Жозеф Пулитцер: Венгр-американ журналисі және саяхатшысы

Жозеф Пулитцер – америкалық-венгр журналисі, «St. Louis Post-Dispatch» және «New York World» газеттерінің негіз қалаушысы. Пулитцер сыйлықтарының авторы.

19 мин оқу

100%

Дереккөз: Joseph Pulitzer — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Венгриялық-американдық газет баспагері (1847–1911)

Джозеф Пулитцер (ағылш. Joseph Pulitzer; туған аты Пулитцер Йозеф; 10 сәуір 1847 – 29 қазан 1911) – венгриялық-американдық саясаткер және «Сент-Луис Пост-Диспатч» және «Нью-Йорк Уорлд» газеттерінің баспагері. Ол Демократиялық партияның жетекші тұлғасына айналып, Нью-Йорк штатынан конгрессмен болып сайланды. 1890 жылдары оның «Уорлд» газеті мен Уильям Рэндольф Херсттің «Нью-Йорк Журналы» арасындағы қатал бәсекелестік екеуінің де «сары журналистика» әдістерін дамытуына себеп болды, бұл оқырмандарды сенсациялық жаңалықтар, сексуалдық мазмұн, қылмыс және қорқынышты суреттермен баурап алды. Бұл кең таралған газеттер күніне бір миллион данаға дейін таралып, жарнамалық кіріске (бағасына немесе саяси партиялардың субсидиясына емес) тәуелді, сондай-ақ жаңалықтар, әңгімелер, ойын-сауық және жарнаманың түрлі формаларын ұсынатын бұқаралық ақпарат құралдарының дамуына жол ашты. Пулитцер есімі ең алдымен 1917 жылы оның Колумбия университетіне жасаған қайырымдылық есебінен құрылған Пулитцер сыйлығымен танымал. Бұл сыйлықтар жыл сайын американдық журналистика, фотосурет, әдебиет, тарих, поэзия, музыка және драма салаларындағы үздік жетістіктерді мойындау және марапаттау үшін табыс етіледі. Пулитцер өзінің қайырымдылық мұрасы арқылы Колумбия журналистика мектебін құрды, ол 1912 жылы ашылды.

Ерте өмір

Ол Пулитцер Йозеф (мажар тіліндегі дәстүр бойынша есімнің аталу реті) ретінде Будапешттен оңтүстік-шығысқа қарай 200 шақырым жердегі Мако қаласында Элизе (Бергер) мен Фюлоп Пулитцердің (туған Полицер) ұлы болып дүниеге келді. Пулитцерлер аймақтағы бірнеше еврей отбасыларының бірі болды және саудагерлер мен дүкендер ұстаушылар ретінде танымал болды. Йозефтің әкесі Маконың "ең ірі саудагерлерінің" екіншісі саналатын, құрметті кәсіпкер еді. Олардың ата-бабалары 18-шы ғасырдың соңында Моравиядағы Полицеден Венгрияға көшіп келген. 1853 жылы Фюлоп Пулитцер зейнетке шығуға жеткілікті бай болды. Ол отбасымен Пестке көшіп, балаларына жеке репетиторлармен білім берді, сондай-ақ француз және неміс тілдерін үйретті. 1858 жылы Фюлоп қайтыс болғаннан кейін, оның бизнесі банкротқа ұшырады, ал отбасы мүсіркеуге ілігіп қалды. Йозеф Америка Құрама Штаттарына эмиграциялау алдында жұмыс табу үшін түрлі еуропалық армияларға қатысуға тырысты.

Азамат соғысындағы қызмет

Пулитцер әскери қызметке түсуге тырысты, бірақ Австрия армиясы оны қабылдамады. Содан кейін Мексикада күресу үшін француз Шетелдік легионына қосылуға тырысты, бірақ одан да бас тартылды, одан кейін британ армиясы да оны қабылдамады. Ақырында, 1864 жылдың тамызында ол Германияның Гамбург қаласында Америка Азамат соғысында Одақ үшін күресу үшін жалданып алынды. Пулитцер 1864 жылы 17 жасында Бостон портына келгенде ағылшын тілін білмеді, оның саяхат ақысын Массачусетс штатының әскери рекрутерлері төледі. Рекрутерлер оның әскерге шақыру ақысының басым бөлігін өздеріне алып жатқанын білген Пулитцер Диер аралындағы рекруттық стансадан кетіп, Нью-Йоркке бет бұрды. 1864 жылдың 30 қыркүйегінде Линкольн кавалериясына қосылғаны үшін оған 200 доллар төленді. Ол Шерданның әскерлерінің құрамында, 1-ші Нью-Йорк кавалерия полкінің L ротасында болды, 1864 жылдың қарашасында Вирджинияда полкке қосылды және 1865 жылдың 5 маусымында демобилизацияға дейін Аппоматтокс науқанында шайқасты. Пулитцер неміс, венгр және француз тілдерін білгенімен, соғыстан кейін ғана ағылшын тілін жақсырақ үйренді, өйткені оның полкінің көп бөлігі неміс иммигранттарынан тұрды.

Сент-Луистегі алғашқы еңбек жолы

Соғыстан кейін Пулитцер Нью-Йоркке оралып, бірақ көп ұзамай ол қаладан кетіп қалды. Ол кит аулау өнеркәсібі үшін Нью-Бедфордқа (Массачусетс штаты) көшті, бірақ бұл оған тым жалықтырғыш болды. Аз ақшасымен ол қайта Нью-Йоркқа оралды. Кеңсіккен күйде, ол тас төселген көшелердегі арбаларда ұйықтады. Сент-Луиске (Миссури штаты) "қосымша вагонмен" (жүк вагоны) саяхаттауға бел буды. Өзінің жалғыз мүлігі – ақ матадан жасалған қалпақты 75 центке сатты. Қалаға келгенде, ол еске алды: "Сент-Луис жарықтары маған уәде етілген жер сияқты көрінді". Қаладағы неміс тілі, 1848 жылғы төңкерістен бергі үлкен неміс иммиграциясының арқасында, Мюнхендегідей пайдалы болды. "Вестлихе Пост" газетінде Бентон казармасындағы қаңғыбасшыға жарнаманы көрді. Ол келесі күні төрт шақырым жол жүріп жұмысқа орналасты, бірақ тек екі күн ғана жұмыс істеді. Тәттің нашарлығы мен қасқырлардың мінез-құлқына шыдамағандықтан жұмыстан кетті. "Он алты қасқырды күтпеген адам еңбек пен қиындықтардың не екенін білмейді", - деді ол. Пулитцер жұмыс табуда қиналды; ол ауыр жұмысқа тым әлсіз болды, сондай-ақ бұйрықтарды қабылдауға тым мақтанқор және жарысқан мінезді болды. Ол Тони Фауст мейрамханасында официант болып жұмыс істеді, ол бесінші көшеде орналасқан атақты орын еді. Мейрамханаға Сент-Луис философиялық қоғамының мүшелері, соның ішінде Томас Дэвидсон, неміс Генри К. Брокмейер және Уильям Торри Харрис жиі келетін. Пулитцер Гегельді аударғандықтан танымал болған Брокмейерді зерттеді және "оның күркіреген сөздеріне құлақ қойып, тіпті оған кәмпиттер мен сыра да ұсынды". Бір күні табақ қолынан түсіп, клиентті сыраға малып кеткеннен кейін жұмыстан шығарылды. Пулитцер бос уақытын бесінші және Локуст көшелерінің бұрышындағы Сент-Луис сауда кітапханасында ағылшын тілін оқып, көп оқыды. Ол кітапханашы Удо Брачвогельмен өмір бойына дос болды. Ол кітапхананың шахмат бөлмесінде жиі ойнайтын, онда Карл Шурц оның агрессивті ойын стилін байқады. Пулитцер Германияда туған Шурцқа қатты құрметтенді, ол өзінің еңбегі мен дағдылары арқылы шетелде туған азаматтың қандай жетістіктерге жете алатынының символы болды. 1868 жылы Пулитцер адвокаттыққа қабылданды, бірақ нашар ағылшын тілі мен ерекше келбеті клиенттерді аластатты. Ол шағын құжаттарды рәсімдеумен және қарыздарды жинаумен күресті. Сол жылы "Вестлихе Пост" газетіне репортер қажет болғанда, оған жұмыс ұсынылды. Біраз уақыттан кейін ол және басқа ондаған ер адам Луизианадағы қант плантациясында жақсы жалақымен жұмыс істеуге уәде берген жылдам сөйлейтін промоутерге бес доллардан төледі. Олар өзенмен қаладан оңтүстікке қарай 30 шақырым жерге дейін пароходпен саяхаттады, онда экипаж оларды түсіріп жіберді. Кеме кеткеннен кейін, олар уәделенген плантациядағы жұмыс – алаяқтық екенін түсінді. Олар қалаға қайта оралды, онда Пулитцер алаяқтық туралы есеп жазды және Эмил Преториус пен Карл Шурц редакциялаған "Вестлихе Пост" газеті оны қабылдағанына қуанды, бұл оның алғашқы жарияланған хабары болды. 1867 жылдың 6 наурызында Пулитцер АҚШ азаматы болып қабылданады.

After the war, Pulitzer returned to New York City, where he stayed briefly. He moved to New Bedford, Massachusetts, for the whaling industry, but found it was too boring for him. He returned to New York with little money. Flat broke, he slept in wagons on cobblestone side streets. He decided to travel by "side door Pullman" (a freight boxcar) to St. Louis, Missouri. He sold his one possession, a white handkerchief, for 75 cents. When Pulitzer arrived at the city, he recalled, "The lights of St. Louis looked like a promised land to me." In the city, his German was as useful as it was in Munich because of the large ethnic German population, due to strong immigration since the revolutions of 1848. In the Westliche Post, he saw an ad for a mule hostler at Benton Barracks. The next day he walked four miles and got the job, but held it for only two days. He quit due to the poor food and the whims of the mules, stating "The man who has not cared for sixteen mules does not know what work and troubles are." Pulitzer had difficulty holding jobs; he was too scrawny for heavy labor and likely too proud and temperamental to take orders. He worked as a waiter at Tony Faust, a famous restaurant on Fifth Street. It was frequented by members of the St. Louis Philosophical Society, including Thomas Davidson, the German Henry C. Brockmeyer; and William Torrey Harris. Pulitzer studied Brockmeyer, who was famous for translating Hegel, and he "would hang on Brockmeyer's thunderous words, even as he served them pretzels and beer." He was fired after a tray slipped from his hand and a patron was soaked in beer. Pulitzer spent his free time at the St. Louis Mercantile Library on the corner of Fifth and Locust, studying English and reading voraciously. He made a lifelong friend there in the librarian Udo Brachvogel. He often played in the library's chess room, where Carl Schurz noticed his aggressive style. Pulitzer greatly admired the German born Schurz, an emblem of the success attainable by a foreign born citizen through his own energies and skills. In 1868, Pulitzer was admitted to the bar, but his broken English and odd appearance kept clients away. He struggled with the execution of minor papers and the collecting of debts. That year, when the Westliche Post needed a reporter, he was offered the job. Soon after, he and several dozen men each paid a fast talking promoter five dollars, after being promised good paying jobs on a Louisiana sugar plantation. They boarded a steamboat, which took them downriver 30 miles south of the city, where the crew forced them off. When the boat churned away, the men concluded the promised plantation jobs had been a ruse. They walked back to the city, where Pulitzer wrote an account of the fraud and was pleased when it was accepted by the Westliche Post, edited by Emil Preetorius and Carl Schurz, evidently his first published news story. On March 6, 1867, Pulitzer became a naturalized American citizen.

Журналистика мен саясаттың бастамасы

Вестлихе Пост ғимаратында Пулитцер адвокаттар Уильям Патрик пен Чарльз Филип Джонсонмен және хирург Джозеф Нэш Макдауэллмен танысты. Патрик пен Джонсон Пулитцерді ерекше келбеті үшін "Шекспир" деп атады. Олар оған Атлантика және Тынық мұхиты теміржолында жұмыс табуға көмектесті. Оның жұмысы – Миссури штатының оңтүстік-батысындағы теміржол желісін салу жоспарлаған он екі округтегі теміржол жер актілерін тіркеу болды. Жұмысын аяқтаған соң, адвокаттар оған кеңсе орны беріп, сотқа дайындалу үшін кітапханада заң оқуға рұқсат берді. Пулитцер жаңалықтарды берудегі қабілетін көрсетті. Ол күніне 16 сағат, сағат 10-нан 2-ге дейін жұмыс істеді. Оны "Неміс Джой" немесе "Жұда Джой" деп атады. Ол Философиялық қоғамға қосылып, көптеген зиялылар жиналатын неміс кітапханасына жиі баратын. Оның жаңа достарының арасында Джозеф Кеплер мен Томас Дэвидсон болды.

Миссури штатының өкілі

Пулитцер Шурцтың Республика партиясына қосылды. 1869 жылдың 14 желтоқсанында Пулитцер штат заң шығарушы органындағы бос орынды толтыру үшін партия басшыларына кандидат қажет болған Сент-Луис Турнхолледегі республикалық жиынға қатысты. Алғашқы таңдауынан бас тартқаннан кейін, олар Пулитцерге тоқталып, оны бірауыздан ұсынды, оның жасы 22-де екенін, талап етілген жастан үш жасқа кіші екенін ұмытып кетті. Алайда, оның басты демократ оппоненті Конфедерация армиясында қызмет еткендіктен, сайлауға құқығы болмауы мүмкін еді. Пулитцердің күші зор еді. Ол көшеде жиналыстар ұйымдастырды, сайлаушыларға жеке барады, және өзінің ерекшеліктерімен қатар шынайылық танытып, әдетте баяу жүретін науқанға жартылай қызығушылық пен көтеріңкілік сыйлады. Ол 209-147 есебімен жеңіске жетті. Оның жасы мәселе болған жоқ және ол 1870 жылдың 5 қаңтарында басталған сессияда Джефферсон-Ситиде штат өкілі ретінде отырды. Джефферсон-Ситиде болған кезінде Пулитцер Он бесінші түзетуді қабылдауға дауыс берді және сыбайлас жемқор Сент-Луис округінің сотын реформалауға бағытталған күресті бастады. Сотқа қарсы күресі Сент-Луис округінің тіркеу инспекторы, капитан Эдвард Августинның наразылығын тудырды. Олардың бәсекелестігі соншалық қызу болды, 27 қаңтар күні Августин Шмидт қонақ үйінде Пулитцермен кездесіп, оны "қатыгез жалғаншы" деп атады. Пулитцер ғимараттан шығып, бөлмесіне қайтып, төрт ұңғылы тапаншасын алып келді. Ол қонақ бөлмесіне қайта оралып, Августинге жақындап, дауды жаңартты. Августин Пулитцерге шабуыл жасағанда, жас өкіл тапаншасын капитанның ішкі жағына бағыттады. Августин Пулитцерді ұстап алды, соққыда тапанша екі рет атылып, Августинның тізесі мен қонақ үй еденін тесіп өтті. Пулитцер бас жарақатын алды. Заманауи дереккөздер Августин де қаруланған ба деген мәселеде келіспейді. Джефферсон-Ситиде Пулитцер Вестлихе Пост әкімшілігінде бір сатыға көтерілді. Ақырында ол бас редактор болып, меншік үлесін алды.

Республикашыл партиядан шығу және Шурц

1870 жылдың 31 тамызында Шурц (қазір АҚШ сенаторы), Пулитцер және басқа реформашы, Грантка қарсы республикашылдар Капитолийдегі штаттық конвенциядан бөлініп, бұрынғы сенатор Бенджамин Гратц Браунды жетекші етіп, Миссури штаты үшін Либералды-Республикалық тізімді ұсынды. Браун қарашадағы сайлауда республикалық партияның басты тізімінен жеңіске жетіп, президент Гранттың қайта сайлану мүмкіндігіне қауіп тудырды. 1872 жылдың 19 қаңтарында Браун Пулитцерді Сент-Луис полиция комиссарлары кеңесіне тағайындады. 1872 жылдың мамырында Пулитцер Либералды-Республикалық партияның Цинциннатидегі съезіне делегат ретінде қатысты, онда Гратц Браун президенттікке кандидат ретінде ұсынылды. Пулитцер мен Шурц губернатор Браунды президенттікке ұсынуға тиіс болды, бірақ Шурц көбірек идеалист Чарльз Фрэнсис Адамс ағаны жақтады. Браунға адал адам губернаторға осы сатқындық туралы ескертті, губернатор Браун мен оның туысы Фрэнсис Престон Блэр өздерінің қолдаушыларын Грилиге жинау үшін Цинциннатиге асықты. Цинциннатиде ол реформашы журналистер Сэмюэл Боулз, Мурат Халстед, Хорас Уайт және Александр МакКлюрмен кездесті. Ол сондай-ақ Грилидің көмекшісі және сайлауалды науқан жетекшісі Уайтлоу Ридпен кездесті, ол Пулитцердің журналистік қарсыласы болды. Дегенмен, Грилидің науқаны апатқа ұшырады, жаңа партия тарап кетті, Шурц пен Пулитцер саяси жағдайынан айырылды. 1874 жылы Пулитцер Гранж пен наразы республикашыларды біріктірген «Халық партиясы» деп аталатын реформалық қозғалысты қолға алды. Бірақ Пулитцер партияның мәселелерге қатысты бейтараптығына және джентльмен фермер Уильям Джентри жетекшілік еткен орташа тізіміне көңілі толмады. Ол Сент-Луиске оралып, Демократиялық партияны қолдады. Пулитцердің жеке пікірлері демократиялық қағидаларға сәйкес келетін – төмен тарифтер және шектеулі федералдық билік; оның бұрынғы демократтарға қарсылығы құлдыққа және Конфедерацияның көтерілісіне деген наразылығынан туындаған. Пулитцер бүкіл штат бойынша Демократиялық тізімді қолдады және Джентри құлды сатқан деген қауесетті таратты (болашақ сенатор Джордж Весттің берген мәліметі бойынша). Ол сондай-ақ Сент-Луистің өкілі ретінде 1874 жылғы Миссури конституциялық конвенциясына делегат ретінде қатысты, қала үшін нағыз өзін-өзі басқаруды сәтті қорғады. 1876 жылы Пулитцер республикашылардың жемқорлығына және олардың Рутерфорд Б. Хейзді кандидат етіп көрсетуіне толығымен көңілі қалды, ол бүкіл елде Демократиялық кандидат Сэмюэл Й. Тильденді қолдап, шамамен 70 сөз сөйледі; Хейзді адал реформатор деп санайтын Шурц республикашылдар қатарына қайта оралды. Сөздерінде Пулитцер Шурцты сынап, Солтүстік пен Оңтүстік арасындағы келісімге шақырды. Сөйлеу сапарында Пулитцер Сэмюэл Тильденнің 1876 жылғы президенттік науқаны атынан «Нью-Йорк Сан» газетіне хабарламалар жіберді. Тильденнің күмәнді жағдайда жеңіліске ұшырағаннан кейін Пулитцер өзінің кандидатының шешімсіздігі мен тартымды жауабына көңілі қалды; ол Тильденнің 1880 жылғы Демократиялық партияның кандидаттығына қарсы болды. Пулитцер заңгерлікпен айналысу және жаңалықтар саласында мүмкіндіктер іздеу үшін Сент-Луиске оралды.

On August 31, 1870, Schurz (now a U. S. Senator), Pulitzer, and other reformist anti Grant Republicans bolted from the state convention at the Capitol and nominated a competing Liberal Republican ticket for Missouri, led by the former Senator Benjamin Gratz Brown. Brown was successful in the November election over the mainline Republican ticket, presenting a serious threat to President Grant's re election chances. On January 19, 1872, Brown appointed Pulitzer to the St. Louis Board of Police Commissioners. In May 1872, Pulitzer was a delegate to the Cincinnati convention of the Liberal Republican Party, which nominated New York Tribune editor Horace Greeley for the presidency with Gratz Brown as his running mate. Pulitzer and Schurz were expected to boost Governor Brown for the presidential nomination, but Schurz preferred the more idealistic Charles Francis Adams Sr. A loyal Brown man alerted the Governor of this betrayal, and Governor Brown and his cousin Francis Preston Blair sped to Cincinnati to rally their supporters to Greeley. While in Cincinnati, he met fellow reformist newspapermen Samuel Bowles, Murat Halstead, Horace White, and Alexander McClure. He also met Greeley's assistant and campaign manager Whitelaw Reid, who would become Pulitzer's journalistic adversary. However, Greeley's campaign was ultimately a disaster, and the new party collapsed, leaving Schurz and Pulitzer politically homeless. In 1874, Pulitzer promoted a reform movement christened the People's Party, which united the Grange with dissident Republicans. However, Pulitzer was disappointed with the party's tepid stances on the issues and mediocre ticket, led by gentleman farmer William Gentry. He returned to St. Louis and endorsed the Democratic ticket. Pulitzer's own views were in line with Democratic orthodoxy on low tariffs, and limited federal powers; his prior opposition to the Democrats was out of disgust for slavery and the Confederate rebellion. Pulitzer campaigned for the Democratic ticket throughout the state and published a damaging rumor (leaked by future Senator George Vest) that Gentry had sold a slave. He also served as a delegate to the 1874 Missouri Constitutional Convention representing St. Louis, arguing successfully for true home rule for the city. In 1876, Pulitzer, by now completely disillusioned with the corruption of the Republicans and their nomination of Rutherford B. Hayes, gave nearly 70 speeches in favor of Democratic candidate Samuel J. Tilden throughout the country; Schurz, who saw Hayes as a reformer with integrity, returned to the Republican fold. In his speeches, Pulitzer denounced Schurz and urged reconciliation between North and South. While on his speaking tour, Pulitzer also wrote dispatches to the New York Sun on behalf of the Samuel Tilden 1876 presidential campaign. After Tilden's narrow defeat under dubious circumstances, Pulitzer became disillusioned with his candidate's indecision and timid response; he would oppose Tilden's 1880 run for the Democratic nomination. Pulitzer returned to St. Louis to practice law and search for future opportunities in news.

Сент-Луис пошталық-диспетчерлік

Оның отызыншы туған күнінде Пулитцердің ескі Оңтүстік қонақ үйіндегі үйі толығымен өртеніп кетті, нәтижесінде оның көптеген жеке заттары мен құжаттары жойылған болуы мүмкін. 1878 жылдың 9 желтоқсанында Пулитцер құлдырап бара жатқан «Сент-Луис Диспатч» газетін сатып алып, оны Джон Диллонның «Сент-Луис Пост» газетімен біріктірді, 12 желтоқсанда «Сент-Луис Пост пен Диспатч» (жақын арада «Пост Диспатч» деп аталды) газетін құрды. Өзінің газеті арқылы Пулитцер қарапайым халықтың жақтаушысы ретіндегі рөлін дамытты, ашық әрі қатал популистік көзқарасты ұсынды. Газет сенсациялық журналистика саласындағы жетекші болып есептелді. Пулитцердің алғашқы жылдарында «Пост Диспатч» газетінің таралымы тұрақты түрде өсті (бұған қаланың басқа күнделікті ағылшын тіліндегі газеті «Жұлдыздың» жабылуы да себеп болды). Біріктірілген кезде «Пост пен Диспатч» газеттерінің жалпы таралымы 4000-нан аспады. Пулитцер оның орнына «Посттың» бұрынғы иесі Джон Диллонды қойды, ол Пулитцер мен Коккерілден өзгеше, қаланың өте беделді, консервативті тумасы еді. Бірақ бұл оқиға Пулитцердің қаладағы беделіне қайырсыздан нұқсан келтірді және ол басқа жерде мүмкіндік іздеуге кірісті.

Нью-Йорк әлем

1883 жылдың сәуір айында Пулитцерлер отбасы Нью-Йоркке сапар жасады, формальды түрде еуропалық демалысты бастау үшін, бірақ іс жүзінде Джозеф Джей Гулдқа таңертеңгі «New York World» газетінің иелігін ұсыну үшін. Гулд бұл газетті теміржол мәмілелерінің бірінде қосымша ретінде алған еді, және ол жылына шамамен 40 000 доллар зиян көріп келген, мүмкін Гулдтың иелігі салдарынан туған жағымсыз пікірлерге байланысты. Газет үшін Гулд Пулитцерден жарты миллион доллардан астам соманы, сондай-ақ газет қызметкерлерін және ғимаратты сақтап қалуды талап етті. Бұл талаптан кейін көңілі қалған және ағасы Альбертпен келіспеген Пулитцер бас тартуға дайын еді. Алайда, әйелі Кейттің ықпалымен ол Гулдпен келіссөздерге қайта оралды. Олар 346 000 долларға сатуға келісті, Пулитцерге қызметкерлерді таңдауда толық еркіндік берілді. Пулитцерлер Нью-Йоркке толық көшіп, Грамерси Парктегі үйді жалға алды. Пулитцер басшылығымен «World» газеті алғашқы екі аптада 6000 оқырманға ие болды, үш ай ішінде таралымы 39 000-ға дейін екі еседен астам өсті. Сент-Луистегідей, Пулитцер сенсациялық жаңалықтарға баса назар аударды: адамдарды қызықтыратын оқиғалар, қылмыс, апаттар және дау-дамалар. Пулитцер басшылығымен таралымы 15 000-нан 600 000-ға дейін өсіп, «World» газеті елдегі ең ірі газетке айналды. Пулитцер қысқа, қоздыратын тақырыптар мен сөйлемдер арқылы кең аудиторияға үндеуді баса көрсетті; «World» газетінің өзіндік стилі «қысқа, сергелеу және тартымды» деп сипатталды. Газетте иллюстрациялар, жарнамалар және жұмысшы адамдар үшін тұтыну мәдениеті болды. Реформалар мен ойын-сауық жаңалықтары үшін күрес «World» газеті үшін екі маңызды бағыт болды. Пулитцер былай түсіндірді: Америка халқы олардың назарын аударатын, көңілін қозғайтын, ашуын тудыратын, қиялын оятатын, ақыл-ойына жеткізетін, санасын оятатын нәрсені қалайды. 1887 жылы ол әйгілі журналист-тергеуші Нелли Блайды жұмысқа алды. Сондай-ақ, ол Джордж Б. Пост жобалаған және 1890 жылы аяқталған «New York World» ғимаратын салды. Пулитцер жобаның бірнеше аспектілерін, соның ішінде ғимараттың үш қабатты бас кіреберіс аркасын, күмбезін және Парк-Роу мен Франкфорт-стриттегі дөңгелек бұрышын қатаң бақылады. 1895 жылы «World» газеті Ричард Ф. Оутконың өте танымал «Сары бала» комиксін жариялады, ол жаңадан құрылған жексенбілік түсті қосымшада жарық көрген алғашқы комикстердің бірі болды. 1909 жылы «World» газеті АҚШ-тың Панама каналы компаниясына заңсыз 40 миллион доллар төлегенін жариялағаннан кейін, Пулитцер Теодор Рузвельт пен Дж. П. Морганды қаралауға айыпталды. Сот айыптауды жоққа шығарды. Газетші және «The San Francisco Call» газетінің редакторы Джон Макнотт 1907 жылдан 1912 жылға дейін Пулитцердің жеке хатшысы ретінде жұмыс істеу үшін Нью-Йоркке келді. Макнотт «The Evening World» газетінен кеткеннен кейін 1915 жылға дейін «New York World» газетінің редакторы болды.

In April 1883, the Pulitzer family traveled to New York, ostensibly to start a European vacation, but actually so that Joseph could make an offer to Jay Gould for ownership of the morning New York World. Gould had acquired the newspaper as a throw in in one of his railroad deals, and it had been losing about $40,000 a year, possibly due to the stigma Gould's ownership brought. In return for the paper, Gould asked Pulitzer for a sum well over a half million dollars, as well as the retention of the World's staff and building. After some frustration at this demand and disagreement with his brother Albert, Pulitzer was prepared to give up. At the urging of his wife Kate, however, he returned to negotiations with Gould. They agreed to a sale of $346,000 with Pulitzer retaining full freedom in the selection of staff. The Pulitzers moved to New York full time, leasing a home in Gramercy Park. The World immediately gained 6,000 readers in its first two weeks under Pulitzer and had more than doubled its circulation to 39,000 within three months. As he had in St. Louis, Pulitzer emphasized sensational stories: human interest, crime, disasters, and scandal. Under Pulitzer's leadership, circulation grew from 15,000 to 600,000, making the World the largest newspaper in the country. Pulitzer emphasized broad appeal through short, provocative headlines and sentences; the World's self described style was "brief, breezy and briggity." His World featured illustrations, advertising, and a culture of consumption for working men. Crusades for reform and entertainment news were two main staples for the World. Pulitzer explained that: The American people want something terse, forcible, picturesque, striking, something that will arrest their attention, enlist their sympathy, arouse their indignation, stimulate their imagination, convince their reason, [and] awaken their conscience. In 1887, he recruited the famous investigative journalist Nellie Bly. Pulitzer also constructed the New York World Building, designed by George B. Post and completed in 1890. Pulitzer dictated several aspects of the design, including the building's triple height main entrance arch, dome, and rounded corner at Park Row and Frankfort Street. In 1895, the World introduced the immensely popular The Yellow Kid comic by Richard F. Outcault, one of the first strips to be featured in the newly launched Sunday color supplement shortly after. After the World exposed an illegal payment of $40,000,000 by the United States to the French Panama Canal Company in 1909, Pulitzer was indicted for libeling Theodore Roosevelt and J. P. Morgan. The courts dismissed the indictments. Newspaper writer and editor of The San Francisco Call, John McNaught went to New York to work under Pulitzer as his personal secretary from 1907 to 1912. When McNaught left The Evening World, he became editor of the New York World, through 1915.

Ертедегі саяси белсенділігі

Пулитцер «Дүние» газетін сатып алғанда Нью-Йорк қаласы, басым көпшілігі демократтар болғанымен, ірі демократиялық газетке ие болмаған. «Трибун» (Уайтлоу Рид басшылығымен) және «Таймс» жақтас республикалықтар болды, ал «Сан» (Чарльз Дана басшылығымен) және «Геральд» тәуелсіздіктерін сақтады. Өзінің иелігіндегі алғашқы санында Пулитцер газеттің «ақшалы магнаттардың емес, халықтың мүддесіне арналғанын» жариялады. 1884 жылы ол Тилден, Абрам Хьюит және Уильям К. Уитни сияқты бай демократтардан құралған Манхэттен клубына қосылды. «Дүние» газеті арқылы ол Нью-Йорк штатының губернаторы Гровер Кливлендтің президенттік науқанына қолдау көрсетті. Пулитцердің Кливлендті қолдауы және республикашыл Джеймс Блейнге қарсы күресі Кливлендтің президенттікке сайлануына шешуші әсер еткен болуы мүмкін, өйткені ол Нью-Йорктен шешуші дауыстардың тек 0,1% айырмасымен жеңіске жетті. Бұл науқан «Дүние» газетінің таралымын да күрт арттырды; сайлау күні газет күніне шамамен 110 000 данамен, ал арнайы саны 223 680 данамен таралды. Пулитцер сондай-ақ жас республикашыл Ассамблея депутаты Теодор Рузвельтті «реформа алаяғы» деп сынап, болашақ президентпен ұзақ және қатыгез бәсекелестіктің бастауын берді.

АҚШ-тың Өкілдер палатасы

1884 жылы Пулитцер демократтық партиядан Нью-Йорк штатының тоғызыншы округінен АҚШ Өкілдер палатасына сайланды және 1885 жылдың 4 наурызында қызметке кірісті. Президент сайланған Кливлендтен тағайындалу үмітінде кеңсе іздеушілермен толы болғанына қарамастан, Пулитцер Берлинге министр ретінде Чарльз Гибсонды және Лондонға бас консул ретінде Палленді тағайындауды ұсынды. Бірақ Пулитцер президент сайланғанмен кездесуге мүмкіндік алмады, және екеуі де тағайындалмады. Өкілдік мерзімінде Пулитцер Нью-Йорк қаласына жаңадан сыйланған "Еркіндік мүсінін" орнату үшін күрес жүргізді. Ол Сауда комитетінің мүшесі болды. Вашингтонда болған кезінде Пулитцер 15-ші және I көшелердің қиылысында орналасқан Джон Чемберлин басқаратын сәнді қонақүйde тұрды. Алайда, Пулитцер көп ұзамай "World" газетіндегі лауазымының Конгреске қарағанда ықпалдырақ және әлдеқайда қызықтырақ екенін түсінді. Ол Вашингтонда аз уақыт өткізе бастады және 1886 жылдың 10 сәуірінде, бір жылдан астам уақыт қызмет еткеннен кейін отставкаға кетті.

Уильям Рэндольф Херстпен бәсекелестік

1895 жылы Уильям Рэндольф Херст Пулитцердің інісі Альбертке бір кезде тиесілі болған «Нью-Йорк Журнал» газетін сатып алды. Херст бұрын Пулитцердің «Дүниесіне» (World) үлкен құрметпен қараған. Екеуі де таралым үшін күреске түсті. Херстпен болған бұл бәсеке, әсіресе испан-американ соғысына дейін және оның барысындағы жарияланымдар, Пулитцердің есімін «сары журналистикамен» байланыстырды. Пулитцер мен Херст 1899 жылғы газет сатушылардың ереуіліне де себепкер болды, бұл жастардың Жозеф Пулитцер мен Уильям Рэндольф Херст газеттеріндегі бала газет сатушыларына төленетін сыйақыны өзгертуді талап ету науқаны болды.

Басқа бәсекелестер

Чарльз А. Дана, қарсылас «Нью-Йорк Сан» газетінің редакторы және Гровер Кливлендтің жеке жауы, 1884 жылғы науқан кезінде Пулитцерден жалықты. Дананың «Сан» газеті Гринбек партиясынан кандидат Бенджамин Батлерді қолдады, бұл Нью-Йорк штатындағы шешімді дауыс берушілер үшін ауыр соққы болды. Ол Пулитцерді баспа бетінде сынап, оны көбінесе «Жуда Пулитцер» деп атады. Кливленд жеңіске жеткеннен кейін «Сан» газетінің таралымы екі есеге азайды, ал «Ворлд» газеті елдегі ең ірі демократиялық газет ретінде оны басып озды. «Дүниежүзі» газетінен кетіп, «Журналист» журналын басқарған Леандер Ричардсон тіпті де антисемит болды, бұрынғы басшысын «Жозеф Пулитцер» деп атағаннан гөрі, оны осылай атады. Уайтлоу Рид Пулитцермен жеке және газеттері арқылы жиі дауласты.

Денсаулығының нашарлауы және отставкаға кетуі

Пулитцердің денсаулығы (көру қабілетінің жоғалтуы, депрессия және күйлі дыбысқа сезімталдық) күрт нашарлағандықтан, ол газеттің күнделікті басқаруынан қол үзіп, бас тартуға мәжбүр болды. Ол газетті Нью-Йорк қаласындағы үйінен, Джорджия штатының Джекилл аралындағы Джекилл аралы клубындағы қыстағы демалыс орнынан және Мэн штатының Бар-Харбор қаласындағы жазғы демалыс орнынан басқаруды жалғастырды. 1904 жылы ол Франк И. Коббты (1869–1923) «Нью-Йорк әлемі» газетінің редакторы етіп тағайындағаннан кейін, Кобб Пулитцердің үйінен «офисті басқаруға» тырысуына қарсылық көрсетті. Олар көп рет қарым-қатынасқа түсіп, көбінесе ыстық пікір алмасты. 1907 жылы Пулитцердің ұлы Ральф басқару жауапкершілігін өз мойнына алғанда, Пулитцер мұқият ойластырылған отставка хатын жазды. Ол «Ворлд» газетінен басқа Нью-Йорктегі барлық газеттерде жарияланды. Пулитцер намыстанды, бірақ Коббтың редакциялық мақалалары мен тәуелсіз рухын бағалай бастады. Олардың хат алмасулары, пікірлері мен хабарламалары көбейді. Екеуінің арасындағы жақсы қарым-қатынастың негізі Коббтың икемділігінде жатты. 1908 жылдың мамырында Кобб пен Пулитцер біртұтас редакциялық саясатты жоспарлау үшін кездесті, бірақ ол кейде тұрақсыз болды. Пулитцердің күнделікті жаңалықтарға қатысты редакциялық мақалаларға талабы Коббтың шаршауына себеп болды. Пулитцер оны рухын жаңарту үшін алты апталық Еуропа сапарына жіберді. Кобб 1923 жылы рактан қайтыс болғанға дейін Пулитцермен бөліскен редакциялық саясатын сақтап келді. Компанияның мәжілісінде профессор Томас Дэвидсон: «Мырза Пулитцер, сіз неге репортерлер туралы әрдайым жылы лебіздермен сөйлейсіз, ал редакторларға қатысты қатты сөйлейсіз, менің түсінігімше?» деді. «Әлдеқимде, – деп жауап берді Пулитцер, – себебі әрбір репортер – үміт, ал әрбір редактор – көңіл көшіру».

Неке және отбасы

1878 жылы 31 жасында Пулитцер Колумбия округінің Джорджтаун қаласынан шыққан, жоғары әлеуметтік статусы бар Кэтрин "Кейт" Дэвис (1853–1927) әйелге үйленді. Ол Пулитцерден бес жас кіші, епископтық отбасынан және Джефферсон Дэвистің алыс туысы болуы мүмкін деген қауесет тарады. Олар Вашингтондағы Эпифания шіркеуінде епископтық рәсіммен үйленді. Пулитцер еврей тегін Кэтринге немесе оның отбасына үйленгеннен кейін ғана айтты, бұл оларды қатты таңқалдырды. Жеті баланың бесеуі ересек жасқа жетті: Ральф, Джозеф-кіші (Джозеф Пулитцер III-нің әкесі), Уильям Грей Элмслиге үйленген Констанс Хелен (1888–1938), Уильям Сковилл Мурға үйленген Эдит (1886–1975) және Герберт, ақырында ағасы Ральфтың "Пост" газетіндегі серігі. Олардың қызы Кэтрин Этель Пулитцер 1884 жылдың мамыр айында 2 жасында пневмониядан қайтыс болды. 1897 жылдың 31 желтоқсанында олардың үлкен қызы Люсиль Ирма Пулитцер 17 жасында қызбадан қайтыс болды. Мэри Бойл есімді ирландиялық иммигрант балаларды, ата-аналары жұмыста болғанда тәрбиеледі. Пулитцердің немересі Герберт Пулитцер кіші американдық сәнді дизайнер және қоғамдық қайраткер Лилли Пулитцерге үйленді. Бұрынғы резиденциясында өрт болғаннан кейін Пулитцер Стэнфорд Уайтқа Ысық Шығыс жағындағы 11 Шығыс 73-ші көшеде әктаспен қапталған венециандық сарайды жобалауды тапсырды, ол 1903 жылы аяқталды. Джон Сингер Сардженттің Пулитцердің ойлы отырған портреті оның қаржылаған Колумбия журналистика мектебінде сақталған. Отбасы 2005 жылы Ли Энтерпрайзз компаниясына сатқанға дейін "Пост Диспетч" және басқа газеттердің жұмысын Пулитцер баспа компаниясы арқылы жалғастырды. Пулитцер тобына сонымен қатар телеарналар да кірді, олар ирониялық түрде Уильям Рэндольф Херсттің ұрпақтарына тиесілі Hearst Communications компаниясына сатылды.

Өлім

1908 жылы Пулитцерді алты ай бойы өзінің жеке дәрігері К. Луис Лейпольдт өзінің "Либерти" яхтасында күтіп-ұстады. 1911 жылы Джорджия штатының Джекилл аралындағы Джекилл аралы клубындағы қыстық үйіне бара жатқанда Пулитцер өзінің яхтасын Оңтүстік Каролина штатының Чарльстон портына тоқтатты. 1911 жылы 29 қазанда Пулитцер өзінің неміс хатшысының Франция королі Людовик XI туралы дауыстап оқығанын тыңдады. Хатшы соңына жақындаған кезде Пулитцер неміс тілінде: "Leise, ganz leise" (ағылшынша: "Жұмсақ, өте жұмсақ") деп айтты да, қайтыс болды. Оның денесі Нью-Йоркке қайтарылып, Бронкстағы Вудлон зиратына жерленді.

Журналистика мектептері

1892 жылы Пулитцер Колумбия университетінің президенті Сет Лоуға әлемдегі алғашқы журналистика мектебін ашу үшін қаржы ұсынды. Университет бастапқыда бұл ақшаны қабылдаудан бас тартты. 1902 жылы Колумбияның жаңа президенті Николас Мюррей Батлер мектеп және журналистика саласындағы жүлделерді құру жоспарына жақсы қатысты, бірақ Пулитцердің өлімінен кейін ғана бұл арман іске асты. Пулитцер өсиеті бойынша университетке 2 миллион доллар қалдырды. 1912 жылы Колумбия университетінің Журналистика мектебі құрылды. Бұл, Пулитцердің ынтасымен Миссури университетінде құрылған Миссури журналистика мектебінен кейін ашылды. Екі мектеп те бүгінгі күнге дейін әлемдегі ең беделді оқу орындарының бірі болып саналады.

Пулитцер сыйлығы

1917 жылы Колумбия журналистика саласындағы алғашқы Пулитцер сыйлықтарын табыс етуді ұйымдастырды. Кейіннен бұл сыйлықтар әдебиет, поэзия, тарих, музыка және драма салаларындағы еңбекті мойындау үшін кеңейтілді.

Мұра мен құрмет

АҚШ поштасы 1947 жылы оның туғанына 100 жыл толуына орай Джозеф Пулитцерді еске алу үшін 3 центтік марка шығарды. Сент-Луистегі Пулитцер өнер қоры оның отбасының қайырымдылығымен құрылған және олардың құрметіне аталған. 1989 жылы Джозеф Пулитцер Сент-Луис Даңқ аллеясына енгізілді. Ол Диснейдің "Newsies" (1992) фильмінде кейіпкер ретінде бейнеленген, онда оны Роберт Дювалл сомдады, сондай-ақ 2011 жылы қойылған, фильмден бейімделген Бродвей сахналық қойылымында да (Newsies) пайда болды. 2014 жылы Маршалл Голдбергтің "The New Colossus" атты тарихи романында Джозеф Пулитцер журналист Нелли Блайға ақын Эмма Лазарустың қайтысын тергеу жұмысын тапсырады. Амстердамдағы Пулитцер қонақ үйі оның немересі Герберт Пулитцердің құрметіне аталған. Вашингтон штатындағы Пулитцер тауы оның есімімен аталады.