Джон Арбютнот: Шотландиялық дәрігер, сатирик және ғалым

Кіріспе

Шотланд дәрігері, сатирик және полимат Лондонда; (1667–1735)

Джон Арбутнот FRS (1667 сәуірдің 29-ында суға шомылдырылды – 1735 ақпанның 27-сі), көбінесе доктор Арбутнот деп аталады, шотланд дәрігері, сатирик және полимат Лондонда. Ол математикаға қосқан үлесімен, «Скриблер» клубының мүшесі болуымен (оны Джонатан Свифттың «Гулливердің саяхаттары» кітабының III бөлімін, Александр Поуптың «Пери Батус, немесе поэзияда төмендеу өнері», «Мартин Скриблердің естеліктері» және мүмкін «Дунсиада» тудыруға шабыттандырды) және Джон Булл кейіпін ойлап табуымен есімдері сақталған.

Өмірбаян

Өмірінің ортасында Арбутно, Эдмунд Керлдің және басқалардың, автор қайтыс болғаннан кейін өмірбаянын тапсырып, ойлап тапқандығына шағымданып, «Биография – өлімнің жаңа қорқыныштарының бірі» деді, сондықтан Арбутноның өмірбаянын жазуға оның өзінің жазба қалдырудан тартынғандығы кедерілді. Александр Поуп Джозеф Спенске Арбутноттың кішкентай балаларына өз жазбаларымен ойнауға, тіпті оларды өртеп жіберуге рұқсат бергенін айтты. Арбутно өзінің кәсіби өмірі бойына зор кішіпейілділік пен әлеуметтік жақындық танытты, ал достары оның өз жұмысына лайықты құрмет көрсетпегеніне жиі шағымданатын. Арбутнот Шотландияның солтүстік-шығыс жағалауындағы Арбутнотта, Кинкардинширде, Маргарет (туған есімі Лэмми) және Эпископалдық дін қызметкері Александр Арбутноттың ұлы болып дүниеге келді. Ол 1685 жылы Маришал колледжіндегі гуманитарлық ғылымдар бакалавры дәрежесін алған болуы мүмкін. 1689 жылы Арбутноттың ағалары якобиттердің ісіне қатысқанда, ол әкесімен бірге қалды. Бұл ағалардың арасында 1689 жылы король Джеймс VII үшін соғысқаннан кейін қашқан Роберт және Францияға қашып, шарап сатушы болған Джордж болды. Бірақ Уильям мен Мэри таққа отырғанда, шотланд және ағылшын парламенттері барлық дін қызметкерлерінен оларды король және патшайым ретінде мойындауға ант беруді талап етті. Әкесі бұл талапқа бағынбады, ол қазылар алқасының мүшесі болмағандықтан, шіркеуден қуылды, ал Джон 1691 жылы әкесі қайтыс болғанда, істерді басқару үшін сол жерде болды. Арбутно 1691 жылы Лондонға келді, онда ол математика сабақтары беріп өзін асырады. Ол Уильям Пэтте тұрып, оны Свифт танып, «bel esprit» деп атады. Ол 1692 жылы Кристиан Гюйгенстің «De ratiociniis in ludo aleae» еңбегінен аударған «Кездейсоқтық заңдары» атты еңбегін жариялады. Бұл ағылшын тілінде жарияланған ықтималдық туралы алғашқы еңбек болды. Кездейсоқтықтар саласын әдеттегі ойындарға қолданған бұл жұмыс сәтті болды, және Арбутнот Эдвард Джеффриске жеке сабақтар берді, ол Джеффри Джеффристің ұлы, парламент депутаты. Ол Джеффрис 1694 жылы Оксфорд университетінің колледжіне оқуға түскенде оның мұғалімі болды, және ол сол кезде математика мен медицинаны оқытқан ғалымдармен, соның ішінде доктор Джон Рэдклифф, Исаак Ньютон және Сэмюэл Пеписпен танысты. Бірақ Арбутноттың толық уақытты студент болуға қаржысы жетпеді, және ол бұрынғыдай ресми білім алмағанмен, жақсы білімді болды. Ол Сент-Эндрюс университетіне оқуға түсіп, 1696 жылдың 11 қыркүйегінде медицина докторы атағын қорғады. Сол күні ол медицина бойынша жеті диссертацияны қорғап, докторлық дәрежесін алды. Ол алғаш рет 1697 жылы сатира жазды, доктор Джон Вудвордтың «Жер мен жер бетіндегі денелердің, әсіресе минералдардың табиғи тарихына арналған эссе» атты еңбегіне «Доктор Вудвордтың есебін зерттеу» деген жауап ретінде жазды. Ол жұмыстың мақтанышпен айтылғандығына және Вудвордтың теориялық тұрғыдан тартымды нәрселер шындыққа сәйкес болуы керек деген қате, аристотельдік талабына күлді. 1701 жылы Арбутнот тағы бір математикалық еңбек жазды, «Математикалық білімнің пайдалылығы туралы эссе», қалалық азаматтың Оксфордтағы досына жазған хаты. Бұл еңбек орташа сәттілікке ие болды, және Арбутнот математиканы аңыздан ақыл-ойды босатудың құралы ретінде мақтады. 1702 жылы ол Епсомда болғанда Дания ханзадасы Жорж, королева Аннаның күйеуі ауырып қалды. Дәстүрге сәйкес, Арбутнот ханзаданы сәтті емдеді. Дәстүрге сәйкес, бұл оған сарайға шақыруды әкелді. 1702 жылы ол Маргаретке үйленді, оның бойжеткен шағындағы аты Вемисс болуы мүмкін. Шомылдыру туралы жазбалар жоқ болғандықтан, оның тұңғыш ұлы Жорж (ханзаданың құрметіне аталған) 1703 жылы туған сияқты көрінеді. 1704 жылы Корольдік қоғамның мүшесі болып сайланды. Королеваның қатысуымен 1705 жылдың 16 сәуірінде Кембридж университетінің докторы болды. Арбутнот жақсы мінезді адам болды, және Свифт оның жауы айта алатын жалғыз кінәсі – оның жүрісіндегі сәл қимыл-қозғалысы екенін айтты. Оның серікқостығы мен патшалық байланыстары оны Корольдік қоғамның маңызды тұлғасына айналдырды. 1705 жылы Арбутно королева Аннаның жеке дәрігері болды, сонымен бірге «Historia coelestius» жариялануын бақылау үшін тағайындалды. Ньютон мен Эдмунд Галли оны орбиталар туралы өздерінің жұмыстарын қолдау үшін дереу жариялауды қалады, ал Джон Флэмстид, корольдік астроном, олардың бақылауларына негіделген деректерді жетілдіргенше құпия ұстағысы келді. Нәтижесінде Арбутнот өзінің досы және дәрігері ретінде Жорж ханзадасының, басылымға қаржы бөлген ақшасын пайдаланып, Флэмстидті оны 1712 жылы ауыр қателермен бірге жариялауға мәжбүрледі. Сондай-ақ, ғалым ретінде Арбутно антикалық заттарға қызығушылық танытып, грек, рим және еврей өлшемдері, салмақтары мен монеталарының кестелерін жариялады.

In his mid life, Arbuthnot, complaining of the work of Edmund Curll, among others, who commissioned and invented a biography as soon as an author died, said, "Biography is one of the new terrors of death," and so a biography of Arbuthnot is made difficult by his own reluctance to leave records. Alexander Pope noted to Joseph Spence that Arbuthnot allowed his infant children to play with, and even burn, his writings. Throughout his professional life, Arbuthnot exhibited a strong humility and social conviviality, and his friends often complained that he did not take sufficient credit for his own work. Arbuthnot was born in Arbuthnot, Kincardineshire, on the north eastern coast of Scotland, son of Margaret (née Lammie) and Rev Alexander Arbuthnot, an Episcopalian priest. He may have graduated with an arts degree from Marischal College in 1685. Where Arbuthnot's brothers took part in Jacobite causes in 1689, he remained with his father. These brothers included Robert, who fled after fighting for King James VII in 1689 and became a banker in Rouen and half brother George, who fled to France and became a wine merchant. However, when William and Mary came to the throne and the Scottish and English parliaments required all ministers to swear allegiance to them as king and queen, Arbuthnot's father did not comply. As a non juror, he was removed from his church, and John was there to take care of affairs when, in 1691, his father died. Arbuthnot went to London in 1691, where he is supposed to have supported himself by teaching mathematics (which had been his formal course of study). He lodged with William Pate, whom Swift knew and called a "bel esprit". He published Of the Laws of Chance in 1692, translated from Christiaan Huygens's De ratiociniis in ludo aleae. This was the first work on probability published in English. The work, which applied the field of probability to common games, was a success, and Arbuthnot became the private tutor of one Edward Jeffreys, son of Jeffrey Jeffreys, an MP. He remained Jeffreys's tutor when the latter attended University College, Oxford in 1694, and he there met the variety of scholars then teaching mathematics and medicine, including Dr John Radcliffe, Isaac Newton, and Samuel Pepys. However, Arbuthnot lacked the money to be a full time student and was already well educated, although informally. He went to the University of St Andrews and enrolled as a doctoral student in medicine on 11 September 1696. The very same day he defended seven theses on medicine and was awarded the doctorate. He first wrote satire in 1697, when he answered Dr John Woodward's An essay towards a natural history of the earth and terrestrial bodies, especially minerals with An Examination of Dr Woodward's Account &c. He poked fun at the arrogance of the work and Woodward's misguided, Aristotelian insistence that what is theoretically attractive must be actually true. In 1701, Arbuthnot wrote another mathematical work, An essay on the usefulness of mathematical learning, in a letter from a gentleman in the city to his friend in Oxford. The work was moderately successful, and Arbuthnot praises mathematics as a method of freeing the mind from superstition. In 1702, he was at Epsom when Prince George of Denmark, husband of Queen Anne fell ill. According to tradition, Arbuthnot treated the prince successfully. According to tradition again, this treatment earned him an invitation to court. Also around 1702, he married Margaret, whose maiden name is possibly Wemyss. Although there are no baptismal records, it seems that his first son, George (named in honour of the prince), was born in 1703. He was elected to be a Fellow of the Royal Society in 1704. Also thanks to the Queen's presence, he was made an MD at Cambridge University on 16 April 1705. Arbuthnot was an amiable individual, and Swift said that the only fault an enemy could lay upon him was a slight waddle in his walk. His conviviality and his royal connections made him an important figure in the Royal Society. In 1705, Arbuthnot became physician extraordinary to Queen Anne, and at the same time was put on the board trying to publish the Historia coelestius. Newton and Edmund Halley wanted it published immediately, to support their work on orbits, while John Flamsteed, the Royal Astronomer whose observations they were, wanted to keep the data secret until he had perfected it. The result was that Arbuthnot used his leverage as friend and physician to Prince George, whose money was paying for the publication, to force Flamsteed to allow it out, albeit with serious errors, in 1712. Also as a scholar, Arbuthnot took up an interest in antiquities and published Tables of Grecian, Roman, and Jewish measures, weights and coins; reduced to the English standard in 1705, 1707, 1709, and, expanded with a preface (which indicated that his second son, Charles, was born in 1705), in 1727 and 1747. Although Arbuthnot was not a Jacobite after the fashion of his brothers, he was a Tory, for national and familial reasons. Anne was advised (and many said controlled) by Sarah Churchill, Duchess of Marlborough, who was a champion of Whig causes. In 1706, the Duchess of Marlborough fell out with Anne—a schism which the Tories were pleased to encourage. The marriage of lady in waiting Abigail Hill to Samuel Masham, which was the first overt sign of Anne's displeasure with Sarah Churchill, took place in Arbuthnot's apartments at St James's Palace. The reasons for the choice of apartment and the degree of involvement of Arbuthnot in either the love match or Anne's estrangement, are not clear. As a Scotsman, Arbuthnot served the crown by writing A sermon preach'd to the people at the Mercat Cross of Edinborough on the subject of the union. Ecclesiastes, Chapter 10, Verse 27. The work was designed to persuade Scots to accept the Act of Union. When the Act passed, Arbuthnot was made a fellow of the Royal College of Physicians of Edinburgh. He was also made a physician in ordinary to the Queen, which made him part of the royal household. Arbuthnot returned to mathematics in 1710 with An argument for Divine Providence, taken from the constant regularity observed in the births of both sexes (linked below) in the Royal Society's Philosophical Transactions. In this paper, Arbuthnot examined birth records in London for each of the 82 years from 1629 to 1710 and the human sex ratio at birth: in every year, the number of males born in London exceeded the number of females. If the probability of male and female birth were equal, the probability of the observed outcome would be 1/282. This vanishingly small number led Arbuthnot to believe that this phenomenon was not due to chance, but to divine providence: "From whence it follows, that it is Art, not Chance, that governs." This paper was a landmark in the history of statistics; in modern terms he performed statistical hypothesis testing, computing the p value (via a sign test), interpreted it as statistical significance, and rejected the null hypothesis. This is credited as " the first use of significance tests ", the first example of reasoning about statistical significance and moral certainty, and " perhaps the first published report of a nonparametric test ".

Скриблиран ретінде

1710 жылы Джонатан Свифт Лондонға көшіп келді. Роберт Харлимен, Оксфорд графымен (сол кезде ол қазынашылық хатшысы және пэр емес еді) бірлесіп, «Тори Экзаменаторын» жариялады, ал Арбутнот олармен танысып, оларға «ұсыныстар» жасай бастады. Бұл «ұсыныстар» – эсселерге, сатирикалық амалдарға және фактілерге қатысты идеялар еді, ешқандай құпия емес. 1711 жылдан 1713 жылға дейін Арбутнот пен Свифт «Бауырлар клубын» құрды, бірақ Арбутнот әдеттегідей өз идеяларын, тіпті жазбаларын тегін беріп, олар үшін ешқашан құрмет іздемеді. 1712 жылы Арбутнот пен Свифт Харли мен Генри Сент-Джонның Тори үкіметіне Испания мұрагерлік соғысын аяқтауға көмектесуге тырысты. Бұл соғыс Джон мен Сара Черчилльге пайда келтірген, ал Тори министрлігі Англияның барлық одақтастарынан бас тартып, Франциямен тікелей келіссөздер жүргізу арқылы оны аяқтауға тырысты. Свифт «Одақтастардың әрекеттері» деген кітап жазды, ал Арбутнот Джон Булл кейіпкері бар бес памфлеттен тұратын серия жазды. Біріншісі, «Заң – түбі жоқ шұңқыр» (1712) соғысты түсіндіру үшін қарапайым аллегорияны енгізді. Джон Булл (Англия) қайтыс болған Лорд Струттың (Испанияның Карл II) мүлігі үшін Луи Бабионды (яғни Людовик Бурбонды немесе Францияның Людовик XIV-ін) сотқа шақырады. Бұл істе Буллдың адвокаты – Хамфри Хокус (Марлборо) ең көп ләззат алады. Буллдың Пег (Шотландия) есімді қарындасы бар. Памфлеттер сатиралық тұрғыдан Свифт еңбегіне ұқсас, себебі олар барлық кейіпкерлерді үмітсіз кемшіліктермен және комедиялық бейнемен көрсетеді, ал олардың ешқайсысы да ізденуге тұрарлық емес (осы Арбутноттың ниеті еді, ол соғысты қорлау нысанына айналдыруға тырысты), бірақ олар қарапайым юмормен, жақындықпен және Свифт еңбегіне тән емес тұлғаларға деген ықыласпен толы. 1713 жылы Арбутнот саяси сатирасын «Саяси өтірік өнері туралы өте қызықты пайымдама, трактат» және оның бірінші томының тұжырымдамасымен жалғастырды. Арбутноттың басқа да еңбектері сияқты, бұл да жаман ойлау мен жазу риторикасын жүйелейді. Ол адамдарға жақсы өтірік айтуды үйретуді ұсынады. Александр Поптың «Пери Батос» және Джон Гей мен Поптың «Мартин Скриблердің естеліктерінде» де осындай тізімдер мен жүйелер бар. Сондай-ақ 1713 жылы Арбутнот Челси ауруханасының дәрігері болып тағайындалды, ол оған үй берді. Осы үйде Скриблер клубының кездесулері өтті, оның мүшелері Харли (қазір Оксфорд графы), Сент-Джон (қазір Болингброк виконты), Поп, Гей, Свифт және Томас Парнелл болды. Клуб мүшелерінің айтуынша, Арбутнот идеяларға ең көп үлес қосты, және ғылымды сатирикалық тұрғыдан қарастырғанда олар сене алатын жалғыз көз ол еді, ал «Мартин Скриблердің естеліктері» туралы идея да оныкі болды, ол бұрынғы қарсыласы доктор Вудвард сияқты классикалық әдебиеттің үш-төрт жолын оқып, олардан әмбебап (және абсурдты) шындықты шығаратын педант еді. Клуб тек бір жыл ғана жұмыс істеді, өйткені 1714 жылдың шілдесінде королева Анна қайтыс болды, ал клуб сол жылдың қарашасында соңғы рет кездесті. Анна қайтыс болғанда, оның өсиеті болған жоқ. Осының салдарынан оның барлық қызметкерлері лауазымсыз қалды және келесі әкімшіліктің мейіріміне қалдырылды – Арбутнот пен басқа Скриблериандардың жаулары таңдаған әкімшіліктің. Георг I таққа отырғанда Арбутнот барлық патшалық тағайындалуларынан және үйлерінен айырылды, бірақ ол әлі де белсенді медициналық практикамен айналысты. Ол Пикадиллидегі «Довер көшесінің сол жақтан екінші есігінде» тұрды.

In 1710, Jonathan Swift moved to London. With Robert Harley, 1st Earl of Oxford (who was then the secretary of the treasury and not a peer), he produced the Tory Examiner, and Arbuthnot made their acquaintance and began to provide "hints" to them. These "hints" were ideas for essays, satirical gambits, and facts, rather than secrets of any sort. From 1711 to 1713, Arbuthnot and Swift formed "The Brothers' Club," though Arbuthnot characteristically gave away his ideas and even his writings, never seeking credit for them. In 1712, Arbuthnot and Swift both attempted to aid the Tory government of Harley and Henry St. John in their efforts to end the War of the Spanish Succession. The war had profited John and Sarah Churchill, and the Tory ministry sought to end it by withdrawing from all England's alliances and negotiating directly with France. Swift wrote The Conduct of the Allies, and Arbuthnot wrote a series of five pamphlets featuring John Bull. The first of these, Law Is a Bottomless Pit (1712), introduced a simple allegory to explain the war. John Bull (England) is suing Louis Baboon (i. e. Louis Bourbon, or Louis XIV of France) over the estate of the dead Lord Strutt (Charles II of Spain). Bull's lawyer is the one who really enjoys the suit, and he is Humphrey Hocus (Marlborough). Bull has a sister named Peg (Scotland). The pamphlets are Swiftian in their satire, in that they make all of the characters hopelessly flawed and comic and none of their endeavour worth pursuing (which was Arbuthnot's intent, as he sought to make the war an object of scorn), but it is filled with homespun humour, a common touch, and a sympathy for the figures that is distinctly non Swiftian. In 1713, Arbuthnot continued his political satire with Proposals for printing a very curious discourse a treatise of the art of political lying, with an abstract of the first volume. As with other works that Arbuthnot encouraged, this systemizes a rhetoric of bad thinking and writing. He proposes to teach people to lie well. Similar lists and systems are in Alexander Pope's Peri Bathos and John Gay and Pope's Memoirs of Martinus Scriblerus. Also in 1713, Arbuthnot was made a physician of Chelsea Hospital, which provided him with a house. It was this house that hosted the meetings of the Scriblerus Club, which had as its members Harley (now Earl of Oxford), St. John (now Viscount Bolingbroke), Pope, Gay, Swift, and Thomas Parnell. According to all the members of the club, Arbuthnot was the one who contributed the most in ideas, and he was the only source they could draw upon when satirizing the sciences, and his was the idea for the Memoirs of Martinus Scriblerus, a pedantic man who, like Arbuthnot's earlier opponent, Dr Woodward, would read three or four lines of Classical literature and deduce a universal (and absurd) truth from them. The club met for only a year, as Queen Anne died in July 1714, and the club met for the last time in November of that year. When Anne died, she had no will. Consequently, all her servants were left without positions and entirely at the mercy of the next administration – an administration that was chosen by the enemies of Arbuthnot and the other Scriblerans. When George I came to the throne, Arbuthnot lost all of his royal appointments and houses, but he still had a vigorous medical practice. He lived at "the second door from the left in Dover Street" in Piccadilly.

Ганноверлер тұсында өмір

1717 жылы Арбутнот Поуп пен Гейдің жеті түн бойы сахнада болған «Үш сағаттан кейін үйлену» пьесасына белсенді үлес қосты. Ол Джордж Фредерик Генделдің досы болды және 1719 жылдан 1729 жылға дейін Корольдік музыка академиясының директоры болып тағайындалды. 1719 жылы ол шешек ауруының емделуіне қатысты памфлет соғысына қатысты. Ол әсіресе доктор Вудвордты сынады, ол догматикалық және, Арбутноттың пікірінше, иррационалды көзқарас білдірген болатын. 1723 жылы Арбутнот Корольдік дәрігерлер колледжінің цензорларының бірі болып тағайындалды және ол Лондонның дәріханаларында сатылатын дәрі-дәрмектерді тексеру және жақсарту жөніндегі шараларға қатысты. 1723 жылы аптекашылар Корольдік дәрігерлер колледжін сотқа берді, ал Арбутнот «Дәрі-дәрмектерді жақсырақ қарау, іздеу және тексеру үшін заң жобасының бір бөлігіне қарсы тұрғандардың (жерлеу қызметкерлері) кішіпейілді ұсыныстары» деген мақала жазды. Бұл памфлетте Лондонның жерлеу қызметкерлері Корольдік дәрігерлер колледжін де сотқа беруі мүмкін екені, осылайша дәрі-дәрмектердің қауіпсіздігі нашар қалуын қамтамасыз етуі мүмкін екені айтылды. 1727 жылы ол Корольдік дәрігерлер колледжінің сайланған мүшесі болды. 1726 және 1727 жылдары Джонатан Свифт пен Александр Поуп Арбутноттың үйінде кездесіп, Свифт Арбутнотқа «Гулливердің саяхаты» қолжазбасын ертерек көрсетті. «Гулливердің саяхаты» кітабының үшінші бөліміндегі Корольдік қоғамның жобаларына жасалған егжей-тегжейлі пародия, мүмкін, Арбутноттың «ұсыныстарынан» туындаған. Бұл сапар 1729 жылғы Поптың «Дунциада» (екінші басылымы) еңбегінде де жемісті болды, онда Арбутнот Ричард Бентлиді сатирикалық түрде «Virgilius restauratus» шығармасында бейнелеген болуы мүмкін. Арбутнот Пётрдің Лондонға алғаш келгендегі қамқоршысы болды. 1730 жылы Арбутноттың әйелі қайтыс болды. Келесі жылы ол «Адам ағзасының әртүрлі құрылысына сәйкес тағамдардың табиғаты және оларды таңдау туралы эссе» атты танымал медициналық еңбек жариялады. Кітап өте танымал болды және келесі жылы диета туралы кеңестері қосылған екінші басылымы жарық көрді. Одан кейін тағы төрт толық басылымы және француз және неміс тілдеріне аудармалары шықты. 1733 жылы ол «Ауаның адам ағзасына тигізетін әсері туралы эссе» атты тағы бір танымал медициналық еңбек жазды. Бұрынғы еңбегі сияқты, бұл да бірнеше рет басылып, аудармалары жасалды. Ол ауаның өзі адамзаттың тұлғасына және денсаулығына үлкен әсер ететінін айтты және ол жерлердің ауасы сол жердегі адамдардың ерекшеліктеріне, сондай-ақ, белгілі бір ауруларға себеп болатынына сенді. Ол оқырмандарына ауруханаларды желдетуге және қалаларда таза ауа іздеуге кеңес берді. Ауа ауруды таратады деген идея дұрыс болмаса да, Арбутноттың кеңесі тиімді болды, өйткені Аугуст дәуіріндегі тығыз және нашар санитарлық жағдайдағы қалаларда ауа нашар және жұқпалы болды. Оның ұлы Чарльз, Оксфордтағы Крайст-Черчте діни қызметкер болуға дайындалып жүрген, 1731 жылы қайтыс болды, сол жылы «Свифт пен Поптың әртүрлі еңбектері» үшінші томы (бірінші том) жарық көрді. Ол осы томға «Ғылымның пайда болуы туралы білімді Мартин Скриблердің эссесі» атты мақаласын қосты. 1734 жылы оның денсаулығы нашарлай бастады. Оның бүйрегінде тас, астмасы болды және ол семіздікпен де күресіп жүрді. 1734 жылдың 17 шілдесінде Арбутнот Попқа өзінің өлім аузында екенін хабарлады. 2 тамыздағы жауабында Поп тағы да сатира жазуды жоспарлап отырғанын айтты, ал 25 тамызда Арбутнотқа өзінің бір хатын оған арнамақшы екенін хабарлады, кейіннен оны олардың достығына арналған естелік ретінде сипаттады. Арбутнот 1735 жылдың 27 ақпанында Лондонның Корк-стриттегі үйінде қайтыс болды, «Др Арбутнотқа хат» поэмасы жарық көргеннен кейін сегіз апта өткен соң. Ол Пикадиллидегі Сент-Джеймс шіркеуіне жерленді.

In 1717, Arbuthnot contributed somewhat to Pope and Gay's play, Three Hours after Marriage, which ran for seven nights. He was a friend to George Frederic Handel and appointed director to the Royal Academy of Music (1719) from the start in 1719 till 1729. In 1719 he took part in a pamphlet war over the treatment of smallpox. In particular, he attacked Dr Woodward, who had again presented a dogmatic and, Arbuthnot thought, irrational opinion. In 1723, Arbuthnot was made one of the censors of the Royal College of Physicians, and as such he was one of the campaigners to inspect and improve the drugs sold by apothecaries in London. In 1723, the apothecaries sued the RCP, and Arbuthnot wrote Reasons humbly offered by the upholders (undertakers) against part of the bill for the better viewing, searching, and examining of drugs. The pamphlet suggested that the funeral directors of London might wish to sue the Royal College of Physicians as well to ensure that drug safety remained poor. In 1727, he was made an elect of the Royal College of Physicians. In 1726 and 1727, Jonathan Swift and Alexander Pope reunited at Arbuthnot's house during visits, and Swift showed Arbuthnot the manuscript of Gulliver's Travels ahead of time. The detailed parody of on going Royal Society projects in book III of Gulliver's Travels likely came from "hints" from Arbuthnot. The visit also bore fruit in Pope's The Dunciad of 1729 (the second edition), where Arbuthnot probably wrote the "Virgilius restauratus" satirizing Richard Bentley. Arbuthnot was guardian to Peter the Wild Boy on his first arrival in London. In 1730, Arbuthnot's wife died. The next year, he produced a work of popular medicine, An essay concerning the nature of aliments, and the choice of them, according to the different constitutions of human bodies. The book was quite popular, and a second edition, with advice on diet, came out the next year. It had four more full editions and translations into French and German. In 1733 he wrote another very popular work of medicine called An Essay Concerning the Effects of Air on Human Bodies. As with the former work, it went through multiple editions and translations. He argued that the air itself had to have enormous effects on the personality and persons of humanity, and he believed that the air of locations resulted in the characteristics of the people, as well as particular maladies. He advised his readers to ventilate sickrooms and to seek fresh air in cities. Although the idea that airs carried sickness was incorrect, the practical upshot of Arbuthnot's advice was efficacious, as crowded, poorly sanitized Augustan era cities had bad air and infectious air. His son Charles, studying to be a divine at Christ Church, Oxford, died in 1731, the same year that the Swift and Pope Miscellanies, Volume the Third (which was the first volume) appeared. He contributed "An Essay of the Learned Martinus Scriblerus Concerning the Origine of the Sciences" to the volume. In 1734, his health began to decline. He had kidney stones and asthma, and he was also overweight. On 17 July 1734, Arbuthnot wrote to Pope to tell him that he had a terminal illness. In a response dated 2 August, Pope indicates that he planned to write more satire, and on 25 August told Arbuthnot that he was going to address one of his epistles to him, later characterizing it as a memorial to their friendship. Arbuthnot died at his house in Cork Street, in London on 27 February 1735, eight weeks after the poem "Epistle to Dr Arbuthnot" was published. He is buried at St James's Church, Piccadilly.

Әдеби маңызы

Арбутнот Скриблер клубының негізін қалаушылардың бірі болды және топтағы басқа зиялылар оны ең қызық адам деп есептеді, бірақ ол топтың басқа мүшелеріне қарағанда аз әдеби мұра қалдырды. Оның сатиралары оңайлықпен, адамгершілікпен және көрінетін мейіріммен жазылған. Свифт пен Арбутноттың тілдерінің стильдері ұқсас болды (екеуі де тікелей сөйлемдерді және анық лексиканы қалайтын), тізімдер мен таксономиялардың сыртқы құлшынысымен, кейде олардың еңбектері бір-біріне жатқызылады. Мысалы, саяси жалған туралы трактат бұрын Свифтқа жатқызылған, бірақ ол Арбутноттың еңбегі екені анық. Жалпы, Арбутноттың жазбалары Свифттың жазбаларындай қатыгездікке толы немесе нигилистік емес, бірақ олар бірдей нысаналарды сынға алады және екеуі де оқырмандарына оң нормалар жиынтығын ұсынудан бас тартады. Арбутноттың өзін танымауға талабының арқасында оның әдеби маңыздылығы туралы нақты айту қиын. Сэмюэл Джонсон оның қадірін жоғары бағалаған, Босуэлл былай деп жазды: "Анна патшайымының тұсындағы көрнекті жазушылар туралы сөз қозғалғанда, ол былай деді: "Мен доктор Арбутнотты олардың арасындағы бірінші адам деп санаймын. Ол – әмбебап гений, тамаша дәрігер, терең білімді және көңіл көтеруге шебер адам еді." Арбутнот өз заманының ең ұлы сатираларының көптеген негізгі тұлғасы болды. Ол жарты ғасырдан астам уақыт бойы жазылған әдебиеттің көптеген ең жақсы жетістіктерінің арнасы және көзі болды, бірақ Арбутнот мақтанудан қашады.

Шығармалары

Джон Арбутнот (1712, 1727 жылы жарияланған). Джон Буллдың тарихы. Джон Арбутнот (1722). Мистер Мейтлендтың шешекке егу туралы есебі, Лондон, автор үшін басылып шығарылған, Дж. Даунинг. (Он сегізінші ғасыр жинақтарында онлайн транскрипциясы). Джон Арбутнот (1733). Адам денесіне ауаның әсері туралы эссе, Лондон, J. Tonson үшін Strand-те басылған. (Он сегізінші ғасыр жинақтарында онлайн транскрипциясы). Джон Арбутнот (1727). Ежелгі монеталар, салмақтар мен өлшемдер кестесі. Бірнеше диссертацияда түсіндіріліп, мысалдары келтірілген. Лондон: Дж. Тонсон үшін басылған, 1727.