Карл фон Абель: Бавария саяхатшысының өмірі мен қызметі
Karl von Abel
Карл фон Абель (1788-1859) – баварлық мемлекет қайраткері, заңгер. Баспасөз бостандығын қолдады, цензураға қарсы сөз сөйледі. Биографиясы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Карл фон Абель (17 қыркүйек 1788 – 3 қыркүйек 1859) – Бавария мемлекет қайраткері. Абель Ветцлар қаласында дүниеге келген. 1806 – 1809 жылдары Гийсенде құқық білімі алған, 1810 жылы Баварияның мемлекеттік қызметкері болды. 1817 жылы Бамбергте қалалық және полиция комиссары, 1819 жылы Мюнхенде үкіметтік кеңесші, 1827 жылы аға заң хатшысы болып тағайындалды. 1831 жылғы диетада ол баспасөз бостандығын қолдап, цензураға қарсы сөз сөйледі. Келесі жылы Абельді жас король Отто Грекияға сапарға аттанған делегация құрамына король Людвиг I қосты. Ол Георг Людвиг фон Маурермен бірге делегация басшысы, граф Йозеф Людвиг фон Арманспергке қарсы шықты, оны ағылшын дипломаттарының тілектеріне тым ыңғайлы деп есептеді. Бірақ граф Мюнхендегі қолдаушыларын жұмылдырып, Абель мен Маурерді делегациядан шығарып алды. Абель қайтадан Ішкі істер министрлігінің заң хатшысы болды. 1836 жылы ол өзіне зор ықпал еткен, өте діндар Фридерика фон Ринекерге үйленді. 1 қараша 1837 жылы Абель Людвиг, Фюрст фон Валерштейннің орнына құпия кеңесші болып, Ішкі істер министрлігін басқарды. Осы кезде Кельн көтерілісі халықты діни және саяси тұрғыдан қоздырды. Көп ұзамай Абель басқаратын министрлік Максимилиан I Иосиф Бавария дәстүрлерін сақтай отырып, қатаң католиктік бағытқа ұшқан еді. Діни шенділердің мәртебесі көтерілді, діни мәселелерге көп қаржы жұмсалды. Бұдан кейін бірнеше жарлықтар шығарылды, мысалы, протестант әскерлері католиктік қызмет кезінде тізе бүгуі керек еді. Евангелиелік қауымдастықтарды құру және олардың құлшылық етуі қиынға соқтырылды және шектелді, ал барлық қарсы қозғалыстарға қатаң цензура қолданылды. Абель басқа мәселелерде де абсолютисттік және ультрамонтанисттік ұстанымын көрсетті. Ол сыныптық принципті өкілдікпен алмастыруға тырысатын барлық заманауи терминдерді қолдануға тыйым салатын жарлыққа қол қойды. Мысалы, Мемлекеттік министрлік терминіне тыйым салынды, өйткені король барлық билікті өзінде біріктіруі керек еді. Оның алдыңғысы Валерштейнге қарсы бірнеше рет жекпе-жекке шығып, жеңілді. Валерштейн патшалықтың жаңадан қосылған провинцияларында министрліктің әкешілдігіне қарсы оппозицияны басқарды. 1846 жылғы диетада ол қолданыстағы жүйеге ашық қарсы күресті. Абель теңдік принципін бұзғаны және христиандық партияның радикалды элементтермен байланыста болғаны туралы айыптауларды жоққа шығара алмады. Осы себепті король Абельге сенімін жоғалтып, оны Мәдениет және білім министрлігінен шеттетуге мәжбүр болды. Абель 17 ақпан 1847 жылы биліктен алынды, өйткені ол және басқа министрлер корольдің жас сүйіктісі Лола Монтестің азаматтығына қарсы болды. Осыдан кейін ол көп жылдар бойы қызмет еткен корольдің ымырасыздығына ұшырап қана қоймай, өз партиясының мүшелерінен де бас тартылды. Ол Сардиния Корольдігіне елші болып тағайындалды, бірақ Баварияның Максимилиан II билігіне дейін бұл міндетті атқарудан бас тартты. 1848 жылы Абель Бавария парламентінің Екінші палатасына сайланды, онда оның бұрынғы әкімшілігіне барлық жағынан шабуыл жасалды. 1850 жылы Абель елші қызметінен қайтарылып, саяси өмірден зейнетке шықты. 1859 жылы қайтыс болғанға дейін ол Жоғарғы Пфальцтағы Стамсрид имениесінде тұрды. Мюнхенде қайтыс болды.
Karl von Abel (September 17, 1788 – September 3, 1859) was a Bavarian statesman. Born in Wetzlar, Abel was the son of a procurator at the superior Court of Justice. He studied law in Gießen from 1806 1809, and became a civil servant of Bavaria in 1810. In 1817 he was appointed city and police commissar in Bamberg, in 1819, Governmental Councillor in Munich, and in 1827 promoted to Senior Legal Secretary. In the Diet of 1831 he gave a speech in favour of freedom of the press and against censorship. In the following year, Abel was assigned by King Ludwig I to be a part of the delegation accompanying the young King Otto to Greece. He joined with Georg Ludwig von Maurer in opposing the head of the delegation, Count Josef Ludwig von Armansperg, who he felt was too susceptible to the wishes of the English diplomats. However, the count was able to mobilise his supporters in Munich and have Abel and Maurer unseated from the delegation. Abel once again became Legal Secretary in the Ministry of the Interior. He married Friederike von Rinecker in 1836, a very religious woman, who had much influence on him. On 1 November 1837, Abel became Privy Councillor in place of Ludwig, Fürst von Wallerstein and began to lead the Ministry of the Interior. At this time, the Cologne Troubles excited the masses on religious and political levels. Soon enough the Ministry under Abel proved to be strictly Catholic, following the traditions of Maximilian I Joseph of Bavaria. The status of the clergy was raised and large sums were spent for religious issues. This was followed by several edicts, for example prescribing that Protestant soldiers must also genuflect during a Catholic service. The formation of Evangelic communities and the execution of their services was made complicated and restricted and strict censorship applied to all opposing movements. In other issues Abel showed his absolutist and ultramontane position. He authorized an edict disallowing the use of all modern terms, which try to foist the principle of classes with a representative one. As an example, the term of Ministry of the State was forbidden as the king must unite all power in himself. Several affronts against his precursor Wallerstein resulted in a duel which he lost. Wallerstein lead the opposition forming mainly in the newly acquired provinces of the kingdom against the paternalism of the Ministry. In the Diet of 1846 he openly fought the existing system. Abel could not avert the claims that he had broken the principle of parity, and that the Christian party was in contact with radical elements. For this the King lost his trust in Abel, and removed him as Ministry of Culture and Education. Abel was dismissed from power on 17 February 1847 when he and the other ministers opposed the naturalisation of the Kings' young lady Lola Montez. Afterwards, he had not only to suffer the disgrace of the king he had served for a long time, but was also repudiated by the members of his own party. He was appointed as envoy to the Kingdom of Sardinia, but refused to take the charge until the reign of Maximilian II of Bavaria. In 1848 Abel was voted into the Second Chamber of the Bavarian Parliament, where his former administration was attacked from all sides. Abel was recalled as envoy in 1850 and retired from the political life. Until his death in 1859 he lived on his tenure Stamsried manor in Upper Palatinate. He died in Munich.