Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Псевдонауылдық құбылыс
Pseudoscientific phenomenon
Бифелд-Браун эффектісі – иондық жел тудыратын электр құбылысы, ол өзінің импульсын айналасындағы бейтарап бөлшектерге жеткізеді. Бұл асимметриялық конденсатордың электродтарына жоғары кернеу қолданғанда байқалатын күшті сипаттайды. Конденсатор жоғары тұрақты токқа (DC) жеткілікті зарядталғаннан кейін, теріс терминалдан оң терминалдан алыстатылатын итергіш күш пайда болады. Бұл эффектті ойлап табушы Томас Таунсенд Браун атады, ол астрономия профессоры Пол Альфред Бифелдпен бірге эксперименттер сериясын жүргізгенін мәлімдеді. Бифелд – Браунның бұрынғы мұғалімі және Огайодағы Денисон университетінде оның жетекшісі және бірлескен тәжірибешісі болған. Асимметриялық конденсаторды пайдалану, онда теріс электрод оң электродтан үлкен болғандықтан, дәстүрлі конденсатормен салыстырғанда, төменгі ағыннан жоғары ағынға қарай күштірек итергіш күш тудыруға мүмкіндік берді. Бифелд-Браун эффектісі ионокрафттар мен лифтерлерде байқалуы мүмкін, олар жану немесе жылдам қозғалатын бөлшектерді қажет етпей, ауада итергіш күшті тудыру үшін осы эффектті пайдаланады. Дегенмен, Браунның эффектінің антигравитациялық қасиеттері туралы айтқан сөздерін қолдайтын аз ғана дәлел бар.
The Biefeld–Brown effect is an electrical phenomenon that produces an ionic wind that transfers its momentum to surrounding neutral particles. It describes a force observed on an asymmetric capacitor when high voltage is applied to the capacitor's electrodes. Once suitably charged up to high DC potentials, a thrust at the negative terminal, pushing it away from the positive terminal, is generated. The effect was named by inventor Thomas Townsend Brown who claimed that he did a series of experiments with professor of astronomy Paul Alfred Biefeld, a former teacher of Brown whom Brown claimed was his mentor and co experimenter at Denison University in Ohio. The use of an asymmetric capacitor, with the negative electrode being larger than the positive electrode, allowed for more thrust to be produced in the direction from the low flux to the high flux region compared to a conventional capacitor. The Biefeld–Brown effect can be observed in ionocrafts and lifters, which utilize the effect to produce thrust in the air without requiring any combustion or moving parts. However, there is little evidence that supports Brown's claim on the effect's anti gravity properties.
Тарих
"Бифельд-Браун эффектісі" – Томас Таунсенд Браунның 1920 жылдары, орта мектепте оқып жүрген кезінде, рентгендік түтіктермен тәжірибелер жасағанда байқаған құбылысы. Браун, үлкен таразыға орналастырған Кулидж түтігіне жоғары кернеулі электр зарядын қолданғанда, түтіктің массасының бағытына қарай өзгеріп тұратынын байқады, бұл қандай да бір күш әрекет ететінін көрсетеді. Бұл жаңалық оның гравитацияға электрондық жолмен әсер ете алатынын болжауына және осы құбылысқа негізделген қозғалтқыш жүйесін жасауға ұйтқы болды. 1927 жылдың 15 сәуірінде ол "Күш немесе қозғалыс тудыру әдісі" деген тақырыпта патент алуға өтініш берді. Ол өзінің өнертабысын, сызықтық күш немесе қозғалыс жасау үшін гравитацияны басқаратын электрге негізделген әдіс ретінде сипаттады. Кейде бұл эффект "Бифельд-Браун эффектісі" деп аталды, мүмкін Браун Денисон университетінің физика және астрономия профессоры Пол Альфред Бифельдті өзінің ұстазы және тәжірибедегі серігі ретінде көрсету үшін осылай атаған шығар. Браун бір жыл бойы Денисон университетінде оқыды, содан кейін оқуын тастады, ал оның Бифельдпен байланысы туралы мәліметтер одан да аз. Мұндай құрылғылармен қол жеткізілетін жылдамдық, иондалған ауаның инерциясымен шектеледі, ал иондардың бейтарап ауамен соқтығысуы осы инерцияны азайтады. Бұл күштің теориялық түсіндірмесі ұсынылған (төмендегі сыртқы сілтемелерді қараңыз). Дегенмен, бұл эффект электродтардың кез келген полярлығында жұмыс істейді: кішкентай немесе жұқа электрод оң немесе теріс болуы мүмкін, ал үлкен электродтың полярлығы кері болуы керек. Бұл эффект Ұшатын объектілер (НЛО) зерттеушілерінің арасында кең танылды, олар оны электрокинетикадан гөрі әлдеқайда ерекше нәрсенің мысалы ретінде қарастырады. Уильям Л. Мур және Чарльз Берлиц өзінің "Филадельфия эксперименті" кітабындағы бір толық тарауын Браунның эффектпен жасаған алғашқы жұмысын баяндауға арнады, оның жаңа электрогравитациялық эффектті ашқанын және оны НЛО пайдаланғанын көрсетеді. Бүгінде интернет осы эффекттің түсіндірмелеріне арналған сайттарға толы. Бұл күшті толық вакуумда да жасауға болатыны туралы пікірлер зерттелді, яғни бұл белгісіз антигравитациялық күш, жай ғана иондық жел емес. 1990 жылы жасалған зерттеу барысында АҚШ Әуе күштерінің зерттеушісі Р. Л. Талли вакуумда эффектті қайталау үшін Бифельд-Браун стиліндегі конденсатормен сынақ жүргізді. 2003 жылы NASA ғалымы Джонатан Кэмпбелл 10−7 торр қысымда 50 кВ дейін кернеумен вакуумда көтергішті сынақтан өткізді, бірақ көтергіштен ешқандай қозғалыс байқалмады. Кэмпбелл Wired журналының тілшісіне, сынақ үшін ғарышқа ұқсас толық вакуум жасау үшін ондаған мың долларлық жабдық қажет екенін айтты. Шамамен он жылдан кейін Либерец техникалық университетінің зерттеушілері Бифельд-Браун эффектісі бойынша тәжірибелер жүргізді, бұл иондық дрейфтің күштің ең мүмкін көзі екенін болжаған ARL гипотезасын қолдады. 2004 жылы Мартин Таджмар Браунның жұмысын қайталай алмады және Браунның вакуум камерасындағы электродтар жиынтығының жеткіліксіз газсыздануынан туындаған короналық разрядтың әсерін байқаған болуы мүмкін екенін және осы короналық разрядтың әсерін гравитация мен электромагнетизм арасындағы байланыс ретінде қате түсіндіргенін ұсынды.
The "Biefeld–Brown effect" was the name given to a phenomenon observed by Thomas Townsend Brown while he was experimenting with X ray tubes during the 1920s while he was still in high school. When he applied a high voltage electrical charge to a Coolidge tube that he placed on a scale, Brown noticed a difference in the tube's mass depending on orientation, implying some kind of net force. This discovery caused him to assume that he had somehow influenced gravity electronically and led him to design a propulsion system based on this phenomenon. On 15 April 1927, he applied for a patent, entitled "Method of Producing Force or Motion," that described his invention as an electrical based method that could control gravity to produce linear force or motion. At some point this effect also gained the moniker "Biefeld–Brown effect", probably coined by Brown to claim Denison University professor of physics and astronomy Paul Alfred Biefeld as his mentor and co experimenter. Brown attended Denison for a year before he dropped out and records of him even having an association with Biefeld are sketchy at best. The velocity achievable by such setups is limited by the momentum achievable by the ionized air, which is reduced by ion impact with neutral air. A theoretical derivation of this force has been proposed (see the external links below). However, this effect works using either polarity for the electrodes: the small or thin electrode can be either positive or negative, and the larger electrode must have the opposite polarity. The effect has become something of a cause célèbre in the UFO community, where it is seen as an example of something much more exotic than electrokinetics. William L. Moore and Charles Berlitz devoted an entire chapter of their book on the "Philadelphia Experiment" to a retelling of Brown's early work with the effect, implying he had discovered a new electrogravity effect and that it was being used by UFOs. Today, the Internet is filled with sites devoted to this interpretation of the effect. There have been follow ups on the claims that this force can be produced in a full vacuum, meaning it is an unknown anti gravity force, and not just the more well known ion wind. As part of a study in 1990, U. S. Air Force researcher R. L. Talley conducted a test on a Biefeld–Brown style capacitor to replicate the effect in a vacuum. In 2003, NASA scientist Jonathan Campbell tested a lifter in a vacuum at 10−7 torr with a voltage of up to 50 kV, only to observe no movement from the lifter. Campbell pointed out to a Wired magazine reporter that creating a true vacuum similar to space for the test requires tens of thousands of dollars in equipment. Around ten years later, researchers from the Technical University of Liberec conducted experiments on the Biefeld–Brown effect that supported one of ARL's hypotheses that assigned ion drift as the most likely source of the generated force. In 2004, Martin Tajmar published a paper that also failed to replicate Brown's work and suggested that Brown may have instead observed the effects of a corona wind triggered by insufficient outgassing of the electrode assembly in the vacuum chamber and therefore misinterpreted the corona wind effects as a possible connection between gravitation and electromagnetism.