1977-1979 жылдардағы Әлемдік Крикет Сериясы

Кіріспе

1977-1979 жылдар аралығындағы кәсіби крикет жарысы

бұл түпнұсқа крикет жарысы

1977 мен 1979 жылдар аралығында Керри Паккер және оның австралиялық Nine Network телеарнасы ұйымдастырған коммерциялық кәсіби крикет жарысы – Әлемдік сериялы крикет (WSC). WSC қалыптасқан халықаралық крикетпен коммерциялық бәсекелестікте болды. Әлемдік сериялы крикет крикеттің мәнін түбегейлі өзгертті және оның ықпалы бүгінгі күнге дейін сезілуде. WSC-нің құрылуына үш негізгі фактор себеп болды: ойыншылар крикеттен көрінетін табысқа жете алмайды және олардың нарықтық құнына сай жалақы алмайды деген кең тараған пікір, сондай-ақ түсті теледидардың дамуы мен спорттық іс-шараларды көретін көрермендердің артуынан кейін крикеттің коммерциялық әлеуеті қалыптасқан крикет федерациялары тарапынан толыққанды пайдаланылмады. Паккер крикеттің коммерциялық әлеуетін түсініп, оны капиталға айналдыру үшін сол кезде коммерциялық емес, үкіметке тиесілі Австралия радио хабарларын тарату комиссиясының (ABC) қолында болған Австралия крикетіне эксклюзивті хабар тарату құқықтарын алуды қалады. 1976 жылы Австралия крикет кеңесі (АКК) Channel Nine-дың Австралияның тестілік матчтарына эксклюзивті теледидар құқығын алу туралы ұсынысын қабылдамағаннан кейін, Паккер австралиялық, ағылшын, пакистандық, оңтүстік африкалық және Батыс Индиясының жетекші ойыншыларымен құпия келісімдер жасап, өз жарысын құрды. Олардың ішінде Англия құрамасының капитаны Тони Грейг, Батыс Индиясы құрамасының капитаны Клайв Ллойд, Австралия құрамасының капитаны Грег Чаппелл, болашақ пакистандық капитан Имран Хан және бұрынғы австралиялық капитан Иан Чаппелл есімдері бар. Паккерге бизнесмендер Джон Корнелл мен Остин Робертсон көмектесті, олар екеуі де жарыстың бастапқы құрылысына және басқаруына қатысты. Австралия құрамасының капитаны Иан Чаппелл Әлемдік сериялы крикеттің сапасын осы сөздермен бағалады: «Бұл мен ойнаған ең қиын крикет болды, себебі онда әлемдегі ең үздік ойыншылардың бәрі қатысты».

Керри Пэкер және Австралияның телеиндустриясы

1970 жылдардың ортасында Австралия теледидар индустриясы шешім қабылдау қадамдарында тұрды. 1956 жылы құрылғалы бері Австралиядағы коммерциялық теледидар, әсіресе АҚШ-тан импортталған бағдарламаларға тәуелді болды, себебі оларды сатып алу австралиялық өндірістерді дайындаудан арзанға түсті. 1970 жылы «Теледидар: Оны австралиялық жасаңдар» кампаниясы австралиялық бағдарламаларға деген сұранысты күшейтті. Бұл 1973 жылы үкімет енгізген квоталық жүйеге әкелді. 1975 жылы түсті хабар таратудың енгізілуі спортты теледидарда тамашалау мүмкіндігін едәуір жақсартты және, ең бастысы, австралиялық спорт жергілікті контент ретінде есептелді. Алайда, спорт әкімшілері тікелей эфирдің қатысушылар санына кері әсер ететінін сезді. Спорт, корпоративтік демеушілік және теледидарға тарату арасындағы байланыс сол кездегі австралиялық спорт әкімшілеріне айқын болған жоқ. 1974 жылы әкесі сэр Фрэнк қайтыс болғаннан кейін Керри Пакер отбасының Consolidated Press Holdings (CPH) компаниясына тиесілі көптеген медиа активтерінің бірі – Channel Nine арнасын басқаруға кірісті. Nine арнасының рейтингісі төмендеген кезде Пакер, спорттық бағдарламаларды көбірек көрсетуді қамтитын агрессивті стратегия арқылы арнаны жаңартуға тырысты. Біріншіден, ол Австралия ашық гольф турниріне құқықтарды алды. Ол Сиднейдегі Австралия гольф клубын турнирдің тұрақты орны ретінде жаңартуға миллиондаған доллар жұмсады. Жақсы ойыншыларды тарту үшін, ол трассаны қайта жобалау үшін Джек Никлаусты жалдады және оны турнирге қатысуға шақырды. Пакер 1970 жылдардың ортасында танымалдылығын қайта қалпына келтірген крикеттің жанкүйері болды. 1976 жылы Пакер Австралияның үйдегі тестілік матчтарын теледидардан көрсету құқығын алуға тырысты, келісімшарт мерзімі аяқталуға жақын еді. Ол ACB-ге үш жылға 1,5 миллион австралиялық доллар (бұрынғы келісімшарттың сегіз есе) ұсынды, бірақ оның ұсынысы қабылданбады. ACB коммерциялық арналар ойынға аз қызығушылық танытқан кезде, жиырма жыл бойы ойынды көрсеткен ABC-ге адал болды. Пакер бұл шешімге «ешкінің желісі» әсер еткенін сенді және оның ұсынысын қарастырған тәсілге ашуланды. Үкімет қаржыландыратын ABC коммерциялық арнаның ұсынысына жауап бере алмады, бірақ оларға 1976-77 маусымынан бастап, бар болғаны 210 000 доллар тұратын тағы үш жылдық келісімшарт берілді. Пакер Channel Nine арнасында крикет көрсету үшін Test and County Cricket Board (TCCB) арнасына 1977 жылы Англияға Австралияның сапарына телехабар тарату құқығын ұсынды. Оның қызығушылығын Батыс Австралиялық бизнесмендер Джон Корнелл мен Остин Робертсон ұсынған теледидарда көрсетілетін көрме матчтарын өткізу туралы ұсыныс одан әрі күшейтті. Робертсон Деннис Лилли сияқты бірнеше танымал австралиялық крикетшілерді басқарды, ал Корнелл Пол Хоганның бизнес-менеджері және экрандағы серігі болды. Пакер осы идеяны қабылдап, Австралияның үздік ойыншылары мен әлемнің қалған бөлігінен құралған команда арасындағы толық серияға айналдырды. ACB TCCB-ге ABC-ден олардың телехабар тарату құқықтарына ұсыныс қабылдауға кеңес бергенде, оның крикет әкімшілеріне деген сенімсіздігі күшейді, тіпті ABC-нің 210 000 долларлық ұсынысы Пакердің ұсынысының 14% ғана болса да. Бірінші рет ойынның ресми тұлғалары Пакердің қаржылық мүмкіндіктерін көрді: ол дереу бастапқы ұсынысын екі есеге арттырып, келісімшартты жеңіп алды. 1977 жылдың наурыз айында Мельбурн крикет алаңында Австралия мен Англия арасындағы 100 жылдық тестілік матчпен маусым аяқталған кезде, екі ондаған ойыншы Пакердің кәсіпорнына қосылды, ол әлі ойнауға жері, басқаруы жоқ және крикет әлеміндегі барлық адамдар үшін құпия болды. Ойыншылардың ресми крикетке деген қанағатсыздығын көрсететін бір жайт, олар әлі де түсініксіз тұжырымдамаға қол қоюға дайын болды, бірақ бәрін жасырып қалды. 1977 жылдың мамырында Австралия құрамасы Англияға сапармен келген кезде, 17 құраманың 13-і Пакерге берілді. WSC жоспарлары туралы ақпарат Австралия журналистеріне жасырын түрде сіңіп, олар 9 мамырда оқиғаны жариялады. Бірден осы уақытқа дейін консервативті болған крикет әлемінде дауыл болды. Күтпегендей, ағылшындар оны «Пакер циркі» деп атады және ағылшын капитаны Тони Грейгке, оның қашуды ұйымдастырудағы басты рөлі үшін, ерекше айып тақты. Грейг командадағы орнын сақтады, бірақ капитандықтан айырылды және крикет мекемелеріндегі барлық адамдар оны мақтады, олардың көпшілігі бірнеше апта бұрын оны мақтады. Пакердің ойыншыларына тестілік және бірінші сыныптық крикетке тыйым салынатыны белгілі болды. Австралиялық ойыншылар екіге бөлінді, ал менеджмент Пакерге қол қойғандарға деген наразылығын білдірді. Осы жағдайға көңілі тоңған және нашар формасы мен қолайсыз ауа райымен қиналған Австралия 3:0 есебімен жеңіліске ұшырап, екі жыл бұрын жеңіп алған Пепеленің құпиясын жоғалтты. Дауларға байланысты Sydney Gazette газетіндегі мақала Батыс Индия капитаны Клайв Ллойдты Кариб тегінен Пакерге қосылғаннан кейін сұхбатқа тартып, Ллойд бұл жеке емес, жай ғана ыңғайлы табыс көзі екенін айтты. Бұл сұхбат Кариб аймағында және бүкіл әлемдік крикетте толқын тудырды. Осы кезде спорттың адамның өмірлік кәсібіне айналғаны анық болды.

In the mid 1970s, the Australian television industry was at a crossroads. Since its inception in 1956, commercial television in Australia had developed a reliance on imported programs, particularly from the United States, as buying them was cheaper than commissioning Australian productions. Agitation for more Australian made programming gained impetus from the "TV: Make it Australian" campaign in 1970. This led to a government imposed quota system in 1973. The advent of colour transmissions in 1975 markedly improved sport as a television spectacle and, importantly, Australian sport counted as local content. However, sports administrators perceived live telecasts to have an adverse effect on attendance. The correlation between sports, corporate sponsorship, and television exposure was not evident to Australian sports administrators at the time. After the death of his father Sir Frank in 1974, Kerry Packer had assumed control of Channel Nine, one of the many media interests owned by the family's company Consolidated Press Holdings (CPH). With Nine's ratings languishing, Packer sought to turn the network around via an aggressive strategy that included more sports programming. Firstly, he secured the rights to the Australian Open golf tournament. He spent millions of dollars revamping The Australian Golf Club in Sydney as a permanent home for the tournament. Jack Nicklaus was hired to redesign the course and to appear in the tournament. Packer was a fan of cricket, which was undergoing a resurgence in popularity during the mid 1970s. In 1976, Packer sought the rights to televise Australia's home Test matches, the contract for which was about to expire. He approached the ACB with an offer of A$1.5 million for three years (eight times the previous contract), yet he was rebuffed. The ACB felt loyal to the ABC, which had broadcast the game for twenty years when the commercial networks showed little interest in the game. Packer believed that there was an "old boy network" element to the decision, and he was furious at the dismissive way that his bid was handled. The government funded ABC could not hope to match a commercial network's bid, but they were awarded another three year contract worth only $210,000, commencing with the 1976–77 season. Determined to get some cricket on Channel Nine, Packer put an offer to the Test and County Cricket Board (TCCB) to telecast the Australian tour of England scheduled for 1977. His interest was further stimulated by a proposal to play some televised exhibition matches, an idea presented to him by Western Australian businessmen John Cornell and Austin Robertson. Robertson managed several high profile Australian cricketers such as Dennis Lillee, while Cornell was Paul Hogan's business manager and on screen sidekick. Packer took this idea, then fleshed it out into a full series between the best Australian players and a team from the rest of the world. His mistrust of cricket's administrators deepened when the ACB recommended the TCCB accept an offer for their broadcasts rights from the ABC, even though ABC's $210,000 offer was only 14% of the offer from Packer. For the first time, the game's officialdom had a demonstration of Packer's wherewithal: he immediately doubled his original offer and won the contract. By the time the season climaxed with the
Centenary Test match between Australia and England at the Melbourne Cricket Ground in March 1977, about two dozen players had committed to Packer's enterprise, which as yet had no grounds to play on, no administration and was secret to all in the cricket world. It was a measure of the players' dissatisfaction with official cricket that they were prepared to sign up for what was still a vague concept and yet keep everything covert. By the time the Australian team arrived to tour England in May 1977, thirteen of the seventeen members of the squad had committed to Packer. News of the WSC plans were inadvertently leaked to Australian journalists, who broke the story on 9 May. Immediately, all hell broke loose in the hitherto conservative world of cricket. Not unexpectedly, the English were critical of what they quickly dubbed the "Packer Circus" and reserved particular vitriol for the English captain Tony Greig, for his central role in organising the break away. Greig retained his position in the team, but was stripped of the captaincy and ostracised by everyone in the cricket establishment, most of whom had been singing his praises just weeks before. It seemed certain that all Packer players would be banned from Test and first class cricket. The Australian players were a divided group and the management made their displeasure clear to the Packer signees. Dispirited by this turn of events and hampered by poor form and indifferent weather, Australia crashed to a 3–0 defeat, surrendering the Ashes won two years before. In light of the controversies the Sydney Gazette article clearly showed West Indian captain Clive Lloyd interviewed after leaving the Caribbean team to join Packer, Lloyd stated it was nothing personal it was clearly earning a more comfortable source of income. That interview created waves across the Caribbean and even in world cricket. It was then realised that the sport had been transformed into one's livelihood.

"Супертест", Вест-Индия және ауыспалы алаңдар

Ресми крикет бірнеше шағын жеңіске жетті. Пакер «Тест матчы» терминін қолдана алмады, немесе австралиялықтардың командасын «Австралия» деп атауға, немесе Мэрилебон крикет клубының авторлық құқығына тиесілі крикеттің ресми ережелерін пайдалануға құқығы болмады. Сондықтан бес күндік матчтар «Супертест» деп аталды, оларды «WSC Australian XI» командасы ойнады, ал Ричи Бено серияның ережелері мен жағдайларын жазуға кірісті. Ең маңыздысы, WSC дәстүрлі крикет алаңдарына қол жеткізе алмады, сондықтан Пакер екі австралиялық футбол стадионын (Мельбурндағы VFL паркі және Аделаидадағы Футбол паркі), сондай-ақ Перттегі Глостер паркін (ат шабуы трассасы) және Сиднейдегі Мур паркінің көрме алаңын жалға алды. Бұл жерлерде бұрыннан дайын шөп алаңдар болмағандықтан, оларды дайындау мәселесі туды. Басым көпшілік пікір бойынша, мұндай қысқа мерзімде алаңдар жасау мүмкін емес деп есептелді. Алайда Пакер «көшіріп орнату» (drop-in) алаңдар тұжырымдамасын алғаш рет енгізген куратор Джон Мэйлді жұмысқа алды. Бұл алаңдар стадион аумағынан тыс жылыжайларда өсіріліп, содан кейін кран көмегімен ойын алаңына орнатылды. Бұл революциялық техника WSC-нің бірінші маусымының көзге түспей қалған жетістігі болды – оларсыз WSC сәтсіздікке ұшырар еді. Серияның тағы бір күтпеген жағы – Батыс Үндістан командасының қатысуы болды. Бастапқыда бұл тұжырым Австралия мен әлемнің қалған бөлігі арасындағы жарыс ретінде қарастырылған. Вест-Индия құрамасына олардың өмір бойы тапқан табысынан артық төлем ұсынылғанда, олар барлығы дерлік қуана қол қойды. Алайда, WSC Батыс Үндістан ойыншыларын әлемнің қалған бөлігі командасында да пайдаланды. WSC-нің алғашқы матчы, австралиялықтар мен Батыс Үндістан командалары арасындағы «Супертест» 1977 жылғы 2 желтоқсанда VFL паркінде басталды. Крикеттің деңгейі өте жақсы болды, бірақ көрермендер аз болды, бұл стадионның 79 000 орынға ие екенін еске түсірді. Осы уақытта Брисбенде өткен ресми тест матчында әлсіз Австралия және Үндістан командалары көбірек көрерменді тартты.

Бірінші маусым: 1977-78

Жеке тұлғаға негізделген маркетингті қолданып, WSC жылдам боулингтің «гладиаторлық» жағына ерекше мән берді және Деннис Лилли, Имран Хан, Майкл Холдинг және Энди Робертс сияқты жылдам боулингшілерді жақсы насихаттады. Пакер баяу боулингтің тиімділігіне күмәнданды. Пішіндік сапасы дәлелденбеген жасырғыштарда жылдам боулингшілердің үнемі ауысуына қарсы тұру үшін WSC ұрысшылары дене қорғанысын күшейту қажеттігін сезінді. 16 желтоқсанда Сиднейде өткен Супертестте австралиялық Дэвид Хукс батыс үнділік Энди Робертстің соққан добынан қатты жарақат алды. Қызыққа қарай, Nine телеарнасының камерасына түскен Хукстің сынған жағы WSC матчтарын «заңдыланды»: оның жағы Энди Робертстің добынан сынды. Осыған дейін WSC күдікті ойын-сауық жиынтығы сияқты көрінген еді; Хукстің жарақаты барлық бақылаушыларға бәсекенің қарқындылығын түсірді. Бұл оқиғаның тағы бір салдары болды: ұрысшылардың басына алғашқы шлемдер пайда болды. Бастапқыда ағылшыз Деннис Амисс WSC-де ойнағанда мотоцикл шлемін киді, одан кейін көптеген ойыншылар оның үлгісін алды. Қорғаныш крикет жабдықтары жылдам дамыды, және WSC аяқталған кезде WSC және ресми Тест матчтарындағы барлық ұрысшылар қорғаныш бас киімдерінің бір түрін киді. WSC Австралияда бұрынғыдан гөрі бір күндік крикетке көбірек мән беруге шешім қабылдады. «Халықаралық кубок» аталған бір күндік серияда Австралия, Вест-Индия және әлем командалары қатысты, ал алты Супертест Сидней, Мельбурн, Аделаида және Перт қалаларында өтті. Мельбурнның VFL паркінде өткен алғашқы күндізгі/түнгі матч қызығушылық тудырды, бірақ көбінесе ақша төлейтін көрермендер серияға бейжай қарады. Көптеген адамдар жау баспасынан үлгі алып, ресми крикет Австралия және келуші Үндістан командасы арасында өткен тартымды Тест сериясынан пайда тапты. ACB-ның шеберлік қадамы – 41 жастағы Боб Симпсонды бірінші сыныптық крикеттен он жылдық үзілістен кейін Австралия құрамасының капитаны етіп тағайындау болды. Ол салыстырмалы түрде танылмаған жастардан (WSC-ге қосылмаған жылдам боулингші Джефф Томсоннан басқа) құралған команданы 3–2 есебімен жеңіске жеткізді, бұл жеңіс Аделаидадағы соңғы Тестке дейін шешілмеді. Тест матчтарына көп көрермен келді, және жаздағы медиа жаңалығы ACB-ны толық қолдады. Ал Пакер кейбір матчтарындағы тұраққа кіретін көліктерді санап отырғанда көңілсіздікке толы көрінді. Дегенмен, оның бір үміті болды. Көрермендер көп жиналған матчтар күндізгі-түнгі ойындар болды, және осы формат екінші маусымның бағдарламалық негізін құрады. Еске алғанда, оның ұйымының ойындарды осыншалықты қысқа мерзімде өткізуге қабілеті үлкен жетістік болды және алдағы жағдайларға тамаша дайындық жасады. Осы уақытқа дейін ACB баспасөздің және ойынның шынайы жанкүйерлерінің қолдауын алды. Бірақ бірқатар бақытсыздықтар мен дұрыс емес шешімдер Пакерден озу үшін күресте ACB-ны қиын жағдайға түсірді. Австралия құрамасы 1978 жылдың наурыз айында Боб Симпсонның басшылығымен Кариб аймағына сапар шекті. Вест-Индияның крикет шенеуліктері ACB-мен Пакердің арасындағы тартысқа араласуға ниеттенбеді және алғашқы екі Тестке барлық WSC ойыншыларын қосты, бірақ Вест-Индияның Крикет Бақылау Кеңесі үшінші Тестке WSC келісімшарты бойынша үш ойыншыны қоспауға шешім қабылдады, бұл Вест-Индияның Үндістан мен Шри-Ланкаға сапары алдында басқа ойыншыларға Тест матчтарында ойнау мүмкіндігін беру үшін жасалды, бұл World Series Cricket ойыншыларының қатысуын кепілдікке ала алмады. Осы үш ойыншының құрамаға алынбауы Клайв Ллойдтың капитандықтан кетуіне және WSC келісімшарты бойынша барлық Вест-Индия ойыншыларының серияның қалған бөлігіне қатыспау туралы мәлімдеме жасауына әкелді.

Employing personality based marketing, WSC placed great emphasis on the "gladiatorial" aspect of fast bowling and heavily promoted fast bowlers such as Dennis Lillee, Imran Khan, Michael Holding and Andy Roberts. Packer was doubtful of the effectiveness of slow bowling. To counteract the continual rotation of pace bowlers on pitches of unproven quality, WSC batsmen felt the need to increase their bodily protection. In the Sydney Supertest on 16 December, Australian David Hookes was hit a sickening blow from a bouncer bowled by West Indian Andy Roberts. Paradoxically, the effect of Hookes' broken jaw, captured graphically by Nine's cameras, served to "legitimise" the WSC matches:
he had his jaw shattered by a bouncer from Andy Roberts Until that moment, WSC had looked suspiciously like a thrown together entertainment package; Hookes' injury impressed the contest's intensity on all observers. This incident had another effect: the first helmets appeared on batsmen's heads. Initially, Englishman Dennis Amiss sported a motorcycle helmet when batting in WSC, and he was quickly followed by many other players. Protective cricket equipment developed rapidly, and by the end of WSC, virtually all batsmen in WSC and official Test matches were sporting some form of protective headwear. WSC decided to place a greater emphasis on one day cricket than it had previously been given in Australia. A one day series, the "International Cup" featuring the Australian, West Indian, and World teams, was played alongside six Supertests in Sydney, Melbourne, Adelaide, and Perth. The first day/night match, played at Melbourne's VFL Park, attracted some curiosity value, but generally, the paying public were indifferent to the series. Many took a lead from the hostile press, and official cricket benefited from a dramatic Test series played between Australia and a touring Indian team. The ACB's masterstroke was the appointment of the 41 year old Bob Simpson as Australian captain, after a ten year retirement from first class cricket. He led a team of relatively unknown youngsters (with the exception of fast bowler Jeff Thomson, who did not sign up for the WSC) to a 3–2 series victory which was not decided until the final Test in Adelaide. Big crowds attended the Tests, and the media coverage was very supportive of the ACB throughout the summer. By contrast, Packer was seen disconsolately counting cars as they arrived in the car park at some of his matches. He held one glimmer of hope, however. The best attended matches had been the day night fixtures, and this format would become the backbone of the programming for the second season. In hindsight, his organisation's ability to even stage the games at such short notice was a triumph and excellent fine tuning for what was to come. So far, the ACB had enjoyed the backing of the press and the true aficionados of the game. But a series of misfortunes and poor decisions came to plague the ACB in their battle to stay ahead of Packer. The official Australian team toured the Caribbean under Bob Simpson in March 1978. The West Indies cricket officials had no wish to buy into the ACB Packer fight and decided to select all of their WSC players for the first two Tests, until the West Indies Cricket Board of Control made a decision to leave out three of their WSC contracted players for the 3rd Test, ostensibly to allow others a chance to play in Test matches prior to the West Indies' tour to India and Sri Lanka later in the year, which would be at a time that World Series Cricket could not guarantee the availability of their West Indian players. The non selection of these three players led to the resignation of Clive Lloyd as captain, and all of the WSC contracted West Indian players to declare themselves unavailable for the rest of the series.

Біріккен майдан әлсірейді

WSC-нің екі маусымы арасында ICC елдері білдірген біртұтас күш ыдырай бастады. Пэкерге қатысты ең жоғары наразылық Англияда болды, бірақ округтік клубтардың көптеген шенеуніктері Пэкердің ойыншыларын тізімде ұстауға дайын еді. Вест-Индия ең осал қаржылық жағдайда болды және біртүтас болу үшін бастапқы ICC-ге ғана дауыс берді. Жақында Австралияда өткен турнедегі қаржылық және саяси мәселелер оларды 1979 жылдың көктемінде Кариб аймағында WSC сериясы үшін Пэкермен келіссөздер жүргізуге итермеледі. Бастапқыда Пәкістан қатал позиция сақтап, Пэкердің ойыншыларын құрамаға ілікпеді, бірақ WSC маусым арасында қосымша пакистандықтармен келісім жасағанда және 1978 жылғы ағылшын жазындағы үш тесттік серияда Пәкістанның әлсіз құрамасы Англиядан жеңілгенде, олар тәжірибелі шешімге келді. Сондықтан, 1978 жылдың қазан айында Пәкістан мен Үндістан арасындағы 17 жылдан бергі алғашқы тесттік серияда барлық Пэкер ойыншылары қосылды. Рас, Үндістан әлі қатыспағандай көрінді, бірақ олардың капитаны Бишан Беди мен жұлдызды соққы беруші Сунил Гаваскар WSC опцияларына қол қойған деген қауесет тарады. Жаңа Зеландияның бас әкімшісі Уолтер Хэдли бастапқыда келісімге келуді жақтады. Енді ол WSC-нің қараша айында өзінің еліне қысқа сапарға келуіне қарсы емес еді, сондай-ақ ол Кивидің ең үздік ойыншысы, өзінің ұлы Ричардтың WSC-мен ойнауына кедергі келтірмейтін еді. Өз үкіметінің апартеид саясатынан туындаған халықаралық бойкотқа тап болған Оңтүстік Африкалықтар өздерінің крикетшілерінің әлемнің ең үздік ойыншыларымен бәсекелесуін көруге құштар еді. Кейбіреулері Оңтүстік Африканы олардың ойыншыларының көрсеткіштеріне (ЛеРу және Проктордың үздік боулинг орташасы, Барри Ричардстың үздік соққы орташасы) сүйене отырып, әлемнің ең жақсы командасы деп мойындауға дайын болды. Осы уақытта WSC жас австралиялықтарды іздеп, шетелдік ойыншылармен келісімдер жасады: олардың құрамында 50-ден астам крикетші болды. Жаңа Зеландия мен Вест-Индияға тур ұйымдастырғаннан кейін, WSC Англияға сапар туралы әңгімелер таратып, Англия мен Пәкістан командаларын құру үшін жеткілікті ойыншыларды таңдады. 1978–79 маусымында екінші деңгейдегі тур құрылды, ол ойынды Австралияның провинциялық орталықтарына жеткізіп, резервтік ойыншыларға тұрақты түрде ойнау мүмкіндігін берді. Бұл тур Квинсленд штатындағы Кернс пен Тасманиядағы Девонпорт арасындағы 20 000 шақырымдық қашықтықты қамтыды. WSC осы екінші тур үшін "Cavaliers" командасын құрды, бұл 1960 жылдардағы Англиядағы "International Cavaliers" командаларына ұқсас болды. Эдди Барлоу басқарған командада Рохан Канхай, Дэвид Холфорд және Ян Редпат сияқты жақында зейнеткерлікке шыққан крикетшілер, сондай-ақ кейде Тревор Чаппел сияқты жас австралиялықтар болды. Сондай-ақ, ол Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Мэтлендте Кеплер Весселстің 92 ұпайға аутсаут жасаған керемет ойынын көрсетті. Бұл матчтар крикетті үлкен ойындарды көре бермейтін жерлерге жеткізді. Пэкер өзінің саяси ықпалын көрсетіп, Жаңа Оңтүстік Уэльстің премьер-министрі Невилл Вранды WSC-ге тыйым салуды жоюға және матчтарды ойынның дәстүрлі үйі, Сиднейдегі крикет алаңында (SCG) өткізуге көндірді. Одан асып, Вран өз үкіметінен WSC матчтарында қолдануға болатын жарық шамдарын орнатуға қаржы бөлді. WSC Брисбендегі тесттік алаңға, Брисбен крикет алаңына да қол жеткізді және Аделаида Овалында пайдалану ұсынылды, бірақ ол қабылданбады. Перт пен Аделаида қалалары маршруттан алынып тасталды. Мельбурн мен Сиднейдегі көрермендерге бағытталған стратегия енгізілді.

Between the two WSC seasons, the united front presented by the ICC countries began to erode. The highest ill feeling toward Packer existed in England, but many officials of the county clubs were prepared to keep Packer players on their books. The West Indies were the most financially vulnerable, and only voted for the original ICC in the interests of unity. The financial and political problems of the recent Australian tour led them to begin negotiations with Packer for a WSC series in the Caribbean during the spring of 1979. Initially, Pakistan took a hard line and refused to select their Packer players, but when WSC signed additional Pakistanis during the off season, and when an under strength official Pakistan team were easily beaten by England in the three Test series in the English summer of 1978, they took a more pragmatic approach, so when it came time in October 1978 for the first Test series between Pakistan and India for seventeen years, all the Packer players were included. Ostensibly, India were not involved as yet, but rumours abounded that their captain Bishan Bedi and star batsman Sunil Gavaskar had signed WSC options. New Zealand's chief administrator, Walter Hadlee, had advocated a compromise from the start. Now he had no objection to WSC making a brief tour of his country in November, nor was he going to stop the Kiwis' best player, his son Richard, from appearing with WSC. The South Africans, subject to an international boycott caused by the apartheid policy of their government, were keen to see their individual cricketers compete with the world's best. Some were prepared to acclaim South Africa as the best side of the world on the basis of the performances of some of their players (LeRoux and Proctor best bowling averages, Barry Richards best batting average) in WSC. Meanwhile, WSC continued to up the stakes for the embattled ACB, optioning a number of young Australians and signing more overseas players: they now had well over 50 cricketers under contract. After organising the tours of New Zealand and the West Indies, WSC began making noises about a tour to England and signing enough players for stand alone England and Pakistan teams. A second tier tour was created for the 1978–79 season, taking the game to provincial centres around Australia and giving back up players an opportunity to play regularly. This tour covered a 20,000 kilometre route between Cairns in Queensland to Devonport in Tasmania. WSC created the "Cavaliers" for this secondary tour, a similar concept to the "International Cavaliers" teams of the 1960s in England. The team captained by Eddie Barlow was made of recently retired cricketers, such as Rohan Kanhai, David Holford and Ian Redpath and occasionally young Australians such as Trevor Chappell. It also starred a great innings at Maitland, New South Wales, by a then unheard of Kepler Wessels of 92 not out for the Cavaliers. These matches brought cricket to venues that rarely saw big games. Packer demonstrated his political clout by getting New South Wales premier Neville Wran to overturn the ban on WSC and allow matches to be played at the traditional home of the game, the Sydney Cricket Ground (SCG). To boot, Wran had his government foot the bill to install floodlights at the SCG good enough to be used in WSC matches. WSC also gained access to Brisbane's Test ground, Brisbane Cricket Ground, and were offered use of the Adelaide Oval, which was rejected. Perth and Adelaide were dropped from the itinerary. A strategy of focusing on audiences in Melbourne and Sydney was now in place.

Екінші маусым: 1978-1979

1978 жылы 28 қарашада Пакердің пайдасына соғыс күрт өзгерді, дәл сол күні SCG-де дәстүрлі крикет алаңында алғашқы күндізгі-түнгі матч WSC Австралия және Батыс Үндістан командалары арасында өтті. Бұл ойынға 44 374 көрермен жиналды, бұл ACB-ға ескерту болды. Бірнеше күннен кейін ресми австралиялық команда Брисбенде Англияға қарсы өткен алғашқы сынақ матчында жеңілді, бұл дайындықсыз Грэм Яллоп капитаны болған команда үшін 5:1 есебімен жеңіліске алып келді. Тіпті Яллоп өзін осы лауазымға лайықсыз сезінді, ал оның командасы тәжірибелі, кәсіби Англия құрамасымен бәсекелесе алмады. Англиялықтар қарсыластарды жеңгенмен, олар ACB-ның ісіне баяу, тартымсыз крикет ойнау арқылы қосымша зиян келтірді. Нәтижесінде, көрермендер азайды, ал БАҚ Австралия құрамасының толық күшпен қайта оралуын талап етті. Ал WSC агрессивті маркетингімен, түнгі ойындарымен және көптеген бір күндік матчтарымен келушілер санын және теледидар рейтингін арттырды. WSC-ге әйелдер мен балалардың мақсатты аудиториясы қызығушылық танытты, ал ойын деңгейі жоғары сақталды. Австралия және Әлем командалары арасындағы Супертест финалы үш күн ішінде 40 мыңға жуық көрерменді тартты. Бір аптадан кейін сол жерде өткен Австралия мен Англия арасындағы алтыншы сынақ матчына төрт күндік ойынға бар болғаны 22 000 адам келді. Маусым соңында ACB Пәкістанға қарсы екі сынақ матчын жоспарлады, бұл Австралияның өткізген сынақ матчтарының санын сегізге жеткізді. Бұл артық жүктеме ACB-ның қаржысына одан әрі зиян келтірді. Пәкістандықтар өздерінің WSC командасымен өте шиеленіскен серияда ойнады. Содан кейін WSC Кариб теңізіне барды, онда Австралия мен Батыс Үндістан командаларының ойыншылары бұл серияны ең жақсы деп атады. Гайанадағы Супертест дүрбелеңге ұшырады, бірақ бес Супертест және 12 бір күндік матч Батыс Үндістанның қарызын азайтуға көмектесті. WSC-нің соңғы крикет матчы 1979 жылы 10 сәуірде Антигуада өткен Супертесттің соңғы күні болды. Батыс Үндістан мен Австралия серияны 1:1 есебімен аяқтады.

The war swung dramatically in Packer's favour on 28 November 1978 when the first day night match on a traditional cricket ground was played at the SCG between the WSC Australian and West Indian teams. A near capacity crowd of 44,374 turned out to watch the limited overs contest, serving a warning to the ACB. A few days later, the official Australian team was humbled in the first Test against England at Brisbane, a precursor to a 5–1 thrashing for a side now captained by the unprepared Graham Yallop. Even Yallop felt himself unsuited to the position, and his team was unable to compete with an experienced, professional England side. Although the Englishmen merely defeated the opposition presented, they further damaged the ACB's cause by playing slow, grinding cricket. Consequently, attendances were poor and the media clamoured for the Australian team to return to full strength. On the other hand, WSC, with its aggressive marketing, nighttime play, and a plethora of one day matches, had increased both attendances and television ratings. The targeted audience of women and children flocked to WSC, and the playing standard remained high. The Supertest final at the SCG between Australian and the World teams, played under lights, drew almost 40,000 spectators over three days. The sixth Australia England Test at the same venue a week later was attended by just 22,000 people for four days of play. Later in the season, the ACB scheduled two Tests against Pakistan, which brought the number of Tests played by Australia to eight. This overkill further damaged the ACB's finances. The Pakistanis played their WSC men in what turned out to be an ill tempered series. WSC then headed to the Caribbean for a tense, hard fought series that players from both Australia and West Indies declared the best they ever played in. A riot marred the Guyana Supertest, but the five Supertests and 12 one day matches went some way toward reducing the debts of the West Indies board. The last cricket action of WSC occurred on 10 April 1979, the final day of a drawn Supertest at Antigua. The West Indies and Australia finished the series 1–1.

Жақындасу

1979 жылға қарай, АСБ өте қиын қаржылық жағдайда болды және көзі тоймас қаржылық ресурстарға ие болған қарсыластың күресіне тұрақтап қалды. Екі маусым ішінде ең ірі екі крикет қауымдастығы – Жаңа Оңтүстік Уэльс және Викторияның біріктірілген шығындары жарты миллион доллардан асты. Керри Пакер де қаржылық қысымды сезінді – көп жылдар өткен соң, WSC-нің ішкі кісілері оның шығындары сол кезде айтылған сомадан әлдеқайда жоғары болғанын мәлімдеді. Сол жылдың наурыз айында Пакер сол кездегі АСБ басқарма төрағасы Боб Паришпен бірқатар кездесулер өткізді, нәтижесінде Австралия крикетінің болашағы туралы келісімге қол жеткізілді. 1979 жылдың 30 мамырында Париш атысты тоқтату туралы жариялағанда, ойын жанкүйерлері үшін күтпеген жағдай болды. Channel Nine Австралия крикетін телеарна арқылы көрсетуге эксклюзивті құқықтарды иеленді, сонымен қатар жаңа компания PBL Marketing арқылы ойынды насихаттау және сату үшін он жылдық келісімшарт алды. АСБ-ның жеңіліске ұшырауы ағылшын билігі мен ICC-ді ашуландырды, себебі олар АСБ-ға қаржылық және моральдық қолдау көрсеткен еді, ал енді ол Пакерге сатылыпты сияқты көрінді. 1980 жылғы Wisden журналында былай делінген:
Көптеген адамдардың пікірінше, Австралиялық кеңес алғаш рет Пакердің қарсылығына тап болғанда, крикет әлемінің қалған бөлігі оларды толық қолдады; тіпті крикетке аса қажет болмаған өте қымбат сот процестеріне дейін. Ал енді, Австралияға ыңғайлы болғанда, олар өз мақсаттарына жету үшін достарын жаңсаққа шығарып тастады. WSC австралиялық ойыншылары (сол кезде Батыс Индияда турнеде болған) келіссөздерге қатыспады. Бұл кейбіреулерін көңілі тоймады және алдағы жылдары АСБ тарапынан кемсітуге ұшыраулары мүмкін деп қорқытты. АСБ сол жылы Англияға (1979 жылғы әлем чемпионаты үшін) және Үндістанға (алты тесттік матч үшін) WSC келісімшарты бар ойыншыларды шақырудан бас тартты. Екі турда да австралиялықтардың көрсеткіштері қанағаттандырмайтын болды, екеуін де Ким Хьюз басқарды. 1979–1980 жылдар маусымында Грег Чаппелл Австралия капитаны болып қайта тағайындалды және командада WSC және WSC емес ойыншылар теңдей болды. Маусымның кестесі WSC форматына ұқсас болды. Англия мен Батыс Индия құрамалары Австралияға қарсы үш-үштен тесттік матч өткізді, ал тесттік матчтар арасында үшжақты бір күндік турнир (Дүниежүзілік сериялар кубогы) өтті. Австралияның нәтижелері әртүрлі болды: тесттік матчтарда олар Англияны 3:0 есебімен жеңді (алдыңғы жазда дәл сол қарсыластарға 5:1 есебімен ұтылған еді), бірақ Батыс Индияға 0:2 есебімен ұтылып, бір күндік турнирдің финалына өте алмады. Маусымның форматы қатты сынға ұшырады, бірақ бәрібір сау пайда әкелді, оның көп бөлігі АСБ емес, PBL-ге кетті.

By 1979, the ACB was in desperate financial straits and faced the prospect of fighting an opponent who had seemingly endless cash resources. In two seasons, the combined losses of the two biggest cricket associations, New South Wales and Victoria, totalled more than half a million dollars. Kerry Packer was also feeling the financial pinch – many years later, WSC insiders claimed that the losses he incurred were very much higher than the amounts quoted at the time. During March of that year, Packer instigated a series of meetings with then chairman of the ACB board, Bob Parish, which hammered out an agreement on the future of Australian cricket. When Parish announced the truce on 30 May 1979, a surprise was in store for followers of the game. Not only had Channel Nine won the exclusive rights to telecast Australian cricket, it was granted a ten year contract to promote and market the game through a new company, PBL Marketing. The ACB capitulation infuriated the English authorities and the ICC as they had provided much in the way of financial and moral support to the ACB, which now appeared to have sold out to Packer. According to the 1980 issue of Wisden:
The feeling in many quarters was that when the Australian Board first found Packer at their throats, the rest of the cricket world supported them to the hilt; even to the extent of highly expensive court cases which cricket could ill afford. Now, when it suited Australia, they had brushed their friends aside to meet their own ends. The WSC Australian players (on tour in West Indies at the time) had no input into the negotiations. This left some disillusioned and apprehensive that they would suffer discrimination from the ACB in the coming years. The ACB opted to not select WSC contracted players for the tours of England (for the 1979 World Cup) and India (for six Tests) later in the year. Both tours produced sub standard Australian performances, and both were led by Kim Hughes. For the 1979–80 season, Greg Chappell was restored as Australian captain and the team contained an even mixture of WSC and non WSC players. The season's schedule was similar to the WSC format. England and West Indies toured, playing three Tests each against Australia, with a triangular one day tournament (the World Series Cup) interspersed among the Tests. Australia's results were mixed: in the Test matches, they defeated England 3–0 (having lost 5–1 to the same opponents the previous summer) but lost 0–2 to West Indies, and they failed to make the final of the one day tournament. The format of the season received heavy criticism, but still made a healthy profit, much of which went to PBL rather than the ACB.

Мұра

Әлемдік серия крикетті көптеген жағынан өзгертті. Ауыр кестеге байланысты крикетшілер бұрынғыдан да жақсы физикалық формада болуға тиіс болды. Түнгі матчтар ойынның барлық форматтарында кең таралды, соңғы жаңалық – күндіз-түн тест матчтары үлкен танымаллыққа ие болды. Ойыншылар толық уақытты кәсіпқойларға айналды, ал ірі крикет елдерінде кемінде жақсы жалақы алады, көбінесе теледидар құқықтары арқылы. Телеарналар қазір ойынды басқаруға үлкен ықпал етеді. Twenty20 крикетінің пайда болуымен ойыншылар әлемнің көптеген отандық лигаларында ойнай алады және трансляция құқықтарының есебінен жоғары жалақы алады. Үндістан Премьер-лигасы матчтарды көрсету құқығының құны бойынша тек NFL-ден ғана қалып қояды, бір матч үшін 15,1 миллион АҚШ долларына, жалпы құны 6 миллиард АҚШ доллары болатын келісім 2023-27 жылдарға дейін күшінде. Дегенмен, ойынның дәстүрлі түрі – бірінші сынып крикеті және тест матчтары әлем бойынша өткізіледі және соңғы маусымдарда бір күндік крикетке қарағанда көпшіліктің қызығушылығын тудырды. Шындығында, тесттік крикет құрамасына кіру ойыншылар үшін беделі жоғары саналады, себебі форматтың қиындығы және бір күндік ойыншылардың жиі алмасуы. Керри Пакер Әлемдік серия крикетіне қатысуын «жартылай қайырымдылық» деп сипаттады. Маркетинг Әлемдік серия крикеті үшін маңызды құрал болды және Австралияда крикеттің жарнамалау жолын өзгертті, «Келе бер, австралиялықтар, келе бер!» әуені, қарапайым логотип, ойыншылардың түрлі-түсті киімдері және тауарлардың кең ассортиментімен. Бұл әдістердің барлығы Әлемдік серия крикетімен басталып, қазір Австралияда ойынды сатудың маңызды бөлігіне айналды. Австралия құрамасында ресми құрамға адал болған және Пакердің жақтастары арасында, әсіресе Деннис Лилли, Род Марш, бұрынғы WSC ойыншылары және ресми жақтан қалған Ким Хьюз сияқты ойыншылар арасында бөлініс болды. Бұл бөлініс 1980-жылдарға дейін жалғасты. WSC-тің көптеген ойыншылары ресми австралиялық құрамға қайта оралды, бірақ WSC-ден тыс бірнеше ойыншылар ең жоғары деңгейде қалды, ең танымал Аллан Бордер. ACB әр жазда өткізілетін бір күндік халықаралық турнирді сипаттау үшін «Әлемдік серия кубогы» атауын қолдануды жалғастырды, оған әдетте Австралия және екі басқа халықаралық команда қатысты. Бұл формат WSC халықаралық кубогынан алынған. Атау 1990-жылдардың ортасына дейін қолданылды. Түрлі-түсті киім, қорғаныш шлемдері, алаңға шектеулер және шам жарығымен крикет Пакерден кейінгі ойынның стандартты бөлігіне айналды. Ең маңыздысы, Пакер крикеттің сатуға жарамды, үлкен кіріс әкелетін ойын екенін көрсетті. Остин Робертсон өзінің «Крикет заңсыздықтары» кітабын жарнамалағанда, режиссерлерге «Әлемдік серия крикеті» үшін қанша төленгенін айтты: Джон Корнелл – 70 000 доллар, Пол Хоган – 20 000 доллар және Остин Робертсон – 10 000 доллар. Nine Network 2018 жылға дейін Австралиядағы тесттік және халықаралық крикетке құқықтарды иеленді, содан кейін құқықтар Seven Network және Foxtel-ге берілді. 2022 жылдың соңында Nine қайтадан халықаралық крикетке құқықтар алуға тырысады, ал Seven Cricket Australia-ны Big Bash Лигасының сапасы үшін сотқа берді.

World Series Cricket changed the game in many ways. Due to the punishing schedule, cricketers had to be fitter than ever before. Night matches have become very common, in all forms of the game, with the recent innovation of the Day night test proving popular. Players became full time professionals, and at least in the larger cricketing nations are very well paid, mainly through television rights; broadcasters now have a huge say in the running of the game. With the advent of Twenty20 cricket, players can now play in many domestic leagues around the world and attract high salaries, partly due to broadcast rights. The Indian Premier League only trails the NFL in terms of per match value of broadcast rights, sitting at USD 15.1 million per match, for a deal worth USD 6 billion running from 2023 27. However, the traditional form of the game, first class cricket and Test matches, is still played around the world, and in recent seasons has challenged one day cricket for the interest of the public. Indeed, membership of a Test Cricket side is often seen as being more prestigious for players, due both to the more challenging nature of the format and to the higher turnover rate of one day players. Kerry Packer described his involvement in World Series Cricket as "half philanthropic". Marketing was a major tool for World Series Cricket, and revolutionised the way cricket in Australia was marketed, with the catchy "C'mon Aussie C'mon" theme song, the simple logo, the coloured clothing worn by the players, and a range of merchandise. All of these techniques pioneered by World Series Cricket have become a staple of the way the game is now marketed in Australia. In the Australian team, there was a division between the players who stayed loyal to the official XI and the Packer rebels, especially between players such as Dennis Lillee, Rod Marsh, former WSC players, and Kim Hughes who stuck with the official side. The division went on into the 1980s. Many of WSC's players fitted back into the official Australian side, though a handful of players from outside WSC remained at the highest level, most notably Allan Border. The ACB continued to use the name "World Series Cup" to describe the One Day International tournament it held during each summer, usually involving Australia and two other international teams. This format was from WSC's International Cup. The name was used until the mid 1990s. Coloured dress, protective helmets, field restrictions, and cricket under lights became a standard part of the post Packer game. Crucially, Packer drove home the lesson that cricket was a marketable game, which could generate huge revenues. Austin Robertson when he was promoting his book Cricket Outlaws stated how much the directors were paid for World Series Cricket. John Cornell – $70,000, Paul Hogan – $20,000 and Austin Robertson – $10,000. The Nine Network continued to hold the rights to Test and international cricket in Australia until 2018, when the rights were given to the Seven Network and Foxtel. As of late 2022, Nine is again seeking the rights to international cricket, with Seven suing Cricket Australia over the quality of the Big Bash League.

Қызықты деректер

WSC-нің өмірі барысында 56 126 рет ұпай жиналды және 2364 қақпа алынды. 1977 жылы ХКК-нің (ICC) бұл матчтар бірінші сыныпты емес деген шешімі күшінде қалды, сондықтан WSC ойыншыларының ешқайсысының тізімінде WSC дәуіріндегі ұпайлар мен қақпалар көрсетілмейді. WSC-нің жарнамалық әні "C'mon Aussie C'mon" жеке таспа ретінде шығарылып, 1979 жылдың ақпан айында Австралия хит-парадында бірінші орынға шықты.