1954 жылғы Жаңа Зеландиядағы қылмыс оқиғасы: Паркер мен Халмнің ісі
Parker–Hulme murder case
Жаңа Зеландияда 1954 ж. болған құрлықтағы қылмыс: Поли Паркер мен Жюльет Хулм есімді екі жасөспірім Хонора Риперді өлтірді. «Жаннатты жаратылыстар» фильміне арналған.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1954 жылғы Жаңа Зеландиядағы кісі өлтіру ісі
1954 New Zealand murder case
Паркер-Хулм кісі өлтіру ісі – 1954 жылдың 22 маусымында Жаңа Зеландияның Крайстчерч қаласында Гонора Рипердің қанымен құтылған оқиға. Осы қылмыстың күдіктілері Рипердің жеткіншек қызы Паулин Паркер және оның досы Джульет Хулм болды. Паркер сол кезде 16 жаста, ал Хулм 15 жаста еді. Бұл кісі өлтіру Питер Джексонның 1994 жылы түсірген «Көктемгі жаратылыстар» фильмінен кейін кеңінен танылды.
The Parker–Hulme murder case was the murder of Honorah Rieper in Christchurch, New Zealand, on 22 June 1954. The perpetrators were Rieper's teenage daughter Pauline Parker and her friend Juliet Hulme. Parker was 16 at the time, while Hulme was 15. The murder received wider public attention following the release of Peter Jackson's 1994 film Heavenly Creatures.
Өмірбаян
Паулин Ивон Паркер (сонымен қатар Паулин Рипер деп те белгілі) 1938 жылдың 26 мамырында дүниеге келген. Ол Джульет Хюльммен екеуі жасөспірім шақта танысқан. Паркер жұмысшы отбасынан шыққан. Оның ата-анасы Кентербери университетінде жартылай штатпен үй шаруашылығын жүргізіп, бағбандықпен айналысқан. Оның әкесі Герберт Рипер, ал анасы Хонора Мэри Паркер бірге тұрған, бірақ заңды түрде үйленбеген (бұл факті жарияланбаған және тек сотта ашылған). Джульет Хюльм 1938 жылы Лондонда дүниеге келді және 1948 жылы ата-анасымен бірге Жаңа Зеландияға көшіп келді. Ол Кентербери университетінің ректоры болған физик Генри Хюльмнің қызы еді. Университет оларға тұрғын үй берді, ал отбасы Илам шаруашылығында тұрды. Хюльм мен Паркер Крайстчерч қыздар гимназиясында оқыды, бұл олардың арадағы алғашқы байланысқа негіз болды. Паркердің сөзіне сүйенсек, олар екеуі ауруға шалдығу туралы қиялға берілген. Достық қарым-қатынас дамыған сайын Паркер мен Хюльм бірлесіп фантастикалық әлем құрды. Олар осы әлемге байланысты пьесалар, кітаптар мен әңгімелер жазды. Қыздардың арасындағы тығыз достық Паркердің ата-анасын алаңдатты, олардың жыныстық қатынаста болуы мүмкін деген күдік туды. Гомосексуализм сол кезде психикалық ауру саналған. Хюльмдер де алаңдады, бірақ екі отбасы да қыздарға бір-бірін көруге рұқсат берді, ал Паркерді Хюльмдердің Иламдағы үйіне түнде және демалыс күндері қабылдады. Паркер үйден жалғыз кеткенде Хюльм мұңайып, ауыратын. Олардың қарым-қатынасы барысында қыздар өздерінің жеке дінін ойлап тапты, соның ішінде моральдық принциптері де болды. Олар христиан дінінен бас тартып, өздерінің қасиеттілеріне табынып, «Төртінші Әлем» деп аталатын параллель әлемді көз алдында елестетті, ол, негізінен, олардың жұмаққа ұқсас нұсқасы еді. Төртінші Әлем – олардың рухани ояну сәттерінде ара-тура кездейсоқ кіре алатын жер еді. Паркердің айтуынша, олар осы рухани жарыққа достығының арқасында қол жеткізген. 1953 жылғы жазғы каникулдарында Паркер Иламға шақырылмады, өйткені ол бұрынғы жылдары шақырылған болатын. 1954 жылы Хюльмнің ата-анасы ажырасты. Факультет пен басқармадағы мәселелер Хюльмнің әкесін университет ректоры лауазымынан кетуге мәжбүр етті, ал анасы тойдан тыс қатынасқа түсті. Хюльмнің отбасы Англияға оралуды жоспарлады, бірақ Хюльмнің өзі денсаулығы үшін Оңтүстік Африкадағы туыстарымен бірге тұруға жіберілуіне шешім қабылданды. Екі қыз да ажырасуға байланысты қатты қайғыға батты және Паркердің де Оңтүстік Африкаға баруы керек деп шешті. Олар Хюльмдердің бұл жоспарға келісетініне сенімді болды. Паркер анасының Хюльммен бірге баруына рұқсат бермейтініне көз жеткізді. Сондықтан қыздар Паркердің анасын өлтіруді жоспарлады, осылайша олардың бірге болуына кедергі келтіретін нәрсені жоюға тырысты. Олардың ұзақ мерзімді жоспары Оңтүстік Африкаға барып, содан кейін Голливудқа немесе Нью-Йоркке бару еді, онда олар өздерінің жазғандарын жариялап, кино саласында жұмыс істейтініне сенді.
Pauline Yvonne Parker (also known as Pauline Rieper) was born on 26 May 1938. She met Juliet Hulme when they were both in their early teens. Parker came from a working class background. Her parents were part time house staff and gardeners, employed by the University of Canterbury. Her father, Herbert Rieper, and her mother, Honorah Mary Parker, were living together but were not actually married (this was not public knowledge and was only revealed at the trial). Juliet Hulme was born in London in 1938 and emigrated to New Zealand in 1948 with her parents. She was the daughter of Henry Hulme, a physicist who became the rector of University of Canterbury. The university provided their accommodation and the family lived at Ilam Homestead. Both Hulme and Parker attended Christchurch Girls' High School. – which formed the basis of an initial connection. According to Parker's accounts, she and Hulme both romanticized the idea of being sick. As their friendship developed, Parker and Hulme formed an elaborate fantasy life together. They wrote plays, books, and stories centred in this world. The girls had an intense friendship which caused concern in Parker's parents that they were engaged in a sexual relationship; homosexuality at the time was considered a mental illness. The Hulmes also had concerns, but both families continued to allow the girls to see one another, and Parker was accepted at the Hulme home in Ilam for overnights and vacations. Hulme became withdrawn and ill when Parker would leave her home without her. During their relationship, the girls invented their own personal religion, with their own ideas on morality. They rejected Christianity and worshipped their own saints, envisioning a parallel dimension called The Fourth World, essentially their version of Heaven. The Fourth World was a place that they felt they were already able to enter occasionally, during moments of spiritual enlightenment. By Parker's account, they had achieved this spiritual enlightenment because of their friendship. Parker was not invited to go to Ilam over the summer holidays in 1953 as she had been in previous years. In 1954, Hulme's parents separated. Problems with faculty and the board forced Hulme’s father to resign from his position as rector of the university, and her mother was involved in an extramarital affair. Hulme's family planned to return to England, but it was decided that Hulme herself would be sent to live with relatives in South Africa—ostensibly for her health. Both girls were heartbroken over their upcoming separation and decided that Parker should go to South Africa as well. They thought the Hulmes would agree to this plan. Parker was certain her mother would not allow her to go with Hulme. The girls formed a plan to murder Parker's mother in order to remove their perceived obstacle in them remaining together. Their long term plan was to go to South Africa and then head to Hollywood or New York City, where they believed they would publish their writing and work in film.
Өлтіру
1954 жылы 22 маусым күні түстен кейін Паркер мен Хулм Крайстчерчтегі Виктория паркіндегі шайханада Паркердің анасы Хонора Рипермен бірге шай ішті. Тамақтанғаннан кейін олар парктің орманды бөлігінен, жол бойымен төмен серуендеді, сол жерде Хулм мен Паркер Риперді ескі шұлыққа оралған кірпіштің жартысымен ұрып өлтірді. Ричи куәлік берді. Оның басы, мойны және бетінде ауыр жарақаттар, ал саусақтарында жеңіл жарақаттар анықталды. Полиция қылмыс құралын жақын жердегі орманнан тапты. Қыздардың Рипердің қазасы жайлы айтқан әңгімесі тез күмәндіге айналды.
On the afternoon of 22 June 1954, Parker and Hulme had afternoon tea with Parker's mother, Honorah Rieper, in a tea kiosk in Victoria Park, Christchurch. Following their meal they walked through a wooded area of the park approximately down the path, where Hulme and Parker bludgeoned Rieper to death with half of a brick enclosed in an old stocking. by Ritchie. Major lacerations were found about her head, neck, and face, with minor injuries to her fingers. Police soon discovered the murder weapon in the nearby woods. The girls' story of Rieper's accidental death quickly fell apart.
Сот және айыптау
Сотқа дейін Паркер Паулин Рипер деп танылған. Оның анасы әкесі Герберт Рипермен бірге тұрған, бірақ полиция тергеулері олардың ресми түрде үйленбегенін анықтады. Сондықтан сот барысында Хонора мен Паулин екеуі де "Паркер" тегімен аталды. Сот процесі қыздардың мүмкін болатын лесбияндық қатынаста болуы және психикалық денсаулығына қатысты қызу пікірталас тудырды. Паркер мен Хюльме 1954 жылғы 28 тамызда сотталды; олар өлім жазасына лайық емес еді, сондықтан әрқайсысы бес жыл түрмеде жазасын өтеді. Джульет Хюльме өзінің жазасын Оклендтегі Маунт-Еден түрмесінде өтеді. Кейбір дереккөздер олардың ешқашан бір-бірімен байланыспау шартымен босатылғанын айтады, бірақ сол кездегі Әділет министрі Сэм Барнетт журналистерге мұндай шарт болмағанын мәлімдеді. Хюльме шартсыз босатылып, бірден Италиядағы әкесіне қайтып оралды, ал Паркер Жаңа Зеландияда алты айға шартты түрде босатылып, содан кейін елден кетіп қалды. Төрт айдан кейін бұл қылмыс Балалар мен жасөспірімдердегі моральдық құқық бұзушылықтар жөніндегі арнайы комитетте, төрағасы Осси Мазенгарбтың атымен аталатын Мазенгарб есебінде, моральдық құлдыраудың нақты дәлелі ретінде қарастырылды.
Prior to the trial, Parker had been known as Pauline Rieper. Her mother had been living with her father, Herbert Rieper, but the police investigations revealed that they were not, in fact, married. Thus, during the trial, both Honorah and Pauline were referred to with the surname "Parker". The trial was a sensational affair, with speculation about the girls' possible lesbianism and insanity. Parker and Hulme were convicted on 28 August 1954; and, as they were too young to be considered for the death penalty, each spent five years in prison. Juliet Hulme served her sentence at Mount Eden prison in Auckland. Some sources say they were released on condition that they never contact each other again, but Sam Barnett, then Secretary for Justice, told journalists there was no such condition. Hulme's release was unconditional, and she immediately rejoined her father in Italy, while Parker was placed on six months' parole in New Zealand, after which she left the country. Less than four months later, the murder was taken as strong evidence of moral decline by the Special Committee on Moral Delinquency in Children and Adolescents in what became known as the Mazengarb Report, named after its chair, Ossie Mazengarb.