1964 жылғы қарақындық және өлтіру: Ұлыбританиядағы өлім жазасының соңғы орындалуы
Murder of John Alan West
Ұлыбританиядағы соңғы өлім жазасы 1964 жылы болған қарақшылық пен кісі өлтіруге байланысты. Джон Алан Уэст құрбан болды, Гвинн Эванс пен Питер Аллен кінәлі деп танылды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1964 жылғы қарақындық/өлтіру, нәтижесінде Ұлыбританияда өлім жазасы соңғы рет қолданылды.
1964 robbery/murder, resulting in last use of death penalty in Britain
1964 жылдың 7 сәуірінде Джон Алан Уэсттің қаны төгілуі Ұлыбританияда өлім жазасының соңғы рет орындалуына себеп болған қылмыс еді. 53 жастағы Вест, кір жуу компаниясында жүргізуші болып жұмыс істеген, Сейтон қаласындағы үйінде тонау мақсатымен келген Гвинн Эванс пен Питер Алленнің қолынан ұрып-соғып, пышақтап өлтірілді. Екі қылмыскер де жұмыссыз болған, бұрын ұсақ қылмыстар жасаған және қылмыс жасағаннан кейін екі күн ішінде ұсталды, айыпталып сотқа берілді. Сотта екеуі де кінәны бір-біріне таңды, бірақ қазылар алқасы екеуін де кінәлі деп танып, екеуіне де өлім жазасы берді. Сол кезде Ұлыбританияда өлім жазасын қолдану төмендеп, халық пікірі бұл практикаға қарсы болды. Сондықтан, екі айыптының жазасын жеңілдетпеу туралы шешім көпке күтпеген нәрсе болды. Екеуі де 1964 жылдың 13 тамызында сағат 8:00-де Манчестер және Ливерпуль түрмелерінде өлім жазасына кесілді. Кісі өлтіргені үшін өлім жазасы 15 айдан кейін Ұлыбританияда жойылды.
The murder of John Alan West on 7 April 1964 was the crime which led to the last death sentences being carried out in the United Kingdom. West, a 53 year old van driver for a laundry company, was beaten and stabbed to death by Gwynne Evans and Peter Allen, who had gone to rob him at his home in Seaton, Cumberland. Both murderers were unemployed, had a history of petty crime and were arrested and charged within two days of the crime. At trial, each blamed the other, but the jury found both men guilty, and both were sentenced to death. The use of capital punishment in the United Kingdom had been declining at the time, and public opinion was turning against the practice. As a result, the decision not to reprieve the two condemned came as a surprise. Both were executed at 8:00 am on 13 August 1964, in prisons in Manchester and Liverpool. Capital punishment for murder was abolished in the United Kingdom 15 months later.
Гвинн Эванс
Гвинн Оуэн Эванс (туған аты Джон Робсон Уолби, 1 сәуір 1940 – 13 тамыз 1964) Мэрипорт, Камберленд қаласында Томас пен Ханна Уолбидің үшінші және аман қалған ең үлкен баласы ретінде дүниеге келді. Мэрипорттағы орта мектепте оқығанда, ол кейде Кокермуттағы Довенби Холл психикалық колониясына баратын. 15 жасқа келгенде мектепті бітірген соң Карлайлдағы қонақ үйде парадшы болып, Британ темір жолында локомотив тазалаушысы болып жұмыс істеді, сондай-ақ жұмыссыздық кезеңдері де болды. 1957 жылы оған бақылау ордері беріліп, Бристольдегі жатақханаға жіберілді. Кейін сол жылы ол шекаралық полкке қатысты, бірақ 1958 жылдың наурыз айында "қазіргі стандарттар бойынша жарамсыз" деп босатылды. 1958 жылдың қараша айында ол қайтадан Royal Inniskilling Fusiliers полкіне қатысты, бірақ 1959 жылдың ақпанында сол себеппен босатылды. Содан кейін ол Оуэн Эванс есімін қабылдап, қарулы күштерге қайтадан түсуге тырыспас бұрын Британ темір жолында қысқа уақыт жұмыс істеді. Корольдік әуе күштері оны 1959 жылдың шілдесінде қабылдады, бірақ төрт айдан кейін "әуе күштері қызметіне дене жағынан жарамсыз" деп босатты. 1960 жылдың қыркүйегінен бастап Уоркингтон маңындағы уақытша жұмыстар істегенде Эванс қысқа мерзімге Лейкленд кір жуу зауырында жұмыс істеді және Джек Уэстпен танысты. 1961 жылдың қазан айында ол Бирмингемге көшіп, асханада жүкті тасушы, жүргізуші және лифт операторы болып жұмыс істеді. 1963 жылдың 5 сәуірінде Гвин Эванс ретінде Карлайл соты оны 5 шиллинг ақша ұрлығы және жалған сөздермен 16 шиллинг ақша және теміржол билетін алуда айыптады. Оған 5 фунт стерлинг айыппұл салынды және төрт күнге қамауға өкім шығарылды; ол төрт күнге қамауды таңдады. Ол достасынан екі жарты шиллинг ұрлап, анасының жерлеу рәсімінде әмиянын жоғалтқанын айтып, полиция бөлімінен 16 шиллинг қарыз алды. Келесі айда Эванс Дадлиде жүргізуші куәлігісіз көлік жүргізгені үшін және жүргізуші куәлігін алдау мақсатында пайдаланғаны үшін үш айға сотталды. Эванс 1963 жылдың қазан айында Ланкастер бригадасына қайта қатысты, бірақ оның қылмыстық істері және оларды жасырғаны анықталғаннан кейін 14 қарашада босатылды. Сотта Эванс уэльс акцентімен сөйледі. Ол ата-анасы неміс екенін және Инсбрук қаласында туғанын білгеннен кейін Эванс есімін қабылдағанын мәлімдеді.
Gwynne Owen Evans (born John Robson Walby, 1 April 1940 – 13 August 1964) was born in Maryport, Cumberland, the third and eldest surviving child of Thomas and Hannah Walby. While attending a secondary modern school in Maryport, he occasionally attended Dovenby Hall Mental Colony in Cockermouth. On leaving school at 15 he worked as a page boy at a hotel in Carlisle and an engine cleaner for British Railways, in between periods of unemployment. He was given a supervision order in 1957 and sent to a hostel in Bristol; later that year he enlisted in the Border Regiment but was discharged in March 1958 as "unfit under existing standards". He enlisted again in the Royal Inniskilling Fusiliers in November 1958 and was discharged in February 1959 for the same reason. He then took to using the name Owen Evans and worked briefly for British Railways before again trying the armed forces. The Royal Air Force accepted him in July 1959, but discharged him after four months as "physically unfit for Air Force service". It was during a series of short term jobs around Workington from September 1960 that Evans briefly worked for the Lakeland Laundry and came to know Jack West. He soon left and moved to Birmingham in October 1961 and there worked as a kitchen porter, driver and lift attendant. On 5 April 1963 as Gwyn Evans he was convicted by Carlisle magistrates of larceny of 5s cash, and obtaining 16s cash and a railway ticket by false pretences. He was fined £5 with four days' detention in default; he chose to serve the four days. He had stolen two half crowns from a friend while he was distracted, and he obtained a 16s loan from a police station by claiming to have lost his wallet at his mother's funeral. In the following month Evans was given three months' imprisonment at Dudley for driving a motor vehicle without a license, and using a driving license with intent to deceive. Evans enlisted again, this time into the Lancastrian Brigade, in October 1963 but was discharged on 14 November 1963 when his criminal convictions and failure to disclose them came to light. When he appeared in court, Evans spoke with a Welsh accent. He claimed that he had adopted the name Evans on finding out that his parents were German and that he had been born at Innsbruck.
Питер Аллен
Питер Энтони Аллен (4 сәуір 1943 – 13 тамыз 1964) Чешир графтығындағы Уоллси қаласында Ричард Томас Алленнің екінші ұлы ретінде дүниеге келді. Уоллсидегі орта мектепті бітіргеннен кейін, ол да 15 жасында оқуын доғарды. Бір ай ішінде екі жұмысқа орналасып, бірақ олардан айырылды, салғырттығы үшін жұмыстан шығарылды, бірақ кейін үш ай бойы құбыр тазалаушы болып жұмыс істеді. 1958 жылдың 10 шілдесінде ол Корольдік артиллерияның Жас басшылар полкіне кіші мерген ретінде қабылданып, 11 ай қызмет еткеннен кейін 1959 жылдың 13 маусымында "қажеттілік болмағандықтан" босатылды; оған жақсы мінездеме берілді. Әскерден шыққаннан кейін екі жыл бойы Аллен екі жүк тасымалдау компаниясында жұмыс істеді; 1961 жылдың қазан айында екінші компания оны жұмыстан шығарды, себебі оған жоғары лауазым берілген еді және ол жауапкершілікке төтеп бере алмады. Аллен жүк көлігінің жүргізушісі болып жұмыс істеген кезде, 1960 жылдың тамызында машина ұрлауға көмектескені үшін алғаш рет қылмыстық жаза алды; оған условты түрде босатылу жазасы берілді. 1961 жылдың 11 қарашасында Аллен кинотеатрдың билет сатушысы Мэриге үйленді; олар католик шіркеуінде неке қиды және Манчестерге көшті. Сол айда ол металл теріп сатушыдан жұмыс тапты, бірақ 1962 жылдың сәуірінде жұмыс уақытын дұрыс сақтамағаны үшін жұмыстан шығарылды. Алты ай сүт зауытында жұмыс істегеннен кейін, алты ай болат зауытында жұмыс істеді, Аллен 1963 жылдың сәуірінде Престон қаласына көшкен болатын. Ол ауыл шаруашылығы тауарларын сату компаниясында жұмысшы болып жұмысқа орналасты, бірақ екі айдан кейін арқасын жарақаттап, жұмыс істей алмады; ол 1964 жылдың қаңтарына дейін жұмыстан босатылмады. Сол айда ол Эванспен бірге бірнеше қарақшылық қылмыстарын жасады. 1964 жылдың ақпанында ол Престон сүт зауытына жұмысқа қабылданды, бірақ бір айдан кейін жұмыстан қашып кеткені үшін жұмыстан шығарылды.
Peter Anthony Allen (4 April 1943 – 13 August 1964) was born in Wallasey, Cheshire, the second son of Richard Thomas Allen. After attending a secondary modern school in Wallasey, he too left at age 15. He obtained but lost two jobs within a month, dismissed for carelessness, but later found employment as a pipe cleaner for three months. On 10 July 1958 he enlisted as a junior gunner in the Junior Leaders Regiment of the Royal Artillery, serving for 11 months before being discharged on 13 June 1959 as "no longer required"; he was given a good reference. For two years after leaving the army, Allen worked for two trucking companies; he was dismissed by the second in October 1961 when he was given a promotion and was said to have been unable to handle the responsibility. While he was working as a lorry driver, Allen received his first criminal conviction, for aiding and abetting the taking of a car in August 1960; he was given a conditional discharge. On 11 November 1961, Allen married Mary, a cinema usherette; the couple had a Catholic wedding, and moved to Manchester. Later that month he found employment at a scrap dealer, being dismissed in April 1962 for poor timekeeping. Six months' work in a dairy was followed by six months in a steel works, Allen having moved to Preston in April 1963. He found a job as a labourer with an agricultural trading society, but after two months he injured his back and was unable to work; he was not dismissed until January 1964. Later that month, he committed the various robbery offences with Evans. In February 1964 he was taken on by a Preston dairy but was dismissed for absenteeism after a month.
Қылмыс және тұтқындалу
Джон Уэст, достарына Джек деп таныс, 28 Кингс-авеню, Ситон, Камберленд қаласында жалғыз тұрды. 53 жасында ол 34 жыл бойы Уоркингтондағы Лейкленд кір жуу зауытында фургон жүргізушісі болып жұмыс істеді. 1964 жылғы 6 сәуірде жұмыстан кейін сағат 18:00-ге дейін үйіне оралды. Келесі күні таңертеңгі сағат 3:00 шамасында оның көршісі Уэсттің үйінен келген дауысқа оянып, терезенің артынан көшемен жылдам келе жатқан көлікті көрді. Көрші полицияға хабарласты, олар Уэсттің басы ауыр жарақаттанғандықтан және кеудесіне пышақтан жараланғандықтан өлгенін анықтады. Оның үйінен полиция плащ тапты, оның қалталарында медальон мен әскери меморандум болды. Медальонда "G. O. Evans, July, 1961" деп жазылған, ал меморандумда "Мисс Норма О'Брайан" есімі және Ливерпуль мекенжайы көрсетілген. Ливерпуль полициясы Норма О'Брайенді көрсетілген мекенжайда тапты; ол 17 жастағы Ливерпульдегі фабрика жұмысшысы еді және полицияға 1963 жылдың күзінде Престондағы қарындасы мен күйеуімен бірге тұрғанда "Жинжер Оуэн Эванс" деген ер адаммен танысқанын айтты. Ол Эванстың медальонды тағып жүргенін де растады. Ол Вестморлендтегі Кендал қаласына апарылып, медальонды таныды. Эванс пен Аллен Уэсттің үйіне бару үшін (қара 1959 жылғы Ford Prefect, NXC 771 тіркелген нөмірі) бір көлікті ұрлап, кейін оны Ланкаширдегі Ормскирк қаласындағы құрылыс алаңында тастап кетті. Эванс көршісінен оны сол жерде қалдыруға рұқсат сұрады, ал көрші оның мінез-құлқына күдікпен қарады және 7 сәуірдің сейсенбі күні кешке полицияға хабарлады. Полиция көліктің ұрланғанын және Ситондағы сипаттамаларға сәйкес келетінін анықтады; көліктің сипаттамалары мен Эванстың суреттері арқылы олар оның Ланкаширге дейінгі маршрутын анықтады. Полиция Эванстың ата-анасы, қылмыстық және әскери тізілімдері арқылы Престондағы Алленнің мекенжайын да анықтады. 8 сәуір күні, сағат 13:00-де, Уэсттің өліміне 36 сағаттан аз уақыт өткен соң, полиция Эвансты іздеп Престонның Кларендон жолындағы Алленнің үйіне келді. Аллен полиция бөліміне баруға келісті, содан кейін Кендалға, содан кейін Уоркингтонға (қылмыстық тергеу штабы орналасқан жерге) апарылды. Аллентің сұраққа жауабында ол кісі өлтіру түні әйелімен және "Сэнди Эванспен" үйде болғанын айтты. Оның әйелі Манчестердегі анасына барып жатқанын және мекенжайын берді. Бастапқыда Миддлтон полиция бөліміне жеткізілген Эванс, кісі өлтіруге күдікпен ұсталғанын естігенде, Алленмен, Алленнің әйелімен және екі баласымен бірге Уэсттен ақша алуға барғанын мойындады. Эванс Алленді кісі өлтіруге жалғыз кінәлі деп айыптады. Содан кейін оны миссис Алленмен бірге Уоркингтонға апарып кетті.
John West, known to his friends as Jack, was a bachelor who lived alone at 28 Kings Avenue, Seaton, Cumberland. Aged 53, he had worked for 34 years as a van driver for the Lakeland Laundry in Workington. After a normal working day, West had returned to his home just before 6.00 pm on Monday 6 April 1964. At about 3:00 the following morning his next door neighbour was awoken by a noise in West's house and, looking out of the window, observed a car disappearing down the street. The neighbour called the police, who found West dead from severe head injuries and a stab wound to the chest. In his house the police found a raincoat in the pockets of which was a medallion and Army Memo Form. The medallion was inscribed "G. O. Evans, July, 1961", and the memo form had the name "Miss Norma O'Brian" on it, together with a Liverpool address. Liverpool Police traced a Norma O'Brien at the address; she was a 17 year old Liverpool factory worker who told the police that in the autumn of 1963, while staying with her sister and brother in law in Preston, she had met a man called "Ginger Owen Evans". She also confirmed that she had seen Evans wearing the medallion. She was driven up to Kendal, Westmorland, and identified the medallion. Evans and Allen had stolen a car (a black 1959 Ford Prefect, registration NXC 771) to go to West's house, and later abandoned it in a builders' yard in Ormskirk, Lancashire. Evans had asked a neighbour whether he could leave it there, and the neighbour thought his behaviour suspicious; she reported it to the police on the evening of Tuesday 7 April. The police found that the car had been stolen and matched the descriptions given in Seaton; with descriptions of the car and pictures of Evans, they traced its route back to Lancashire. The police also traced Evans, through his parents, as well as criminal and army records, to Allen's address in Preston. At 1.00pm, on Wednesday, 8 April, less than 36 hours after West's murder, the police turned up (in search of Evans) at Allen's home in Clarendon Road, Preston. Allen agreed to go to the police station in Preston, and was then driven up to Kendal and then to Workington (where the murder squad were based). In questioning Allen claimed to have been home with his wife and "Sandy Evans" on the night of the murder. He said his wife was visiting her mother in Manchester, and gave the address. Taken initially to the police station in Middleton, when told he was being arrested on suspicion of murder Evans admitted that he, together with Allen, Allen's wife and two children, had gone to borrow money from West. Evans accused Allen of being solely responsible for the murder. He and Mrs Allen were then driven up to Workington.
Сұрау салу
Аллен бастапқыда дүйсенбі күні түнде ештеңе істемегенін мәлімдеді, бірақ әйелі мен Эванстың қамауда екенін естіген соң пікірін өзгертті. Ол Эванстың Вестті тонауды ұсынғанын және бастапқыда Весттің үйіне өзі кіргенін түсіндірді. Эванс Вест байқамауына үміттеніп, Алленді ішке кіргізді, бірақ Вест төмен қабатқа келді де Аллен онымен төбелес жасады. Ол Эванстың өзіне темір құбыр беріп, оны Вестті ұру үшін қолданғанын айтты. Аллен осы сияқты мәлімдеме жасады. Эванс Вест өзіне Уоркингтонға келсе және ақшаға жарымы болса, кездесу керектігін айтқандықтан, қарыз сұрау үшін барғанын мәлімдеді. Алайда, ол Алленнің Весттің үйіне ұрлық мақсатымен күшпен кіргенін және Вестке шабуыл жасаған жалғыз адамның Аллен болғанын айтты. Сұраққа жауап беру кезінде Эванс пышақ туралы ештеңе білмейтінін және оның қасында жоқ екенін өз еркімен айтты. Осыған дейін полиция Весттің пышақталғанын хабарламаған еді. Эванс Весттің сағатын ұрлағанын мойындады. Миссис Алленнің мәлімдемесі күйеуінің Эванстың оны үйге шақыру үшін келгенін растады. Ол екі ер адамнан үйде не болғанын сұрағанын және Эванстың екеуінің де Вестке шабуыл жасағанын айтқандығын баяндады. 9 сәуір күні, бейсенбіде, сағат 1.15-те, кісі өлтіруден кейін 48 сағаттан аз өткен соң, Эванс пен Аллен екеуіне де айып тағылды.
Allen initially stood by his claim not to have done anything on the Monday night but changed his mind when he was told that his wife and Evans were in custody. He explained that Evans had suggested robbing West and had initially gone into West's house on his own. Evans had then let Allen in, hoping that West would not notice, but West had come downstairs and so Allen had fought him. He said that Evans had given him an iron bar which he used to hit West. Allen then made a statement along these lines. Evans claimed West had told him that he should see him if ever he was in Workington and needed money, so he had gone to ask for a loan. However, he said that Allen had forced his way into West's house intent on robbery, and that Allen had been the only one to attack West. During questioning, Evans spontaneously mentioned that he knew nothing about a knife and did not have one. Until that point, the police had not revealed that West had been stabbed. Evans admitted to stealing West's watch. Mrs Allen's statement supported her husband's account that Evans had come out to invite him in. She reported that she had asked the two men what had happened in the house, and that Evans had said both had attacked West. At 1.15 am on Thursday 9 April, less than 48 hours after the murder, both Evans and Allen were charged.
Сот
Аллен мен Эванс екі күндік сот отырысынан кейін Уоркинтон судьяларымен сотқа жіберілді. Сот ісі бастапқыда Ланкастер апелляциялық сотына бекітілді, бірақ қорғау тарапының өтініші бойынша Манчестер апелляциялық сотына ауыстырылды. 23 маусымда Ашворт судьясының төрағалығымен бірлескен сот басталды; Жозеф Кантли QC айыптауды жүргізді, Алленді Ф. Дж. Нэнс және Р. Г. Гамильтон қорғады, ал Эвансты Гриффит Гатри Джонс QC қорғады. Айыптама 1957 жылғы Қылмыстық кодекс бойынша қастандық қылмысы болды, себебі Уэст ұрлық кезінде қаза тапқан (сонымен қатар, екі банк шоты мен алтын сағатты тонау бойынша қосымша айып тағылды). Аллен Уэстке тек бірнеше соққы бергенін, ал Эванс пышақ қолданғанын мәлімдеді. Эванстың қорғанысы бойынша, ұрлықты Аллен ұсынған (егер Уэст қарыз беруден бас тартса), ал ол зорлық-зомбылық болмаса ғана оған қосылған. Соттағы ең маңызды куәгер – күйеуін қорғау үшін шақырылған миссис Аллен болды. Ол Эванстың Алленді Уэсттің үйіне кіргізгенін және екеуінің де Уэстке шабуыл жасағаны үшін жауапты екенін айтты. Сондай-ақ, Эванс Вестті өлтірген пышақты Вестморлендтегі Виндермирдегі көліктен терезеден лақтырғанын және Эванстың Весті пышақтауға қатысты кінәлі екенін білдіретін сөздер айтқанын куәландырды. Қарсы сұрақтар кезінде ол Эванстың тек тұрғын емес, одан да жақын адам болғанын мойындады; Эванстың адвокаты Дурхам түрмесінде сот күтіп тұрған кезде оған жазған махабат хаттарын ұсынды. Эванстың соттағы жағдайы туралы естігеннен кейін махабат хаттарының тоны күрт өзгерді, содан кейін ол оған деген «терең және ащы жек көрушілігін» жазды. Судья кейін қазылар алқасына оның куәлігіне сақ болуға нұсқау берді; алайда, прокуратура оның алғашқы мәлімдемесін ұсынуға рұқсат алды, ол оның айтқандарының тұрақты екенін көрсетті. Соңғы сөзінде судья қазылар алқасынан кісі өлтіруді екі адамның біреуі жасады ма, жоқ па, шешуді сұрады; егер солай болса, екіншісі ең көп дегенде қастандық емес қылмыс үшін кінәлі деп табылған болар еді. Үш сағат істі қарастырғаннан кейін қазылар алқасы екеуін де бірдей кінәлі деп тапты және екеуіне де «заңмен рұқсат етілген тәртіппен өлім жазасын беруге» үкім шығарды.
Allen and Evans were committed for trial by Workington Magistrates after a two day hearing. The trial was initially put down for Lancaster Assizes, but on application by the defence was transferred to Manchester Assizes. The joint trial before Mr Justice Ashworth began on 23 June; Joseph Cantley QC led the prosecution, with Allen defended by F. J. Nance and R. G. Hamilton, and Evans defended by Griffith Guthrie Jones QC. The indictment was for capital murder under the Homicide Act 1957, because West had been killed in the course of a theft (there was an additional charge of robbery with aggravation of two bank pass books and a gold watch). Allen claimed to have struck West only a few blows, and that Evans used the knife. Evans' defence was that the robbery had been suggested by Allen (if West refused a loan), and he had gone along with it only provided there was no violence. The most important witness at the trial was Mrs Allen, who was called in her husband's defence. She stuck to her statement that Evans had let Allen into West's house, and that both men had been responsible for attacking West. She also testified that Evans had thrown the knife used to murder West out of the window of the car at Windermere, Westmorland, and that Evans had made an incriminatory remark apparently referring to stabbing West. In cross examination she accepted that Evans had been more than a lodger to her; Evans' counsel then produced affectionate letters which she had written to Evans in Durham Prison while he was awaiting trial. The affectionate tone had suddenly ended when she heard Evans' account of the murder at the Magistrates' Court, and she had then written of her "deep and bitter hatred" of him. The judge later directed the jury to treat her evidence with caution; however the prosecution obtained permission to introduce her first statement which showed that her story had remained consistent. In summing up, the judge asked the jury to decide whether the murder had been committed by one of the two men alone; in the latter case the other would be found guilty only of non capital murder at the most. After considering the case for three hours the jury found both men equally guilty, and both were sentenced to "suffer death in the manner authorised by law".
Ағаштау
Екі адам да шағымданып, шағымды 20 шілдеде Уоддингтонның Лорд Паркері, судья Винн және судья Виджерри тыңдады. Келесі күні сот апелляциялық шағымды қабылдамады. Өлім жазасын орындау күні 13 тамызға белгіленді. Заң бойынша, Ішкі істер министрі королеваға мейірімділік құқығын қолдануды және өлім жазасын өмір бойына түрмеге ауыстыруды кеңес беру керектігін шешуге тиіс еді; 1957 жылдан бері өлім жазасына кесілген 48 адамның 19-ы кешірілді. 1963 жылы Англияда екі ғана адам өлім жазасына кесілді (Рассел Паско және Деннис Уити), ал 1964 жылы әлі ешкім өлім жазасына кесілген жоқ. Автор Элвин Джонстың сөзіне қарағанда, Солтүстік-Батыс полициясы кешірім күтуде болған. Жқында Ланкаширден шыққан аса қатыгез кісі өлтірушіге кешірім берілуі, Престондағыларға Аллен мен Эвансқа да кешірім берілуі мүмкін деген ойға келген болуы мүмкін, соның салдарынан екеуін де өлім жазасына кесуді талап ететін петиция басталды (сондай-ақ кешірім беруді сұраған кішірек петиция да болды). 10 тамызда Ішкі істер министрлігі екі жағдайда да "Мемлекеттік билікке заңның қалыпты барысына араласуға кеңес беруге жеткілікті негіз таба алмағанын" хабарлаған хаттар жіберді. Гвинн Оуэн Эванс 1964 жылғы 13 тамызда сағат 8:00-де Манчестердегі Стрейнджвейс түрмесінде Гарри Аллен атқан, ал оған Ройстон Рикард көмектесті. Сол уақытта Питер Алленді Роберт Лесли Стюарт Ливерпульдегі Уолтон түрмесінде Гарри Робинсонның көмегімен атты. Бұл Ұлыбританиядағы өлім жазасы бойынша соңғы сот шешімі болды.
Both men appealed, with the appeal heard by the Lord Chief Justice Lord Parker of Waddington, Mr Justice Winn and Mr Justice Widgery on 20 July. Judgment was given the following day dismissing the appeal. The date for the execution of the death sentence was set at 13 August. Under the law, the Home Secretary had to decide whether to advise the Queen to exercise the prerogative of mercy and commute the death sentence to life imprisonment; of 48 death sentences passed since the 1957 Act, 19 people had been reprieved. Only two executions had taken place in England in 1963 (those of Russell Pascoe and Dennis Whitty), and none so far in 1964. According to author Elwyn Jones, the police in the North West expected a reprieve. A recent reprieve for a notably brutal murderer from Lancashire may have led opinion in Preston to believe that a reprieve was likely for Allen and Evans, and a petition calling for both men to be executed was started (there was also a smaller petition calling for a reprieve). On 10 August, the Home Office sent out letters announcing that the Secretary of State had "failed to discover any sufficient ground to justify him in advising Her Majesty to interfere with the due course of law" in both cases. Gwynne Owen Evans was hanged by the executioner Harry Allen at Manchester's Strangeways Prison at 8:00 am on 13 August 1964, assisted by Royston Rickard. At the same time, Peter Allen was hanged at Liverpool's Walton Prison by Robert Leslie Stewart, assisted by Harry Robinson. Those were the last two judicial executions of death sentences in Britain.
Салдары
Кейінірек Мэри Аллен күйеуінің жақын досы болған Билли Прайсқа тұрмысқа шықты. Ол Алленнің Марк және Ричард есімді ұлдарын асырап алды. Мэри Аллен 1980 жылы 37 жасында қайтыс болды. 2017 жылдың жазында Ұлттық мұрағатқа ұсынылған медициналық құжаттарға сәйкес, Гвинн Эванс "ауыр психологиялық мәселелерге" тап болған, егер оның қорғау тобы сотта толық жауапкершілігін азайту туралы өтініш білдірген болса, оның асылып қалмауы мүмкін еді.
Mary Allen later married Billy Price, who had been one of her husband's close friends. He adopted Allen's sons Mark and Richard. Mary Allen died in 1980 aged 37. According to medical reports released to the National Archives in the summer of 2017, Gwynne Evans had 'serious psychological problems', which, had his defence team entered a plea of diminished responsibility at his trial, could have led to his escaping being hanged.