Кіріспе

Американдық тергеуші журналист (1866–1936)

Джозеф Линкольн Стеффенс (6 сәуір 1866 – 9 тамыз 1936) – американдық тергеуші журналист және 20 ғасырдың басындағы прогрессивтік дәуірдің белгілі «мукрэкерлерінің» бірі. Ол «МакКлюр» журналында «Сент-Луистегі күндер» деп аталатын мақалалар сериясын жариялады, ол кейіннен «Қалалардың ұятты жағдайы» атты кітапта топтастырылды. Ол американ қалаларындағы жергілікті биліктегі жемқорлықты зерттегенімен және солшыл көзқарастарымен есте қалады.

Ерте өмір

Стеффенс Калифорния штатының Сан-Франциско қаласында Элизабет Луиза (Саймс) Стеффенс пен Джозеф Стеффенстің төрт баласының жалғыз ұлы және үлкені болып дүниеге келді. Ол негізінен штат астанасы Сакраментода өсті; Стеффенс отбасысының үйі, 1887 жылы саудагер Альберт Галлатиннен сатып алынған H көшесіндегі Виктория стиліндегі үй, 1903 жылы Калифорния губернаторының резиденциясына айналды. Стеффенс Сент-Мэтью епископальдық күндізгі мектебінде оқыды, онда ол мектептің негізін қалаушысы және директоры, қатаң тәртіп сақтаушы Альфред Ли Брюермен жиі келіспеді.

Мансап

Степфенс журналистік мансабын 1890 жылдары «New York Commercial Advertiser» газетінде бастады, кейін «New York Evening Post» газетіне ауысты. 1902-1906 жылдары ол «McClure’s» журналының редакторы болды, онда Ида Тарбелл мен Рэй Стэннард Бейкермен бірге танымал ашып айтушы үштік құрамына кірді. Отанына оралғаннан кейін ол Кеңес революциясы туралы өз көзқарасын жариялады және Ресейге АҚШ-тан азық-түлік көмегі әкелу үшін күш салып, жаңа Кеңес қоғамы туралы әйгілі сөзін айтты: «Мен болашақты көрдім, және ол жұмыс істейді», – бұл фразаны ол көптеген вариацияларда жиі қайталап отырды. Оның әйелі Элла Винтердің «Қызыл ізгілік: Жаңа Ресейдегі адамдық қарым-қатынастар» (Виктор Голланц, 1933) кітабының титулдық бетінде осы цитата келтірілген. Оның коммунизмге деген ынтасы 1931 жылы мемуарлары жарық көрген кезде басылды. Автобиография бестселлерге айналып, жазушының қысқа мерзімге қайтадан танымалдыққа ие болуына әкелді, бірақ Стеффенс ауруға шалдыққандықтан 1933 жылы Америкадағы лекциялық сапары уақытынан бұрын тоқтатылды. Ол «Жаңа мәміле» бағдарламасы – Калифорния жазушылар жобасының мүшесі болды. Стеффенс 1924 жылы жиырма алты жасар социалистік жазушы Леонора (Элла) Софи Винтерге үйленді және Италияға көшті, онда олардың ұлы Питер Сан-Ремода дүниеге келді. 1927 жылы олар Тынық мұхитының жағасындағы ең маңызды өнер ошағы – Калифорниядағы Кармель-бай-де-Сиге көшіп, Сан-Антонио көшесі мен Оушен-авенюдің қиылысына жақын коттеджге қоныстанды. Олардың тұру кезеңінде ол өзінің өмірбаянын жазып, «Pacific Weekly» журналын басқарды. Коттедж 1992 жылы жөндеуден өтті. Элла мен Линкольн көп ұзамай аймақтың солшыл саясатында даулы тұлғаларға айналды. Жергілікті Кармель суретшілерінің бірі және олардың досы Джон О’Шия «Мырза Стеффенстің жаны» туралы зерттеуін көрсеткенде, оның суреті еретен даймонға ұқсады, Линкольн бұл суреттен ләззат алып, оның тудырған жаңқасынан қуанды. «Кім кімде?» оның Кармельдегі мекенжайы көрсетілмейді. Біз наразымыз! Философияны оқыған ол бірнеше газеттер мен журналдардың редакторы болды, соның ішінде «The American», «Everybody’s McClure’s», жартылай ондаған кітаптың авторы; лектор және белгілі клуб мүшесі. | Carmel Pine Cone

1934 жылы Стеффенс пен Винтер Сан-Франциско жұмысшылар мектебін (кейін Калифорния еңбек мектебі) құруға көмектесті; Стеффенс онда кеңесші ретінде де қызмет етті.

Танымал мәдениетте

Линкольн Стеффенс Дэнни ДеВитоның "Жек аю" (1993) фильмінде еске алынады. Линкольн Стеффенс 1987 жылы Том Вулфтың "Босқындықтардың өртеуі" романында айтылады. 2019 жылы тұсау кескен американдық қылмыстық драмалық телесериалдағы кейіпкерлер Линкольн Стеффенс туралы көптеген сілтемелер жасайды. Линкольн Стеффенстің өмірбаяны Мэри Маккартидің 1963 жылы жарық көрген, осы аттас романындағы "Топ" мүшесінің сүйікті кітабы болып табылады. Линкольн Стеффенстің өмірбаяны Джозеф МакЭлройдың "Әйелдер мен ерлер" романында еске алынады. Ол Мэрилин Монроның "Менің хикаям" автобиографиясында сүйікті кітап ретінде көрсетілген (Ол оны "Барлығы Ева туралы" фильмін түсірілімі кезінде оқып, Джозеф Л. Манкевичтен коммунистік байланыстарға байланысты ешкімге айтпауға ескерту алады). Линкольн Стеффенс 1940 жылы Уптон Синклердің "Әлемнің соңы" романында Бірінші дүниежүзілік соғыстан кейін Еуропаның қайта құрылуының саяси интригасына көңілі толмаған куәгер болады. "Әлемнің соңы" романында Синклер Стеффенсті "әшкерелеуші" деп атайды. Осы атау Синклердің өзіне де тағылды.