Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ағылшын астрономы және жерөлшеуші (1728–1786)
English astronomer and surveyor (1728–1786)
Ерте мансап
Мейсонның мансабының алғашқы жылдары Лондонға жақын орналасқан Гринвич корольдік обсерваториясында өтті. Ол 1756 жылдан 1760 жылға дейін үшінші Корольдік астрономы, Джеймс Брэдлидің басшылығымен астрономның көмекшісі болып қызмет етті. Гринвич обсерваториясында жұмыс істеген кезінде Мейсон профессор Тобиас Майердің Ай кестелерімен танысты. Бұл Ай кестелері теңіздегі бойлықты анықтау мәселесін шешуге арналған, бұл мәселе ондаған жылдар бойы ғалымдар мен теңізшілерді қынжырлатқан. Мейсон өмірі бойы теңіздегі навигацияны жақсарту жолы ретінде Ай кестелерін жетілдіру үшін жұмыс істеді. 1787 жылы Мейсонның еңбегі мойындалып, Ұзындық кеңесі оған Кестелерді жетілдіру жұмысы үшін £750 (толық жүлде £10,000-дан £20,000-ға дейін емес) сыйлады.
Mason's early career was spent at the Royal Greenwich Observatory near London. He served as assistant astronomer from 1756 to 1760 under the Reverend James Bradley, the third Astronomer Royal. While employed at the Greenwich Observatory, Mason became familiar with Professor Tobias Mayer's Tables of the Moon. The Lunar Tables were designed to solve the problem of determining longitude at sea, a challenge that frustrated scientists and navigators for decades. Mason worked throughout his life to perfect the Lunar Tables as a method of improving navigation at sea. In 1787, Mason's work was recognized, and he was awarded £750 (not the full prize of £10,000 to £20,000) by the Board of Longitude for his work on perfecting the Tables.
1761 ж. Венераның өтуі
1761 жылы Мейсонға ғалымдарға Жерден Күнге дейінгі қашықтықты анықтауға қажетті деректерді жинау мақсатындағы халықаралық іс-шараның аясында Венераның транзитін бақылау үшін Суматра аралына саяхаттап қайту міндеті жүктелді. Оған Дерхам графтығының Кокфилд қаласынан келген геодезист және астрономиямен әуесқойлықпен айналысатын Джеремая Диксон да қосылды. Француз әскери кемесінің шабуылы салдарынан олар транзит уақтысына дейін көздеген жеріне жетпеді және байқауларын Жақсы Үміт мүйісінен жасауға мәжбүр болды. Мүйістен қайтып келе жатқанда олар Сент-Хеленаға сапар шегіп, астроном Невил Маскелинмен бірге бірнеше байқау жүргізді.
In 1761, Mason was assigned to travel to the island of Sumatra to observe the transit of Venus as part of an international effort to record data that would enable scientists to determine the distance from the Earth to the Sun. Mason was joined by Jeremiah Dixon, a surveyor and amateur astronomer from Cockfield in the County of Durham. Owing to an attack by a French man of war, they did not reach their destination in time for the transit and were forced to record their observations from the Cape of Good Hope. On the way back from the Cape they visited St Helena where they made a series of observations with the astronomer Nevil Maskelyne.
Мейсон-Диксон сызығының зерттеуі
1763 жылдың қарашасынан 1768 жылға дейін Мейсон мен Джеремая Диксон Пенсильвания және Мэриленд американдық провинциялары арасындағы шекара сызығын белгіледі. Колониялық геодезистердің нашар даярлығы мен жеткіліксіз ғылыми құралдарының салдарынан шекараны дәл анықтау мүмкін болмады. Мейсон мен Диксон, көптеген көмекшілермен бірге, үш маңызды шекараны белгіледі: 1) Пенсильванияның оңтүстік шекарасы, оны Мэриленд және Вирджиниядан бөліп тұрады; 2) Пенсильванияның (қазіргі Делавэр) төменгі үш округі мен Мэрилендтің батыс шекарасы; 3) төменгі үш округтің оңтүстік шекарасы. Бұған қоса, екеуі Корольдік қоғам үшін географиялық ендіктің бір градусын өлшеу сияқты бірқатар тәжірибелер жүргізді. Мейсонның күнделігі саяхаттың және оның барысы туралы ең толық мәліметтерді береді. Күнделікке оның астрономиялық байқаулары, Америка шекаралық аймалы туралы жеке жазбалары және отарлық Америкадағы тәжірибесі кіреді. Мейсон мен Диксон Пенсильванияның оңтүстік шекарасының толық ұзындығын, оның жарғысында көрсетілгендей, өлшеуге үлкермеді. 1767 жылдың жазында саяхатшылар тобы Мононгахела өзені мен Ұлы Катаваба соғыс жолынан өтіп, ағылшын елді мекендерінің батысқа қарай кеңеюін шектеген келісімді бұзды. Жергілікті халықтың наразылығын тудыру қаупінен сақтану үшін Мейсон мен Диксон Браун төбесіндегі соңғы байқауларын жасағаннан кейін шығысқа қайта оралуға мәжбүр болды.
From November 1763 to 1768, Mason and Jeremiah Dixon established the boundary line between the American provinces of Pennsylvania and Maryland. Colonial surveyors had been unable accurately to establish the boundary due to their poor training and inadequate scientific instruments. Mason and Dixon, accompanied by a large party of assistants, established three important boundaries: (1) the south boundary line of Pennsylvania separating it from Maryland and Virginia; (2) the west boundary of the three lower counties of Pennsylvania (now Delaware) separating it from Maryland; and (3) the south boundary of the three lower counties. The pair also conducted a number of experiments for the Royal Society such as measuring a degree of latitude. Mason's journal provides the most complete record of the survey and its progress. The journal includes his astronomical observations and personal notes about the American frontier environment and his experiences in colonial America. Mason and Dixon failed to measure the entire length of the south boundary of Pennsylvania as determined by its charter. In the summer of 1767, the surveying party crossed the Monongahela River and the Great Catawba War Path, violating a treaty limiting the westward expansion of English settlements. Not wishing to risk inciting native hostilities, Mason and Dixon were forced to return east after making their final observations at the crest of Brown's Hill.
Мейсон-Диксон сызығын зерттеуден кейінгі мансап
АҚШ-та шекаралық сараптаманы аяқтағаннан кейін Мейсон Гринвичке қайтып оралды, онда Майердің Ай кестелері бойынша жұмысын жалғастырды. Ол сондай-ақ Невил Маскелиннің, бесінші Корольдік астрономының басшылығымен «Теңіздік альманах» жұмысына қатысты. 1786 жылдың 27 қыркүйегінде Мейсон Бенджамин Франклинге хат жазды, оны 1767 жылы Америка философиялық қоғамына сайланған кезде таныған еді, онда Франклин негіс қалаушы мүше болған. Мейсон әйелі, жеті ұлы және бір қызымен Филадельфияға оралғанын хабарлады. Мейсон өте ауыр сырқатқа шалдығып, төсекте жатты. Мейсон Франклинмен астрономиялық жобаның жоспарын бөлісті. Мейсон АҚШ-қа қайтып оралу себебін түсіндірмеді және Мейсонның ұсынған жобасы туралы қосымша мәлімет жоқ. Мейсон 1786 жылдың 25 қазанында Филадельфияда қайтыс болды. Ол Мәсіх шіркеуінің зиратына жерленді.
After completing the boundary survey in the United States, Mason returned to Greenwich where he continued work on Mayer's Lunar Tables. He also contributed to the Nautical Almanac, working under Nevil Maskelyne, the fifth Astronomer Royal. On 27 September 1786, Mason wrote to Benjamin Franklin, whom he knew from his election to the American Philosophical Society in 1767 where Franklin was a founding member, informing him that he had returned to Philadelphia with his wife, seven sons, and one daughter. Mason was very ill and confined to his bed. Mason also shared with Franklin the design for an astronomical project. Mason provided no explanation for his return to the United States, and nothing more is known of Mason's proposed project. Mason died on 25 October 1786, in Philadelphia. He was buried there in Christ Church Burial Ground.
Өлімнен кейін танылу
Айдағы кратер оның құрметіне Мейсон деп аталған. Мейсон – Томас Пинчонның 1997 жылғы «Мейсон және Диксон» романының басты кейіпкерлерінің бірі. Пинчонның кітабынан шабыттанған «Sailing to Philadelphia» әні Марк Кнопфлердің осы аттас альбомында кездеседі; түпнұсқа нұсқасында Кнопфлер Диксон рөлін, ал Джеймс Тейлор Мейсон рөлін орындайды. Жерді зерттеу ұйымдары 2013 жылдың 31 тамызында оның бұрын белгіленбеген қабірінде ескерткіш ашты, бұл ескерткіш Мейсон–Диксон шебінен табылған тас еді.
The crater Mason on the Moon is named after him. Mason is one of the title characters of Thomas Pynchon's 1997 novel Mason & Dixon. The song "Sailing to Philadelphia", inspired by Pynchon's book, appears on Mark Knopfler's album of the same name; on the original version, Knopfler sings the role of Dixon and James Taylor that of Mason. Surveying organizations dedicated a memorial at his previously unmarked grave on 31 August 2013, using a Mason–Dixon line stone that was found displaced from its position.