Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1993 жылы Хелен Преджанның "Өлген адамның ізімен" (1993) кітабы – Нью-Орлеандағы Сент-Джозеф Медейль әпкелері қатарындағы Рим католик монахинясы Хелен Преджанның құжаттық әңгімесі. Кітап өлім жазасын күтіп отырған екі қылмыскерге рухани кеңес беру қызметінен туындаған. Оқиғаның көп бөлігі Луизиана штатының Батыс Фелисиана округіндегі Луизиана мемлекеттік түрмесінде (Ангола) өтеді. Кітапта адамдардың жасаған қылмыстарын мойындауы және мемлекеттің өлім жазасын қолдануына қатысты моральдық мәселелер зерттеледі.
1993 book by Helen Prejean
Dead Man Walking (1993) is a work of non fiction by Sister Helen Prejean, a Roman Catholic nun and one of the Sisters of Saint Joseph of Medaille based in New Orleans. Arising from her work as a spiritual adviser to two convicted murderers on death row, the book is set largely at the Louisiana State Penitentiary (Angola) in West Feliciana Parish, Louisiana. It examines moral issues related to the men's acknowledgement of their crimes and to the state's use of the death penalty.
Өмірбаян
Преджин АҚШ-та өлім жазасын жоюдың белді жақтаушысы болды. Оның үгіт-насихат жұмысы екі сотталған кісі өлтірушімен хат алмасып, оларды аралап-көргеннен кейін басталды. Ол осы миссиясын 1982 жылы бастады. Бірінші адам – Эльмо Патрик Сонье, ол жасөспірімдер жұбын өлтіргені үшін өлім жазасына кесілді. Ол Соньеді түрмеде көріп, оның электр орындығында өлім жазасына кесілуіне дейінгі айларда рухани кеңесшісі болуға келісті. Екіншісі Роберт Ли Уилли болды, оған да ол рухани кеңесші ретінде көмектесті. Прежан сотталған кісі өлтірушілердің психологиясын, өлім жазасын орындау процесін, түрме күзетшілері мен басқа да қызметкерлерге тигізетін әсерді түсінді. Ол мемлекеттің өлім жазасын қолдануы моральдық жағынан қате екеніне көз жеткізді және өлім жазасына қарсы айқай көтерді. Сонымен қатар ол "Survive" атты ұйымды құрды, ол зорлық құрбандарының отбасыларына психологиялық көмек көрсетуге арналған.
Prejean has become a leading advocate for the abolition of capital punishment in the United States. Her campaign was initiated following her correspondence and visits that she maintained with two convicted murderers. She began this ministry in 1982. The first man was Elmo Patrick Sonnier, who was sentenced to death for the murder of a teenage couple. She visited Sonnier in prison and agreed to be his spiritual adviser in the months leading up to his execution in the electric chair. The second was Robert Lee Willie for whom she also served as spiritual adviser. Prejean gained insight into the minds of the convicted murderers, the process involved in executions, and the effects on the prison guards and other personnel. She became convinced that the state's use of the death penalty was morally wrong and began speaking out against capital punishment. At the same time, she founded Survive, an organization devoted to providing counseling to the families of victims of violence.
Атауы
Кітаптың атауы американдық түрмелерде өлім жазасына кесілгендерді белгілеу үшін бұрын қолданылған дәстүрлі тіркестен алынған. Олар "өлім жазасы камерасы" деп аталатын орында ұсталды, көптеген әлеуметтік байланыстардан айырылып, жұмыс істеуге және түрме бағдарламаларына қатысуға тыйым салынды. 1960 жылдарға дейін күзетшілер өлім жазасына кесілген адамды түрме дәлізімен алып өткенде, "Өлі адам келе жатыр! Өлі адам келе жатыр!" деп дабыл салар еді. Бұл тіркестің шығу тегі белгісіз. Бұл басқа қызметкерлерді немесе тұтқындарды ескерту үшін болуы мүмкін, өйткені өлім жазасына кесілген адамның жоғалтатыны ештеңе болмайды және ол қауіпті болуы мүмкін. Сонымен қатар, бұл өлім жазасына кесілгендер түрме жүйесіндегі элита саналатындықтан, басқа тұтқындарға жол беруге шақыру ретінде, құрметті жариялау болған деуге болады. Керісінше, бұл шақыру сотталған адамға таңылған, оған тиіспеу үшін, оның жаман ықпалынан сақтану үшін жақын тұрғандарға ескерту жасау мақсатында болған. Қалай болғанда да, оның символизмі айқын: заң алдында сотталған тұтқын бұрыннан-ақ өлі саналады.
The title of the book comes from a once traditional phrase in American prisons to designate men who had been sentenced to death. They were held on what was known as death row and were deprived of most social contact and barred from work or participation in prison programs. Prior to the 1960s, when guards would lead a condemned man down the prison hallway, they would call out, "Dead man walking! Dead man walking here!" The origin of the phrase is unknown. It may have been to warn other staff or prisoners to let them know that they should be on their guard since a death row prisoner has nothing to lose and could be violent. It may also have been a kind of honorific declamation, to let other prisoners know that they should move out of the way, death row prisoners being seen as an elite within the prison system. Alternatively, the call may have been a stigma attached to the condemned man, to remind others within earshot not to touch him to avoid catching his bad luck. In any case, its symbolism is clear: the condemned prisoner, in the eyes of the law, was dead already.
Фильм
1995 жылы кітап бойынша фильм түсірілді, онда Сьюзан Сарандон мен Шон Пенн басты рөлдерде ойнады.
In 1995, a film based on the book was made, starring Susan Sarandon and Sean Penn.
Опера
Кітап Джейк Хеггидің музыкасына және драматург Терренс МакНэллидің либреттосына негізделген, сол аттас опера ретінде бейімделді. Операның тұңғыш қойылымы 2000 жылдың қазан айында Сан-Франциско операсында болды. Операның халықаралық тұңғыш қойылымы 2003 жылдың тамызында Аделаида қаласында өтті. Ол сондай-ақ Сент-Луис, Миссури штатындағы Юнион-авеню операсы сияқты бірнеше басқа қалаларда қойылды. 2019 жылдың қараша айында Чикаго лирикалық операсы операның тұңғыш қойылымын ұсынды. 2023 жылдың қыркүйегінде Метрополитен операсында тұңғыш рет сахналанды.
The book was adapted as an opera of the same name, composed by Jake Heggie with a libretto by playwright Terrence McNally. It premiered at the San Francisco Opera in October 2000. The international premiere of the opera was in August 2003, in Adelaide. It has been produced in several other cities, including by the Union Avenue Opera in St. Louis, Missouri. In November 2019, Lyric Opera of Chicago presented their premiere of the opera. It premiered at the Metropolitan Opera in September 2023.