards Best Actor in a Leading RoleMurphy's Romance 1985 Golden Globe Award Best Performance by an Actor in a Motion Picture – Comedy/Musical 1986 Best Performance by an Actor in a Mini Series or Motion Picture Made for TVPromise 1987 Primetime Emmy Award Outstanding Drama/Comedy Special 1987 Outstanding Lead Actor in a Miniseries or a Special 1989 Outstanding Drama/Comedy SpecialMy Name is Bill W. 1989 Outstanding Supporting Actor in a Miniseries or a Special 1990 Golden Globe Award Best Performance by an Actor in a Mini Series or Motion Picture Made for TVDecoration Day 1991 Primetime Emmy Award Outstanding Lead Actor in a Miniseries or a Special 1993 Golden Globe Award Best Performance by an Actor in a Mini Series or Motion Picture Made for TVBarbarians at the Gate 1993 Primetime Emmy Award Outstanding Lead Actor in a Miniseries or a Special 1994 Golden Globe Award Best Performance by an Actor in a Mini Series or Motion Picture Made for TVBreathing Lessons 1994 Primetime Emmy Awards Outstanding Lead Actor in a Miniseries or a Special 1994 Screen Actors Guild Award Outstanding Performance in a TV Movie or Miniseries The Rockford Files: I Still Love L. A. 1995 The Rockford Files: A Blessing in Disguise 1998 Lagalese 2004 Outstanding Performance by a Male Actor in a Supporting Role The Notebook 2004 Life Achievement Award 2008 TCA Awards TCA Career Achievement Award 2010

Жыл Ассоциация Санаты Номинацияланған жұмыс Нәтижесі 1958 Golden Globe Award Ең үміткер жаңа актер – ер адам Sayonara 1959 Primetime Emmy Award Драмалық сериядағы үздік актер (басты рөл) Maverick 1963 Golden Globe Award Музыкалық/комедия жанрындағы үздік киноактер The Wheeler Dealers 1978–1980 Үздік телеактер – драма Rockford Files 1977 Primetime Emmy Award Драмалық сериядағы үздік актер 1976, 1978–1980 1981 Golden Globe Award Комедиялық/музыкалық жанрындағы үздік актер Bret Maverick 1982 Primetime Emmy Award Драмалық сериядағы үздік актер 1984 Golden Globe Award Мини-сериядағы немесе телефильмдегі үздік актер Heartsounds 1985 Primetime Emmy Award Шектеулі сериядағы немесе арнайы фильмдегі үздік актер 1985 Academy Awards Басты рөлдегі үздік актер Murphy's Romance 1985 Golden Globe Award Комедиялық/музыкалық жанрындағы үздік актер 1986 Primetime Emmy Award Мини-сериядағы немесе телефильмдегі үздік актер Promise 1987 Primetime Emmy Award Драмалық/комедиялық жанрындағы үздік арнайы фильм 1987 Golden Globe Award 1989 Primetime Emmy Award Драмалық/комедиялық жанрындағы үздік арнайы фильм My Name is Bill W. 1989 Primetime Emmy Award Мини-сериядағы немесе арнайы фильмдегі үздік актер 1990 Golden Globe Award Мини-сериядағы немесе телефильмдегі үздік актер Decoration Day 1991 Primetime Emmy Award Мини-сериядағы немесе арнайы фильмдегі үздік актер 1993 Golden Globe Award Мини-сериядағы немесе телефильмдегі үздік актер Barbarians at the Gate 1993 Primetime Emmy Award Мини-сериядағы немесе арнайы фильмдегі үздік актер 1994 Golden Globe Award Мини-сериядағы немесе телефильмдегі үздік актер Breathing Lessons 1994 Primetime Emmy Award Мини-сериядағы немесе арнайы фильмдегі үздік актер 1994 Screen Actors Guild Award Телефильмдегі немесе мини-сериядағы үздік актерлік рөл The Rockford Files: I Still Love L. A. 1995 The Rockford Files: A Blessing in Disguise 1998 Lagalese 2004 Қосымша рөлдегі үздік актер The Notebook 2004 Өмірлік жетістік сыйлығы 2008 TCA Awards TCA Career Achievement Award 2010

Жарыс

Жас кезінде Гарнер "жылдам көліктермен" жарысқа қатысқан, бірақ оның автожарыстарға деген қызығушылығы "Гран-при" фильмін түсіруге дайындық кезінде күшейді. Жобаның режиссері және бастамашысы Джон Франкенхаймер фильмді мүмкіндігінше шынайы етуге бекінді. Ол жоғары жылдамдықпен түсірілімге қай актерді таңдауға болатынын анықтауға тырысты. Оның қызметінде Формула-1 жарыскері Боб Бондюрант болды, ол фильмнің техникалық кеңесшісі ретінде жұмыс істеді. Бірінші қадам – актерлерді Формула-1 машинасының екі орындық нұсқасына отырғызып, олардың жоғары жылдамдыққа қалай төтеп беретінін көру болды. Бондюрант барлық актерлердің 240 км/сағ (149 миль/сағ) жылдамдықтан қатты қорқып кеткенін байқады, Гарнерден басқа, ол қуаныштан күліп, пит-стопқа оралды. Бондюрант: "Осы – сіздің адамыңыз" деді. Осыдан кейін барлық актерлер жарыс жүргізушілерді даярлау бағдарламасына қатыстырылды, бірақ Гарнерді Бондюрант жеке оқытуға бел буды. Гарнер жақсы оқушы, еңбекқор және талантты жүргізуші екенін дәлелдеді. Фильмдегі басқа актерлермен салыстырғанда, Бондюрант Гарнерді "жарық жылдармен" алда деп бағалады. "Гран-при" аяқталғаннан кейін Гарнер автожарыстармен айналысты. 1967 жылдан 1969 жылға дейін Гарнер "American International Racers" (AIR) автожарыс командасының иесі болды. Команда Ле-Ман, Дейтона және Себрингтегі төзімділік жарыстарына қатысты, бірақ ол жолдан тыс автоспорттың дамуына және көптеген жарыстарда Гарнердің өзінің қатысуына байланысты халықтың назарын аударғаны үшін танымал. 1978 жылы ол Off Road Motorsports Даңқы залына енгізілген алғашқылардың бірі болды. Оның шеберханалары 1969 жылғы Baja 500 жарысына арналған он SC/Rambler көлігін дайындады. Гарнер сол жылы Испанияда түсірілімде болғандықтан бұл жарысқа қатыспады. Дегенмен, оның жеті көлігі жарысты аяқтады және седан класындағы алғашқы бес орынның үшеуін иеленді. Гарнер сондай-ақ 1975, 1977 және 1985 жылдары Индианаполис 500 жарысында пит-автомобилін жүргізді (қараңыз: Индианаполис 500 пит-автомобильдерінің тізімі). Кейін Кейхилл Indy Racing League-те бәсекелесу үшін өз командасын құрды.

In his youth, Garner had raced with "hot cars" in "chases", but his interest in auto racing was magnified during preparations for the filming of Grand Prix. John Frankenheimer, the director and impetus behind the project, was determined to make the film as realistic as possible. He was trying to determine which actor he could focus on for high speed takes. At his disposal were the services of Bob Bondurant, a Formula 1 racer who was serving as technical consultant for the film. The first step was to place the actors in a two seater version of a Formula 1 car to see how they would handle the high speeds. Bondurant noted that all the actors became quite frightened going over 240 kph, (149 mph) except Garner, who returned to the pit laughing like an excited child. Said Bondurant, "This is your man". From there on out, all the actors were placed in a race driver training program except for Garner, whom Bonderant was assigned to personally train. Garner proved to be a good student, a hard worker and a talented driver. Compared to the other actors in the movie, Bondurant tagged Garner as being 'light years' ahead. Following the completion of Grand Prix, Garner become involved in auto racing. From 1967 through 1969 Garner was an owner of the "American International Racers" (AIR) auto racing team. The team fielded cars at the Le Mans, Daytona, and Sebring endurance races, but is best known for raising public awareness in early off road motor sports events, in many of which Garner competed. In 1978, he was one of the inaugural inductees in the Off Road Motorsports Hall of Fame. His shops prepared ten 1969 SC/Ramblers for the Baja 500 race. Garner did not drive in this event because of a film commitment in Spain that year. Nevertheless, seven of his cars finished the grueling race, taking three of the top five places in the sedan class. Garner also drove the pace car at the Indianapolis 500 race in 1975, 1977, and 1985 (see: list of Indianapolis 500 pace cars). Cahill later formed his own team to compete in the Indy Racing League.

Гольф

Гарнер көп жылдар бойы гольф спортына увлечен болатын. Ол ағасы Джекпен бірге орта мектепте гольф ойнады. Гарнер 1950 жылдардың аяғында Джектен басым түсе алатынын білу үшін қайтадан ойнауға кірісті.

Американдық футбол

Гарнер NFL-дегі «Рейдерс» командасының белсенді жанкүйері ретінде белгілі болды; ол үнемі ойындарды тамашалап, ойыншылармен тілдесетін. 1984 жылғы қаңтарда Флорида штатының Тампа қаласында «Рейдерс» командасы XVIII Суперкубокты «Вашингтон Редскинс» командасынан жеңген кезде ол да қатысты.

Оклахома университеті

Гарнер Оклахома университетінің жақтасы болды және мектеп шараларына қатысу үшін жиі Норманға оралып тұратын. Оклахома Sooners футбол матчтарына келгенде, оны көбінесе алаң сыртында немесе баспасөз орталығында көруге болар еді. Гарнер 1995 жылы ОУ-да құрметті гуманитарлық ғылымдар докторы атағын алды. 2003 жылы ол драма мектебіндегі Джеймс Гарнер атындағы кафедраны құру үшін 500 000 доллар сыйлады, бұл драма мектебіндегі тұңғыш иеленуші лауазымды қамтамасыз ету үшін жиналған 1 миллион долларлық жалпы соманың бір бөлігі болды.

Ричмонд Бартемен достық

Гарнер 1977 жылы Еуропадан оралғаннан кейін Пасаденаға қоныстанған Ричмонд Бартеге достық, қолдау және ең басты демеушілік жасады, Барте 1989 жылы қайтыс болғанға дейін.

Денсаулық мәселелері мен өлім

Гарнердің тізелері 1970 жылдары "Рокфорд файлдары" фильмінің түсірілімі кезінде созылмалы проблемаға айналды, ол осы уақытта алты немесе жеті тізе операциясынан өтті. 2000 жылы екі тізесіне де жаңа тізе салынды. Ол тез сауығып кетті, бірақ темекі шегуді тоқтатуға кеңес берілді. Гарнер 17 жылдан кейін, 2005 жылы темекі шегуді қойды. Қызы Жижи Гарнер еске алғандай: "Әкесі 12 жасынан бері темекі шеккен". Гарнер 2008 жылдың 11 мамырында операция жасады, себебі екі күн бұрын ауыр инсульт алған. Оның жағдайы "өте жақсы" деп хабарланды. Оның жүрек талмасы коронарлық артерия ауруынан туындаған. 2008 жылғы инсультінен бері денсаулығы нашарлап кеткен. Ұзақ жылдардан бері достасқан Том Селек (Гарнермен бірге "Рокфорд файлдарында" жұмыс істеген), Салли Филд (Гарнермен бірге "Мерфидің романсында" ойнаған) және Клинт Иствуд (Гарнермен бірге "Маверик" және "Көңілді ковбойлар" фильмдерінде ойнаған) оның қазасы туралы ой бөлісті. Селек: "Джим мен үшін ұстаз да, дос та болды, оны қатты сағынамын" деді. Филд: "Жүрегім сынып қалды. Мен бұл планетада Джимми Гарнерді қанша сүйетінімді айта алмаймын. Онымен өткізген әр сәтімді бағалаймын және оларды есімде қайта-қайта жасаймын. Ол – алмаз еді". Иствуд: "Гарнер Стив Маккуин сияқты адамдарға жол ашты".

Тану

2004 жылы Гарнерге Screen Actors Guild өмірлік жетістіктері сыйлығы табысталды. 2006 жылы Джеймс Гарнердің Норман, Оклахомадағы Мейн-стрит және Джонс-авеню көшелерінің қиылысындағы мүсіні орнатылды.