Шарль Ремюза: Француз саяхатшысы және жазушысы

Кіріспе

Француз саясаткері және жазушысы Шарль Франсуа Мари, Ремусат графы (ʃaʁl fʁɑ̃swa maʁi kɔ̃t də ʁemyza, 13 наурыз 1797 – 6 маусым 1875), француз саясаткері және жазушысы болған.

Өмірбаян

Ол Парижде дүниеге келген. Оның әкесі, Огюст Лоран, Ремюса графы, Тулузадан шыққан әулеттен болды, Наполеон Бонапарттың жеке кеңесшісі қызметін атқарды, бірақ монархияның қайта орнатылуына келісіп, алдымен Жоғарғы Гароннаның, содан кейін Нор департаменттерінің префекті болды. Карлдың анасы – Клер Элизабет Жанна Гравье де Верженн, Ремюса ханым. Ол ата-анасынан көбірек либералдық саяси көзқарастарға ие болды және заңгер мамандығын алуға тәрбиеленгендіктен, 1820 жылы присяжный сотқа қатысты памфлет жариялады. Ол философия мен әдебиетте Виктор Кузеннің ықпалын көрсеткен белсенді журналист болды және Гоноре де Бальзактың Анри де Марсей кейіпкерінің прототипін жасауда белсенді қатысқан деген пікір бар. Ол 1830 жылғы шілде жарлықтарына қарсы журналистердің наразылығына қол қойды, ал келесі қазан айында Жоғарғы Гаронна департаментінен депутат болып сайланды. Доктринальдық бағыт ұстанғандықтан, ол француз радикалдарының наразылығын тудырған халық бостандығын шектеуге бағытталған шаралардың көпшілігін қолдады. 1836 жылы ол қысқа мерзімге ішкі істер министрінің орынбасары болды. Кейіннен ол Адольф Тьердің одақтасы атанды және 1840 жылы қысқа уақытқа ішкі істер министрлігін басқарды. Сол жылы ол Академия мүшесі болып сайланды. Луи Филипптің билігінің қалған кезеңінде ол 1848 жылғы көктемде Тьердің министрлікке талпынысына қосылғанға дейін оппозицияда болды. Осы кезеңде Ремюса үнемі сөз сөйледі, бірақ одан да белсенді түрде әдебиетпен, әсіресе философиялық тақырыптармен айналысты, оның ең танымал еңбегі – Пьер Абеляр туралы кітабы (2 томдық, 1845 жыл). Ол төңкерістен кейін Францияны тастап кетуге мәжбүр болды және 1869 жылы Тулузада оппозициялық газет құрғанға дейін Екінші Империя кезінде саяси өмірге қайта оралмады. 1848 жылғы революция да, Екінші Империя да оның көңілінен шықпады. Ақырында ол Францияда конституциялық монархияны қалпына келтіру үмітін жоғалтып, Үшінші Француз Республикасын қолдады: «Мен француз революциясының ұлы принциптерінің бейбіт жеңісінен басқа ештеңе тілемедім. Монархия оны іске асырады деп үміттендім, бүгін мен өз үмітімді Республикаға арнаймын, ол берік сақталады және даналықпен ұйымдастырылады». 1871 жылы ол Тьер ұсынған Вена елшілігінен бас тартты, бірақ тамыз айында Жюль Фаврдың орнына сыртқы істер министрі болып тағайындалды. Министр болғанымен, ол депутат болмады және 1873 жылғы қыркүйекте Парижде сайлауға түскенде Дезире Бародеден жеңіліске ұшырады. Бір айдан кейін ол (Тьермен бірге отставкаға кеткеннен кейін) үлкен көпшілік дауысымен Жоғарғы Гаронна департаментінен сайланды. Ол Парижде қайтыс болды. Саяси өмірден шеттескен кезеңде Ремюса философия тарихы, әсіресе ағылшын философиясы туралы жазуын жалғастырды. «Сент-Ансельм Кентерберийлік» 1854 жылы, «L'Angleterre au son temps, және т.б.» 1858 жылы, «Джон Уэсли» 1870 жылы, «Лорд Герберт де Чербери» 1874 жылы, «Бэконнан Локкқа дейінгі Англиядағы философия тарихы» 1875 жылы және басқа да еңбектер жарық көрді. Ол жақсы жазды, сөзді шебер қолдана білді және өткір сыншы болды; бірақ философиядағы Виктор Кузеннің белгісіз эклектицизмін және саясаттағы Тиердің біршама белгісіз либерализмін қабылдауы оның мүмкіндіктерін шектеді, бірақ екеуі де оның сыншылдығына және ынтасыздығына сәйкес келді. Ол 1873 жылы Америка өнер және ғылым академиясының шетелдік құрметті мүшесі болып сайланды.

He was born in Paris. His father, Auguste Laurent, Comte de Rémusat, whose family came from Toulouse, was chamberlain to Napoleon Bonaparte, but acquiesced in the restoration and became prefect first of Haute Garonne, and then of Nord. Charles' mother was Claire Élisabeth Jeanne Gravier de Vergennes, Madame de Rémusat. He developed political views more liberal than those of his parents, and having been brought up for a career in law, he published in 1820 a pamphlet on trial by jury. He was an active journalist, showing in philosophy and literature the influence of Victor Cousin, and is said to have furnished to no small extent the original of Honoré de Balzac's character, Henri de Marsay He signed the journalists' protest against the Ordinances of July 1830, and in the following October was elected deputy for Haute Garonne. Becoming a Doctrinaire, he supported most of those measures of restriction on popular liberty which made the July monarchy unpopular with French Radicals. In 1836 he became for a short time undersecretary of state for the interior. He then became an ally of Adolphe Thiers, and in 1840 held the ministry of the interior for a brief period. In the same year he became an Academician. For the rest of Louis Philippe's reign he was in opposition until he joined Thiers in his attempt at a ministry in the spring of 1848. During this time Rémusat constantly spoke in the chair here, but was still more active in literature, especially on philosophical subjects, the most remarkable of his works being his book on Pierre Abélard (2 vols., 1845). He had to leave France after the coup d'état; nor did he re enter political life during the Second Empire until 1869, when he founded a moderate opposition journal at Toulouse. Neither the Revolution of 1848 nor the Second Empire was to
his taste. Eventually he gave up hope for the restoration of constitutional monarchy in France and he declared himself in favor of the Third French Republic: "I have never desired anything else than the peaceful triumph of the great principles of the French Revolution. I hoped that the monarchy would bring it forth; today I put my hopes in the Republic, firmly maintained and wisely organized." In 1871 he refused the Vienna embassy offered him by Thiers, but in August he was appointed minister of foreign affairs in succession to Jules Favre. Although minister he was not a deputy, and on standing for Paris in September 1873 he was beaten by Désiré Barodet. A month later he was elected (having already resigned with Thiers) for Haute Garonne by a great majority. He died in Paris. During his abstention from politics Rémusat continued to write on philosophical history, especially English. Saint Anselme de Cantorbéry appeared in 1854; L'Angleterre au son temps, etc., in 1858; John Wesley in 1870; Lord Herbert de Cherbury in 1874; Histoire de la philosophie en Angleterre depuis Bacon jusqu'à Locke in 1875; besides other and minor works. He wrote well, was a forcible speaker and an acute critic; but his adoption of the indeterminate eclecticism of Victor Cousin in philosophy and of the somewhat similarly indeterminate liberalism of Thiers in politics probably limited his powers, though both no doubt accorded with his critical and unenthusiastic turn of mind. He was elected a Foreign Honorary Member of the American Academy of Arts and Sciences in 1873.