Кіріспе
XVIII ғасырдағы ағылшын дін қызметкері және жазушысы Конерс Миддлтон (27 желтоқсан 1683 – 28 шілде 1750) – ағылшын дін қызметкері болған. Ол көптеген дау-дамайларға қатысқанмен, заманындағы ағылшын тілінің ең көрнекті стилистерінің бірі деп есептелді.
Conyers Middleton (27 December 1683 – 28 July 1750) was an English clergyman. Though mired in controversy and disputes, he was also considered one of the best stylists in English of his time.
Ерте өмір
Миддлтон 1683 жылы Солтүстік Йоркширдегі Ричмонд қаласында дүниеге келген. Оның анасы Барбара Плейс (1700 жылы қайтыс болған), Хиндервеллдің пасторы Уильям Миддлтонның (1646–1714) екінші әйелі болған. Конирс Миддлтонның екі бауыры және бір жарты бауыры болған. 1703 жылы ол бакалавр дәрежесін алды. 1705 жылы колледждің мүшесі болып сайланды және 1706 жылы магистр дәрежесін алды.
The matter was then pursued in a pamphlet war and Bentley brought an action against the publisher of the anonymous On the Present State of Trinity College (1719), which was the work of Middleton with John Colbatch. Middleton claimed (9 February 1720) the pamphlet as his own; Bentley continued to prosecute the bookseller, until Middleton made a declaration of his authorship before witnesses. Bentley then laid an information against him in the King's Bench, based on a passage in the pamphlet about the impossibility of obtaining redress in "any proper court of justice in the kingdom". The proceedings were slow, and meanwhile Middleton took advantage of Bentley's proposals for an edition of the New Testament to attack him in a sharp pamphlet. Bentley replied, using terms of gross abuse directed mainly against Colbatch, to whom he chose to attribute the authorship. Bentley's reply was condemned by the Cambridge heads of houses. Colbatch brought an action against him, and Middleton wrote a longer and more temperate rejoinder (possibly helped by Charles Ashton). declared that his books ought to be burnt and he should be banished from the university, unless he made a recantation. Middleton made an explanation in a final pamphlet, but for some time remained silent on theological topics. His relationship with Edward Harley, 2nd Earl of Oxford, was damaged.</blockquote>
On the other hand, Alexander Pope thought he and Nathaniel Hooke were the only prose writers of the day who deserved to be cited as authorities on the language. Samuel Parr, while exposing Middleton's plagiarisms, praised his style. An edition of his works, containing several posthumous tracts, but not including the Life of Cicero, appeared in four volumes in 1752, and in five volumes in 1755.
Бұл мәселе содан кейін памфлет соғысында жалғасты, ал Бентли анонимді баспагерге қарсы іс қозғады, «Тринити колледжінің қазіргі жағдайы туралы» (1719) памфлетін шығарған, бұл жұмыс Миддлтон мен Джон Колбач екеуінің бірлескен еңбегі болды. Миддлтон 9 ақпан 1720 жылы памфлеттің өзіне тиесілі екенін мәлімдеді; Бентли кітап сатушыны соттауын жалғастырды, дейін Миддлтон куәгерлер алдында авторлығын мойындады. Содан кейін Бентли оған қарсы Корольдік сотта «патшалықтағы кез келген әділ сотта» өтемақы алу мүмкін еместігі туралы памфлеттен алынған үзіндіге негізделген шағым түсірді. Сот процесі баяу жүрді, ал Миддлтон осы уақытта Бентлидің Жаңа өсиетті басып шығару туралы ұсынысын пайдаланып, оған қарсы өткір памфлет жазды. Бентли жауап берді, негізінен Колбачқа бағытталған, оған авторлықты таңдап алғандықтан, оны қорлауға толы сөздер қолданды. Бентлидің жауабы Кембридж колледждерінің басшылары тарапынан айыпталып, сотқа шақырылды. Колбач оған қарсы іс қозғады, ал Миддлтон оған ұзақ және жұмсақ жауап жазды (мүмкін Чарльз Эштонның көмегімен). Ол кітаптарын өртеуге және университеттен қуылғанға дейін пікірін қайтаруға мәжбүр болады деп мәлімдеді. Миддлтон соңғы памфлетінде түсіндірме берді, бірақ біраз уақытқа дейін діни тақырыптарда үнсіз қалды. Оның Эдвард Харлимен, Оксфордтың 2-графымен қарым-қатынасы нашарлады. Екінші жағынан, Александр Поуп өзі мен Натаниел Хукті сол кездегі тілдің авторитеті ретінде атауға лайық жалғыз проза жазушылар деп есептеді. Сэмюэл Парр Миддлтонның плагиаттарын әшкерелесе де, оның стильін жоғары бағалады. Оның өлімінен кейін жарық көрген бірнеше трактаттары бар, бірақ Цицеронның өмірбаяны кірмейтін шығармаларының жинағы 1752 жылы төрт томдық, ал 1755 жылы бес томдық болып басылды.
The matter was then pursued in a pamphlet war and Bentley brought an action against the publisher of the anonymous On the Present State of Trinity College (1719), which was the work of Middleton with John Colbatch. Middleton claimed (9 February 1720) the pamphlet as his own; Bentley continued to prosecute the bookseller, until Middleton made a declaration of his authorship before witnesses. Bentley then laid an information against him in the King's Bench, based on a passage in the pamphlet about the impossibility of obtaining redress in "any proper court of justice in the kingdom". The proceedings were slow, and meanwhile Middleton took advantage of Bentley's proposals for an edition of the New Testament to attack him in a sharp pamphlet. Bentley replied, using terms of gross abuse directed mainly against Colbatch, to whom he chose to attribute the authorship. Bentley's reply was condemned by the Cambridge heads of houses. Colbatch brought an action against him, and Middleton wrote a longer and more temperate rejoinder (possibly helped by Charles Ashton). declared that his books ought to be burnt and he should be banished from the university, unless he made a recantation. Middleton made an explanation in a final pamphlet, but for some time remained silent on theological topics. His relationship with Edward Harley, 2nd Earl of Oxford, was damaged.</blockquote>
On the other hand, Alexander Pope thought he and Nathaniel Hooke were the only prose writers of the day who deserved to be cited as authorities on the language. Samuel Parr, while exposing Middleton's plagiarisms, praised his style. An edition of his works, containing several posthumous tracts, but not including the Life of Cicero, appeared in four volumes in 1752, and in five volumes in 1755.
Алғашқы еңбектері
Бентлимен болған күрес туралы жалақтар: Миддлтон заң жүйесі арқылы қарсы шара қолданды, ал Чаллонер 1738 жылы Дуайға кетіп қалды. Томас Сьюард осы мәселе бойынша 1746 жылы Миддлтон мен Генри Моуэрдің (яғни Мордың) "жалғасы"нда жазды.
Медициналық мамандықпен келіспеушілік
1726 жылы Ричард Мидтің Харвеяндық лекциясы және Эдмунд Чишллдің қосымшасының ықпалымен Миддлтон медицина саласындағы мамандарды наразылыққа қалдырды, өйткені ол ежелгі дәуірде емдеу өнері тек құлдар немесе босатылған құлдар тарапынан жүзеге асырылған деген тезисті қорғады. Оған Джон Уорд, Джозеф Летерленд және басқалар жауап берді, ал Миддлтон оларға қайта жауап берді. Миддлтон Мидпен жеке кездескеннен кейін бұл мәселені тоқтатты; алайда, екі туысқан жұмыс – «Appendix seu Definitiones, pars secunda» және Миддлтонның тағы бір қарсыласы Чарльз Ла Моттке жазған хаты 1761 жылы Уильям Хеберден аға жариялады.
Классикалық ғылым
Оның "Цицерон өмірі" (1741) кітабының көп бөлігі Цицеронның өзінің жазбаларымен айтылған. Осы еңбегі Миддлтонның айбарына айғақ болды; бірақ, кейіннен көрсетілгендей, ол Уильям Белленденнің «De tribus luminibus Romanorum» деген сирек кітабынан көп нәрсе алған. Бұл жұмыс Джон Хервидің, 2-ші барон Хервидің сұрауымен жазылды; олардың хат алмасуы нәтижесінде 1747 жылы «Рим Сенаты» жарық көрді.
Мидлтондықтардың керемет күш туралы пікірталасы
1747-8 жылдары Миддлтонның ең маңызды теологиялық еңбектері жарық көрді. «Кіріспе сөз» және «Еркін зерттеу» еңбектері «шіркеуде ежелгі заманнан бері бар деп саналатын кереметтік күштер» тақырыбына арналған. Миддлтон екі қағиданы ұсынды: шіркеу кереметтерін бірдей қабылдау немесе бірдей жоққа шығару керек; және ертедегі шіркеу әулиелерінің өз дәуіріндегі сенімдер мен амалдар туралы куәліктері мен олардың фактілерге куәлік беру ретіндегі сенімділігі арасында ерекшелік бар. 1750 жылы ол Томас Шерлоктың 25 жыл бұрын жарияланған, Күн тоқымынан бұрынғы болжамдар туралы пікірлеріне қарсы шықты. Шерлокты қорғаған немесе оған жауап бергендердің қатарында: Томас Эштон, Джулиус Бейт, Анселм Бейли, Закари Брук, Томас Черч, Джозеф Кларк, Уильям Кук, Уильям Додвелл, Ральф Хиткотт, Джон Джексон, Лоуренс Джексон, Джон Ротеррам, Томас Рутерфорт және Томас Секкер болды. Мефодизмнің негізін қалаушы Джон Уэсли 1749 жылдың қаңтар айында Миддлтонмен келіспеушілігін білдірген жазба жасады. «Төрт Евангелисттің арасындағы айырмашылықтар немесе қайшылықтар туралы ойлар» еңбегі Миддлтонның өлімінен кейін, 1752 жылы жарық көрді.
Отбасы
Миддлтон баласыз қайтыс болғанымен, үш рет үйленген. Оның қарындасы Сара Скотт та солай жасаған.