Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
18 ғасырдағы ағылшын епископы, дін қызметкері және жазушы
18th century English bishop, divine, and writer
Ричард Хёрд (13 қаңтар 1720 – 28 мамыр 1808) – ағылшын дін қызметкері және жазушысы, Вустер епискобы. Сол жылы ол диакен болып тағайындалды және Норфолк графтығындағы Реймерстон приходына жауапкерлік етті, бірақ 1743 жылдың басында Кембриджге оралды. 1744 жылы ол священник болып тағайындалды. 1748 жылы Уильям Уэстонның «Христиан ғажайыптарына язычниктардың наразылығы туралы зерттеу» (1746) еңбегіне бірнеше ескертулер жариялады, ал ол Кембридж университетінің Сент-Джон колледжінің профессоры болған. Ол Эдвард Гиббонның жоғары бағалаған «Поэтика өнері» және «Пизонға хат» (1749) және Горацийдің «Августқа хаты» (1751) басылымдарын дайындады. 1749 жылғы басылымға жазылған мақтау Уильям Уорбертонмен ұзаққа созылған достық қатынасқа бастады, оның ықпалымен 1750 жылы Уайтхоллдегі уағызшылардың бірі болып тағайындалды. 1765 жылы ол Линкольн қоғамдастығында уағызшы болып тағайындалды, ал 1767 жылы Глостер архидиаконы болды. 1768 жылы Кембридж университетінде докторлық диссертациясын қорғады және Линкольн қоғамдастығында алғашқы Уорбертон лекцияларын оқыды, олар кейіннен (1772) «Христиан шіркеуі туралы болжамдарды зерттеуге кіріспе» деген атпен жарияланды. 1774 жылы Личфилд және Ковентри епископы болды, екі жылдан кейін Уэльс принці мен Йорк герцогының тәрбиешісі болып таңдалды. 1781 жылы Вустер епископына ауыстырылды және Корольдің жеке хатшысы болып тағайындалды, екеуі де лауазымды өмірінің соңына дейін сақтап қалды. Ол негізінен Хартлбери сарайында тұрды, онда ол үлкен кітапхана салды, онда Александр Поуп пен Уорбертонның кітаптарын, соңғысының өлімінен кейін сатып алынған кітаптарын сақтады. Ол сарайда өте танымал болды, ал 1783 жылы архиепископ Корнуоллис қайтыс болғаннан кейін король оны премьер-министрлік лауазымын қабылдауға шақырды, бірақ Хард, деді мадам д'Арблей, «Қасиеттіліктің сұлулығы» деп белгілі болған, оның мінезі мен қабілеттеріне сай емес және оны көтере алмайтындықтан бас тартты. Ол 28 мамыр 1808 жылы үйленбеген күйінде қайтыс болды. Вустер соборындағы оның ескерткішін Уильям Хамфрис Стивенс жасаған. Ол кітапханасын епископтық қызметке мұрагерлеріне сыйлады, ол Хартлбери сарайында сақталды, бірақ қамал енді епископтың резиденциясы ретінде пайдаланылмағандықтан оның тағдыры әлі белгісіз.
Richard Hurd (13 January 1720 – 28 May 1808) was an English divine and writer, and bishop of Worcester. In the same year he was ordained deacon, and given charge of the parish of Reymerston, Norfolk, but he returned to Cambridge early in 1743. He was ordained priest in 1744. In 1748 he published some Remarks on an Enquiry into the Rejection of Christian Miracles by the Heathens (1746), by William Weston, a fellow of St John's College, Cambridge. He prepared editions, which won the praise of Edward Gibbon, of the Ars poetica and Epistola ad Pisones (1749), and the Epistola ad Augustum (1751) of Horace. A compliment in the preface to the edition of 1749 was the starting point of a lasting friendship with William Warburton, through whose influence he was appointed one of the preachers at Whitehall in 1750. In 1765 he was appointed preacher at Lincoln's Inn, and in 1767 he became archdeacon of Gloucester. In 1768, he proceeded D. D. at Cambridge, and delivered at Lincoln's Inn the first Warburton lectures, which were published later (1772) as An Introduction to the Study of the Prophecies concerning the Christian Church. He became bishop of Lichfield and Coventry in 1774, and two years later was selected to be tutor to the prince of Wales and the duke of York. In 1781 he was translated to the see of Worcester and made Clerk of the Closet, holding both positions until his death. He lived chiefly at Hartlebury Castle, where he built a fine library, to which he transferred Alexander Pope's and Warburton's books, purchased on the latter's death. He was extremely popular at court, and in 1783, on the death of Archbishop Cornwallis, the king pressed him to accept the primacy, but Hurd, who was known, says Madame d'Arblay, as "The Beauty of Holiness," declined it as a charge not suited to his temper and talents, and much too heavy for him to sustain. He died, unmarried, on 28 May 1808. His memorial in Worcester Cathedral was sculpted by William Humphries Stephens. He bequeathed his library to his successors as bishop, and it remains at Hartlebury Castle, but its fate remains uncertain, now that the castle has ceased to be used as the bishop's residence.
Шығармалары
Хёрдтың "Шығармашылық және романтика туралы хаттар" (1762) романтикалық қозғалыс тарихындағы маңыздылығымен қызығушылық тудырады, себебі олар оның дамуына белсенді ықпал етті. Олар оның "Моральдық және саяси диалогтарында" (1759) жарияланған Елизавета патшайым дәуірі туралы диалогты жалғастырады. Екі кейінгі диалог – "Шет ел саяхатының пайдасы туралы" 1763 жылы жарық көрді. Хёрд Джон Жортинге жауап ретінде "Достықтың нәзіктігі туралы" (1755) және Ворбертонның "Рақым туралы ілімін" сынаған доктор Томас Лиландқа хат (1764) түрінде Ворбертонның екі өткір қорғанысын жазды. Ол Уильям Ворбертонның "Еңбектерін", Абрахам Коулидің "Таңдамалы еңбектерін" (1772) өңдеді және Эддисонның басылымы үшін материалдар қалдырды (6 том, 1811). Оның өзінің еңбектері 8 томдық жинақталған басылымда 1811 жылы жарық көрді.
Hurd's Letters on Chivalry and Romance (1762) retain a certain interest for their importance in the history of the romantic movement, which they did something to stimulate. They were written in continuation of a dialogue on the age of Queen Elizabeth included in his Moral and Political Dialogues (1759) Two later dialogues On the Uses of Foreign Travel were printed in 1763. Hurd wrote two acrimonious defences of Warburton On the Delicacy of Friendship (1755), in answer to John Jortin and a Letter (1764) to Dr Thomas Leland, who had criticized Warburton's Doctrine of Grace. He edited the Works of William Warburton, the Select Works (1772) of Abraham Cowley, and left materials for an edition (6 vols., 1811) of Addison. His own works appeared in a collected edition in 8 vols. 1811.