Йоркшир қасірі: Пітер Сутклифф ісі

Кіріспе

Ағылшын сериялық өлтірушісі (1946–2020)

Питер Уильям Сатклифф (2 маусым 1946 – 13 қараша 2020), сондай-ақ Питер Кунан деп те белгілі, 1975 және 1980 жылдар аралығында он үш әйелді өлтіргені және тағы жеті әйелді өлтіруге талпынғаны үшін сотталған ағылшын сериялық өлтірушісі. Баспасөз оны «Йоркширдің жабайы қасқыры» деп атады, бұл Виктория дәуіріндегі сериялық кісі өлтіруші Джек Жабайыға сілтеме еді. Оған 2010 жылы өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Сатклифтің екі құрбаны Манчестерде, ал қалғандары Батыс Йоркширде табылған. Криминалдық психолог Дэвид Холмс Сатклифті «өте қатыгез, сексуалды садизмге бейім сериялық кісі өлтіруші» деп сипаттады. Сатклифф бастапқыда тұрғын үйлердегі әйелдер мен қыздарға шабуыл жасады, бірақ кейін қызыл шамдар аудандарына көшті, себебі оны проституциямен айналысатын әйелдердің осалдығы және полицияның олардың қауіпсіздігіне деген бейтарап көзқарасы қызықтырды. 1981 жылдың қаңтарында Шеффилдте жалған мемлекеттік нөмірлермен жүргізуі үшін Южный Йоркшир полициясымен ұсталғаннан кейін, ол Батыс Йоркшир полициясының күзетіне берілді, олар оны кісі өлтірулер туралы сұраққа алды. Сатклифф өзінің қылмысын мойындап, Құдай оны проституциямен айналысатын әйелдерді өлтіруге жібергенін айтты. Сотта ол жауапкершілігі шектеулі деген негізде кінәлі емес екенін мәлімдеді, бірақ көпшілік дауыспен кісі өлтіргені үшін кінәлі деп танылды. Сотталғаннан кейін Сатклифф анасының бойжеткен кезіндегі Кунан тегін қолдана бастады. Сатклифті іздеу британ тарихындағы ең ірі және ең қымбат іздестіру операцияларының бірі болды. Батыс Йоркшир полициясы бес жылдық тергеу барысында оны тоғыз рет сұраққа алғанмен, оны ұстай алмағаны үшін ауыр сынға ұшырады. Істің сенсациялық сипатынан полиция көптеген ақпаратты, оның ішінде «Жыртқыштан» келгендей сезім тудырған жалған хаттарды қарастыруға мәжбүр болды. Сатклифтің айыпталуынан кейін үкімет тергеуді қайта қарауды тапсырды, оны полиция инспекторы Лоуренс Байфорд жүргізді, бұл «Байфорд есебі» деп аталды. Есептің қорытындылары 2006 жылы толық жарияланды және күштерге қатысты сынның дұрыстығын растады. Бұл есептің нәтижесінде Ұлыбритания полиция күштерінде қабылданған тергеу процедуралары өзгертілді. Сотталғаннан бері Сатклиффтің басқа да шешілмеген кісі өлтірулер мен шабуылдарға қатысы бар деген күдік туды. Сатклифф 1984 жылдың наурыз айында параноидтық шизофрения диагнозы қойылғаннан кейін түрмеден Бродмур ауруханасына ауыстырылды. 2010 жылы Жоғарғы сот Сатклифтің шағымын қабылдамады, ол өмір бойына бас бостандығынан айырылатынын және ешқашан босатылмасатынын растады. 2016 жылдың тамызында ол психикалық денсаулығының жағдайы жақсарғандықтан түрмеге қайтаруға жарамды деп танылды және сол айда Дурхэм графтығындағы HM Prison Frankland түрмесіне ауыстырылды. Сатклифф 2020 жылы 74 жасында түрмеде COVID-19 және қант диабетіне байланысты асқынулардан қайтыс болды.

Peter William Sutcliffe (2June 1946 – 13November 2020), also known as Peter Coonan, was an English serial killer who was convicted of murdering thirteen women and attempting to murder seven others between 1975 and 1980. He was dubbed in press reports as the Yorkshire Ripper, an allusion to the Victorian serial killer Jack the Ripper. He was sentenced to twenty concurrent sentences of life imprisonment, which were converted to a whole life order in 2010. Two of Sutcliffe's murders took place in Manchester; all the others were in West Yorkshire. Criminal psychologist David Holmes characterised Sutcliffe as being an "extremely callous, sexually sadistic serial killer." Sutcliffe initially attacked women and girls in residential areas, but appears to have shifted his focus to red light districts because he was attracted by the vulnerability of prostitutes and the perceived ambivalent attitude of police to prostitutes' safety. After his arrest in Sheffield by South Yorkshire Police for driving with false number plates in January 1981, he was transferred to the custody of West Yorkshire Police, who questioned him about the killings. Sutcliffe confessed to being the perpetrator, saying that the voice of God had sent him on a mission to kill prostitutes. At his trial he pleaded not guilty to murder on grounds of diminished responsibility, but he was convicted of murder on a majority verdict. Following his conviction, Sutcliffe began using his mother's maiden name of Coonan. The search for Sutcliffe was one of the largest and most expensive manhunts in British history. West Yorkshire Police faced heavy and sustained criticism for their failure to catch him despite having interviewed him nine times in the course of their five year investigation. Owing to the sensational nature of the case, the police handled an exceptional amount of information, some of it misleading including hoax correspondence purporting to be from the "Ripper". Following Sutcliffe's conviction, the government ordered a review of the investigation, conducted by the Inspector of Constabulary Lawrence Byford, known as the "Byford Report". The findings were made fully public in 2006, and confirmed the validity of the criticism of the force. The report led to changes to investigative procedures that were adopted across UK police forces. Since his conviction, Sutcliffe has been linked to a number of other unsolved murders and attacks. Sutcliffe was transferred from prison to Broadmoor Hospital in March 1984 after being diagnosed with paranoid schizophrenia. The High Court dismissed an appeal by Sutcliffe in 2010, confirming that he would serve a whole life order and never be released from custody. In August 2016, it was ruled that he was mentally fit to be returned to prison, and he was transferred that month to HM Prison Frankland in County Durham. Sutcliffe died in the hospital from COVID 19, in addition to diabetes related complications, while in prison custody in 2020, aged 74.

Ерте өмір

Питер Сатклифф 1946 жылғы 2 маусымда Йоркширдің Батыс Ридинг аймағындағы Бинглиде жұмысшы отбасында дүниеге келді. Оның ата-анасы – Джон Уильям Сатклифф (1922–2004) және оның ирланд әйелі Кэтлин Фрэнсис Кунан (1919–1978), Коннемараның тумасы. Кэтлин католик дінінде болса, Джон жергілікті Англикан шіркеуінің хорында әнші болды; олардың балалары анасының католик дінінде тәрбиеленді, ал Сатклифф қысқа мерзімге алтарь қызметшісі болды. Сатклифф мерзімінен бұрын туғандықтан екі апта ауруханада жатты, ал анасы отбасылық зорлық-зомбылыққа ұшыраған, сондықтан жүктілік кезінде ауыр эмоционалдық стресс басынан өткен болуы мүмкін. Сатклиффтің әкесі ішімдікке құмар болған, бірде бес жасар Сатклифф Рождество дастарханында оның креслосына отырғаны үшін сыра стаканымен басына соққан. Кейінірек Сатклиффтің туыстары әкесін «жаны түршігерлік адам» деп сипаттады, ал Сатклиффтің кіші інісінің айтуынша, «Ол [Джон] үйге келген кезде үйдің атмосферасы бірден өзгеретін. Оның өмірі футбол, крикет ойындарына, хорда ән айтуға және әйелдермен қарым-қатынасқа толы болды». Көбінесе жалғыз жүретін Сатклифф 15 жасында мектепті тастап, бірнеше қарапайым жұмыс істеді, соның ішінде 1960 жылдары Бингли зиратында қабір қазушы болып екі рет жұмыс істеді. Осы мамандығының арқасында ол жұмыстастарының қасіретін сезінді, Сатклифф жұмысына тым әуес екенін, тіпті мәйіттерді жуу үшін қосымша жұмыс істеуге дайын екенін айтты. Оның іс-әрекеттерін талдаған басқа мамандар оның шынымен де жезөкшелердің қызметін іздегеніне дәлел таппады, бірақ ол оларға деген құмарлық дамытқанын, оның ішінде «Лидс және Брэдфорд көшелерінде оларды іздеп табуын» атап өтті. Соня мұғалім болу үшін оқып жүргенде, оған параноидалық шизофрения диагнозы қойылды. Оның күйеуімен қарым-қатынасын жазушы Гордон Берн кейінірек үстемдік ретінде сипаттады, Соня оны «нахай оқушы сияқты» шапалақтап ұруға дайын болса, күйеуі кейде оның «құмарлықпен ашуланғанда» оның қолына байлап, физикалық түрде ұстауға мәжбүр болды. Сониямен көп сөйлескен журналист Барбара Джонс оны «өзім кездестірген ең ашулы, ең таңғажайып және ең суық адам» деп сипаттады. Ол өте қыңыр және талапшыл еді». Соня бірнеше рет түсік тастады және олар балалы бола алмайтынын білді. Ақырында ол мұғалімдік курсын қайтадан бастады, сол кезде ол мұздай сусын сататын көліктің жүргізушісімен қарым-қатынас жасады. Соня 1977 жылы курсты аяқтап, оқытушылыққа кіріскенде, ол Сатклиффпен бірге өзінің жалақысын Хитондағы 6 Garden Lane мекенжайындағы үйді сатып алуға жұмсады. Олар 1977 жылғы 26 қыркүйекте көшіп келді және Сатклифф тұтқындалған кезде олар сол жерде тұрды.

Peter Sutcliffe was born on 2June 1946 to a working class family in Bingley, West Riding of Yorkshire. His parents were John William Sutcliffe (1922–2004) and his Irish wife Kathleen Frances Coonan (1919–1978), a native of Connemara. Kathleen was a Roman Catholic and John was a member of the choir at the local Anglican church of St Wilfred's; their children were raised in their mother's Catholic faith, and Sutcliffe briefly served as an altar boy. Sutcliffe was a premature baby, having to spend two weeks in hospital, and his mother was the victim of domestic abuse, making it likely she struggled through her pregnancy under great emotional stress. Sutcliffe's father was a heavy drinker who once smashed a beer glass over Sutcliffe's head for sitting in his chair at the Christmas table when he was five years old. Sutcliffe's siblings later described their father as "a monster" and, according to Sutcliffe's younger brother, "The atmosphere in our house would change as soon as he [John] walked in. His life revolved around playing football, cricket, singing in a choir—and womanising." Reportedly a loner, Sutcliffe left school at the age of 15 and had a series of menial jobs, including two stints as a gravedigger at Bingley Cemetery in the 1960s. Because of this occupation, he developed a macabre sense of co workers reported that Sutcliffe enjoyed his work too much and would even volunteer to do overtime washing the corpses. Other analyses of his actions have not found evidence that he actually sought the services of prostitutes but note that he nonetheless developed an obsession with them, including "watching them soliciting on the streets of Leeds and Bradford." Sonia was studying to become a teacher when she was diagnosed with paranoid schizophrenia. Her relationship with her husband was later characterised by the writer Gordon Burn as domineering, with Sonia willing to slap him down "like a naughty schoolboy", while her husband even had to occasionally "contain her physically by pinning her arms to her side" during her common "unprovoked outbursts of rage." Barbara Jones, a journalist who had many conversations with Sonia, described her as "the most irritating, strangest and coldest person I've ever met. She's so incredibly prickly and demanding." Sonia had several miscarriages, and they were informed that she would not be able to have children. She eventually resumed her teacher training course, during which time she had an affair with an ice cream van driver. When Sonia completed the course in 1977 and began teaching, she and Sutcliffe used her salary to buy a house at 6 Garden Lane in Heaton, into which they moved on 26September 1977, and where they were living at the time of Sutcliffe's arrest.

1969 жыл

Сатклифтің алғашқы тіркелген шабуылы – ол ақшасын алдап алған әйелді іздеп жүргенде кездескен әйел-жезөкшеге жасалған. Ол досы Тревор Бердсолдың микроавтобусын қалдырып, Брэдфордтағы Сент-Пол жолымен көзден таса кеткенше жүрді. Полиция келесі күні Сатклифтің үйіне барды, себебі шабуылға ұшыраған әйел Бердсолдың көлігінің нөмірін хабарлаған. Сатклиф оны ұрғанын мойындады, бірақ оны қолымен ұрғанын айтты. Полиция оған әйел шағымданудан бас тартқандықтан, оның "өте бақытты" екенін мәлімдеді.

1975 жыл

Сатклиф екінші шабуылын 1975 жылдың 5 шілдесінде Кейглиде жасады. Ол жалғыз келе жатқан 36 жастағы Анна Рогульскаяға шабуылдап, оны балғамен есінен айырды және ішегін пышақпен кесті. Қ көршінің араласуынан ол оны өлтірмей кетіп қалды. Рогульская миға операция жасағаннан кейін аман қалды, бірақ шабуыл оны психологиялық жарақатқа ұшыратты. Кейін ол былай деді: «Мен көп шығуға қорқамын, себебі адамдар маған қарап, сөздерін айтады. Бұл жағдай менің өмірімді қиындыққа толы етіп жатыр. Кейде шабуыл кезінде өліп кетсем жақсы болар еді». 27 тамызда Сатклиф Силсденде 14 жасар Трейси Браунға шабуыл жасады, оған артынан шабуылдап, дала жолымен келе жатқанда басына бес рет соқты. Өтетін көліктің жарығын көрген соң ол қашып кетті, ал қызға миға операция жасау қажет болды. Сатклиф шабуылға кінәлі деп танылмады, бірақ 1992 жылы мойындады. Кейін Браун Сатклиф алғашқыда оған әсерлі болғанын айтты: «Біз шамамен бір шақырымдай жерді 30 минуттай бірге жүрдік және мен ешқашан қорқыныш сезінбедім немесе қауіптенбедім». Сатклифтің өлтірген алғашқы құрбаны 30 қазанда 28 жастағы Вилма Мэри Макканн болды. Макканн, Скотт Холлдан, төрт баланың анасы еді. Сатклиф оның бас сүйегінің артына екі рет балғамен соқты, содан кейін «мойынға бір пышақ жарақаты; оң жақ көкіректің астына екі пышақ жарақаты; сол жақ көкіректің астына үш пышақ жарақаты және кіндік айналасына тоғыз пышақ жарақаты» салған. Кешкі сағат 7:30-да ол Лидстің Чапелтаун ауданындағы Скотт Холл даңғылындағы мемлекеттік үйінен шығып, жақын маңдағы Принс Филипп ойын алаңының басынан өтіп бара жатқан соң соңғы рет көрінді. 150 полицей және 11 000 адаммен сұхбаттасудан тұратын кең ауқымды тергеу кінәліні таба алмады. 2007 жылдың желтоқсан айында Макканннің үлкен қызы өз-өзіне қол жұмсады, оның анасының өліміне байланысты ұзақ жылдар бойы күйзеліске ұшырап, оған және оның бауырларына салған зардаптардан кейін.

1976 жыл

Сатклифф өзінің келесі қырқынын 1976 жылғы 20 қаңтарда Лидсте жасады, ол 42 жастағы Эмили Моника Джексонды елу екі рет пышақтады. Ақшалай қиын жағдайда болған Джексонды күйеуі өздерінің шатыр жабу бизнесіне тиесілі фургонды пайдаланып, секс-жұмысына мәжбүрледі. Сатклифф Джексонды Roundhay Road көшесіндегі Gaiety пабының алдынан алды, содан соң Manor Industrial Estate-дегі Enfield Terrace-дегі қираған ғимараттарға шамамен бір шақырымдай жол жүрді. Сатклифф оны балғамен ұрып, денесін қоқысқа толы аулаға сүйреп әкетіп, өткір бұрандамен мойнына, кеудесіне және қарнына пышақтады. Ол оның жамбасына басып, өзінің аяқ киімінің іздерін қалдырды.

1977 жыл

5 ақпанда Сатклифф 28 жастағы Айрин Ричардсонға, Шапелтаундағы жезөкшеге, Раундхай паркіне шабуыл жасады. Ричардсон соңғы рет сағат 23:15-те Каупер көшесіндегі қонақ үйден шығып, Лидстің орталығында орналасқан дискотека мен паб - Тиффаниге баратынын айтты. Ричардсонды балғамен ұрып өлтіріп, ішіне үш рет пышақ салған. Ол өлгеннен кейін Сатклиф оның денесін пышақпен қиып тастады. Қылмыс орнының жанында қалған дөңгелек іздері күдікті көліктердің ұзақ тізіміне әкелді. Сатклифтің айтуынша, ол Аткинсонды Брэдфордтың Маннингхэм қаласында үйіне дейін алып кеткен. Содан кейін ол әйелді төрт рет бас сүйегіне ұрып, әрекетсіз етті. Содан кейін Сатклиф өзінің джинсы мен шалбарларын түсіріп, көкіректерін көрсетті. Содан кейін ол әйелдің құрсағына алты рет пышақпен ұрды. 1977 жылдың 25 маусымында 16 жасар Джейн Мишель Макдональд достармен кездесуге Лидстегі неміс стилідегі биеркелер Хофбраухаусқа барды. Ол соңғы автобусты өткізіп, досының апасы оны үйге алып келетінін күту үшін досының үйіне қайтады. 45 минуттан кейін ол үйге қарай жүріп кетті, онда оған Лидстегі Реджинальд көшесінде сағат 2:00-де Сатклиф шабуыл жасады. Оның денесі келесі күні таңертең сағат 9:45-те табылды. Реджинальд Терраса мен Реджинальд көшесінің арасындағы ойын алаңында балалармен. Өлімнен кейін сараптаманы Ішкі істер министрлігінің патологоанатомы профессор Дэвид Джи жүргізді. Полиция оның жарақаттарының ауқымын сол кезде анықтаған жоқ, бірақ кейіннен оның басына үш рет балғамен соққы беріп, кеудесі мен арқасына пышақ соққандығы анықталды. Оның көкірек жағында сынған бөтелке табылды. Келесі айда, 1977 жылдың 10 шілдесінде Сатклифф 43 жастағы Морин Лонгке Брэдфордта шабуыл жасады. Лонг түнгі клубтан кетіп бара жатқанда Сатклифф оны үйіне апарып салуды ұсынды. Лонг несеп тастау үшін тоқтады, Сатклиф оны басына ұрып, есінен таныды. Ол табылған кезде гипотермиядан зардап шегіп, 9 апта бойы ауруханада жатты. Ол осы жердің маңында үйдің кірпішін іздеп жүргенде, табылған. Джорданның қолсабағындағы құпия бөлмеде жасырылған жазбаның ізі Мидленд банкінің Шипли мен Бинглидегі филиалдарына дейін жеткен. Полицияның банк операцияларын талдауы олардың тексеру саласын 8000 қызметкерге дейін қысқартуға мүмкіндік берді, олар оны жалақы пакетінде ала алатын. Үш ай бойы полиция 5000 адамды, соның ішінде Сатклифті де сұхбатқа алды. Полиция Сатклифтің қайда болғанын дәлелдейтін алибиін, яғни оның отбасылық тойға қатысқанын, сенімді деп тапты. Бес фунттық банкноттың шығу тегі туралы апталар бойы жүргізілген қатаң тергеулер ештеңеге әкелген жоқ, тергеушілер маңызды ілмек жинап, бірақ банкноттың кімге немесе кімге шығарылғанын нақты таба алмады. 14 желтоқсанда Сатклифф 25 жастағы жезөкше Мэрилин Мурға Лидстегі Скотт Холлдың бос жерінде өзінің көлігінің артқы бөлігінде шабуыл жасады. Сатклиф Морға балғамен соққы беріп, теңгерімді жоғалтып, Морға бас жарақаттарымен, бірақ тірі қашып кетуіне мүмкіндік берді. Оқиға орнында табылған дөңгелектердің іздері бұрынғы шабуылдан қалғандарына сәйкес келеді.

On 5February, Sutcliffe attacked 28 year old Irene Richardson, a Chapeltown prostitute, in Roundhay Park. Richardson was last seen at 11:15 p. m. leaving a rooming house on Cowper Street, saying she was going to Tiffany's, a pub and disco in the centre of Leeds. Richardson was bludgeoned to death with a hammer and had been stabbed three times in the stomach. Once she was dead, Sutcliffe mutilated her corpse with a knife. Tyre tracks left near the murder scene resulted in a long list of possible suspect vehicles. According to Sutcliffe, he picked Atkinson up in Manningham, Bradford, before driving to her residence. He then hit her on the back of the head four times to incapacitate her. Sutcliffe then pulled down her jeans and pants and exposed her breasts. He then stabbed her six times in the stomach with a knife. On 25June 1977, 16 year old Jayne Michelle MacDonald went to meet friends at the Hofbrauhaus, a German style bierkeller in Leeds. She missed the last bus home and went back to her friend's house to wait for his sister to bring her home. After 45 minutes or so, she ended up walking home, where she was attacked by Sutcliffe in Reginald Street in Leeds at around 2:00a. m. Her body was discovered the following morning at 9:45a. m. by children in the playground between Reginald Terrace and Reginald Street in Chapeltown. A post mortem exam was carried out by the Home Office pathologist Professor David Gee. The extent of her injuries was not revealed at the time by police, although it was subsequently revealed she had been hit on the head three times with a hammer and had been stabbed in the chest and back. A broken bottle was found embedded in her chest. The following month, on 10July 1977, Sutcliffe assaulted 43 year old Maureen Long in Bradford. Long was leaving a nightclub when Sutcliffe offered her a lift home. Long stopped to urinate and Sutcliffe struck her on the head, knocking her out. Long was suffering from hypothermia when found and was in hospital for nine weeks. who had an allotment on land adjoining the site and was searching for house bricks when he made the discovery. The note, hidden in a secret compartment in Jordan's handbag, was traced to branches of the Midland Bank in Shipley and Bingley. Police analysis of bank operations allowed them to narrow their field of inquiry to 8,000 employees who could have received it in their wage packet. Over three months, the police interviewed 5,000 men, including Sutcliffe. The police found that the alibi given for Sutcliffe's whereabouts, that he had attended a family party, was credible. Weeks of intense investigations pertaining to the origins of the five pound note led to nothing, leaving investigators frustrated that they collected an important clue but had been unable to trace the actual firm to which or whom the note had been issued. On 14December, Sutcliffe attacked Marilyn Moore, a 25 year old prostitute, in the back of his car on waste ground in Scott Hall, Leeds. Sutcliffe lost his balance whilst delivering a blow to Moore with a hammer allowing Moore to escape with severe head injuries but still alive. Tyre tracks found at the scene matched those from an earlier attack.

1978 жыл

Полиция 1978 жылдың қаңтарында бес фунттық банкнот алған адамды іздеуді тоқтатты. Сатклиф бұл мәселе бойынша сұраққа тартылса да, оған қатысты қосымша тергеу жүргізілмеді және бірнеше рет "Жабдықтаушылар тобы" оны байланысқа шығып, назардан тыс қалдырды. Сол айда Сатклиф 21 қаңтарда Брэдфордтан 21 жастағы проститутка Ивонн Энн Пирсонды өлтірді. Ол оны бағаналы балғамен бірнеше рет басына соғып, содан кейін оның кеудесіне секіріп, тастап кетілген диваннан жылқы шашын аузына тығып, денесін Ламб-Лейн маңында жасырды.

1979 жыл

1979 жылғы 4 сәуірде Сатклифф 19 жасар кеңсе қызметкері Жозефин Энн Уитакерді үйіне қайтып бара жатқанда, Батыс Йоркширдегі Галифакс қаласының Савил Парк Моорында өлтірді. Сатклифф Уитакерді артынан шауып түсіріп, жерге жатқанда тағы да соқты. Содан кейін ол бұрандамен 21 рет кеудесі мен ішін, ал оң аяғына 6 рет пышақтап жарақаттады. Уитакердің бас сүйегі құлақтан құлаққа дейін жарылған. Сот-медициналық сараптаманың дәлелдеріне қарамастан, полиция күштері бірнеше ай бойы тергеуді басқа бағытқа бұрды, себебі Батыс Йоркшир полициясының көмекші бастығы Джордж Олдфилдты қорқытып, өзінің қылмысын мойындаған аудиожазбаны алғаннан кейін. Жазбада ер адамның дауысы естілді: «Мен Джекпін. Мені ұстауға тырысып жатқаныңызды көріп тұрмын. Джордж, сізге үлкен құрметім бар, бірақ, құдайға шүкір, сіз мені қазір ұстауға төрт жыл бұрынғыдан да жақын емессіз». Жазылған хабарламаға сүйене отырып, полиция Вирсайд акценті бар адамды іздеуге кірісті, лингвистер бұл акцентті Сандерленд, Тайн және Уэрдегі Кастлтаун ауданымен байланыстырды. «Вирсайд Джек» деген лақап аталған алдамшы 1978 жылғы наурыз айында полицияға және Daily Mirror газетіне екі хат жіберіп, өзінің қылмыстарын мақтан етті. «Жетірік Джек» деген атпен қол қойылған хаттарда 1975 жылғы қарашада Престонда 26 жасар Джоан Харрисонды өлтіргені туралы мәлімдеме жасалған. 2005 жылы жалған деректерді тарату ісі қайта ашылды және конверттерден алынған ДНК ұлттық деректер базасына енгізілді. ДНК Джон Сэмюэл Хэмблге сәйкес келді, ол жұмыссыз, алкогольге тәуелді және Форд эстайтта тұратын адам еді. 2005 жылғы 20 қазанда Хэмблге жалған хаттар мен жазбаларды жібергені үшін әділеттілікті бұрмалауға тырысқаны үшін айып тағылды. Ол қамауға алынып, 2006 жылғы 21 наурызда сотталып, сегіз жылға бас бостандығынан айырылды. Хэмбл 2019 жылғы 30 шілдеде 63 жасында қайтыс болды. 1 қыркүйекте Сатклифф Брэдфорд университетінің студенті 20 жасар Барбара Жанин «Бабс» Личті өлтірді. Оның денесі 13-ші Ашгроувтың арт жағында, кірпіш үйіндісінің астында, университетке және оның тұратын жеріне жақын жерде тасталды. Әйелдің тағы да проституциямен айналыспағандығынан қоғам қатты алаңдады және Вирсайд байланысын атап көрсеткен қымбат жарнамалық кампанияға түрткі болды. Бұл жалған екеніне қарамастан, Сатклифф 1979 жылы кем дегенде екі рет тексерілді. Бірнеше сот-медициналық дәлелдермен сәйкес келгеніне және бес фунттық банкнотамен байланысты 300 есімнің тізіміне енгеніне қарамастан, ол күдікке түспеді.

On 4April 1979, Sutcliffe killed Josephine Anne Whitaker, a 19 year old clerk, on Savile Park Moor in Halifax, West Yorkshire, as she was walking home. Sutcliffe hit Whitaker from behind with his ball peen hammer and hit her again as she lay on the ground. Sutcliffe then proceeded to stab her with a screwdriver twenty one times in the chest and stomach and six times in the right leg before also thrusting the screwdriver into her vagina. Whitaker's skull was fractured from ear to ear. Despite forensic evidence, police efforts were diverted for several months following the receipt of a taped message purporting to be from the murderer, taunting Assistant Chief Constable George Oldfield of the West Yorkshire Police, who was leading the investigation. The tape contained a man's voice saying, "I'm Jack. I see you're having no luck catching me. I have the greatest respect for you, George, but Lord, you're no nearer catching me now than four years ago when I started." Based on the recorded message, police began searching for a man with a Wearside accent, which linguists narrowed down to the Castletown area of Sunderland, Tyne and Wear. The hoaxer, dubbed "Wearside Jack", sent two letters to police and the Daily Mirror in March 1978 boasting of his crimes. The letters, signed "Jack the Ripper", claimed responsibility for the November 1975 murder of 26 year old Joan Harrison in Preston. The hoaxer case was re opened in 2005, and DNA taken from envelopes was entered into the national database. The DNA matched that of John Samuel Humble, an unemployed alcoholic and longtime resident of the Ford Estate in a few miles from whose DNA had been taken following a drunk and disorderly offence in 2001. On 20October 2005, Humble was charged with attempting to pervert the course of justice for sending the hoax letters and tape. He was remanded in custody and on 21March 2006 was convicted and sentenced to eight years in prison. Humble died on 30July 2019, aged 63. On 1September, Sutcliffe murdered 20 year old Barbara Janine "Babs" Leach, a Bradford University student. Her body was dumped at the rear of 13 Ashgrove under a pile of bricks, close to the university and her lodgings. The murder of another woman who was not a prostitute again alarmed the public and prompted an expensive publicity campaign emphasising the Wearside connection. Despite the false lead, Sutcliffe was interviewed on at least two other occasions in 1979. Despite matching several forensic clues and being on the list of 300 names in connection with the five pound note, he was not strongly suspected.

1980 жыл

26 маусымда 1980 жылы Сатклиф көлік жүргізіп бара жатқанда тоқтатылып, мас күйде көлік жүргізгені анықталып, тұтқындалды. 1981 жылдың қаңтар айының ортасында сотқа дайындалып жатқанда, 1980 жылдың 20 тамызында 47 жастағы мемлекеттік қызметкер Маргарет Уоллсты өлтірді. Ол кешкі сағат 9:30 мен 10:30 аралығында кеңсесінен шығып, Фарслидегі үйіне қарай жолға шықты. Сатклиф оны басынан соққымен ұрып, "нашар әйел" деп айқайлап, үйдің кіреберісінің жанында ұстады. Оны шабуыл болған жерден жиырма метрге, жол бойымен биік қоршаулы баққа сүйреп апару үшін, алдымен мойнына арқан байлап, тартып байлады. Ол оны сол жерде, кеудесіне тізе қойып тұрып тұншықтырды, содан кейін денесінен барлық киімін шешіп, тек тобығын қалдырды. Ол денесін шөп пен жапырақтармен жартылай жауып, орнынан кетті. 1980 жылдың 24 қыркүйегінде Сингапурдан келген 34 жастағы дәрігер Упадхья Бандара достарынан үйге қайтып бара жатқанда, Сатклиф оны Лидстегі Хединглидегі бір көшеге ертіп кетті. Ол Бандараның басына соққы беріп, есінен танытты, содан кейін, қорқып, оны мойнына арқан байлап, көше бойымен сүйреп әкетіп, қашып кетті. Лидс университетінің 21 жастағы суретші студенті Морин "Мо" Лиаға 1980 жылдың 25 қазанында Сатклиф шабуыл жасады. Ол қаладағы Чапелтаун ауданында достарымен бірге болғанда, автобусқа үлгеру үшін қараңғы көшеден асығып өткенде оған шабуыл жасалды. Лиа ауруханада оянғанда, бас сүйегінің артқы жағында тесік, бас сүйегінің сынығы, бет сүйегінің сынығы, жақ сүйегінің сынығы, омыртқа миының зақымдануы және көптеген сызаттар мен көк дақтар сияқты ауыр жарақаттарға ұшырады. 16 жасар Тереза Сайкс 1980 жылдың 5 қарашасында Хаддерсфилдте шабуылға ұшырады. Сайкс Хаддерсфилдтегі Оукс ауданындағы дүкенге бара жатқанда, Сатклиф оған артынан шабуыл жасады. Сайкстің жігіті оның айқайын естіп, Сатклифтің қашуына себеп болды. Сатклиф тұтқындалған кезде Сайкс ми операциясынан жазылып жатқан еді. Лидс университетінің 20 жастағы студенті Жаклин Хилл 1980 жылдың 17 қарашасында өлтірілді. Ол Лидстегі Хединглидегі студенттер жатақханасына қайтып бара жатқанда, Сатклиф оның басына соққы берді, содан кейін киімін шешіп, көкірекке бірнеше рет және көзге бір рет бұрандамен шапты. 1980 жылдың 25 қарашасында Сатклифтің досы және 1969 жылы оның алғашқы шабуылында көлік жүргізушісі болған Тревор Бердсолл оны полицияға күдікті ретінде хабарлады. Барлығында Сатклифтің "Рипер" ісі бойынша полиция тоғыз рет сұраққа тартып алды, содан кейін тұтқындалып сотталды. Дьюсбери полиция бөлімшесінде Сатклифтің шалбарының астында V-тәрізді мойынды свитер кигені анықталды. Жеңдері аяқтарына тартылған, ал V-мойын жыныс мүшелерін көрсеткен. Оның тізелерін қорғау үшін шыбықшалар қолданылған, себебі ол құрбандарының денелері үстінде тізе бүккені болжамдалады. Бұл киімнің жыныстық мағынасы айқын болды, бірақ ол 2003 жылға дейін жұртшылыққа белгілі болған жоқ. Сатклифке 1981 жылдың 5 қаңтарында айып тағылды. Сотта ол он үш кісі өлтіру айыбы бойынша өзін кінәлі емес деп таныды, бірақ жауапкершілігі шектеулі себептермен кісі өлтіруді мойындады. Оның қорғанысының негізі ол өзінің Құдайдың еркін орындайтын құрал екенін айтқандығы болды. Сатклиф зират қазушы болып жұмыс істеген кезде, оған жезөкшелерді өлтіруге бұйрық берген дауыстарды естігенін айтты, ол поляк азаматы Бронислав Запольскийдің қабір тасынан келгенін мәлімдеді және бұл дауыстар Құдайдан екенін айтты. Сатклиф жеті адам өлтіруге талпыныс жасаған қылмыстарын мойындады. Прокуратура оның өтінішін қабылдауға ниеттенді, себебі төрт психиатр оған параноидты шизофрения диагнозы қойған, бірақ сот төрешісі сэр Лесли Борхэм прокурордың дәлелдерін егжей-тегжейлі түсіндіруін талап етті. Бас прокурор сэр Майкл Хаверстің екі сағаттық өкілдігінен, тоқсан минуттық тамақ үзілісінен және тағы қырық минуттық заңдық талқылаудан кейін судья жауапкершілігі шектеулі екенін айту туралы өтінішті және психиатрлардың сарапшылық куәліктерін қабылдамады, бұл істі сот алқасы қарауы керек деп талап етті. Сот 1981 жылдың 5 мамырында басталуға тиіс болды. Сот екі аптаға созылды, және оның адвокаты Джеймс Чадвиннің барлық күш-жігеріне қарамастан, Сатклиф барлық айып бойынша кінәлі деп танылды және жиырма жылға бас бостандығынан айырылды. Алқабилер Сатклифтің параноидты шизофренияға шалдыққандығын айтқан төрт психиатрдың дәлелдерін қабылдамады, мүмкін, ол әйеліне: "Егер мен адамдарды ақылсыз екеніне сендірсем, онда мен он жылға "ақылсыздар үйіне" түсуі мүмкін" деген сөзін естіген түрме күзетшісінің куәлігіне байланысты. Соттан кейін Сатклиф тағы екі шабуылға қатысқандығын мойындады. Осы қылмыстар бойынша қудалау "қоғамдық мүддеге қарсы" екеніне шешім қабылданды. Уэст-Йоркшир полициясы құрбандардың анонимділігін сақтауға ниеттенгенін мәлімдеді.

On 26 June 1980, Sutcliffe was stopped while driving, tested positive for drunk driving and was arrested. Whilst awaiting trial for this, due in mid January 1981, he killed 47 year old civil servant Marguerite Walls on the night of 20August 1980. She left her office between 9:30 p. m. and 10:30 p. m. to walk to her home in Farsley. He incapacitated her with a hammer blow to the back of her head as he continued to strike her while yelling "filthy prostitute" beside a driveway. In order to move her twenty yards from the place of the attack up the driveway and into a high walled garden, he first tied a length of rope around her neck and tightened it. He choked her there, kneeling on her chest, and removed almost every piece of clothing from her once she was dead, leaving just her tights. He partially covered the body with grass and leaves before he left. On 24September 1980, a 34 year old doctor from Singapore, Upadhya Bandara, was walking home from meeting friends when Sutcliffe followed her into an alley in Headingley, Leeds. He struck Bandara on the head, rendering her unconscious, then, when he was startled, dragged her along the street with a rope around her neck and fled. Maureen "Mo" Lea, 21, an art student at Leeds University, was attacked by Sutcliffe on 25October 1980. She was in a pub with friends in the Chapeltown neighbourhood of the city when she was attacked as she hurried down a dark street to catch the bus home. Lea was suffering from significant wounds when she awoke in the hospital, including a puncture hole to the back of her skull, a fractured skull, a fractured cheekbone, a broken jaw, a severed spinal cord, and numerous scratches and bruises. Sixteen year old Theresa Sykes, was attacked in Huddersfield on the night of 5November 1980. Sykes was going to a shop in Oakes, Huddersfield, when Sutcliffe hit her from behind. Sykes's boyfriend heard her screams and ran out, scaring Sutcliffe off. Sykes was recovering from brain surgery when Sutcliffe was arrested. Twenty year old Jacqueline Hill, a student at Leeds University, was murdered on the night of 17November 1980. She was returning home to her students' hall of residence in Headingley, Leeds when Sutcliffe delivered a blow to her head before removing her clothes and stabbing her repeatedly in the chest and once in the eye with a screwdriver. On 25November 1980, Trevor Birdsall, a friend of Sutcliffe's and the unwitting getaway driver in his first documented assault in 1969, reported him to the police as a suspect. In total, Sutcliffe had been questioned by the police on nine separate occasions in connection with the Ripper enquiry before his eventual arrest and conviction. When Sutcliffe was stripped at Dewsbury police station he was wearing an inverted V necked jumper under his trousers. The sleeves had been pulled over his legs, and the V neck exposed his genital area. The fronts of the elbows were padded to protect his knees as, presumably, he knelt over his victims' corpses. The sexual implications of this outfit were considered obvious, but it was not known to the public until being published in 2003. Sutcliffe was charged on 5January 1981. At his trial, he pleaded not guilty to thirteen charges of murder, but guilty to manslaughter on the grounds of diminished responsibility. The basis of his defence was that he claimed to be the tool of God's will. Sutcliffe said he had heard voices that ordered him to kill prostitutes while working as a gravedigger, which he claimed originated from the headstone of a Polish man, Bronisław Zapolski, and that the voices were that of God. Sutcliffe pleaded guilty to seven charges of attempted murder. The prosecution intended to accept his plea after four psychiatrists diagnosed him with paranoid schizophrenia, but the trial judge, Justice Sir Leslie Boreham, demanded an unusually detailed explanation of the prosecution's reasoning. After a two hour representation by the Attorney General, Sir Michael Havers, a ninety minute lunch break, and another forty minutes of legal discussion, the judge rejected the diminished responsibility plea and the expert testimonies of the psychiatrists, insisting that the case should be dealt with by a jury. The trial proper was set to commence on 5May 1981. The trial lasted two weeks, and despite the efforts of his counsel, James Chadwin QC, Sutcliffe was found guilty of murder on all counts and was sentenced to twenty concurrent sentences of life imprisonment. The jury rejected the evidence of four psychiatrists who gave testimony that Sutcliffe had paranoid schizophrenia, possibly influenced by the evidence of a prison officer who heard him say to his wife that if he convinced people he was mad, he might get ten years in a "loony bin". After his trial, Sutcliffe admitted to two other attacks. It was decided that prosecution for these offences was "not in the public interest." West Yorkshire Police made it clear that the victims wished to remain anonymous.

Батыс Йоркшир полициясы

Батыс Йоркшир полициясы осы ауқымдағы тергеуге жеткіліксіз дайындық жасағаны үшін сынға ұшырады. Бұл британдық полиция күші жүргізген ең ірі тергеулердің бірі болды және компьютерлер пайдаланудан бұрын жүргізілді. Күдіктілер туралы ақпарат қолмен жазылған карточкаларда сақталды. Құжаттарды сақтау және қол жеткізудегі қиындықтардан өзге, офицерлерге осындай үлкен қолмен жүргізілетін жүйенің ақпараттық артық жүктемесімен күресу қиын болды. Сатклиф тоғыз рет сұраққа тартылды, бірақ полицияның іс бойынша барлық ақпараты қағаз түрінде сақталды, бұл ақпаратты салыстыруды қиындатты. Телеарналардың ақпарат беруге шақырулары мыңдаған қосымша құжаттарды тудырды. 1982 жылғы Байфордтың тергеу жөніндегі баяндамасында: «Оқиғалар бөлмесінің тиімсіздігі Рипперді тергеуге елеулі кедергі келтірді. Ол полиция операциясының негізгі орталығы болуы керек еді, бірақ өңделмеген ақпараттың көптігі маңызды ақпаратты байланыстыра алмауға әкеп соқты. Орталық индекс жүйесіндегі бұл қателік Петер Сатклифтің желіден қашуына мүмкіндік берді». Бас комиссар Рональд Грегоридің тергеуді жүргізу үшін Олдфилдті таңдауы Байфорд тарапынан сынға алынды: «Жасы немесе қызмет мерзіміне байланысты «қарт офицерді» тағайындауға құмарлық танытуға қарсы тұру керек. Қажеттісі – сенім мен адалдықты шақыратын, кәсіби біліктілігі жоғары офицер». Ол Олдфилдтің жалған таспаға ден қоюын жеткіліксіз деп тапты және Олдфилд Сатклифтің шабуылдарынан аман қалғандардың, бірнеше көрнекті мамандардың, АҚШ-тағы ФБР-дің және диалектіні талдаушылар Стэнли Эллис пен Джек Виндзор Льюис берген кеңестерін елемегенін анықтады. Шын мәнінде, тергеу Сатклифке таспа немесе хаттардың авторының бейнесіне сәйкес келмегендіктен, оны тексерудің орнына жою құралы ретінде пайдаланды, бұл Сатклифтің күдік тудырмауына мүмкіндік берді. «Wearside Jack» аферисіне оның жіберген конверттеріндегі сілекейдің талдауынан Сатклиф қылмыс орындарында қалдырған қан тобымен бірдей екені анықталғаннан кейін, оның сенімділігі арта түсті, бұл қан тобы халықтың 6% ғана кездеседі. Полицияның кісі өлтірулерге реакциясына жауап ретінде Лидс революциялық феминистік тобы бірнеше «Түнді қайтарып ал» шерулерін ұйымдастырды. Бұл топ және басқа феминистер полицияны құрбандарды кінәлауда, әсіресе әйелдердің түнде үйде болуы керек деген ұсыныс үшін сынады. 1977 жылдың 12 қарашасында Ұлыбританияның әртүрлі қалаларында 11 шеру өтті, онда әйелдер кез келген жерде шектеусіз жүруге құқылы екенін және ерлердің зорлық-зомбылығы үшін оларды кінәлауға болмайтынын көрсетті. 2020 жылдың қарашасында Сатклифтің қайтысынан кейін Батыс Йоркшир полициясы алғашқы тергеу кезінде қолданылған «тіл, әуен және терминология» үшін кешірім сұрады, бұл құрбанның ұлы бірнеше құрбанның отбасы атынан жазғаннан кейін тоғыз ай өткен соң болды.

West Yorkshire Police were criticised for being inadequately prepared for an investigation on this scale. It was one of the largest investigations by a British police force and predated the use of computers. Information on suspects was stored on handwritten index cards. Aside from difficulties in storing and accessing the paperwork, it was difficult for officers to overcome the information overload of such a large manual system. Sutcliffe was interviewed nine times, but all information the police had about the case was stored in paper form, making cross referencing difficult, compounded by television appeals for information, which generated thousands more documents. The 1982 Byford Report into the investigation concluded: "The ineffectiveness of the major incident room was a serious handicap to the Ripper investigation. While it should have been the effective nerve centre of the whole police operation, the backlog of unprocessed information resulted in the failure to connect vital pieces of related information. This serious fault in the central index system allowed Peter Sutcliffe to continually slip through the net". The choice by Chief Constable Ronald Gregory of Oldfield to lead the inquiry was criticised by Byford: "The temptation to appoint a 'senior man' on age or service grounds should be resisted. What is needed is an officer of sound professional competence who will inspire confidence and loyalty". He found Oldfield's focus on the hoax tape wanting, and that Oldfield had ignored advice from survivors of Sutcliffe's attacks, from several eminent specialists, from the FBI in the United States, and from dialect analysts Stanley Ellis and Jack Windsor Lewis, Indeed, the investigation had used the hoax tape as a point of elimination, rather than as a line of enquiry, allowing Sutcliffe to avoid scrutiny as he did not fit the profile of the sender of the tape or letters. The "Wearside Jack" hoaxer was given unusual credibility when analysis of saliva on the envelopes he sent showed he had the same blood group as that which Sutcliffe had left at crime scenes, a type shared by only 6% of the population. In response to the police reaction to the murders, the Leeds Revolutionary Feminist Group organised a number of 'Reclaim the Night' marches. The group and other feminists had criticised the police for victim blaming, especially for the suggestion that women should remain indoors at night. Eleven marches in various towns across the United Kingdom took place on the night of 12November 1977, making the points that women should be able to walk anywhere without restriction, and that they should not be blamed for men's violence. After Sutcliffe's death in November 2020, West Yorkshire Police issued an apology for the "language, tone, and terminology" used by the force at the time of the original investigation, nine months after a victim's son wrote on behalf of several of the victims' families.

Ешкімге қарамайтын әйелдер

Көптеген деректерге сәйкес, Батыс Йоркшир полициясында сол кезде әйелдерге деген жек көрушілік пен сексистік көзқарас басым болған. 1979 жылы қазанда Батыс Йоркширдің аға детективі Джим Хобсон баспасөз конференциясында қылмыскердің: «Ол жезөкшелерді жек көретінін айқын жеткізді. Көп адам солай ойлайды. Біз, полиция, жезөкшелерді ұстауды жалғастырамыз. Бірақ енді Жібегіш (Риппер) кінәсіз қыздарды өлтіріп жатыр. Бұл сіздің психикалық жағдайыңызды көрсетеді және сізге шұғыл түрде медициналық көмек қажет. Өз ойыңызды білдірдіңіз. Тағы бір кінәсіз әйел өлмей тұрып, өзіңді ұстап беріңіз» деді. 1981 жылы ЕҚП (Equal Opportunities Protestors) наразылық акциясына қатысқан Нина Лопес қырық жылдан кейін «The Independent» газетіне Хаверстің сөздері «полиция мен билік органдары Йоркширдің Жібегіш ісіне қалай қарағанын айыптайтындығын» көрсетті. Байфорд есебінің негізгі тұжырымдары Ішкі істер министрі Уильям Уайтлоу жариялаған қорытындыда қамтылды, онда полиция тергеуінің бұрмаланғандығы туралы егжей-тегжейлі мәліметтер алғаш рет жарияланды. Байфорд 1980 жылдың 25 қарашасында полицияға анонимді хат жіберген Тревор Бердсоллдан алынған маңызды ақпаратты қабылдаудағы кешігулерді сипаттады, хаттың мәтіні былай болды: «Менің Ripper ісі бойынша іздеп жүрген адамыңызды табуға жеткілікті себебім бар. Бұл адам жезөкшелермен байланыста болған және оларға әрдайым қызығушылық танытқан. Оның аты мен мекенжайы Питер Сатклифф, 5 Garden Lane, Heaton, Bradford Clarkes Trans. Shipley». Бердсоллдың хатында «No1 басымдық» деп жазылған. Хат негізінде индекс картасы жасалды және полиция қызметкері Сатклифтің тізімде үш индекс картасы бар екенін анықтады. Бірақ «айтуға келмейтін себептермен», - делінген Байфорд есебінде, құжаттар Сатклифтің 1981 жылдың 2 қаңтарында, келесі жылы тұтқындалуына дейін, оқиға бөлмесіндегі файлдар табағында қалды. 1969 жылы Байфорд есебінде «басқаша ерекше емес жас жігіт» деп сипатталған Сатклифф екі рет жезөкшелермен байланысты оқиғалар бойынша полиция назарына түсті. Сол жылдың соңында, 1969 жылдың қыркүйегінде, ол Брэдфордтың қызыл шамдар ауданында шабуылға арналған қару – шабуылға арналған балға ұстағаны үшін тұтқындалды, бірақ ол «ұрлау үшін дайындалғаны» айыпталды, өйткені ол әлеуетті ұры деп есептелді. Есепте Сатклифтің кем дегенде бір рет Брэдфордтың жезөкшесіне шабуыл жасағаны анықталды. Ол қатты сұраққа алынған кезде кісі өлтіргенін мойындады, егер ол солай істесе, оған заңгермен кездесуге рұқсат етілетінін естігеннен кейін. Уилкинсон сияқты Пирсон да ауыр таспен соққыға ұшырады, бірақ пышақталған жоқ, және бастапқыда «Жібегіштің» құрбаны деп есептелмеді. 2015 жылы бұрынғы детектив Крис Кларк және тергеуші журналист Тим Тейт «Йоркширдің Жібегіш: құпия кісі өлтірулер» атты кітап жариялады, бұл кітап Сатклифтің Уилкинсонды өлтіргені туралы теорияны қолдады, оның денесі Жібегіштің әрекет ету тәсіліне ұқсас түрде қойылғанын және ішінара жолақталғанын көрсетті.

The attitude in the West Yorkshire Police at the time was one of misogyny and sexist attitudes, according to multiple sources. Jim Hobson, a senior West Yorkshire detective, told a press conference in October 1979 the perpetrator: blockquote| has made it clear that he hates prostitutes. Many people do. We, as a police force, will continue to arrest prostitutes. But the Ripper is now killing innocent girls. That indicates your mental state and that you are in urgent need of medical attention. You have made your point. Give yourself up before another innocent woman dies. Nina Lopez, who was one of the ECP protestors in 1981, told The Independent forty years later, Havers' comments were "an indictment of the whole way in which the police and the establishment were dealing with the Yorkshire Ripper case". The Byford Report's major findings were contained in a summary published by the Home Secretary, William Whitelaw, disclosing for the first time precise details of the bungled police investigation. Byford described delays in following up vital tip offs from Trevor Birdsall, who on 25November 1980, sent an anonymous letter to police, the text of which ran as follows: I have good reason to now the man you are looking for in the Ripper case. This man as dealings with prostitutes and always had a thing about them His name and address is Peter Sutcliffe, 5 Garden Lane, Heaton, Bradford Clarkes Trans. Shipley. Birdsall's letter was marked "Priority No.1". An index card was created on the basis of the letter and a policewoman found Sutcliffe already had three existing index cards in the records. But "for some inexplicable reason", said the Byford Report, the papers remained in a filing tray in the incident room until Sutcliffe's arrest on 2January 1981, the following year. In 1969, Sutcliffe, described in the Byford Report as an "otherwise unremarkable young man," came to the notice of police on two occasions over incidents with prostitutes. Later that year, in September 1969, he was arrested in Bradford's red light area for being in possession of a hammer, an offensive weapon, but he was charged with "going equipped for stealing" as it was assumed he was a potential burglar. The report said that it was clear Sutcliffe had on at least one occasion attacked a Bradford prostitute with a cosh. He had confessed to the murder under intense questioning, having been told that he would be allowed to see a solicitor if he did so. Like Wilkinson, Pearson was bludgeoned with a heavy stone and was not stabbed, and was initially ruled out as a "Ripper" victim. In 2015, former detective Chris Clark and investigative journalist Tim Tate published a book, Yorkshire Ripper: The Secret Murders, which supported the theory that Sutcliffe had murdered Wilkinson, pointing out that her body had been posed and partially stripped in a manner similar to the Ripper's modus operandi.

Кит Хеллавелл тергеулері

1982 жылы Батыс Йоркшир полициясы детектив Кит Хеллавеллді Сатклифтің мүмкін болған қосымша құрбандарын анықтау үшін құпия тергеуге жетекші етіп тағайындады. Батыс Йоркшир полициясы және басқа да күштер Сатклифпен байланысты болуы мүмкін деп санайтын, Йоркширде ғана емес, бүкіл елде болған шамамен алпыс қаңтарлық және қастандық деректерінен тізім жасалды. Бұл Сатклифтің іздері бар, бірақ әлі шешілмеген 22 қылмыстың одан әрі тергелуіне әкелді. Оның әмиянында 200 фунт стерлинг ақша болған деген болжам бар, ол кісі өлтірушісімен ұрланған. Сатклифтің 16 жасар бауыры Майкл сұраққа тартылды, бірақ ақырында босатылып, қылмысқа қатысы жоқ деп танылды. Сатклифтің сот процесінен кейін Батыс Йоркшир полициясы оны осы шабуыл туралы сұраққа тартатынын мәлімдеді.

Қосымша тергеулер

2017 жылы Батыс Йоркшир полициясы Сатклифтің 1964 жылға дейінгі шешілмеген қылмыстарға қатысы бар-жоғын анықтау үшін "Пейнхолл" операциясын іске қосты. 2017 жылдың желтоқсанында Батыс Йоркшир полициясы, ақпарат алу туралы сұрауға жауап ретінде, "Пейнхолл" операциясының бар екенін не растады, не жоққа шығарды. 1981 жылы сотталғаннан кейін Оңтүстік Йоркшир полициясы Сатклифтен 1977 жылғы 22 наурызда кешке "ұзын бойлы, қара шашты ер адам" бас жағына соққы беріп өлтірген 29 жастағы Донкастерлік Барбара Янгтың өлімі туралы сұрақтар қойды. "Рипер" ісін терген детектив Джим Хобсон Бристольдегі қылмыс орнын қарап шықты, бірақ оның іс-әрекеттері Сатклифтің белгілі тәсілінен бірнеше ерекшеліктерді көрсетті. Кейін Батыс Йоркшир полициясы Сатклифтің Швецияда болмағанына "толық сенімді" екенін мәлімдеді.

Йоркширдің жабайы қылмыскері: Құпия кісі өлтірулер

2015 жылы авторлар Крис Кларк және Тим Тейт Сатклиф пен шешілмеген кісі өлтірулер арасындағы байланысты мәлімдеген «Йоркшир жартасы: құпия кісі өлтірулер» атты кітап жариялады. Кітапта 1966 және 1980 жылдар аралығында Сатклиф сотталғаннан кем дегенде жиырма екі адамды өлтіргені айтылды. Кейіннен кітаптағы материал негізінде сол атпен екі бөлімді ITV деректік фильмі түсірілді, онда Кларк пен Тейт те қатысты. 21 жасар Люси Тинслоп 1969 жылдың 4 тамызында сағат 23:30-да Нотингемдегі Бат-стриттегі Сент-Мэри саябағында туған күнінен кейін шабуылға ұшырады. Полиция оның жұмыстан үйіне қайтып бара жатқанда шабуылға ұшырағанын айтады. Ол кезде Сатклиф сол аймақта болды, өйткені оның әйелі Соня Батыс Лондонның Альпертон қаласында тұрды. 14 жасар Джудит Робертс 1972 жылдың 7 маусымында үйінен шығып, Стаффордширдің Виггинтон қаласында велосипедпен жүргеннен кейін өлтірілді. Ол сол күні Тамворттың солтүстігіндегі бір далада жоғалып, кешін тікұшақ кесінділері мен пластикалық тыңайтқыш қаптарының астында жартылай жасырылған күйде табылды. Оның басына он тоғыз жарақат салынған және ол ұрып өлтірілген. 17 жасар Эндрю Эванс қылмысты мойындағаннан кейін 25 жыл түрмеде отырды, бірақ 1997 жылы оның үкімі жойылды. Робертс қайтыс болған күні кешке Сатклиф Бекслихтегі ауруханаға әйелі Сонияны көруге бара жатқан еді. Содан кейін ол Батыс Йоркширдің Бингли қаласына қайтуға тиіс болды, онда ол түнгі сменада жұмыс істеді, бұл Сатклифті қылмыс орнына, Комберфорд-Лейнге жақын әкелген болар еді. Сондай-ақ Сатклиф сұр түсті Ford Escort машинасымен жүрген, ол төрт куәгердің Джудиттің жергілікті дүкендерге бара жатқанда ізінен келе жатқанын көрген көлікке ұқсас еді. Оның басына балтаның сабымен жеті рет соққы берілген, нәтижесінде бас жарақаты мен бас сүйегінің сынуына әкелген. Ол сондай-ақ жыныстық зорлыққа ұшыраған. Кларк пен Тейт бастапқыда сотталған Стивен Даунинг қылмысты жасай алмағанын көрсететін патологиялық есептің табылуын мәлімдеді. Ішкі істер министрлігі жаңа дәлелдерді полицияға жіберетінін мәлімдеді. Денсаулық сақтаушылардың тексеруінен кейін оның да өліміне біреу тырысқанын анықтады. Ол кезде Сатклиф аймаққа тауар жеткізіп тұрғаны анықталды. Кітапта Сатклифке байланысты болған бір кісі өлтіру – 25 жастағы оқытушы-практикант Элисон Моррис, 1979 жылдың 1 қыркүйегінде Рамсиде, Эссексте, Барбара Личтің Брэдфордта өлтірілуінен алты жарым сағат бұрын болды. Авторлар Кларк пен Тейт Сатклифтің Эссексте болуы мүмкін екенін және Личті кейіннен өлтіру үшін Брэдфордқа қайтуға жеткілікті уақыты болғанын айтты. Моррис ісі әлі де шешілмеген. Сали Шепард, 24 жастағы, 1979 жылдың 1 желтоқсанында Пекхемде, Оңтүстік Лондонда автобустан түсіп, Фрайри-роудқа кешке қайтып бара жатқанда есінен танып, жыныстық зорлыққа ұшырап, ұрып өлтірілді. Оның өлтірушісі денесін сымды қоршаудан сүйреп әкеп, Стаффордшир көшесіндегі Пекхем полиция бөлімінің артына тастап кетті. Салидің өлтірілуі мен Сатклифтің 1978 жылдың қаңтарында Ивон Пирсонды өлтіруінің арасында көптеген ортақ белгілер болды. Сол кезде Сатклифтің әйелі Сония да жақын маңдағы Дептфордта мұғалімдерді даярлау курсын бітіріп жатқан еді, және Сатклиф оны жиі көріп тұратын.

In 2015, authors Chris Clark and Tim Tate published a book claiming links between Sutcliffe and unsolved murders, titled Yorkshire Ripper: The Secret Murders, It alleged that between 1966 and 1980, Sutcliffe was responsible for at least twenty two more murders than he was convicted of. The book was later adapted into a two part ITV documentary series of the same name, which featured both Clark and Tate. 21 year old Lucy Tinslop was attacked after leaving her birthday party at 11:30 p. m. at St Mary's Rest Garden in Bath Street, Nottingham on 4August 1969. Police believe she was attacked as she walked home from work. Sutcliffe was in the area at the time of the attack as his girlfriend, Sonia, was living in Alperton, West London. Judith Roberts, 14, was murdered on 7June 1972, after leaving home to ride her bike in Wigginton, Staffordshire. She was found partially hidden beneath hedge clippings and plastic fertiliser bags face down later that day after going missing in a field north of Tamworth, Staffordshire; she had nineteen head wounds and had been battered to death. 17 year old Andrew Evans was wrongfully convicted and served 25 years in jail after confessing to the murder but had his conviction quashed in 1997. On the evening of Roberts's death, Sutcliffe was driving to visit his fiancée, Sonia, at a hospital in Bexleyheath. He would then have had to return to Bingley, West Yorkshire, where he worked nightshifts, which would have taken Sutcliffe within a short distance of the crime scene, Comberford Lane. Sutcliffe also drove a grey Ford Escort, which is identical to a vehicle that four eyewitnesses observed trailing Judith as she made her way to local shops at the time of her disappearance. She was beaten around the head seven times with the handle of a pickaxe, which had caused severe head injuries and fractures to her skull. She had also been sexually assaulted. Clark and Tate claimed to have unearthed a pathology report which allegedly indicated that the originally convicted Stephen Downing could not have committed the crime. The Home Office responded by stating that it would send any new evidence to the police. A post mortem examination confirmed someone had also attempted to strangle her. Records show Sutcliffe was delivering goods to and from the area at the time. One murder that was linked to Sutcliffe in the book, 25 year old trainee teacher Alison Morris in Ramsey, Essex, on 1September 1979, took place only six and a half hours before his known killing of Barbara Leach in Bradford, over away. Authors Clark and Tate claimed that Sutcliffe could have been in Essex and still had enough time to drive back to Bradford to kill Leach later. Morris's case remains unsolved. Sally Shepherd, 24, was making her way home to Friary Road late at night after getting off a bus in Peckham, South London, on 1December 1979 when she was clubbed unconscious, sexually assaulted, and beaten to death. Her killer then dragged her body through a wire fence and left her at the back of Peckham Police Station in Staffordshire Street. Sally's murder and Sutcliffe's killing of Yvonne Pearson in January 1978 bore many similarities. Sutcliffe's wife, Sonia, also did a teacher training course in nearby Deptford at the time, and Sutcliffe used to frequently visit her.

Түрме мен Бродмур ауруханасы

Сотталып, түрмеге қамалғаннан кейін Сатклиф анасының қыздық аты – Кунан есімін таңдады. 1981 жылғы 22 мамырда Паркхерст түрмесінде жазасын өте бастады. Сотта ақыл-есі сау деп табылғанына қарамастан, Сатклифке параноидтық шизофрения диагнозы қойылды. Оны психиатриялық бөлімге жіберуге жасалған әрекеттер сәтсіз аяқталды. Паркхерстте ол 35 жастағы кәсіби қылмыскер Джеймс Костеллодан ауыр түрде зорлық көрді; 1983 жылғы 10 қаңтарда Костелло Сатклифті Паркхерст ауруханасының F2 бөлімшесіндегі демалыс бөлмесіне еріп кірді және сынған кофе құмырасын екі рет Сатклифтің бетінің сол жағына тигізіп, төрт жараны келтірді, олардың емделуіне отыз тігіс қажет болды. 1984 жылғы наурыз айында Сатклиф 1983 жылғы Психикалық денсаулық туралы заңтың 47-бабына сәйкес Бродмур ауруханасына жіберілді. Сатклифтің әйелі 1989 жылы бөлек тұрып, 1994 жылғы шілдеде ажырасты. 1996 жылғы 23 ақпанда Бродмурдың Хенли бөлімшесіндегі бөлмесінде оған шабуыл жасалды; сотталған қарақшы Пол Уилсон Сатклифтен стереогарнитурасының кабелімен мойнынан қысып өлтіруге тырысқанша видеокассетасын қарызға беруді сұрады. 1997 жылғы 10 наурызда бас бостандығынан айырылған Іан Кей Сатклифке қаламмен шабуыл жасады. Кей Сатклифті өлтіруге тырысқанын мойындады және оны мерзімі шектеусіз психиатриялық ауруханаға қамауға бұйрық берілді. 2003 жылы Сатклифтің қант диабетіне шалдыққаны хабарланды. Сатклифтің әкесі 2004 жылы қайтыс болып, кремацияланды. 2005 жылғы 17 қаңтарда оған Арнсайдқа баруға рұқсат берілді, онда оның күлі шашырылған. Уақытша босату туралы шешімді Дэвид Бланкетт бастады және ол Ішкі істер министрі болған кезде Чарльз Кларк бекітті. Сатклифке аурухана қызметкерлерінің төрт мүшесі ілесіп жүрді. Бұл сапар таблоидтардың бірінші беттерінде кеңінен жарияланды. 2007 жылғы 22 желтоқсанда Сатклифке төртінші шабуылды оның тұтқыны Патрик Сюреда жасады, ол оған металл асхана пышағымен шабуыл жасап, "Сен зорлаушы, кісі өлтіруші, мен басқа көзіңді соқыр етемін!" деп айғайлады. Сатклиф артқа лақтырылып, пышақ оның оң көзіне тимеді, ал жағынан жарақат алды. 2009 жылғы 17 ақпанда Сатклифтің "Бродмурдан кетуге жарамды" екені хабарланды. 2010 жылғы 23 наурызда Әділет министрі Джек Строны Бромсгроувтен консервативті депутат Джули Киркбрайд Парламентте Сатклифтің құрбаны болған сайлаушыға ол түрмеде қалады деп сендіруді сұрады. Стро Сатклифтің босатылу мәселесі шартты түрде босату кеңесінің құзырында екенін, бірақ "осы іс бойынша мен көрген барлық дәлелдер, және олар көп, бұл адамның босатылуы мүмкін емес екенін көрсетуде" деп жауап берді.

Following his conviction and incarceration, Sutcliffe chose to use the name Coonan, his mother's maiden name. He began his sentence at HM Prison Parkhurst on 22May 1981. Despite being found sane at his trial, Sutcliffe was diagnosed with paranoid schizophrenia. Attempts to send him to a secure psychiatric unit were blocked. While at Parkhurst he was seriously assaulted by James Costello, a 35 year old career criminal with several convictions for violence; on 10January 1983, he followed Sutcliffe into a recess of F2, the hospital wing at Parkhurst, and plunged a broken coffee jar twice into the left side of Sutcliffe's face, creating four wounds requiring thirty stitches. In March 1984, Sutcliffe was sent to Broadmoor Hospital, under Section 47 of the Mental Health Act 1983. Sutcliffe's wife obtained a separation around 1989 and a divorce in July 1994. On 23February 1996, he was attacked in his room in Broadmoor's Henley Ward; Paul Wilson, a convicted robber, asked to borrow a videotape before attempting to strangle Sutcliffe with the cable from a pair of stereo headphones. After an attack with a pen by fellow inmate Ian Kay on 10March 1997, Sutcliffe lost the vision in his left eye, and his right eye was severely damaged. Kay admitted trying to kill Sutcliffe and was ordered to be detained in a secure mental hospital without limit of time. In 2003, it was reported that Sutcliffe had developed diabetes. Sutcliffe's father died in 2004 and was cremated. On 17January 2005, he was allowed to visit Arnside where the ashes had been scattered. The decision to allow the temporary release was initiated by David Blunkett and ratified by Charles Clarke when he became Home Secretary. Sutcliffe was accompanied by four members of the hospital staff. The visit led to front page tabloid headlines. On 22December 2007, a fourth attack on Sutcliffe was made by fellow inmate Patrick Sureda, who lunged at him with a metal cutlery knife while shouting, "You fucking raping, murdering bastard, I'll blind your fucking other one!" Sutcliffe flung himself backwards and the blade missed his right eye, stabbing him in the cheek. On 17February 2009, it was reported that Sutcliffe was "fit to leave Broadmoor". On 23March 2010, the Secretary of State for Justice, Jack Straw, was questioned by Julie Kirkbride, Conservative MP for Bromsgrove, in the House of Commons seeking reassurance for a constituent, a victim of Sutcliffe, that he would remain in prison. Straw responded that whilst the matter of Sutcliffe's release was a parole board matter, "that all the evidence that I have seen on this case, and it's a great deal, suggests to me that there are no circumstances in which this man will be released".

Шағым

Сатклифтің ең төменгі мерзімді белгілеу туралы өтініші, егер оны босату қауіпсіз деп есептелсе, сол мерзімнен кейін шартты түрде босату мүмкіндігін ұсына отырып, 2010 жылдың 16 шілдесінде Жоғары сотта қарастырылды. Сот Сатклифтің ешқашан босатылмауына шешім шығарды. Миттинг былай деді:
Бұл бірнеше жыл бойы Йоркширдің үлкен бөлігінің халқын қорқытқан кісі өлтіру науқаны болды. Алқабилердің үкімі бойынша, оның жалғыз себебі – ашу, жек көру және мания. Террористік актілерден басқа, бір адамның осыншама көп құрбандыққа себеп болуын көзге елестету қиын. Сатклифтің психикалық жағдайына қатысты психологиялық қорытындылар, сондай-ақ оның жасаған қылмыстарының ауырлығы ескерілді. Сатклиф өмірінің соңына дейін қамауда болды. 2010 жылдың 4 тамызында Сот коммуникациялары басқармасының өкілі Сатклифтің бұл шешімге шағымданғанын растады. Сатклифтің сот шешіміне қарсы апелляциясын қарау 2010 жылдың 30 қарашасында Апелляциялық сотта басталды. 2011 жылдың 14 қаңтарында шағымы қабылданбады. 2011 жылдың 9 наурызында Апелляциялық сот Сатклифтің Жоғарғы Сотқа шағымдануға рұқсат беру туралы өтінішін қабылдамады. 2015 жылдың желтоқсанында Сатклифтің психикалық ауруының жоқ екендігі анықталды. 2016 жылдың тамызында медициналық комиссия оған психикалық жағдайы үшін клиникалық емдеу қажет емес екенін және оны түрмеге қайтаруға болатынын шешті. 2016 жылдың тамызында Сатклиф Бродмурдан HM Prison Frankland түрмесіне ауыстырылды деген хабар тарады.

Өлім

Сатклифф 2020 жылғы 13 қарашада 74 жасында Солтүстік Дарем университетінің ауруханасында қайтыс болды. Ол екі апта бұрын сол ауруханада күдікті жүрек шабуылынан емделгеннен кейін HMP Frankland-ке қайта оралған еді. Оның семіздік және диабет сияқты бірнеше денсаулық мәселелері болған. Ол COVID-19 жұқтырған, бірақ вирусқа емделуден бас тартқан деген ақпарат бар. Жекелеген жобалау рәсімі өткізіліп, Сатклиффтің денесі өртеліп, күлі шашылды.

Медиа

"Night Shift" әні, ағылшын постпанк тобы Siouxsie and the Banshees-тің 1981 жылғы "Juju" альбомындағы, Сатклиф туралы. Американдық Sonic Youth рок-тобының 1986 жылғы "Evol" альбомындағы "Marilyn Moore" әні Сатклифтің Мэрилин Мурды өлтіруге талпынысы туралы. 1991 жылғы 6 сәуірде Сатклифтің әкесі Джон Сатклиф теледидардағы "After Dark" бағдарламасында ұлы туралы сөйледі. "This Is Personal: The Hunt for the Yorkshire Ripper" – британдық теледрамалық мини-сериал, алғаш рет ITV телеарнасында 26 қаңтардан 2 ақпанға дейін көрсетілді. Ол кісі өлтіруді тергеудің шын өмірдегі оқиғасын көрсетеді және бұл тергеудің көмекші бас комиссар Джордж Олдфилдтің (Алун Армстронг) денсаулығы мен мансабына тигізген әсерін бейнелейді. Сериалда Ричард Ридингс пен Джеймс Лоуренсон ДСИ Дик Холланд және бас комиссар Рональд Грегори рөлінде ойнады. Екі апта бойы көрсетілгенімен, әр аптада екі эпизод тікелей көрсетілді. Сериал 2001 жылғы Британ академиясының телеарнасының үздік драмалық сериалы номинациясына ие болды. 2009 жылы "Red Riding" атты үш телефильм, сондай-ақ "Йоркширді жабатын трилогия" деп аталды, Сатклифтің кейбір іс-әрекеттерін бейнеледі. Дэвид Писстің "Red Riding" сериясының үшінші кітабы (және екінші теледидарлық бейімделуі) Риперді тергеу аясында өрбуді көрсетеді. Бұл эпизодта Сатклифтің рөлін Джозеф Маул ойнады. 2013 жылғы 13 мамырда "Crimes That Shook Britain" бағдарламасы осы жағдайға тоқталды. 2016 жылғы 26 тамызда полиция тергеуі BBC Radio 4-тің "The Reunion" бағдарламасында талқыланды. Сью Макгрегор тергеуді Батыс Йоркшир полициясында бас комиссардың көмекшісі болған Джон Домейлмен, Сатклифпен сұхбаттасқан жас детектив Энди Лаптеумен, тергеу тобының мүшесі Элейн Бенсонмен, "Wearside Jack" таспасы мен Сандерленд хаттары бойынша жұмыс істеген Дэвид Закриссонмен және жергілікті журналист Криста Акройдпен бірге талқылады. Режиссер Лиза Уильямстың 2019 жылғы наурызда BBC Four телеарнасында көрсетілген "The Yorkshire Ripper Files: A Very British Crime Story" атты үш бір сағаттық бөлімнен тұратын сериясы құрбандардың, олардың отбасыларының, полицияның және оқиғаны жамылған журналистердің сұхбаттарын қамтыды. Сериалда ол полиция мен қоғамның әйелдерге деген көзқарасы Сатклифтің ертерек ұсталуына кедергі келтірді ме деп сұрақ қояды. 2020 жылғы 31 шілдеде сериал BAFTA сыйлығын жеңіп алды. Оливия Хирст пен Дэвид Бёрн жазған "The Incident Room" пьесасы 2019 жылғы Эдинбург фестивалінің фринж аясында "Pleasance" театрында көрсетілді. Пьеса полицияның Сатклифті іздеуіне арналған. Пьесаны "New Diorama" өндірді. 2020 жылғы желтоқсанда Netflix төрт бөлімнен тұратын "The Ripper" атты деректі фильмін шығарды, онда тергеуге қатысқан тірі құрбандар, құрбандардың отбасы мүшелері мен полиция қызметкерлерінің сұхбаттарымен кісі өлтіруді тергеу туралы айтылады. 2021 жылғы қарашада американдық Slipknot heavy metal тобы "The Chapeltown Rag" атты ән шығарды, ол кісі өлтіру туралы ақпарат құралдарының хабарларынан шабыттанды. 2022 жылғы ақпанда Channel 5 телеарнасы 60 минуттық "The Ripper Speaks: The Lost Tapes" атты деректі фильмін шығарды, онда сұхбаттар және Сатклифтің түрмедегі және Бродмур ауруханасындағы өмірі туралы, сондай-ақ оның жасаған қылмыстары туралы әңгімелер бар, бірақ олар "Рипердің кісі өлтіруі" ретінде қарастырылмады. 2023 жылы ITV1 телеарнасының "The Long Shadow" драмасы Сатклифтің қылмыстарына назар аударды.

The song "Night Shift" by English post punk band Siouxsie and the Banshees on their 1981 album Juju is about Sutcliffe. The song "Marilyn Moore" by American rock band Sonic Youth on their 1986 album Evol is about Sutcliffe's attempted murder of Marilyn Moore. On 6April 1991, Sutcliffe's father, John Sutcliffe, talked about his son on the television discussion programme After Dark. This Is Personal: The Hunt for the Yorkshire Ripper, a British television crime drama miniseries, first shown on ITV from 26January to 2February 2000, is a dramatisation of the real life investigation into the murders, showing the effect that it had on the health and career of Assistant Chief Constable George Oldfield (Alun Armstrong). The series also starred Richard Ridings and James Laurenson as DSI Dick Holland and Chief Constable Ronald Gregory, respectively. Although broadcast over two weeks, two episodes were shown consecutively each week. The series was nominated for the British Academy Television Award for Best Drama Serial at the 2001 awards. In 2009, the three TV films Red Riding, also called The Yorkshire Ripper trilogy, depicted some of Sutcliffe's deeds. The third book (and second episodic television adaptation) in David Peace's Red Riding series is set against the backdrop of the Ripper investigation. In that episode, Sutcliffe is played by Joseph Mawle. The 13May 2013 episode of Crimes That Shook Britain focused on the case. On 26August 2016, the police investigation was the subject of BBC Radio 4's The Reunion. Sue MacGregor discussed the investigation with John Domaille, who subsequently served as assistant chief constable in the West Yorkshire Police; Andy Laptew, a young detective who conducted interviews with Sutcliffe; Elaine Benson, a detective who was part of the investigative team; David Zackrisson, who worked on the false leads, the "Wearside Jack" tape and the Sunderland letters; and Christa Ackroyd, a local journalist. A three part series of one hour episodes, The Yorkshire Ripper Files: A Very British Crime Story, by filmmaker Liza Williams aired on BBC Four in March 2019. This included interviews with some of the victims, their families, police and journalists who covered the case. In the series she questions whether the attitude towards women on the part of both the police and society prevented Sutcliffe from being caught sooner. On 31July 2020, the series won the BAFTA prize for Specialist Factual TV programming. A play written by Olivia Hirst and David Byrne, The Incident Room, premiered at Pleasance as part of the 2019 Edinburgh Festival Fringe. The play focuses on the police force hunting Sutcliffe. The play was produced by New Diorama. In December 2020, Netflix released a four part documentary entitled The Ripper, which recounts the police investigation into the murders with interviews from living victims, family members of victims and police officers involved in the investigation. In November 2021, American heavy metal band Slipknot released a song titled "The Chapeltown Rag", which is inspired by media reporting on the murders. In February 2022, Channel 5 released a 60 minute documentary entitled The Ripper Speaks: The Lost Tapes, which recounts interviews, and Sutcliffe speaking about life in prison and in Broadmoor Hospital, as well as crimes he had committed but that had not been seen or treated as "a Ripper killing". In 2023, the ITV1 drama The Long Shadow focused on Sutcliffe's crimes.