Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1948 жылы Джордж Стивенс режиссерлік еткен драмалық фильм, 1948 жылғы көркем фильм.
1948 drama film directed by George Stevens
the 1948 feature film
"Мен анамды еске аламын" – Джордж Стивенс режиссерлік жасаған 1948 жылғы американдық драмалық фильм. ДеУитт Боден жазған сценарий Джон Ван Друтеннің сахналық пьесасынан бейімделген, ал Друтен өз кезегінде пьесасын Кэтрин Форбстың 1943 жылы Харкорт Брейс баспасында жарық көрген "Маманың банктік шоты" романы негізінде жазған. Оқиғаның барлық нұсқалары 20 ғасырдың басында Сан-Францискодағы норвегиялық иммигранттар отбасының күнделікті өмірі мен экономикалық қиындықтарын көрсетеді. Фильмде Айрин Данн ана рөлінде, сондай-ақ Барбара Бел Геддес, Оскар Хомолька, Эллен Корби және Филип Дорн ойнаған. Хомолька фильмде Крис аға рөлін сомдайды, бұл рөлді ол бұрын Бродвей қойылымында орындаған. Фильм бес "Оскар" сыйлығына ұсынылған, оның ішінде екінші пландағы үздік актер және актриса номинациялары бар, ал Айрин Данн үздік актриса номинациясын алған соңғы рет болды.
I Remember Mama is a 1948 American drama film directed by George Stevens from a screenplay by DeWitt Bodeen, whose work was adapted from John Van Druten's stage play. Druten, in turn, had based his play on Kathryn Forbes' novel Mama's Bank Account, which was originally published by Harcourt Brace in 1943. The story in all its variant forms recounts the everyday life and economic struggles of a Norwegian immigrant family in San Francisco in the early 20th century. The film stars Irene Dunne as the mother, as well as Barbara Bel Geddes, Oscar Homolka, Ellen Corby and Philip Dorn. Homolka portrays Uncle Chris in the film, a role he had performed earlier in the Broadway production. The film was nominated for five Academy Awards, including best actor and actress in a supporting role, with Irene Dunne receiving her final Best Actress nomination.
Сюжет
Фильм басталады үлкен қызы Катриннің өзінің өмірбаянына арналған романының соңғы жолдарын аяқтауымен. Ол отбасылық өмірін еске түсіргенде, 1910 жылға кері оралады, онда виньеткалардың біріншісінде Марта Хансон күйеуі Ларспен, қыздары Катрин, Кристина және Дагмармен, сондай-ақ ұлы Нельспен апталық бюджетті дайындап жатыр. Отбасының әрбір мүшесі ұлының білімі үшін қаржылық үлес қосу үшін құрбандыққа барады. Мартаның әпкесі Трина келіп, ол жерлеуші Питер Торкелсонға үйленетінін хабарлайды және Мартадан бұл жаңалықты олардың әпкелері Сигрид пен Дженниге жеткізуін сұрайды. Марта олар туралы ұятты әңгімелерді айтуымен қорқытқанда, әйелдер оның шешімін қабылдайды. Хансонның кедей жалдамалы тұрғыны Джонатан Хайд "Екі қаланың тарихы" повесін дауыстап оқығанда, олар оқиғаға терең қозғалады. Кейіннен Мартаның қатал, бірақ мейірімді жүректігі бар Крис ағасы және оның жасырын әйелі Джесси Браун келеді. Крис Дагмардың мастоидитпен ауырып жатқанын білгенде, оны дереу ауруханаға апаруды талап етеді. Дагмардың операциясы сәтті аяқталады, бірақ Мартаға оны көруге рұқсат берілмейді. Үй шаруашылығы қызметкері кейпінде ол Дагмардың палатасына тығылып кіріп, оған жұмсақ ән айтады. Дагмар үйге оралғанда, оның мысығы, Елизавета ағасының сыртта жүрген кезінде жараланып, ауыр жарақат алғанын біледі. Дагмар анасының емдеу қабілетіне сенсе де, Марта мысықты құтқара алмайтынын сезінеді және оны эвтаназиялау үшін Нельске хлороформ сатып алуды тапсырады. Ертесіне таңертең ол Дагмардың жазылған мысықпен кіріп келгеніне таңғалады. Мысықты өлтірудің орнына, Мартаның салған хлороформы оған қалпына келуге көмектесетін терең ұйқыны сыйлады. Мырза Хайд кенеттен және үнсіз көшіп кетеді, өзінің классикалық кітаптарын және айлық жалдау ақысы үшін чекті қалдырады. Отбасы алғашында үлкен соманы алғандарына қуанса да, чек құндылығы жоқ екенін білгенде қуаныштары тез мұңға айналады. Сигрид пен Дженни ашуға булығады, бірақ Марта құнды емес қағазды жыртып, Хайдтың әдебиет сыйлығы ақшадан әлдеқайда құнды екенін мәлімдейді. Катрин Кристинаға анасы оған бітіру сыйлығы ретінде көптен бері армандаған киім-кешек жиынтығын сатып алатынын айтады. Мектепте "Венеция саудагері" қойылымында өнер көрсетуге дайындалып тұрғанда, Катрин (ашулы Кристинадан) анасының мұралық брошкасын сыйлыққа айырбастағанын біледі. Көңілі қалған Катрин спектакльде нашар ойнайды және кейін киім-кешек жиынтығын қайтарып алғаннан кейін брошканы қайтарады. Содан кейін Марта брошканы Катринге бітіру сыйлығы ретінде береді. Катриннің әкесі оған алғаш рет кофе сыйлайды, оны ересек болғанда ішуге болатынын айтқан еді. "Ересектерге" арналған сусынды бірнеше жұтқыншақ ішкеннен кейін, Катрин ата-анасының бұл әрекетіне қатты толқып, бөлмеден асығыс шығып кетеді. Марта Крис ағаның өліміне жақын екенін біледі және ол Катринді қоштасуға алып кетеді. Ол өзінің немере қызына ештеңе қалдыра алмайтынын, өйткені ол аяғы ауырған балалардың қайта жүруіне көмектесу үшін табысын қайырымдылыққа жұмсағанын айтады. Сондай-ақ ол Джессиге үйленгенін де жасырмайды. Крис аға немересі мен Джессимен соңғы рет ішімдік ішкеннен кейін, төсегінде тыныш қайтыс болады. Трина Петер Торкелсонға Хансонның қонақ бөлмесінде үйленеді. Бір жылдан кейін олар балабақшадағы орындықта отырып, балаларын бала арбада шайқап отырады. Катрин әдебиеттен бас тарту туралы онінші хатын алғаннан кейін көңілі толады. Содан кейін Марта өзінің кейбір әңгімелерін әйгілі жазушы және тамаша тағамды ұнататын Флоренс Дана Мурхедке алып барып, оларды оқуға көндіреді. Марта үйге оралып, қызына Мурхед оның жақсы білетін нәрсесі туралы жазуы керек екенін кеңес береді. Марта Катринді әкесі туралы жазуға шақырады. Катриннің әңгімесі басылымға қабылданғанда, оған 500 доллар төленеді (1910 жылғы 500 доллар қазіргі жылдарда шамамен <есептелген сомаға> тең). Ақшаның бір бөлігі Мартаның қалаған қысқы пальтосын сатып алуға жұмсалатынын мәлімдегеннен кейін, Катрин оның әңгімесінің аты "Ана мен аурухана" екенін мойындайды. Ол оны отбасына оқып бере бастайды, ал әңгіменің кіріспесі аяқталады және фильмнің өзі "Бірақ ең алдымен мен анамды еске аламын" деген сөзбен аяқталады.
The film begins with eldest daughter Katrin completing the last lines of her autobiographical novel. As she reminisces about her family life, there is a flashback to 1910, where the first of a series of vignettes finds Marta Hanson preparing the weekly budget with her husband Lars, daughters Katrin, Christine and Dagmar, and son Nels, who announces his desire to attend high school. Each family member makes a financial sacrifice to contribute to the boy's education. Marta's sister Trina arrives, announces she is marrying undertaker Peter Thorkelson, and implores Marta to break the news to their sisters Sigrid and Jenny. When Marta threatens to reveal embarrassing anecdotes about them, the women accept their sister's decision. When Jonathan Hyde, the Hansons' impoverished lodger, reads A Tale of Two Cities aloud for the family, they are deeply moved by the story. Later, the family is visited by Marta's gruff but soft hearted Uncle Chris and his housekeeper Jessie Brown, who is secretly his wife. When Chris discovers Dagmar is ill with mastoiditis, he insists on taking her to the hospital. Dagmar's operation is a success, but Marta is prohibited from seeing her. Disguised as a member of the housekeeping staff, she sneaks into Dagmar's ward and softly sings to her. When Dagmar returns home, she learns her cat, Uncle Elizabeth, had been mauled and seriously injured during its outside wanderings. Despite Dagmar's belief in her mother's healing powers, Marta feels helpless to save the cat and sends Nels to buy chloroform so she can euthanize it. The following morning, she is astonished when Dagmar walks in with an apparently cured cat. Instead of killing the cat, the dose of chloroform that Marta had administered only provided the cat with the deep sleep it needed to aid its recovery. Mr. Hyde suddenly and quietly moves out, leaving his classic books and a check for his accumulated months of rent. The family's initial joy of receiving the large rent payment quickly vanishes once they discover that the check has no value. Sigrid and Jenny are furious; but as Marta tears up the worthless piece of paper, she declares that Hyde's gift of literature is far more valuable than the money itself. Katrin brags to Christine that their mother is going to buy her the dresser set she has long admired as a graduation present. As she is about to leave to perform in the school's production of The Merchant of Venice, Katrin learns (from a resentful Christine) that her mother traded her heirloom brooch for the gift. Distraught, Katrin performs badly in the play and later retrieves the brooch after trading back the dresser set. Marta then gives the brooch to Katrin as a graduation present. Katrin's father presents her with her first cup of coffee, which she had been told she could drink once she was a grown up. After taking a few sips of the "adult" beverage, Katrin is overcome with emotion by her parents' gesture, and she rushes out of the room. Marta learns Uncle Chris is near death, and she takes Katrin to say goodbye. He reveals he has no money to leave his niece because he has been donating his income to help children with leg or foot problems walk again. He also reveals he is married to his housekeeper Jessie. After enjoying a final drink with his niece and Jessie, Uncle Chris dies peacefully in bed. Trina marries Peter Thorkelson in the Hanson's parlor. One year later, they are seen on a park bench with their baby in a baby carriage. Katrin is dejected when she receives her tenth literary rejection letter. Marta then takes some of her stories to famed author and gourmand Florence Dana Moorhead and convinces her to read them. Marta returns home and advises her daughter that Moorhead feels the girl should write about what she knows best. Marta urges Katrin to write about Papa. When Katrin's story is accepted for publication, she is paid $500 (500.0 in 1910 is equivalent to about <calculated amount> in recent years). After announcing some of the money will go towards the purchase of the winter coat Marta wants, Katrin confesses her story is titled Mama and the Hospital. She begins to read it to her family, and the story's introduction concludes and the film itself ends with the line "But first and foremost, I remember Mama".
Өндіріс
Стивенс бастапқыда Грета Гарбоға "Мама" рөлін ұсынған, бірақ ол алты жыл бұрын кинодан зейнеткерлікке шыққандықтан рөлден бас тартты. Одан кейін ол 1941 жылы "Пенни Серенада" фильмінде режиссерлік еткен Айрин Даннды таңдады. Актриса 50 жасқа толған болса да, жас көрініп тұрғандықтан, отбасының анасы рөлін шынайы бейнелеу үшін макияжмен қартайтуға тура келді. Оскар Хомолка – фильмдегі рөлін қайта ойнаған түпнұсқа Бродвей актерлерінің жалғыз мүшесі болды. Кейбір сахналар Род-Айленд көшесінде, Сан-Францискодағы Потреро төбесінде, Ноб Хиллде, Телеграф Хиллде, Рус Хиллде, Эврика аңғарында және Маркет көшесінде түсірілді.
Stevens originally offered the role of Mama to Greta Garbo, but she had retired from films six years before and declined the role. He then cast Irene Dunne, whom he had directed in Penny Serenade in 1941. Although she was 50 years old, the actress had a youthful appearance and had to be aged with makeup to portray the family matriarch convincingly. Oscar Homolka was the only member of the original Broadway cast to reprise his role for the film. Some scenes were filmed on Rhode Island Street, on San Francisco's Potrero Hill, Nob Hill, Telegraph Hill, Russian Hill, Eureka Valley, and Market Street.
Шығару
Фильм Нью-Йорк қаласындағы Radio City Music Hall-да Пасха мерекесінің басты оқиғасы ретінде көрсетілді.
The film premiered as the Easter attraction at Radio City Music Hall in New York City.
Сыни қабылдау
The New York Times газетіндегі рецензиясында Босли Кроутер фильмнің "өтте тартымды болатынына" сенім білдірді және былай деп қосты: "Ирен Данн акцентті де, мазасыздықты да бірдей шеберлікпен көрсетеді, рөлге қажетті күш пен жандылық, сонымен қатар нәзіктік оның арсеналында бар". Лондондық Time Out журналы оны "шынайы нәзіктікпен режиссураланған және ойналған, көңілді фильм" деп сипаттады. Film Daily журналы оны "Жылдың ең үздік он фильміне" қосты.
In his review in The New York Times, Bosley Crowther said the film "should prove irresistible" and added, "Irene Dunne does a beautiful job handling with equal facility an accent and a troubled look, [she] has the strength and vitality, yet the softness, that the role requires." The London based magazine Time Out describes it as "a charmer . directed and acted with real delicacy." It was named one of the year's Ten Best by Film Daily.
Кассалық жинақ
Жақсы пікірлерге қарамастан, жоғары өндіріс шығындарының кесірінен пайда табуға қол жеткізе алмады. 1,040,000 долларлық зиян тіркелді.
Despite receiving good reviews, it failed to turn a profit due to its high production costs. It recorded a loss of $1,040,000.
Қосымша бейімделулер
Пегги Вудтың басты рөлде ойнаған CBS телеарнасының "Мама" сериалы 1949 жылдан 1957 жылға дейін көрсетілді. Сериалдың үлкен танымалдылығы мен жоғары рейтингісі 1956 жылы "Мен анамды еске аламын" фильмінің қайта жариялануына (релизіне) себеп болды. "Мен анамды еске аламын" фильмінің сәттілігінен кейін, Дунн, Хомолька және Бел Геддес 1948 жылғы 30 тамызда "Lux Radio Theatre" радио театрындағы бір сағаттық радиохабарламасында өз рөлдерін қайта ойнады. 1961 жылы британдық тәуелсіз теледидарда да "Мен анамды еске аламын" қойылымы болды. "I Dismember Mama" – 1972 жылғы қорқыныш фильмі, атауының сөз ойынынан басқа "Мен анамды еске аламын" фильмімен ешқандай байланысы жоқ. Лив Уллман мен Джордж Хернның қатысуымен сахнаға қойылған музыкалық адаптация 1979 жылы Бродвейдегі "Majestic" театрында үш ай бойы көрсетілді.
Mama, a CBS television series starring Peggy Wood, ran from 1949 to 1957. The popularity and high ratings of the series prompted a national re release of I Remember Mama in 1956. After the success of the film version of I Remember Mama, Dunne, Homolka and Bel Geddes reprised their roles in a one hour radio broadcast of the story on Lux Radio Theatre on August 30, 1948. There was also a British Independent Television production of I Remember Mama in 1961. I Dismember Mama is a 1972 horror film which bears no relation to I Remember Mama, apart from the pun of its title. A musical stage adaptation, starring Liv Ullmann and George Hearn, had a three month run in the Majestic Theatre on Broadway in 1979.