Кіріспе
1932 - 1934 жылдары Жапонияның премьер-министрі болған виконт (27 қазан 1858 - 26 ақпан 1936) – жапондық теңіз офицері және саясаткер. Бірінші қытай-жапон соғысында екі крейсерді сәтті басқарғаннан кейін, Сайто 1900 жылға қарай контр-адмирал шеніне тез көтерілді. 1904 жылы орыс-жапон соғысы кезінде вице-адмирал болып тағайындалды. 1906 жылдан 1914 жылға дейін Теңіз министрі қызметін атқарғаннан кейін, Сайто 1919 жылдан 1927 жылға дейін және 1929 жылдан 1931 жылға дейін Кореяның генерал-губернаторы лауазымын иеленді. 1932 жылдың мамырында Инукай Цуйоши қаза тапқаннан кейін, Сайто премьер-министр болып тағайындалды және бір мерзім қызмет етті. 1935 жылдың ақпанында мемлекеттік қызметке оралған Сайто, бір жыл өткен соң 26 ақпан оқиғасы кезінде қаза тапты. Сайто және Такахаси Корекио 2022 жылға дейін, Синдзо Абэнің қазасына дейін, Жапонияның соңғы бұрынғы премьер-министрлері болды.
Viscount (27 October 1858 – 26 February 1936) was a Japanese naval officer and politician. Upon distinguishing himself during his command of two cruisers in the First Sino Japanese War, Saitō rose rapidly to the rank of rear admiral by 1900. He was promoted to vice admiral during the Russo Japanese War in 1904. After serving as Minister of the Navy from 1906 to 1914, Saitō held the position of Governor General of Korea from 1919 to 1927 and again from 1929 to 1931. When Inukai Tsuyoshi was assassinated in May 1932, he took his place as prime minister and served one term in office. Saitō returned to public service as Lord Keeper of the Privy Seal in February 1935 but was assassinated only a year later during the February 26 Incident. Saitō along with Takahashi Korekiyo were the last former prime ministers of Japan to be assassinated until 2022, with the assassination of Shinzo Abe.
Ерте өмір
Сайто Мизусава доменінде, Муцу провинциясында (қазіргі Ошу қаласы, Ивате префектурасының бір бөлігі) Мизусава кланының самурайының ұлы ретінде дүниеге келді. 1879 жылы Жапон императорлық теңіз академиясының 6-шы сыныбын бітіріп, 17 курсанттың арасында үшінші орынды иеленді. 1882 жылдың 8 қыркүйегінде прапорщик болып тағайындалды, ал 1884 жылдың 25 ақпанында кіші лейтенантқа дейін жоғарылатылды.
Әскери мансап
1884 жылы Сайто төрт жылға әскери атташе ретінде АҚШ-қа оқуға барды. 1886 жылдың 14 шілдесінде лейтенант қызметіне тағайындалды. 1888 жылы Жапонияға оралғаннан кейін, Жапон императорлық теңіз күштері Бас штабының мүшесі болып қызмет етті. 1893 жылдың 20 желтоқсанында лейтенант-командир дәрежесіне көтерілгеннен кейін, «Изуми» крейсері мен «Фуджи» линкорларында аға офицер болып қызмет етті. Бірінші Қытай-Жапон соғысы кезінде Сайто «Акицусима» және «Ицукусима» крейсерлерінің капитаны болды. 1897 жылдың 1 желтоқсанында командир, ал 27 желтоқсанында капитан дәрежесіне көтерілді. 1898 жылдың 10 қарашасында Теңіз күштері вице-министрі болды, ал 1900 жылдың 20 мамырында контр-адмирал дәрежесіне жетті.
Саяси мансап
Саито Орыс-жапон соғысының басында қайтадан Әскери-теңіз вице-министрі болды. 1904 жылғы 6 маусымда вице-адмирал болып тағайындалды. 1906 жылы «Таң шапқан күн» орденімен марапатталды. Соғыс аяқталғаннан кейін ол 8 жыл бойы, 1906 жылдан 1914 жылға дейін, Әскери-теңіз министрі болып қызмет етті, осы кезеңде теңіз күштерін кеңейтуге үнемі тырысты. 1907 жылғы 21 қыркүйекте Сайто казоку жүйесі бойынша даншаку (барон) атағымен марапатталды. 1912 жылғы 16 қазанда толық адмирал дәрежесіне көтерілді. Алайда, 1914 жылғы 16 сәуірде Сайто «Сименс» скандалына қатысы болғандықтан Әскери-теңіз министрі лауазымынан кетуге мәжбүр болды және ресми түрде отставкаға шықты. 1919 жылдың қыркүйегінде Сайто Кореяның үшінші жапон генерал-губернаторы болып тағайындалды. Кореяның тәуелсіздік қозғалысының қызығып кеткеннен кейін ол осы лауазымға тағайындалып, бірден радикалды корей ұлтшылы Кан У Кю жасаған қастандыққа ұшырады. 1919–1927 жылдары ол Кореяның генерал-губернаторы қызметін екі рет атқарды, осы кезеңде Жапонияның корейлерге қатысты саясатын жұмсартуға бағытталған бірқатар шараларды жүзеге асырды. 1924 жылы Пауловния гүлдері орденімен марапатталды. 1925 жылғы 29 сәуірде оның атағы шишаку (виконт) атағына көтерілді. 1927 жылы Сайто Женева теңізді қарусыздандыру конференциясындағы жапондық делегацияның мүшесі болды және кейіннен патша кеңесінің мүшесі аталды.
Премьер-министр
1932 жылы 15 мамырда премьер-министр Инукай Цуёшиді, оны тым кешірімді деп ойлаған фанатикалық теңіз офицерлері өлтіргеннен кейін (15 мамыр оқиғасы), императордың ең жақын және ықпалды кеңесшілерінің бірі, принц Сайонджи Кинмочи, үкіметтің әскерилердің қолына өтуіне қарсы тұруға тырысты. Ынтымаққа келісім ретінде Саито Инукайдың орнын басуға таңдалды. Садао Араки соғыс министрі қызметін сақтап, жаңа үкіметке дереу талаптар қоя бастады. Саитоның өкіметтігінде Жапония Маньчжукуоның тәуелсіздігін мойындады және Ұлттар Лигасынан шықты. Саитоның басшылығы соғыстар аралық кезеңдегі ең ұзаққа созғандардың бірі болды және 1934 жылдың 8 шілдесіне дейін жалғасты, осы күні министрлер кабинеті Тейджин оқиғасының парақорлық дауына байланысты толығымен отставкаға шықты. Кейсуке Окада премьер-министр болып тағайындалды. Саито 1935 жылдың 26 желтоқсанынан бастап Мөр сақтаушысы ретінде саясаттағы маңызды тұлға болып қала берді, бірақ 1936 жылдың 26 ақпанындағы оқиға кезінде Токиодағы Йоцуя ауданындағы үйінде қаныпешене өлтірілді. Оның алдыңғы лауазымында болған Такахаси сол күні көтерілісшілердің нысанасына алынып, бірнеше басқа да жоғары лауазымды саяси қайраткерлермен бірге атып тасталды. Саито қайтыс болғаннан кейін "Хризантема" орденімен марапатталды.