Leatherhead қаласының тарихы мен географиясы

Кіріспе

Лезерхед – Англияның Суррей графтығындағы Моль-Вэлли ауданындағы қала. Ол Лондон қаласының ортасынан оңтүстікке қарай шамамен 27 шақырым (17 миль) қашықтықта орналасқан. Елді мекен Моль өзеніндегі бродының жанында пайда болған, және оның аты содан шыққан деп саналады. Кейінгі Англо-саксон дәуірінде Лезерхед патшалық кенті болды және алғаш рет 880 жылы Ұлы Альфредтің өсиетінен мәлімделген. Моль өзені арқылы салынған алғашқы көпір шамамен 1200 жылы салынған болуы мүмкін, бұл қаланың кеңеюімен және приход шіркеуінің ұлғаюымен бірге болған. Тарихының көп бөлігінде Лезерхед негізінен ауыл шаруашылығымен айналысатын елді мекен болды, және Елизавета дәуірінің ортасына дейін апталық базар өткізіліп тұрды. 18 ғасырдың ортасында жол салу және 19 ғасырдың екінші жартысында теміржолдың келуі жаңа қоныс аударушыларды тартты және жергілікті экономиканы жандандыра бастады. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін ірі өндіріс кәсіпорындары пайда болды, қалада фабрикалары бар компаниялардың қатарында Ронсон және Гоблин шаң сорғыштары болды. Мүгедектермен жұмыс істейтін бірнеше ұйымдар емдеу және оқыту орталықтарын ашты, олардың ішінде Корольдік соқырлар мектебі, Королева Елизавета қоры және бұрынғы әскери қызметкерлердің әл-ауқатын жақсарту қоғамы бар. 20 ғасырдың соңына қарай Лезерхедте өндіріс төмендеп, қала қызмет көрсету секторының жұмыс берушілерін тарта бастады. Бұрынғы өнеркәсіптік аймақтар бизнес-парктерге айналдырылды, оларға Esso және Unilever сияқты көпұлтты компаниялар тартылды. 1980 жылдардың басында қала орталығында дау тудырған қайта құру жұмыстары жүргізілді, оның ішінде «Лебедь орталығы» салынды. Бұл жұмыстарға басты сауда аймағын жаяу жүргіншілерге қолайлы ету де кірді. 2002 жылы BBC Лезерхедті Англиядағы ең нашар жолдардың бірі деп атады, бірақ 2007 жылы жергілікті баспасөз қала орталығын «өте қарбалас» деп сипаттады.

Топонимика

"Leatherhead" атауының шығу тегі мен мағынасы нақты белгісіз. Ертедегі жазу түрлеріне Леодридан (880), Лерет (1086), Лереда (1156), Ледреда (1160) және Леддред (1195) кіреді. Аталған атаудың бритондық тілдегі "lēod rida" сөзінен шыққандығы қабылданған, ол "халыққа ашық өткел" деген мағынаны білдіреді. Ричард Коутс бритондық "lēd rïd" (қазіргі уэльс тіліндегі "llwyd rhyd" сияқты) сөзінен, яғни "сұр өткел" деген мағынада туындаған болуы мүмкін деп санайды. Англосаксон және ағылшын тілдеріндегі атаулар түпнұсқа британдық атаудың бұрмаланған түрі болып табылады.

Орналасуы мен топографиясы

Лезерхед – Лондон орталығынан оңтүстікке қарай шамамен 27 шақырым жерде орналасқан Суррейдің орталық бөлігіндегі қала. Ол Лондон алқабының оңтүстік жиегінде жатыр, ал қаланың ең биік нүктесі – Лезерхед Даунс – теңіз деңгейінен жоғары орналасқан. Жоғары көше шамамен батыстан шығысқа қарай созылып, Гилфордтан Эпсомға дейінгі жолдың бір бөлігі болған, ол Таун көпірі арқылы Моль өзенін кесіп өтеді. Моль өзені қала орталығының батысынан ағып өтеді және қаланың оңтүстігіндегі Солтүстік Даунс таулары арқылы тік беткейлі аңғарды ойып өтеді.

Геология

Лезерхед Лондон алабының оңтүстік шетінде орналасқан, мұнда Солтүстік Даунс тауларының өткізбейтін жоғарғы сазды балшығы Лондон балшығының астына түседі. Екі құрылымның қасиеттерінің айырмашылығы жоғары су деңгейіне және олардың арасындағы шекарада бұлақтардың жиі кездесуіне әкеледі. Англосаксон және ерте ортағасырлық дәуірлерде осы бұлақтың бойында Аштед, Фетчем және Эффингем сияқты бірнеше елді мекендер құрылды, олар Гилфордтан Эпсомға дейінгі жол арқылы Лезерхедке байланысты. Хоукс Хилл (Фетчем, қала орталығынан оңтүстік-батысқа қарай) және Микклехам Даунс (оңтүстігіне қарай) аумағында Темір ғасырының егістік жүйелері мен қоныстану іздері табылды. Сондай-ақ, оңтүстіктегі Норбери паркіндегі Друидтар тоғайы христиан дінінен бұрынғы пұтқа табынушылардың жиналыстары үшін пайдаланылған болуы мүмкін. Лезерхедтегі англосаксондық қоныс, ең болжамдысы, 6 ғасырдың екінші жартысында Моль өзенінің шығыс жағында құрылды. Сол кезеңге жататын жерлеу орны Хакс Хиллдің батыс жағында анықталды. 1984 жылы Эрмин-Вейдегі бұрынғы Гоблин фабрикасының орнында (қазір Esso кеңсесі орналасқан жер) тағы бір зират табылды. Қазба жұмыстары кем дегенде 40 адамның қалдықтарын, сондай-ақ пышақтар, әшекейлер және алқалар сияқты заттарды ашты, бұл олардың пұтқа табынушылармен жерленгенін көрсетеді. 9 ғасырдың ортасынан бастап Лезерхед Аштед, Фетчем және Букхемді қамтитын патшалық вилланың орталығы болды. Елді мекен туралы алғашқы мәлімет 880 жылғы Ұлы Альфредтің өсиетінен табылды, онда Леодридан жері оның ұлы Эдуардқа мұра ретінде берілді. Оңтүстікте Гилберт ұлы Ричардтың иелігінде болған Торнкрофт иелігі орналасқан. Солтүстікте Пашешам иелігі екі бөлікке бөлінді, олардың әрқайсысы Баеу епискобы Одоға бағынышты месне иелеріне тиесілі болды. Сонымен қатар, сақталған құжаттарда Килберн монастырына (Миддлсексте) тиесілі болуы мүмкін "Минчин" деп аталатын иелік туралы сирек кездесетін мәліметтер бар. Тарихының көп бөлігінде Торнкрофт иелігі 1300 жылға дейін болған Бокеттс фермасының субинфеудациясын есептемегенде, тұтас күйінде сақталған сияқты. 1086 жылы иелік Рихард Фиц Гилбертке тиесілі болды және оның отбасы (Кларлар) арқылы оның немересі Маргарет де Кларға өтті, ол Эссекстің де Монфитше отбасымен үйленді. Оның шөбересі Ричард де Монфише шамамен 1190 жылы иелікті Джон де Шересбюреге сатты, ал 1255 жылы Филипп Басет және оның екінші әйелі, Уорвик графесі Эла сатып алды. Мертон колледжі 1904 жылға дейін иеліктің иесі болды, ал меншіктің үздіріліссіз сақталуы 1278 жылдан бастап иеліктердің толық жиынтығының сақталуын қамтамасыз етті. 1497 жылы колледждің қараушысы Ричард ФицДжеймс жаңа сарай салуға 37 фунт стерлинг жұмсауға рұқсат берді, ол грузин дәуіріне дейін қолданылды. ХХ ғасырдың ортасындағы сарай орнының қазбалары (қазір The Mounts деп белгілі) бірнеше ортағасырлық ғимараттардың, соның ішінде зал, шіркеу және ықтимал тұрақ блогының болуын растады. 14 ғасырдың ортасында иеліктің құны төмендеген сияқты, ал 1386 жылы ол Уильям Уимблдонға жылдық 20 фунт стерлингке жалға берілді. 1393 жылы, Лезерхедтің көп бөлігін жойған өрттен кейін бір жыл өткен соң, Уимблдон жалдау ақысын төлемеді және сарай ғимараттарының бір бөлігін бұзуда айыпталды. 15 ғасырдың басынан бастап жер он екі жалға алушы арасында бөлінді, содан кейін иелік тарихи жазбалардан жоғалып кетті. Паченешам Парваның 1330 жыл шамасындағы сақталған жазбалары оның Моль өзенінің шығыс жағалауындағы, қала орталығынан солтүстік-батысқа қарай орналасқан ауданын қамтығанын көрсетеді. Иелік орта ғасырлар бойы сақталған сияқты, ал Пачешамның қалған бөлігі бөлінген кезде, иелікке жер қосылды. 17 ғасырдың басында бұл аймақ Рэндоллз фермасы деп аталды, ал 1805 жылы Тюдор дәуіріндегі реформалар Лезерхед сияқты қалалардың күнделікті басқаруын епархиялық шіркеудің вестриясының қолына жүктеді. Вестрия епархиялық констебльді тағайындауға, құлыпты ұстауға және қарапайым өрт сөндіру қызметін ұйымдастыруға жауапты болды. 1834 жылға дейін ол кедейлерге көмек көрсетті және 1808 жылы Кингстон жолындағы жұмыс үйін салуға жауапты болды. 19 ғасырда жергілікті басқару реформалары қала инфрақұрылымын және қызметтерін басқару міндеттерін вестриядан біртіндеп алып тастады. 1834 жылғы Кедейлер заңына түзету енгізу туралы заң жұмыс үйін Эпсомдағы қорғаншылар кеңесінің қамқорлығына берді, ал 1888 жылғы жергілікті басқару туралы заң көптеген әкімшілік міндеттерді жаңадан құрылған Суррей графтық кеңесіне жүктеді. Лезерхед қалалық округі кеңесі (UDC) алты жылдан кейін құрылды, ал 1903 жылы графтық кеңес қаланың Ұлттық мектептерін басқаруға бекітілді. 1972 жылғы жергілікті басқару туралы заң Доркинг және Хорли ауылдық округінің көп бөлігімен қатар Лезерхед және Доркингтің UDC-лерін біріктіру арқылы Моле-Вэлли аудандық кеңесін құрды.

Leatherhead is at the southern edge of the London Basin, where the permeable upper chalk of the North Downs dips beneath the impermeable London Clay. The difference in properties between the two formations results in a high water table and springs are found at regular intervals along the boundary between them. Several settlements were established along this spring line in Anglo Saxon and early medieval times, including the villages of Ashtead, Fetcham and Effingham, which are linked to Leatherhead by the Guildford to Epsom road. Traces of Iron Age field systems and settlement activity have been observed at Hawks Hill, Fetcham (about southwest of the town centre) and on Mickleham Downs (about to the south). Also to the south, the Druid's Grove at Norbury Park may have been used for pre Christian pagan gatherings. An Anglo Saxon settlement at Leatherhead was most likely founded on the east side of the River Mole in the second half of the 6th century. A burial ground, dating to the same period, has been identified on the west side at Hawks Hill. A second cemetery was discovered in 1984 on the site of the former Goblin factory in Ermyn Way (now the location of the offices of Esso). Excavations uncovered the remains of at least 40 individuals and the artefacts found, including knives, buckles and necklaces, suggest that they were pagan burials. From the mid 9th century, Leatherhead was the centre of a royal vill, which encompassed Ashtead, Fetcham and Bookham. The first known reference to the settlement is in the will of Alfred the Great in 880, in which land at Leodridan was bequeathed to his son, Edward the Elder. To the south was the manor of Thorncroft, which was held by Richard son of Gilbert as tenant in chief. To the north was the manor of Pachesham, subdivided into two parts, each of which was held by a mesne lord to the tenant in chief, Bishop Odo of Bayeux. Finally there are sporadic mentions in surviving documents of a manor called "Minchin", which may have belonged to Kilburn Priory in Middlesex. For the majority of its history, Thorncroft Manor appears to have remained as a single, intact entity, with the exception of the subinfeudation of Bocketts Farm, which took place before 1300. In 1086, the manor was held by Richard fitz Gilbert and it passed through his family (the Clares) to his granddaughter, Margaret de Clare, who married into the de Montfitchet family of Essex. Her great grandson, Richard de Montfichet, sold the manor to John de Cheresbure in around 1190 and it was next purchased by Philip Basset and his second wife, Ela, Countess of Warwick in around 1255. Merton College remained the lords of the manor until 1904 and the continuity of ownership ensured that an almost complete set of manorial rolls from 1278 onwards has been preserved. In 1497, Richard FitzJames, the Warden of the College, authorised the expenditure of £37 for a new manor house, which was used until the Georgian era. Excavations of the manor house site (now known as The Mounts) in the mid 20th century provided evidence of several medieval buildings, including a hall, a chapel and a probable stable block. The value of the manor appears to have declined in the mid 14th century and, in 1386, it was let to William Wimbledon for an annual sum of £20. In 1393, one year after a serious fire had destroyed much of Leatherhead, Wimbledon defaulted on the rent and was accused of dismantling several of the manor buildings. From the start of the 15th century, the land was divided between twelve lessees and the manor then disappears from the historical record. Surviving records of Pachenesham Parva from around 1330 suggest that it covered an area of on the east bank of the River Mole, to the north west of the town centre. The manor appears to have remained intact through the Middle Ages and land was added to the estate as the remainder of Pachesham was broken up. By the early 17th century, the area was known as Randalls Farm and, in 1805, the associated land totalled
Reforms during the Tudor period replaced the day to day administration of towns such as Leatherhead in the hands of the vestry of the parish church. The vestry was charged with appointing a parish constable, maintaining a lock up and organising a basic fire service. Until 1834, it also administered poor relief and was responsible for building a workhouse on Kingston Road in 1808. During the 19th century, local government reforms gradually removed the duties of running of the town's infrastructure and services from the vestry. The Poor Law Amendment Act 1834 placed the workhouse in the care of a board of guardians at Epsom and the Local Government Act 1888 transferred many administrative responsibilities to the newly formed Surrey County Council. The Leatherhead Urban District Council (UDC) was formed six years later and in 1903 the county council was placed in charge of the town's National schools. The Local Government Act 1972 created Mole Valley District Council, by combining the UDCs of Leatherhead and Dorking with the majority of the Dorking and Horley Rural District.

Көлік және байланыс

Leatherhead өзендердің қиылысында, солтүстік-оңтүстік бағыттағы Кингстон-Доркинг және шығыс-батыс бағыттағы Эпсом-Гилдфорд жолдарының тоғысқан жерінде дамыған. Бродтың бастапқы орны нақты емес, бірақ қазіргі Ледерхед көпірінен жоғарырақ, Елм көшесінің жалғасы өзенмен кездесетін жерде болған болуы мүмкін. Бірінші көпірдің салынуы шамамен 1200 жылы қаланың кеңеюімен және приход шіркеуінің ұлғаюымен бірге болған деуге болады. Бұрын Моль өзені кеме қатынасы үшін қаншалықты пайдаланылғаны белгісіз, бірақ ерте орта ғасырларда жыл бойы Темзадан Ледерхедке дейін шағын қайықтар жүріп тұрған. 13 ғасырдың соңында Торнкрофт Маноры базарға өнім тасымалдау үшін қолданылатын, шамамен бір түрлі қайық сатып алған. 17 және 18 ғасырларда Моль өзенін кеме жүзуге қолайлы ету үшін бірнеше жоба ұсынылды, бірақ ешқайсысы іске аспады. 1755 жылы Парламент Ледерхед арқылы өтетін Эпсом мен Хоршам арасындағы жолға рұқсат берді. Гилдфорд және Кингстонға ақылы жолдар 1758 және 1811 жылдары ашылды, ал жол төлемі қабылдау орындарының бірі қазіргі Ледерхед институтының жанында орналасқан. 1680 жылдары Ледерхед арқылы Лондонға қатынай бастаған пошта аттары, жолдар салынғаннан кейін жиілеу болды. 1838 жылы Арундел, Богнор және Вортингке күнделікті пошта бар еді, олар әдетте Хай-стриттегі Суан тавернасында тоқтады. 1847 жылы Эпсом қаласының ашылуымен ұзақ қашықтыққа жүретін пошта тоқтатылды, ал жергілікті сапарлар атпен жүретін автобустарға берілді. Вустер Паркі арқылы желі аяқталғаннан кейін осы қызметтер сол жылдың сәуірінен бастап кеңейтілді және 1859 жылдың тамызында Лондон, Брайтон және Оңтүстік жағалау темір жолы (LBSCR) Ледерхедтен пойыздарды бастады. Солтүстік Даунс арқылы өтетін Моль Гэпі 1830 жылдары темір жол салуға ыңғайлы жер ретінде анықталған, бірақ Ледерхедтен Доркингке дейінгі оңтүстік желі 1867 жылға дейін ашылмады. Терминал ретінде салынған Кингстон жолы станциясы жабылып, екі жаңа, біріне-бірі жақын станция (қазіргі станцияға қарама-қарсы екі жағында) ашылды. Қала орталығына жақын орналасқан LBSCR станциясы бастапқыда Доркингке баратын желіге жалғашқан жалғыз станция болды. Оны C. H. Driver готикалық жаңарту стилінде жобалаған және ол бүгінге дейін сақталған станция. LSWR өзінің станциясын аялдама ретінде салған, бірақ оның желісі 1885 жылы Букхэмге дейін батысқа қарай ұзартылды. Екі теміржол компаниясы 1923 жылы бірігіп, Оңтүстік темір жолын құрды. 1925 жылы Ледерхед арқылы өтетін барлық теміржол желілері электрлендірілді, ал LSWR станциясы 1927 жылы жабылды. 1930 жылдардың соңында Чессингтон тармағының оңтүстікке қарай ұзартылуы ұсынылды, бірақ Метрополитен жасыл белдеуінің құрылуы бұл жобаның іске асуына кедергі келтірді. Соңғы бөлім 1934 жылдың мамырында ашылды. Янг көшесі (Бокеттс фермасы мен Гивонс Гроув арасындағы A246) 1940 жылдың маусымы мен 1941 жылдың мамыры аралығында Корольдік Канада әскери инженерлері жасағы салған. 1985 жылдың қазанында Уизли мен Рейгейт арасындағы M25 автожолы ашылған кезде қала Ұлыбритания автожол желісіне қосылды.

Leatherhead developed at a crossing point of the River Mole at the intersection between the north–south Kingston–Dorking and east–west Epsom–Guildford roads. The original position of the ford is unclear, but it may have been around upstream of the present Leatherhead Bridge at a point where a continuation of Elm Road would meet the river. It is possible that the construction of the first bridge coincided with an expansion of the town and the enlargement of the parish church, which took place around 1200. It is not clear to what extent the Mole was used for navigation in the past, but in the early Middle Ages, it is likely that shallow bottomed craft were able to reach Leatherhead from the Thames for much of the year. In the late 13th century, Thorncroft Manor purchased a shout, a type of boat up to in length, used to transport produce to market. Several schemes were proposed to make the Mole navigable in the 17th and 18th centuries, but none were enacted. The turnpike road between Epsom and Horsham, which ran through Leatherhead, was authorised by Parliament in 1755. Turnpikes to Guildford and Kingston were opened in 1758 and 1811 respectively and one of the tollhouses was sited near to the present Leatherhead Institute. Stagecoaches, which had begun to run through Leatherhead to London in the 1680s, increased in frequency after the building of the turnpikes. By 1838 there were daily coaches to Arundel, Bognor and Worthing, which typically stopped at the Swan Inn in the High Street. With the arrival of Epsom Town in 1847, the long distance coaches were discontinued and horse drawn omnibuses took over local journeys. The completion of the line through Worcester Park enabled these services to be extended to from April of the same year and, in August 1859, the London, Brighton and South Coast Railway (LBSCR) began to run trains from Leatherhead to
The Mole Gap through the North Downs had been identified as a potential railway corridor as early as the 1830s, but the line south from Leatherhead to Dorking was not opened until 1867. The Kingston Road station, which had been laid out as a terminus, was closed and two new adjacent stations (either side of the present Station Approach) were opened. The LBSCR station, which was closer to the town centre, was initially the only one connected to the line to Dorking. It was designed by C. H. Driver in a fine Gothic Revival style and is the station that survives today. The LSWR built its station as a terminus, but its line was extended westwards to Bookham in 1885. The two railway companies were amalgamated in 1923, when the Southern Railway was formed. All railway lines through Leatherhead were electrified in 1925 and the LSWR station was closed in 1927. In the late 1930s, a southward extension of the Chessington branch line was proposed, but the creation of the Metropolitan Green Belt prevented the scheme from being enacted. and the final section opened in May 1934. Young Street (the A246 between Bocketts Farm and Givons Grove) was built by the Corps of Royal Canadian Military Engineers between June 1940 and May 1941. In October 1985, the town was joined to the UK motorway system when the M25 was opened between Wisley and Reigate.

Сауда

1248 жылы Генрих III Лезерхедке апталық базар мен жылдық жәрмеңке өткізу құқығын берді. Базар, шамамен, Елизавета дәуірінің ортасында тоқтатылған, бірақ жылдық жәрмеңке жалғасты. 17 ғасырдың соңында ол 8 қыркүйекте, Марияның туған күніне орай өткізілді. Кейіннен жолдардың, ал одан соң теміржолдың салынуы Лезерхедке бай тұрғындарды әкелді. Осы жаңа келгендердің көпшілігі Лондонда кәсіпкер болып байлық жинаған және бұл аймақпен бұрын байланысы болмаған адамдар еді. Виктория дәуірінің басында олар жергілікті экономикаға ықпал етуді бастады. Кішкентай, отбасылық өндіріс фирмалары дамыды, олар кірпіш жасау, ағаш кесу, тері өңдеу, аяқ киім жасау, сусымал жасау және сыра қайнату сияқты салаларда жұмыс істеді. 1841 жылғы халық санағында қала тұрғындарының 18,5% ауыл шаруашылығымен байланысты кәсіптерде жұмыс істесе, қырық жылдан кейін бұл көрсеткіш 5,4%-ға төмендеді. 20 ғасырдың бірінші жартысында Лезерхедке ірі өнеркәсіп орындары келді. 1928 жылы "Район" өндіріс компаниясы Аштед қауымының шекарасына жақын "Эрмин Вэй"де зауыт ашты, ал он жылдан кейін оның орнына "Гоблин" шаң сорғыштарын шығаратын зауыт салынды. 1930 жылдары қалада жібек шаруашылығы және электр кабельдері зауыты құрылды. Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін, АҚШ-тағы темекі тұтандырғыштарын өндіруші "Ronson" компаниясы қаланың солтүстігінде, Доринкуртта өндіріс орнын ашты. 1953 жылы зауыт Рэндаллс-роудқа көшірілді, бірақ 1981 жылы компания банкрот болғандықтан жабылды. Оның орнына бизнес-парк ашылды. Бірінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін "Ермин Вэй"дегі Ұзақ үйді бұрынғы әскери қызметкерлердің әл-ауқатын жақсарту қоғамы сатып алды. Қайырымдылық ұйымы мүгедек жауынгерлерге жұмыс беру үшін зауыт салдырды, онда электр одеялда сияқты электр тауарлары өндірілді. 1933 жылы ұйым Оуклон-роудтағы Тирвитт үйінде емдеу орталығын ашты, ол сол кездегі президенті Реджинальд Тирвитттің құрметіне аталды. 1981 жылы зауытты "Remploy" сатып алды. Ол электр тауарларын өндіруді жалғастырды, бірақ жаңа басшылық астында оның қызметі механикалық жабдықтарды құрастыру және қаптауды қамтыды. 2007 жылы "Remploy" зауыты жабылып, 43 жұмыс орны жойылды. Бұрынғы әскери қызметкерлердің әл-ауқатын жақсарту қоғамы, қазір "Combat Stress" деп аталады. Лезерхедтегі ірі өндіріс ұзаққа соқпады, және 20 ғасырдың дамуымен қала қызмет көрсету салаларын тарта бастады. Бұрын қалада орналасқан зерттеу институттарының ішінде 1919 жылы Лезерхед Азық-түлік зерттеулері және 1950 жылы Орталық Электрлік Зерттеу Зертханалары (CERL) құрылды. Екі ұйым да 2000 жылдардың басында қаладан кетіп қалды. "Ronson" және "Goblin" зауыттары 1980 жылдардың басында жабылды және олардың орындары қайта жаңартылды, соңғы жағдайда "Esso" компаниясының Ұлыбританиядағы бас кеңсесі үшін. Лезерхед Ф. К., көбінесе "Таннерс" деп аталады. Бірігуден кейін жаңа клуб Фетчем Гроувты өзінің үй алаңы ретінде қабылдады және 1940 жылдардың соңы мен 1950 жылдардың басында төрт жыл қатарынан Суррей округінің аға лигасының чемпионы атанды.

The right to hold a weekly market and an annual fair was granted to Leatherhead in 1248 by Henry III. The market appears to have ended in the mid Elizabethan era, however the annual fair continued and in the late 17th century was held on 8 September, the feast of the Nativity of Mary. The construction of the turnpikes, and later the railways, attracted wealthier residents to Leatherhead. Many of these incomers had accumulated their wealth as entrepreneurs in London and had no previous connection to the area. By the start of the Victorian era, they were beginning to influence the local economy. Small, family based manufacturing firms began to grow, engaged in industries such as brick making, milling of logs, tanning, shoemaking, malting and brewing. In the 1841 census, 18.5% of the town's inhabitants were employed in agriculture related trades, but forty years later, the proportion had fallen to 5.4%. Larger scale industries arrived in Leatherhead in the first half of the 20th century. In 1928, the Rayon manufacturing company opened a factory in Ermyn Way, close to the border with Ashtead parish and was replaced ten years later by the manufacturing plant for Goblin Vacuum Cleaners. Also in the 1930s, a silk making farm and electrical cable factory were established in the town. Following the end of the Second World War, Ronson, the US based manufacturer of cigarette lighters, opened a manufacturing plant at Dorincourt, to the north of the town. The factory moved to Randalls Road in 1953, but it closed in 1981 when the company went into liquidation. A business park opened in its place. The Ex services Welfare Society purchased Long House on Ermin Way following the end of the First World War. The charity constructed a factory in the grounds to provide employment for disabled veterans, producing electrical items, such as electric blankets. In 1933, the organisation opened a treatment centre at Tyrwhitt House in Oaklawn Road, named after Reginald Tyrwhitt, its president at the time. In 1981, the factory was purchased by Remploy. It continued to manufacture electrical goods, but under the new ownership, its operations expanded to include the assembly and packaging of mechanical equipment. The Remploy factory closed in 2007, with the loss of 43 jobs. The Ex services Welfare Society, now known as Combat Stress,

Large scale manufacturing in Leatherhead was short lived and, as the 20th century progressed, the town started to attract service sector industries. Among the research institutes formerly based in the town, Leatherhead Food Research was founded in 1919 and the Central Electricity Research Laboratories (CERL) opened in 1950. Both organisations left the town in the early 2000s. The Ronson and Goblin factories closed in the early 1980s and their sites were redeveloped, in the latter case for the UK headquarters of Esso. Leatherhead F. C., commonly known as "The Tanners",

Following the merger, the new club adopted Fetcham Grove as its home ground and, in the late 1940s and early 1950s, were champions of the Surrey County Senior League for four consecutive years.

Гольф

Лезерхед клубы Суррей гольф клубы ретінде құрылды, бірақ 1908 жылы қазіргі атауын қабылдады. 18 лункалы алаңды шотланд гольфшісі Питер Пакстон жобалаған, ал алғашқы тоғыз лунка 1903 жылдың қазан айында ашылды. 1907 жылы алаңда ойнағандардың бірі – премьер-министр Артур Балфур болды. 1928 жылы Альф Перри клубтың кәсіби гольфшісі болып қосылды және жеті жылдан кейін ол 1935 жылы Мюрфилдте өткен Ашық чемпионатты жеңіп алды. Клуб ғимараты Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бомбадан зардап шекті. 1970 жылдардың соңында M25 тас жолының салынуы алаңның оңтүстік бөлігінің орналасуын өзгертуді қажет етті. 18 лункалы Тайреллс Вуд гольф алаңы 1922 жылы Тайреллс Вуд үйінің жерінде Джеймс Брэйд жобалаған. Клуб екі жылдан кейін ашылды. Лезерхедтің оңтүстігіндегі Бивербрук гольф алаңы Дэвид Маклей Кидд пен Том Уотсон жобалаған. 7100 ярдтық, 72 парлы алаң 2016 жылы Черкли Корт жерінде ашылды. Алаңның салынуына жергілікті тұрғындар мен экологиялық белсенділер қарсылық көрсетті, олар жобаға бірнеше заңдық шағымдар жасады. Клуб үйінің құрылысы 2018 жылы аяқталды. Бұрын Торнкрофт иелігінің бір бөлігі болған, ол шамамен 1170 жылы субфеодқа берілді. Ферма үйі де, ағаштан жасалған астық қоймасы да шамамен 1800 жылға дейін салынған және II санатқа жатады. Ферма 1990 жылы Гоуингтер отбасы сатып алып, екі жылдан кейін көпшілікке ашылды.

Теріқұйрық мұражайы

Лезерхед мұражайы 1980 жылы Лезерхед және ауданының жергілікті тарих қоғамы тарапынан ашылды. Онда кең ауқымды тарихи заттар мен мұражайлық экспонаттар бар, олар қаланың тарихын оның бастауынан бүгінгі күнге дейін көрсетеді. Мұражай орналасқан Хэмптон коттеджі шіркеу көшесінде орналасқан және 1682 жылға дейін салынған.

River Mole жергілікті табиғи қорығы

Өзеннің Моль жергілікті табиғи қорығы – өзеннің жағалауымен Янг көшесінен (оңтүстікте) басталып, Уотервей жолына (солтүстікте) дейін созылатын қорғалған дәліз. Ол 2005 жылы өсімдік және жануарлар түрлерінің көптігі үшін құрылды. Салынған кезде шіркеу 300 адамды сыйдыра алған, бірақ кейін әйелдер капелласы қосылды. 1980 жылға қарай, діншілердің саны азайып, ғимаратқа жөндеу қажет болды. Шіркеудің нефін қоғамдық кеңістікке айналдыру, ал ғибадатхана бөлігін құлшылық ету орны ретінде сақтап қалу туралы шешім қабылданды.

Черкли соты

Черкли Корт 1870 жыл шамасында Мидлендс аймағынан шыққан бай өнеркәсіпші Абрахам Диксон үшін салынған. 1893 жылы болған өрттен кейін ол қайта жаңартылып, 1910 жылы Daily Express газетінің канадалық туған иесі, 1-ші Барон Бивербрук – Макс Эйткенге сатылды. 1985 жылы Бивербруктың ұлы қайтыс болғаннан кейін, 2011 жылға дейін осы мүлік Бивербрук қорына тиесілі болды, содан кейін жеке инвесторлардың консорциумы сатып алды. Аудан тұрғындарының күшті қарсылығына қарамастан, үй сәнді қонақ үйге, спа-орталыққа және гольф алаңына айналдырылып, 2017 жылы ашылды.

Бала күтуші

33 және 35 Хай-стриттегі ғимарат, көбінесе "Кредлерс" деп аталады, Торнкрофт иелігінде болған кеш ортағасырлық ашық зал үйі. Бұл ғимарат, әдетте, шаруашылық үй ретінде салынған және жалпы егістік жерлерінің бірінің шетінде орналасқан. Ғимарат туралы ең ерте сақталған жазбалар 1527 жылға дейін жетеді, бірақ қолданылған құрылыс әдістері оның 13 немесе 14 ғасырда (көбінесе 1320 мен 1360 жылдар аралығында) салынғанын көрсетеді. Ғимараттың батыс бөлігі (қазіргі 33-ші нөмір) бір қабатты зал ретінде салынған, бірақ кейін қабырғалары биіктелтіліп, жоғарғы қабаты қосылған. Үлкен шығыс бөлігі (35-ші нөмір) бастапқыда екі қабатты етіп салынған. Орта ғасырдың соңында көшеге жақын бөлмелер тұрғын үйлер ретінде пайдаланылған, ал қанаттың солтүстік бөлігінде шеберхана мен шабын сақтауға арналған орын болған болуы мүмкін. Сол кезде шатыры да қайта жаңартылған, мүмкін, басқа ғимараттардан алынған ағаш материалдары қолданылған. Ерте заманауи кезеңде "Кредлерс" мейрамхана немесе қонақүй қызметін атқарған болуы мүмкін. 1980-ші жылдардың ортасында жүргізілген жөндеу жұмыстары барысында заманауи дүкендері алынып, көшеге қараған жағы бастапқы түріне келтірілді. Бұл ғимаратты жергілікті тұрғындарға білім беру, әлеуметтік және демалыс мүмкіндіктерін ұсыну мақсатында пайдалану үшін жасалды. Ірі қалпына келтіру жобасы 1987 жылы аяқталды.

"Жұмыс ат" пабы

Ледерхед көпірінің шығыс жағындағы "Раннинг Хорс" пабы қаладағы ең көне ғимараттардың бірі. Бұл кеш ортағасырлық ашық зал үйі және Торнкрофт иелігінің бір бөлігі болған. Ағаш қаңқасының көп бөлігі түпнұсқа және шамамен 15 ғасырдың соңына жатады, бірақ шатыры кейіннен қайта жаңартылған. Кейінірек жасалған өзгерістерге 17 ғасырда бірінші қабатты қосу және 18 ғасырда ішкі қаптаманы орнату кіреді.

Тазалау үйі

Грейвл Хиллдегі ағаштан жасалған Свич Хаус – Лезерхедтегі ең көне ғимараттардың бірі. Оның аты "switch" сөзінен шыққан деп саналады, бұл оның жол торабына жақын орналасқандығын көрсетеді. Ол тұрған жер орта ғасырдың соңында Минчин имениесіне тиесілі болған болуы мүмкін. Ғимараттың ең оңтүстік бөлігі ең ежелгісі және 15 ғасырға дейін салынған. Бұл, әдетте, шаруа үйі ретінде салынған және бастапқыда ашық зал архитектурасына ие болған. 16 ғасырдың соңында ол екі кезеңде солтүстікке қарай кеңейтілді. Қаланың 1600 жылғы картасында осы жердегі үй көрсетілген, ол бұрын Минчин имениесінің үйі болған болуы мүмкін. Елизавета I 1591 жылдың тамызында Лезерхедте осы үй иесімен тамақтанған деген болжам бар.

Мансионның сыртқы келбеті көбінесе 1739 жылға дейін сақталып келген, осы жылы үй қызыл кірпіштен қайта салынған, бірақ шамамен 1810 жылы жартылай қайта жаңартылған.

Соғыс ескерткіші

Солтүстік көшесіндегі соғыс ескерткіші Лондондық «Сток, Пейдж және Сток» сәулет фирмасымен жобаланып, 1921 жылдың сәуір айында ашылған. Ол кірпіш пен кременьтен салынған, 11 ашық аркасы бар бір қабатты ғимарат. Аркалар террасалы баққа қарап тұр, оның ішінде Портленд тасынан жасалған жеке тұрған крест орнатылған. Ескерткіш орналасқан жерді қалаға Чарльз Лич сыйлаған, ол құрылыс жұмыстарының көп бөлігін қаржылаған және оның ұлы Шотландия гвардиясында екінші лейтенант болған. Барлығы, ғимараттың ішкі жағындағы тақталарға 186 адамның есімі жазылған, олардың 117-сі Бірінші дүниежүзілік соғыста қаза тапқан. Оны архитекторлар С. Х. Роуз және Х. Р. Гарднер жобалаған және қызыл кірпіштен салынған. Ғимараттың арт жағында алғашқы кеңес палатасы сақталған.

Георг V патшаның ескерткіш бақтары

Қала орталығының солтүстігінде орналасқан Буль-Хиллдегі ескерелік бақтар 1936 жылы V Георгтың қазасына байланысты ашылды. Осы жерге Моль-Вэлли аудандық кеңесі басшылық етеді және 1938 жылдан бері «Fields in Trust» қайырымдылық қоры тарапынан қорғалып келеді.

Лич Гроув ағашы

Лич Гроув Вуд – NHS-қа тиесілі, Лезерхед ауруханасына жапсарлас орманды аймақ. Ол аурухана салынған жерді қалаға сыйға тартқан Чарльз Личтің құрметіне аталған. 2013 жылы жергілікті тұрғындар тобы осы орманды елді мекеннің жасыл алабы ретінде тіркеу үшін өтініш білдірді, осы арқылы аталған жерге халықтың кез келген уақытта еркін кіруіне кепілдік беруді көздеді. 2018 жылы жоғары сот бұл тіркеуді қолдады. Бірақ, NHS Жоғарғы Сотқа шағымданып, елді мекеннің жасыл алабы мәртебесі жойылды.

Үй бақшалары

Мансион бақшасы – Мансион және Моль өзені арасындағы кішкентай ресми бақ.

Парк-бақшалар

Парк бақтары Гимкрак төбесінің солтүстік жағындағы Сент-Мария шіркеуіне қарап тұрған жақтарын құрайды.

Демалыс орындары

Лезерхедте екі демалыс алаңы бар. Fortyfoot алаңында балалар ойын алаңы мен футбол алаңы, сондай-ақ Лезерхед боулинг клубының боулингке арналған алаңы бар. Ойын алаңы 2017 жылы жаңартылып, сезімталдық бақ, батут және арқанмен сырғанау (зип-лайн) орнатылды. Кингстон-роуд алаңында балалар ойын алаңы, футбол алаңы, павильон және сезімталдық бақ бар. Лезерхед демалыс орталығының жанындағы скейтпарк 2020 жылы қайта жаңартылды.