Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Марста жұмыс істейтін алғашқы робот-роверді қамтитын миссия (1997)
Mission including first robotic rover to operate on Mars (1997)
Mars Pathfinder – Жер-Ай жүйесінен тыс жерде жұмыс істейтін алғашқы ровер. 1996 жылдың 4 желтоқсанында NASA-ның Delta II бустерінде, Марс Global Surveyor ұшырылғаннан бір ай өткен соң, 1997 жылдың 4 шілдесінде Марстың Арес Валлисіне, Оксиа Палус төртбұрышындағы Хризе Планития деп аталатын аймаққа қонды. Содан кейін қондырғыш ашылып, марс бетінде көптеген тәжірибелер жүргізген роверді көрсетті. Миссия Марстың атмосферасын, климатын, геологиясын, тау жыныстары мен топырағының құрамын зерттеу үшін бірқатар ғылыми құралдарды алып жүрді. Бұл NASA-ның Discovery бағдарламасының екінші жобасы болды, ол төмен құндылықтағы ғарыш кемелерін пайдалануды және «арзан, жылдам және жақсы» ұранымен жиі ұшыруды қолдады, бұл ұранды сол кездегі әкімші Диниел Голдин ұсынған болатын. Миссияны NASA-ның Марсты зерттеу бағдарламасына жауапты Калифорния технология институтының бөлімшесі – Jet Propulsion Laboratory (JPL) басқарды. Жоба жетекшісі – JPL-дің Тони Спир. Бұл миссия Марсқа роверлерді қоса алғандағы миссиялардың алғашқысы болды және 1976 жылы Марсқа екі «Викинг» қонғаннан бері алғашқы сәтті қондырғыш еді. Кеңес Одағы 1970 жылдары «Луноход» бағдарламасының аясында Айға роверлерді сәтті жібергенмен, Марс бағдарламасында роверлерді пайдалану әрекеттері сәтсіз аяқталды. Ғылыми мақсаттарға қоса, Mars Pathfinder миссиясы әртүрлі технологиялар үшін «концепцияның дәлелі» болды, мысалы, ауа қаптарымен қону және автоматты түрде кедергілерден өту, екеуі де кейіннен Марсты зерттеу ровері миссиясында қолданылды. Mars Pathfinder басқа роботтық ғарыш миссияларына қарағанда өте төмен құнымен де ерекшеленді. Бастапқыда бұл миссия Марстың қоршаған ортаны зерттеу (MESUR) бағдарламасының біріншісі ретінде жоспарланған еді.
Mars Pathfinder the first rover to operate outside the Earth–Moon system. Launched on December 4, 1996, by NASA aboard a Delta II booster a month after the Mars Global Surveyor, it landed on July 4, 1997, on Mars's Ares Vallis, in a region called Chryse Planitia in the Oxia Palus quadrangle. The lander then opened, exposing the rover which conducted many experiments on the Martian surface. The mission carried a series of scientific instruments to analyze the Martian atmosphere, climate, and geology and the composition of its rocks and soil. It was the second project from NASA's Discovery Program, which promotes the use of low cost spacecraft and frequent launches under the motto "cheaper, faster and better" promoted by then administrator Daniel Goldin. The mission was directed by the Jet Propulsion Laboratory (JPL), a division of the California Institute of Technology, responsible for NASA's Mars Exploration Program. The project manager was JPL's Tony Spear. This mission was the first of a series of missions to Mars that included rovers, and was the first successful lander since the two Vikings landed on Mars in 1976. Although the Soviet Union successfully sent rovers to the Moon as part of the Lunokhod program in the 1970s, its attempts to use rovers in its Mars program failed. In addition to scientific objectives, the Mars Pathfinder mission was also a "proof of concept" for various technologies, such as airbag mediated touchdown and automated obstacle avoidance, both later exploited by the Mars Exploration Rover mission. The Mars Pathfinder was also remarkable for its extremely low cost relative to other robotic space missions to Mars. Originally, the mission was conceived as the first of the Mars Environmental Survey (MESUR) program.
Миссияның мақсаттары
"Тез, жақсы және арзан" ғарыш кемесін жасау мүмкін екенін дәлелдеу (қондырғыш құрылысына үш жыл мерзім және 150 миллион доллардан кем шығын, ал ровер үшін 25 миллион доллар). Басқа планетаға ғылыми құралдар жиынтығын қарапайым жүйе арқылы, "Викинг" миссиясынан он есе арзанға жіберуге болатынын көрсету. (Салыстыру үшін, "Викинг" миссиясы 1974 жылы 935 миллион долларға, ал 1997 жылы 3,5 миллиард долларға бағаланған.) НАСА-ның төмен құнды планеталық зерттеулерге берілгендігін көрсету үшін, миссияны ұшыру құралы мен миссиялық операцияларды қоса алғанда, барлығы 280 миллион долларлық шығынмен аяқтау.
To prove that the development of "faster, better and cheaper" spacecraft was possible (with three years for development and a cost under $150 million for the lander, and $25 million for the rover). To show that it was possible to send a load of scientific instruments to another planet with a simple system and at one fifteenth the cost of a Viking mission. (For comparison, the Viking missions cost $935 million in 1974 or $3.5 billion in 1997 dollars.) To demonstrate NASA's commitment to low cost planetary exploration by finishing the mission with a total expenditure of $280 million, including the launch vehicle and mission operations.
Құтқарушы
Жерге түсу орны Марстың солтүстік жарты шарсындағы "Арес Валлис" ("Арес аңғары", ежелгі грек тіліндегі ежелгі рим құдайы Марстың баламасы) деп аталатын ежелгі су тасқыны жазығы болды және Марстың ең тасты бөліктерінің бірі саналады. Ғалымдар оны салыстырмалы түрде қауіпсіз қондыру алаңы ретінде таңдады, сондай-ақ, қатастрофалық су тасқыны кезінде қалдырылған әртүрлі тау жыныстарын тапты. Сәтті қонғаннан кейін, қондырғы астрономның құрметіне Карл Саган ескерткіш станциясы деп аталды. (Шет елдік ескерткіштер тізіміне де қараңыз)
The landing site was an ancient flood plain in Mars's northern hemisphere called "Ares Vallis" ("the valley of Ares", the ancient Greek equivalent of the ancient Roman deity Mars) and is among the rockiest parts of Mars. Scientists chose it because they found it to be a relatively safe surface to land on and one that contained a wide variety of rocks deposited during a catastrophic flood. After the landing, at , succeeded, the lander received the name The Carl Sagan Memorial Station in honor of the astronomer. (See also List of extraterrestrial memorials)
Кіру, түсу және қону
Марс Пафайндері Марс атмосферасына кірді және инновациялық жүйе арқылы қонды, оған кіру капсуласы, үстіркілді парашют, содан кейін қатты ракеталар және соққыны жұмсарту үшін үлкен ауа қаптары кірді. Марс Пафайндері түпнұсқалық Viking Mars қондырғысының дизайнынан алынған атмосфераға кіретін аэрошелл (капсула) арқылы гиперболалық траекториядан кері бағытта Марс атмосферасына тікелей кірді. Аэрошелл артқы қабықтан және арнайы жасалған абляциялық жылу қалқанынан тұрады, онда қонушының борттағы компьютері марстың жұқа атмосферасы арқылы төмен түсуін баяулату үшін үстіркіштің үстіркіштің арақашықтығы жоғарғы жылдамдықты парашютпен үрленді. 20 секундтан кейін жылу қалқаны пиротехникалық жолмен босатылды. Тағы 20 секундтан кейін қондырғыш бөлініп, артқы қабығынан төмен түсірілді. Жерге түсіру аппараты жер бетінен жоғары жеткенде, борттағы компьютер радиолокатор арқылы биіктікті және төмендеу жылдамдығын анықтады. Бұл ақпаратты компьютер кейіннен жерге қону оқиғаларының нақты уақытын анықтау үшін қолданды. Жерге қонғаннан кейін, үш газ генераторы арқылы ауа қаптары бір секундтан аз уақыт ішінде толтырылды. Ауа қаптары тетраэдрлік қондырғының айналасын қоршап тұрған төрт өзара байланысқан көп қабатты вектрандық қаптардан жасалды. Олар тік бұрышты соқтығыстарға төтеп беру үшін жобаланған. Алайда, ауа қаптары тік соқтығыстарға ғана арналған болғандықтан, үш қатты ретроракет қондырғының артқы қабығында орнатылды. Бұл жер бетінен жоғары атылды. Жерге түсіру аппаратының компьютері ракеталарды атудың ең жақсы уақытын есептеп, қондырғыш жылдамдығын жерге тигенге дейін шамамен нөлге дейін төмендетті. 2,3 секундтан кейін, ракеталар әлі де атылып жатқанда, қонушы жерден тежегішті кесіп тастады және жерге құлады. Ракеталар артқы қабығы мен парашютымен бірге ұшып кетті (олар орбиталық суреттер арқылы байқалды). Қондырғыш 18G үдеумен соқтығысты және соқтығысуды тек 18G-қа дейін шектеді. Бірінші секіру жоғары болды және кем дегенде 15 қосымша секіруді жалғастырды (акселерометр деректерін жазу барлық секірулер арқылы жалғастырылмады). Барлық кіру, түсіру және қону процесі 4 минутта аяқталды. Қондырғыш тоқтағаннан кейін, ауа қаптары төрт винч арқылы қондырғышқа қарай түсірілді. Кез келген бастапқы бағыттан туралау үшін жасалған қондырғыш оң жаққа қарай өзінің негізгі жапырағына айналды. Жерге түскеннен 87 минут өткен соң, жапырақтар ашылып, Сожурнер марсоходы және оның ішіне күн батареялары орнатылды.
Mars Pathfinder entered the Martian atmosphere and landed using an innovative system involving an entry capsule, a supersonic parachute, followed by solid rockets and large airbags to cushion the impact. Mars Pathfinder directly entered Mars atmosphere in a retrograde direction from a hyperbolic trajectory at using an atmospheric entry aeroshell (capsule) that was derived from the original Viking Mars lander design. The aeroshell consisted of a back shell and a specially designed ablative heatshield to slow to where a supersonic disk gap band parachute was inflated to slow its descent through the thin Martian atmosphere to The lander's on board computer used redundant on board accelerometers to determine the timing of the parachute inflation. Twenty seconds later the heatshield was pyrotechnically released. Another twenty seconds later the lander was separated and lowered from the backshell on a bridle. When the lander reached above the surface, a radar was used by the on board computer to determine altitude and descent velocity. This information was used by the computer to determine the precise timing of the landing events that followed. Once the lander was above the ground, airbags were inflated in less than a second using three gas generators. The airbags were made of four inter connected multi layer vectran bags that surrounded the tetrahedron lander. They were designed and tested to accommodate grazing angle impacts as high as However, as the airbags were designed for no more than about vertical impacts, three solid retrorockets were mounted above the lander in the backshell. These were fired at above the ground. The lander's on board computer estimated the best time to fire the rockets and cut the bridle so that the lander velocity would be reduced to about zero between above the ground. After 2.3 seconds, while the rockets were still firing, the lander cut the bridle loose about above the ground and fell to the ground. The rockets flew up and away with the backshell and parachute (they have since been sighted by orbital images). The lander impacted at and limited the impact to only 18 G of deceleration. The first bounce was high and continued bouncing for at least 15 additional bounces (accelerometer data recording did not continue through all of the bounces). The entire entry, descent and landing process was completed in four minutes. Once the lander stopped rolling, the airbags deflated and retracted toward the lander using four winches mounted on the lander "petals". Designed to right itself from any initial orientation, the lander happened to roll right side up onto its base petal. Eighty seven minutes after landing, the petals were deployed with Sojourner rover and the solar panels attached on the inside.
Соjourner-ді орналастыру
Соджурнер 1997 жылдың 4 шілдесінде қонудан кейін 2-ші сол күні қону платформасынан шықты. Келесі солдарда ол ғалымдардың атақты мультфильмдерден алған есімдермен – "Барнакл Билл", "Йоги" және "Скуби Ду" деп атаған бірнеше тастарға жақындады. Марсоход осы тастар мен Марс топырағындағы элементтерді өлшеді, ал қону платформасы Соджурнердің және айналасындағы ландшафттың суреттерін түсірді, сондай-ақ климаттық байқаулар жасады. Соджурнер – алты дөңгелекті, ұзын, ені, биіктігі және салмағы бар көлік. Оның максималды жылдамдығы шамамен жетті. Соджурнер барлығы шамамен жүрді, Pathfinder станциясынан ешқашан артық емес. 83 солдық жұмыс істеу кезеңінде ол Жерге 550 фотосурет жіберіп, қону платформасының жанындағы 16 жердің химиялық қасиеттерін талдады. (Сондай-ақ Ғарышты зерттеу марсоходтарын қараңыз)
The Sojourner rover departed from the lander on Sol 2, after its landing on July 4, 1997. As the next sols progressed it approached some rocks, which the scientists named "Barnacle Bill", "Yogi", and "Scooby Doo", after famous cartoon characters. The rover made measurements of the elements found in those rocks and in the martian soil, while the lander took pictures of the Sojourner and the surrounding terrain, in addition to making climate observations. The Sojourner is a six wheeled, long vehicle, wide, tall and weighing Its maximum speed reached Sojourner travelled approximately in total, never more than from the Pathfinder station. During its 83 sols of operation, it sent 550 photographs to Earth and analyzed the chemical properties of 16 locations near the lander. (See also Space exploration rovers)
Сожоунерс тау жыныстарының талдауы
Тас туралы алғашқы талдау 3-ші күні «Барнакл Билл» тасымен басталды. Оның құрамын анықтау үшін Альфа бөлшектік рентген спектрометрі (APXS) қолданылды, спектрометрге үлгіні толық сканерлеу үшін он сағат уақыт кетті. Ол сутектен басқа барлық элементтерді тапты, ал сутек тас немесе топырақтың массасының тек 0,1 пайызын құрайды. APXS тау жыныстары мен топырақ үлгілерін альфа бөлшектерімен (екі протоннан және екі нейтроннан тұратын гелий ядролары) сәулелендіру арқылы жұмыс істейді. Нәтижелер «Барнакл Билл» тасы Жердің андезиттеріне ұқсас екенін көрсетті, бұл бұрынғы жанартаулық белсенділікті растайды. Андзиттердің табылуы Марстағы кейбір тау жыныстары қайта балқып, қайта өңделгенін көрсетеді. Жерде андезит магма тау жыныстарының қуыстарында тұрып, темір мен магнийдің бір бөлігі төмен қонғанда пайда болады. Осының салдарынан, соңғы тау жынысында темір мен магнийдің мөлшері азайып, кремнийдің мөлшері артады. Вулканикалық тау жыныстары әдетте сілтілердің (Na2O және K2O) мөлшерін кремний диоксидінің (SiO2) мөлшерімен салыстыру арқылы жіктеледі. Андизит Марстан келген метеориттердегі тау жыныстарынан ерекшеленеді. APXS-ті пайдаланып «Йоги» тасын талдау оның базальтты тас екенін көрсетті, ол «Барнакл Билл» тасынан қарағанда көнерек. «Йоги» тасының пішіні мен текстурасы оның су тасқынымен әкелінгенін көрсетеді. «Мое» деп аталған тас бетінде желдің әсерінен пайда болған эрозия белгілері табылды. Талданған тау жыныстарының көпшілігінде кремнийдің жоғары құрамы байқалды. «Rock Garden» деп аталатын аймақта «Sojourner» Жердегі айға ұқсас ай тәрізді құм төбелерін кездестірді. Миссияның соңғы нәтижелері «Science» журналында (1997 жылдың 5 желтоқсаны) жарияланған мақалалар сериясында сипатталды, сонда «Йоги» тасының бетінде шаң қабаты бар екені, бірақ ол «Барнакл Билл» тасына ұқсас екені айтылды. Есептеулер екі тас негізінен ортопироксен (магнийлі темір силикаты), фельдшпарт (калий, натрий және кальций алюминий силикаттары) және кварц (силицил диоксиді) минералдарынан тұратынын, сондай-ақ аз мөлшерде магнит, илменит, темір сульфиді және кальций фосфаты бар екенін көрсетті. Intel 80C85 процессоры 512 КБ жад және 176 КБ флэш-жадпен, циклдық басқарумен жұмыс істейді. «Pathfinder» қондырғысының компьютері радиацияға төзімді IBM Risc 6000 Single Chip (Rad6000 SC) процессорынан, 128 МБ жадтан және 6 МБ EEPROM-нан тұрды, ал оның операциялық жүйесі VxWorks болды. Миссияға қауіп тудырған мәселе – қондырғыдағы бағдарламалық жасақтамадағы қателік еді, ол ұшу алдындағы сынақтарда анықталған, бірақ ол қате деп есептелген және сондықтан төмен басымдыққа ие болған, өйткені ол тек кейбір күтпеген ауыр жүктеме жағдайларында ғана пайда болды, ал назар кіру және қону кодын тексеруге аударылды. Ұшу бағдарламалық жасақтамасындағы журналдау және жөндеу мүмкіндіктерінің арқасында Жердегі зертханалық үлгіде қайта жаңғыртылған және түзетілген мәселе, басымдық инверсиясынан туындаған компьютердің қайта іске қосылуына байланысты болды. Компьютерді қайта іске қосқаннан кейін ғылыми немесе инженерлік деректер жоғалмады, бірақ келесі операциялардың барлығы келесі күнгі дейін тоқтатылды. Миссия барысында төрт рет қайта іске қосылу (5, 10, 11 және 14 шілдеде) болды, содан кейін 21 шілдеде басымдық мұрагерлігін қосу үшін бағдарламалық жасақтама жаңартылды.
The first analysis on a rock started on Sol 3 with Barnacle Bill. The Alpha Particle X ray Spectrometer (APXS) was used to determine its composition, the spectrometer taking ten hours to make a full scan of the sample. It found all the elements except hydrogen, which constitutes just 0.1 percent of the rock's or soil's mass. The APXS works by irradiating rocks and soil samples with alpha particles (helium nuclei, which consist of two protons and two neutrons). The results indicated that "Barnacle Bill" is much like Earth's andesites, confirming past volcanic activity. The discovery of andesites shows that some Martian rocks have been remelted and reprocessed. On Earth, andesite forms when magma sits in pockets of rock while some of the iron and magnesium settle out. Consequently, the final rock contains less iron and magnesiums and more silica. Volcanic rocks are usually classified by comparing the relative amount of alkalis (Na2O and K2O) with the amount of silica (SiO2). Andesite is different from the rocks found in meteorites that have come from Mars. Analysis of the Yogi rock again using the APXS showed that it was a basaltic rock, more primitive than Barnacle Bill. Yogi's shape and texture show that it was probably deposited there by a flood. Another rock, named Moe, was found to have certain marks on its surface, demonstrating erosion caused by the wind. Most rocks analyzed showed a high content of silicon. In another region known as Rock Garden, Sojourner encountered crescent moon shaped dunes, which are similar to crescentic dunes on Earth. By the time that final results of the mission were described in a series of articles in the journal Science (December 5, 1997), it was believed that the rock Yogi contained a coating of dust, but was similar to the rock Barnacle Bill. Calculations suggest that the two rocks contain mostly the minerals orthopyroxene (magnesium iron silicate), feldspars (aluminum silicates of potassium, sodium, and calcium), and quartz (silicon dioxide), with smaller amounts of magnetite, ilmenite, iron sulfide, and calcium phosphate. Intel 80C85 CPU with 512 KB of RAM and 176 KB of flash memory solid state storage, running a cyclic executive. The computer of the Pathfinder lander was a Radiation Hardened IBM Risc 6000 Single Chip (Rad6000 SC) CPU with 128 MB of RAM and 6 MB of EEPROM and its operating system was VxWorks. The mission was jeopardised by a concurrent software bug in the lander, which had been found in preflight testing but was deemed a glitch and therefore given a low priority as it only occurred in certain unanticipated heavy load conditions, and the focus was on verifying the entry and landing code. The problem, which was reproduced and corrected from Earth using a laboratory duplicate thanks to the logging and debugging functionality enabled in the flight software, was due to computer resets caused by priority inversion. No scientific or engineering data was lost after a computer reset, but all the following operations were interrupted until the next day. Four resets occurred (on July 5, 10, 11 and 14) during the mission, before patching the software on July 21 to enable priority inheritance.
Pathfinder-дің нәтижелері
Жерге түскен аппарат 2,3 миллиард бит (287,5 мегабайт) ақпарат жіберді, оның ішінде 16 500 сурет және атмосфералық қысымды, температураны және желдің жылдамдығын 8,5 миллион рет өлшеді. Күннен әртүрлі қашықтықтағы аспанның бірнеше суретін түсіру арқылы ғалымдар қызғылт түсті тұманның бөлшектерінің радиусы шамамен бір микрометр екенін анықтады. Кейбір топырақтардың түсі темір оксид-гидроксидіне ұқсас болды, бұл бұрынғы жылы және ылғалды климат теориясын қолдайды. "Патфайндер" топырақтың магниттік құрамын зерттеу үшін бірнеше магнит алып жүрді. Соңында, бір магниттен басқа барлық магниттер шаңмен жабылды. Ең әлсіз магнит топырақты тартпағандықтан, ауадағы шаңда таза магнетит немесе тек бір типті маггемит болмайтындығы қорытындыланды. Шаң, мүмкін, темір оксидімен (Fe2O3) байланысқан агрегат болған. "Марс Спирит" ровері әлдеқайда күрделі құралдарды пайдаланып, магнетит Марстағы шаң мен топырақтың магниттік қасиеттерін түсіндіре алатынын анықтады. Топырақта магнетит табылды және топырақтың ең магнитті бөлігі қараңғы болды. Магнетит өте қараңғы. Допплерлік бақылау және екі жақты қашықтық өлшеулерді пайдалана отырып, ғалымдар "Викинг" қондырғысынан алынған бұрынғы өлшемдерді қосып, полярлық инерция сәтінің гидростатикалық емес компоненті Тарсис дөңгелегіне байланысты екенін және ішкі қабаты ерімегенін анықтады. Орталық металл ядросы радиусы бойынша белгілі бір аралықта орналасқан.
The lander sent more than 2.3 billion bits (287.5 megabytes) of information including 16,500 pictures and made 8.5 million measurements of the atmospheric pressure, temperature and wind speed. By taking multiple images of the sky at different distances from the Sun, scientists were able to determine that the size of the particles in the pink haze was about one micrometre in radius. The color of some soils was similar to that of an iron oxyhydroxide phase which would support the theory of a warmer and wetter climate in the past. Pathfinder carried a series of magnets to examine the magnetic component of the dust. Eventually, all but one of the magnets developed a coating of dust. Since the weakest magnet did not attract any soil, it was concluded that the airborne dust did not contain pure magnetite or just one type of maghemite. The dust probably was an aggregate possibly cemented with ferric oxide (Fe2O3). Using much more sophisticated instruments, Mars Spirit rover found that magnetite could explain the magnetic nature of the dust and soil on Mars. Magnetite was found in the soil and the most magnetic part of the soil was dark. Magnetite is very dark. Using Doppler tracking and two way ranging, scientists added earlier measurements from the Viking landers to determine that the non hydrostatic component of the polar moment of inertia is due to the Tharsis bulge and that the interior is not melted. The central metallic core is between in radius.
Миссияның аяқталуы
Миссия бір аптадан бір айға дейін жоспарланғанмен, ровер үш айға жуық сәтті жұмыс істеді. 7 қазаннан кейін байланыс үзілді. Миссия бірінші айдың өзінде жоспарланған мақсаттарын асып түсті. 2007 жылдың қаңтар айында Марс сарқып айналасы Pathfinder қондырғысын анықтады (суретке қараңыз).
Although the mission was planned to last from a week to a month, the rover operated successfully for almost three months. Communication failed after October 7, The mission had exceeded its goals in the first month. Mars Reconnaissance Orbiter spotted the Pathfinder lander in January 2007 (see photo).
Ровердің атауы
«Соджурнер» деген атау Марс Пафайндер роверіне Коннектикут штатының Бриджпорт қаласынан 12 жасар Валерия Амбройз бір жылдық, бүкіл әлемдік байқауда жеңіске жеткеннен кейін тағайындалды. Байқауда 18 жасқа дейінгі оқушылар қаһармандығын таңдап, оның тарихи жетістіктері туралы эссе жазуға шақырылды. Оқушылардан эсселерінде олардың қаһармандығының атымен аталған планеталық ровердің осы жетістіктерді Марс ортасына қалай жеткізерін талқылаулары сұралды. 1994 жылдың наурыз айында Калифорния штатының Пасадена қаласындағы Планеталық қоғам, НАСА-ның Реактивтік қозғалтқыш зертханасымен (JPL) бірлесіп, байқауды бастады. Байқау туралы хабарлама 1995 жылдың қаңтар айында Ұлттық ғылым мұғалімдері қауымдастығының «Ғылым және балалар» журналында жарияланды, ол ел бойынша 20 000 мұғалім мен мектепке таратылды. Амбройздың жеңімпаз эссесі, ол 19 ғасырдағы әйелдер құқығын қорғаушы Соджорнер Трут есімiмен роверді атауды ұсынды, 3500 эссе ішінен таңдалды. Бірінші орынды Мэриленд штатының Роквилл қаласынан келген 18 жасар Дипти Рохатги иеленді, ол ғалым Мари Кюриді ұсынды. Екінші орынды Техас штатының Раунд-Рок қаласынан келген 15 жасар Адам Шиди иеленді, ол 1986 жылы «Челленджер» ғарыш кемесінің жарылысында қаза болған астронавт Джудит Ресниктің есімін ұсынды. Басқа да танымал ұсыныстарға зерттеуші және жетекші Сакаджевеа және авиатор Амелия Эрхарт кірді.
The name Sojourner was chosen for the Mars Pathfinder rover when 12 year old Valerie Ambroise, of Bridgeport, Connecticut, won a year long, worldwide competition in which students up to 18 years old were invited to select a heroine and submit an essay about her historical accomplishments. The students were asked to address in their essays how a planetary rover named for their heroine would translate these accomplishments to the Martian environment. Initiated in March 1994 by The Planetary Society of Pasadena, California, in cooperation with NASA's Jet Propulsion Laboratory (JPL), the contest got under way with an announcement in the January 1995 issue of the National Science Teachers Association's magazine Science and Children, circulated to 20,000 teachers and schools across the nation. Ambroise's winning essay, which suggested naming the rover for the 19th century women's rights activist Sojourner Truth, was selected from among 3,500 essays. First runner up was Deepti Rohatgi, 18, of Rockville, Maryland, who suggested scientist Marie Curie. Second runner up was Adam Sheedy, 15, of Round Rock, Texas, who submitted the name of the late astronaut Judith Resnik, who perished in the 1986 Space Shuttle Challenger explosion. Other popular suggestions included explorer and guide Sacajewea and aviator Amelia Earhart.
Танымал мәдениетте
Star Trek: Enterprise телесериалының бастапқы титрлерінде Марс бетіндегі «Sojourner» роверінің кадрлары, адамзаттың әуе және ғарышқа ұшу эволюциясын көрсететін басқа да бейнелермен біріктірілген. 2000 жылғы «Қызыл планета» фильмінде Марста қиын жағдайда қалған астронавттар «Pathfinder» құралдарынан импровизациялық радио жасап, оның көмегімен ғарыш кемесімен байланысқа түседі. Энди Уэйрдің 2011 жылғы «Марсиан» романы мен 2015 жылғы оның фильмге бейімделуінде, Марста жалғыз қалған басты кейіпкер Марк Уотни ұзақ уақыттан бері тоқтап тұрған «Pathfinder» орнына барады (романда «Екілік шыңдарды» бағдаршам ретінде көрсетеді) және Жермен байланыс орнату үшін оны базасына қайтарады.
The opening title sequence of the television series Star Trek: Enterprise features footage of Sojourner on the Martian surface, intermixed with various other images representative of humankind's evolution of air and space flight. In the 2000 film Red Planet, astronauts stranded on Mars make a makeshift radio from parts of Pathfinder, and use it to communicate with their spaceship. In the 2011 novel The Martian by Andy Weir, and its 2015 film adaptation, the protagonist, Mark Watney, who is stranded alone on Mars, travels to the long dead Pathfinder site (noting the "Twin Peaks" as a landmark in the novel), and returns it to his base in an attempt to communicate with Earth.