Манхэттендегі тарихи Martha Washington қонақүйі – Ренессанс стиліндегі архитектура, Еуропалық тәжірибеден бастау алған классикалық элементтер. Нью-Йорк.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Нью-Йорк қаласының Манхэттен ауданындағы тарихи қонақ үй.
Historic hotel in Manhattan, New York
Сәулет
Марта Вашингтон қонақ үйін архитектор Роберт У. Гибсон Ренессанс қайта жандану стилінде жобалаған. 1900 жылдардың басында қонақ үй салынып жатқан кезде көптеген қонақ үйлер классикалық архитектуралық элементтермен салынды, себебі оларды Еуропада білім алған сәулетшілер жобалаған. Англияда білім алған Гибсон өз жобасына кронштейн, дентил, әсемдікпен безенділген есік жақтаулары, бұрыштар және тас қалау сияқты классикалық элементтерді қосты.
The Martha Washington Hotel was designed by architect Robert W. Gibson in the Renaissance Revival style. At the time of the hotel's construction in the early 1900s, many hotels were being built with classical architectural features because they had been designed by architects trained in Europe. Gibson, who had trained in England, incorporated classical elements such as brackets, dentils, ornate lintels, quoins, and rustication into the design.
Төменгі қабаттар
Екі қабаттың да бірінші қабаты мен екінші қабаттағы piano nobile қабырғалары әктас тастан жасалған рустикалық блоктармен қапталған. Екі қабатта да жер қабатының үстінен жіптік жол өтеді. 30-шы көшеде әрбір бірінші қабаттың бөліктері, қоңыр кірпіш пен әктас араласқан тіреулермен бөлінген. Әр бөлмеде табиғи жарық болатын, қонақ үйде ішкі аулалар болған жоқ. 2023 жылғы мәлімет бойынша, қонақ үй 13 қабатқа бөлінген, жалпы көлемі шамамен 2 миллион квадрат фут.
The ground story and the second floor piano nobile of both elevations are clad in rusticated blocks of limestone. A string course runs above the ground floor on both elevations. On 30th Street, each of the first story bays is separated by a pier with alternating tan brick and limestone. Every room had natural light exposure; the hotel did not have any interior light courts. as of 2023, the hotel contains about of space, spread across 13 stories.
Қоғамдық бөлмелер
Марта Вашингтон қонақ үйі салынған кезде бірінші және екінші қабаттар кеңселер, мейрамхана, асханалар және қабылдау бөлмелері сияқты ортақ бөлмелерге арналды. Лобби колониалды стильде, былғары креслолармен және беж-ақ түстер схемасымен безендірілген. Ресторан жалпы жұртшылыққа ашық болғанымен, тек қонақтар мен тұрғындар ғана пайдалана алатын асханалар да болды. 2000 жылы жасалған жаңартудан кейін, лоббиден бар мен мейрамхана ашылды. 2011 жылы жөндеу кезінде қонақ үйдің бірінші қабаты толығымен бұзылып, төбесі көтерілді, үлкен, жылтыр эбен ағашынан жасалған есік орнатылды және қабырғалар әйелдердің ақ-қара суреттерімен қайта безендірілді. Қоғамдық кеңістіктер жаңғақ түстерге боялды, жолақты бағаналармен және көгілдір еден плиткаларымен жабдықталды. Сондай-ақ, орта ғасырдың модернистік жиһаздарымен ұзақ дәліз, тікелей тіркелу тізіміне апаратын болды. Қонақ үйде фитнес орталығы да бар. 1903 жылы қонақ үй ашылғанда екінші қабатта жалға алушыларға арналған асхана және бірнеше жеке қабылдау бөлмелері болды. Кейбір қабылдау бөлмелерін ірі шаралар үшін біріктіруге болады. Қонақ үйдің шатырында алаңдар мен гамактары бар "жазғы бақша мен серуендеу жолына" айналдырылатын терраса орналасқан. Әр қабатта 40-50 бірлік болды. Шамамен әр төрт қонақ бөлмесіне бір жуынатын бөлме қарастырылған; барлығы 350, немесе 262 бірлік. "Вашингтон пост" газетінің бір рецензенты бөлмелерде төсек, екі қосымша үстел, гардероб және кішкентай киім ауыстыру бөлмесі бар екенін айтты. Кейбір бөлмелерде қонақ үйдің бастапқы мақсатына қатысты іздер қалған: мысалы, кейбір бөлмелерде раковина болған, бірақ унитаз немесе ванна болмаған. Бөлмелер әртүрлі өлшемдерде және орналасуларда келді. Бөлмелердің дизайны қызыл, сұр, қара және ақ түстер схемасында жасалған. Қаладағы ең алғашқы әйелдерге арналған тұрғын үйлердің бірі 1850 жылдары салынған 45-ші Элизабет көшесіндегі Жұмысшы әйелдер үйі, сондай-ақ 1869 жылы Парк-авенюде А.Т. Стюарт салған әйелдерге арналған қонақ үй болды. 19 ғасырда қаладағы көптеген қонақ үйлер түнде жалғыз әйелдерді қабылдаудан бас тартты. Филантроп Грейс Ходли Додж 10 000 әйелге әйелдерге арналған қонақ үйдің қажет екенін бағалағанда. 1901 жылы Марта Вашингтон қонақ үйі салынып жатқанда, "әлеуметтану саласындағы белгілі бір әйел" жұмыс істейтін әйелдердің тоғызының оннан тоғызы отбасынан бөлек өмір сүретінін айтты.
When the Martha Washington Hotel was built, the first and second floors were dedicated to communal rooms such as offices, a restaurant, dining rooms, and reception rooms. The lobby was decorated in a colonial style with leather chairs and a buff and white color scheme. While the restaurant was open to the general public, there were dining rooms that could only be used by guests and residents. Following a 2000 renovation, a bar and restaurant were created off the lobby. During a renovation in 2011, the hotel's ground floor was gutted, the ceiling was raised, a large glazed ebony door was installed, and the walls were redecorated with black and white photographs of women. The public spaces were repainted in walnut colors, with fluted columns and blue floor tiles. There was also a long hallway, with mid century modern furniture, leading to a check in desk. The hotel has a fitness center as well. The second story had a tenant only dining room, as well as several private reception rooms, when the hotel opened in 1903. Some of the reception rooms could be combined for major events. The roof of the hotel contained a terrace that could be converted into a "summer garden and promenade" with awnings and hammocks. Each story contained between 40 and 50 units There was approximately one bathroom for every four guestrooms; 350, or 262 units. a Washington Post critic described the rooms as having a bed, two side tables, an armoire, and a small dressing area. Some rooms also retained vestiges of the hotel's original use: for example, some guestrooms had sinks but not toilets or bathtubs. many in different sizes and layouts. The rooms were designed in a red, gray, black, and white color scheme. Among the earliest women's residences in the city were the Working Women's Home at 45 Elizabeth Street, developed in the 1850s, as well as a women's hotel developed by A. T. Stewart on Park Avenue, developed in 1869. Through the 19th century, most of the city's hotels refused to admit single women at night. when philanthropist Grace Hoadley Dodge estimated that 10,000 women needed a women's hotel. When the Martha Washington Hotel was being developed in 1901, a "woman prominent in sociological work" said that nine out of ten working women lived apart from their families.
Даму
The Woman's Hotel Company компаниясы 1897 жылы Чарльз Дей Келлог, бизнес әйелдері үшін қонақ үйлер салу мақсатымен құрылған қайырымдылық ұйымдары қоғамының мүшесі тарапынан құрылды. Бұл мекеме қайырымдылық жобасы емес, коммерциялық кәсіпорын ретінде қарастырылды. Келесі айда "Woman's Hotel Company" компаниясы әрқайсысы 100 доллардан 10 000 акцияны сатуға кірісті. Фирма Манхэттенде 500 бөлмелі, 10-12 қабаттан тұратын қонақ үй салуды жоспарлаған; сонымен қатар, бөлмелер "өз күштерімен асыр-сүйеген әйелдерге" – суретшілер, мұғалімдер, жазушылар және кеңсе қызметкерлері сияқтыларға жалға берілуі керек еді, олар аптасына 3-ден 8 долларға дейін төлейтін. Қонақ үйге қызығушылық танытқан әйелдердің саны ашылғанға дейін толыққандықтан, бірақ испан-американ соғысы мен қаржы жинаудың жай жүргені құрылысты кешіктірді. Желтоқсанның соңында жиналған қаржы 200 000 долларға жетті. 1900 жылдың наурыз айында "Woman's Hotel Company" компаниясы тіркелген кезде, 250 көрнекті Нью-Йорк тұрғынынан құрылған құрылыс комитеті әлеуетті учаскелерді қарауға кірісті; сол маусымға дейін жазылымдар 350 000 долларға жетті. Компания қыркүйек айында Мэдисон авенюіне жақын жердегі учаске табылғанын хабарлады. 1901 жылдың қаңтарында ол 29-шы көшедегі (Мэдисон авенюінен шығысқа қарай) 29-шы үйдің әйелдерді қорғау қоғамына тиесілі ғимаратты сатып алды, ол 30-шы көшеге дейін созылды. Фирма қоғамның жалдау шарты аяқталғаннан кейін, 1901 жылдың маусым айында құрылыс жұмыстарын бастауды және 1902 жылдың соңына дейін қонақ үйді аяқтауды жоспарлады. Сәулетші ретінде Роберт Гиссон 1901 жылдың сәуір айында тағайындалды, бұрын сәулеттік дизайн конкурсы өткізілген болатын. Бас мердігер ретінде Луис Вебер құрылыс компаниясы жұмысқа алынды, ал Джон В. Рапп өртке қарсы қауіпсіздік жұмыстарына келісімшарт алды. Қыркүйек айына қарай қонақ үйдің орнындағы барлық құрылыстар бұзылды. 1901 жылдың соңында "Woman's Hotel Company" компаниясы қонақ үйге Марта Вашингтонның есімін беру туралы хабарлады. Джеймс Кейс қонақ үйдің басқарушысы болып тағайындалды. Барлық жұмыстар 1903 жылдың 5 ақпанында аяқталды, сол күні қонақ үй басшылары қонақ бөлмелерін жұртшылыққа көрсетуді жоспарлады; құрылыстың аяқталуына 800 000 доллар жұмсалды. Ресми ашылу 15 ақпанға белгіленді, ол ұзақ мерзімді тұрғындарға да, қысқа мерзімді қонақтарға да қызмет көрсетуді көздеді; мақсаты – әйелдер мен орта тапқа жататын клиенттерді тарту еді. Ашылған кезде 500 тұрғын және 250 уақытша қонақ болды, ал пәтерлердің апталық жалдау ақысы 3-тен 17 долларға дейін ауыспалы болды. Балалары бар, сондай-ақ келісімді бұзу туралы сотқа шағым түсірген жалдаушыларға тыйым салынды, себебі мұндай сот ісі қонақ үй басшылары қаламайтын жарнамаға әкеп соқтыратын еді. Бастапқыда қонақ үйде жүкті әйелдерді көтеріп жүре алмайтындықтан, ерлер лифтшілер мен дорба тасушылар жұмыс істеді. Бастапқыда қонақ үйге 50 официантка мен 30 қызметші қыз жұмысқа алынды. Алғашқы қонақтар АҚШ-тың және Еуропаның түкпір-түкпірінен келді.
The Woman's Hotel Company was established in 1897 by Charles Day Kellogg, a member of the Charity Organization Society, which was created specifically to erect hotels for businesswomen. The hotel was intended as a business enterprise rather than as a philanthropic venture. The next month, the Woman's Hotel Company began selling 10,000 shares at $100 each. The firm wished to build a 10 to 12 story hotel in Manhattan with 500 rooms; In addition, the rooms were to be rented to "self supporting women" such as artists, teachers, authors, and clerks, who were to pay between $3 and $8 a week. Although enough women expressed interest in the hotel to fill it to capacity before it opened, the Spanish–American War and slow fundraising delayed the hotel's construction. which rose to $200,000 by the last week of December. Two hundred fifty prominent New Yorkers, When the Women's Hotel Company was incorporated in March 1900, a building committee was appointed to review potential sites; subscriptions had reached $350,000 by that June. The company announced in September that it had identified a site near Madison Avenue. In January 1901, it acquired the Female Guardian Society's building at 29 East 29th Street (just east of Madison Avenue), extending through the block to 30th Street. The firm planned to begin construction in June 1901, when the society's lease expired, and to finish the hotel by late 1902. Robert W. Gibson was hired as the architect in April 1901, following an architectural design competition. The Louis Weber Building Company was hired as the general contractor, while John W. Rapp received a fireproofing contract. By September, the existing structures on the hotel's site had been demolished. At the end of 1901, the Woman's Hotel Company announced that the hotel would be named after Martha Washington. James Case was hired as the hotel's manager. All work was complete by February 5, 1903, when hotel officials planned to open the guestrooms for public inspection; the structure had cost $800,000 to complete. The formal opening was initially set for February 15. serving both long term residents and short term guests; it aimed to attract a white and middle class clientele. At opening, there were 500 residents and 250 temporary guests, while weekly rent for apartments was between $3 and $17. babies, and any tenant who was involved in a breach of promise lawsuit, since such suits attracted publicity that the hotel's managers did not want. Originally, the hotel employed male bellhops and elevator operators, as the managers felt that women could not physically carry luggage. The hotel hired 50 waitresses and 30 chambermaids initially, Early guests hailed from across the United States and from Europe.
1900-жылдан 1920-жылға дейін
Марта Вашингтон ашылғаннан кейін көп ұзамай Хелен Гулд қонақүйді безендіру үшін 55 картина мен 7 мүсінді қарызға берді. Бастапқыда қонақтар официанттарға сыйақы бермеді, бұл 1903 жылдың ортасында ереуілге әкелді; келесі маусымда сыйақы беруге толығымен тыйым салынды. Марта Вашингтон бастапқыда алкогольдік сусындар сатуға да тыйым салды, бірақ 1904 жылдың басында кейбір тұрғындар бар ашуды сұрады. Бір күні бір адам The New York Times газетіне қонақүйдің жанында "бақылау машиналарын" көргеніне шағымданып хат жазды. Сол жылы қонақүй гарсондарды әйел гарсондарға алмастырды.
Shortly after the Martha Washington opened, Helen Gould lent 55 paintings and 7 sculptures to the hotel for decoration. Initially, guests failed to tip the waitresses, leading to a strike in mid 1903; tipping was banned completely the next June. The Martha Washington also originally banned liquor sales, though some tenants were requesting the addition of a bar by early 1904. The novelty of an all female clientele prompted one person to write to The New York Times, complaining about the presence of "observation automobiles" near the hotel. that year, the hotel replaced the bellboys with female bellhops
1905 жылдың соңында ең төменгі бөлме бағасы аптасына 12 долларға дейін көтерілгеннен кейін New York Tribune газеті «Марта Вашингтоннан соңғы қайырымдылық іздері де жоғалды» деп жазды. 1906 жылы қонақүй пайдалы болды, сол кезде директорлар төмен сұранысқа байланысты «американдық үлгідегі» тамақтануды тоқтатуға шешім қабылдады. Ішкі даулар Марта Вашингтон директорларын 1906 жылдың соңында қонақүйді жалға беруді қарастыруға итермеледі; кейбір наразылар, соның ішінде Чарльз Келлогтың қызы Люси, қонақүйді басқаруды өз мойнына алғысы келді. Сол кезде Әйелдер қонақ үйі компаниясы бес жылдан бері дивиденд төлемеген еді және шығындар туралы келіспеушіліктер болды. Эдгар 507 000 доллар төлеуге, қонақүйді әйелдерге ғана арналған ретінде жалғастыруға және күніне 1 доллардан аспайтын кемінде 25 бөлмені жалға алуға келісті. Джордж С. Браун келесі он жыл бойы қонақүйді басқарды. Сол кезде көбірек Нью-Йорк тұрғындары әйелдер қонақ үйі деген ұғымды түсіне бастады. Марта Вашингтон 1917 жылы барлық әйел лифт операторларынан тұратын штатқа көшті. Сол айда Bell Apartment Hotel Company компаниясының Уильям мен Джулиус Мангерлері қонақүйді сатып алды. Мангерлер сол кезде Марта Вашингтонды Уильям қайтыс болғанға дейін бірлесіп басқарды, содан кейін Уильямның қонақүйдегі үлесі оның бауырына және оның туыстары үшін құрылған сенім қорға берілді.
After the minimum room rate was raised to $12 per week in late 1905, the New York Tribune said that "the last touch of philanthropy has disappeared from the Martha Washington". The hotel was profitable by 1906, when its directors decided to discontinue the "American plan" meals due to low patronage. Internal disputes prompted the Martha Washington's directors to consider leasing the hotel out during late 1906; some dissenters, including Charles Kellogg's daughter Lucy, wanted to assume the hotel's management. At the time, the Women's Hotel Company had not paid a dividend in five years, and there were disagreements over expenses. Edgar agreed to pay $507,000, continue operating the hotel for women only, and rent at least 25 rooms for no more than $1 a day. and George C. Brown operated the hotel for the next decade. By then, more New Yorkers had come to understand the concept of a women's hotel. The Martha Washington switched to a staff of all female elevator operators in 1917. and William and Julius Manger of the Bell Apartment Hotel Company bought the hotel the same month. The Northern Hotel Company held a long term lease on the hotel at the time, The Mangers jointly operated the Martha Washington until William's death in 1928, upon which William's share in the hotel was transferred to his brother and to a trust fund created for his relatives.
1930-1960 жылдар
1930 жылы қонақ үйге иелік ететін Bell Securities Company холдинг корпорациясының аудиторы Марта Вашингтонның болашағы жалақы мен пайданың төмендеуіне байланысты «өте шектеулі» екенін мәлімдеді. 1933 жылы Manger Hotels компаниясының еншілес компаниясы Boone Securities Corporation аукционда қонақ үйді 10 000 долларға сатып алды және 450 000 долларлық ипотеканы өз мойнына алды. Осы жылы қонақ үйдің бас менеджері Э. Дж. Кэрролл алкогольдік лицензия алды, бұл Марта Вашингтонға шарап ұсынуға мүмкіндік берді. Алкогольдік лицензия тыйым салу аяқталғаннан кейін, шарап ішуге ниет білдірген әйелдер санының артуымен бірге берілді. Марта Вашингтонның көп жылғы «үй анасы» Джон Б. Кэмпбелл 1949 жылы соңғы 22 жылда үш миллион әйелге қызмет көрскенин айтты. Джулиус Мангердің ұлы Джулиус Мангер-күллі 1948 жылдың ақпанында Марта Вашингтонды және оған іргелес екі төменгі ғимаратты Шифф, Дорфман, Штайн және Броф өкілдігіндегі синдикатқа сатты. Сатып алушылар қонақ үйді дереу оның басқарушы директоры Эдвард Тилсонға және қонақ үй иесі Сол Хенкиндке қайта сатты. Ол кезде қонақ үйде 445 қонақ бөлмесі, мейрамхана және бес дүкен болды, ал көрші ғимараттарда төрт пәтер, үш дүкен және жатақханалар бар еді. 1953 жылы қонақ үй басқарушылары 100 000 долларлық несие алды. Бруклиндегі Бей-Ридж қаласының Дик Маккарти мен Джозеф Раути 1961 жылы қонақ үйде Колоннада бөлмесі деп аталатын мейрамхана ашты. 250 қонаққа арналған мейрамханада коктейль залы болды. 1967 жылдың сәуір айында қонақ үйде High Life Room деп аталатын түнгі клуб ашылды. «Біраз көрінісі мәрекелік аулаға ұқсайтын» деп сипатталған түнгі клуб қонақ үйдің бұрынғы би залында орналасқан.
By 1930, an auditor for the Bell Securities Company, the holding corporation that owned the hotel, had said that the Martha Washington's future was "extremely limited" because of decreased salaries and profits. The Boone Securities Corporation, a subsidiary of Manger Hotels, bought the hotel at an auction in 1933, bidding $10,000 and taking over a $450,000 mortgage. Later the same year, the hotel's general manager E. J. Carroll obtained a liquor license, allowing the Martha Washington to serve wine. The issuance of the liquor license had come at the end of Prohibition, amid an increase in the number of women who wished to drink wine. John B. Campbell, the Martha Washington's longtime "house mother", estimated in 1949 that he had served three million women during the preceding 22 years. Julius Manger's son, Julius Manger Jr., sold the Martha Washington and two adjoining low rise buildings in February 1948 to a syndicate represented by Schiff, Dorfman, Stein, and Brof. The buyers quickly resold the hotel to its managing director Edward Tilson and hotelier Sol Henkind. At the time, the hotel had 445 guest units, a restaurant, and five stores, while the adjacent buildings included four apartments, three stores, and some dormitories. The hotel's operators took out a $100,000 mortgage loan in 1953. Dick McCarthy and Joseph Rauti of Bay Ridge, Brooklyn, opened a restaurant called the Colonnade Room at the hotel in 1961. The restaurant, seating 250 guests, contained a cocktail lounge. A nightclub called the High Life Room opened at the hotel in April 1967. The nightclub, described as looking "somewhat like a Moorish courtyard", was placed within the hotel's former ballroom.
1970-1990 жылдар
1970 жылдардың басында Марта Вашингтон қаладағы төрт әйелдерге арналған қонақ үйдің бірі болды, олардың қатарында Әйелдерге арналған Аллертон қонақ үйі, Барбизон қонақ үйі және Ист-Энд қонақ үйі де бар еді. Марта Вашингтонның клиенттері көбінесе студенттер мен жас мамандардан тұратын, ал оның орташа толымдылығы 80-90 пайызды құрады. Тұрғындардың әкелері мен дәрігерлер сияқты шектеулі саны ғана күзетпен жоғары қабаттарға кіре алатын. Ер адамдарға кіруге тыйым салынғандықтан, әйелдер көбінесе есіктерін құлыптамай ұйықтағанда да қауіпсіз сезінетін. Дегенмен, 20 ғасырдың соңында қызметкерлердің тұрғындардан ұрлағаны және жыныс жұмыскерлерінің сыртқы баспалдақтарды қызмет көрсету үшін пайдаланғаны туралы айыптаулар сияқты заңсыз әрекеттер туралы бірнеше хабарламалар түсті. Ал қалалық Адам құқықтары жөніндегі комиссия 1972 жылы қонақ үйлердің осы заңнан босатылмағанын мәлімдеді. Осыған байланысты, қала 1973 жылдан бастап Марта Вашингтонға ер адамдарды қабылдауды бұйырды. Нью-Йорк қалалық кеңесінің президенті Санфорд Гарелик сияқты тұлғалардың қарсылығына қарамастан, Нью-Йорк қалалық кеңесі кейіннен бір жынысты тұрғын үй қонақ үйлерін заңнан босататын түзету қабылдады. 1979 жылға қарай толымдылық 65 пайызға төмендеді. The New York Times газеті вестибюльді «қараңғы және көңілсіз» деп сипаттады, ол дүкендерге орын беру үшін кішірейтілген, ал жатын бөлмелері «қабыршақтанған бояумен және тозған жамылғылармен» болды. Бірінші қабаттағы балл залында 1991 жылдың мамырында ашылған және 1993 жылға дейін жұмыс істеген Danceteria түнгі клубы орналасқан; осы кезеңде заңсыз есірткі қолдану туралы көптеген хабарлар түсті. Кейін 1998 жылға қарай мешітке айналды. Бұл Манхэттендегі ғибадатханаға немесе мектепке қатысы жоқ соңғы әйелдерге арналған қонақ үйлердің бірі болды.
By the early 1970s, the Martha Washington was one of four women's hotels in the city, along with the Allerton Hotel for Women, Barbizon Hotel, and East End Hotel. The Martha Washington's clientele consisted mostly of students and young professionals, and its occupancy rate averaged 80 to 90 percent. A limited number of men, such as residents' fathers and doctors, could enter the upper stories with supervision. Due to the ban on male visitors, women generally felt safe sleeping even with their doors unlocked. Nonetheless, there were still some reports of illicit activities in the late 20th century, including allegations that employees stole from residents and that prostitutes were using the exterior staircases to conduct business. and the city's Human Rights Commission ruled in 1972 that hotels were not exempt from this law. As such, the city ordered the Martha Washington to start accepting male guests beginning in 1973. Amid opposition from figures such as New York City Council president Sanford Garelik, the New York City Council later passed an amendment exempting single sex residential hotels from the law. Occupancy had declined to 65 percent by 1979. The New York Times described the lobby as "dark and drab", having been downsized to make way for stores, and the bedrooms as having "chipping paint and worn bedspreads". The first floor ballroom hosted the Danceteria nightclub, which opened in May 1991 and operated until 1993; during this time, there were many reports of illegal drug use. then became a mosque by 1998. It had been among the last women's hotels in Manhattan that were unaffiliated with a house of worship or a school.
1990 жылдардың соңы мен 2010 жылдардың басында
Property Markets Group (PMG) 1997 жылы Sillins-тен Марта Вашингтон және Аллертон қонақ үйлерін сатып алды. Марта Вашингтон үшін шамамен 18 миллион доллар төлеген топ оны туристік қонақ үйге айналдыру жоспарларын жариялады. Бұл 20-шы ғасырдың соңында туристік қонақ үйлерге айналған қаладағы бірнеше тұрғын үй қонақ үйлерінің бірі болды. PMG 2000 жылы қонақ үйді жаңарту үшін шамамен 49 миллион доллар жұмсады. PMG компаниясының Кевин Малони 83 пәтер иесінің бөлмелерін жаңартуға келісті және егер олар қонақ үй үшін қажетті, зорлаушылыққа қарсы сертификатты бекітсе, жалға алу бағасын төлеуді жалға беруге рұқсат берді. Тағы 37 жалға алушы конверсияға қарсы шығып, сотқа шағым түсірді, олар Малони оларды қинады деп мәлімдеді; Соған қарамастан, Малони қиналған жоқ деген куәлікті алды және келіспейтін жалға алушыларға ештеңе ұсынбады. Citylife 2000 жылы PMG-нің иесі болып, қонақ үйді басқарып, сол жылдың аяғына дейін қонақ үйді қайта жаңартуды жалғастырды. Топ 2000 жылдың шілдесінде Марта Вашингтонды 30 East 30th Street мекенжайы бойынша қонақ үйдің мекенжайына сілтеме жасап, Отыз отыз деп атады, бірақ бұқаралық ақпарат құралдары жаңа атау туралы өткен қазан айында хабарлаған болатын. Thirty Thirty бастапқыда арзан қонақ үй ретінде жұмыс істеді және 2003 жылға дейін 90-ға жуық ұзақ мерзімді тұрғындар болды. 2000-жылдардың ортасында Thirty Thirty 253 бөлмелі орташа бағалы қонақ үй ретінде жұмыс істеді. Мейрамхана 2011 жылы жөндеу жұмыстары үшін жабылды, сол жылдың желтоқсан айында қайта ашылды. Сол кезде ол қайта жаңарту дизайнері Сьюзан Жакус жасаған ойдан шығарылған кейіпкердің есімімен Лола қонақ үйі деп аталды. Бұл оқиғалар Шетцтің серіктестердің 14 үйінің бесеуін, соның ішінде Нью-Йорктегі "Кинг энд Гроув" үйін сатып алуымен байланысты. Дэнни Мейер 2013 жылдың қазанында Нью-Йорктегі King & Grove мейрамханасында мейрамхана ашатынын жариялады және келесі жылы ағашпен пешпен піццерия жасау жоспарларын атап өтті. 2014 жылдың мамырында Шетц King & Grove-дің бренді Chelsea Hotels болып қайталанатынын және King & Grove New York-тың қайта жаңартылып, Марта Вашингтон қонақ үйі деп қайта аталатындығын жариялады. Шец қонақ үйдің "көрікті" болғанын қалайтынын айтты және ол интерьерді қайта құру үшін Аннабель Сельдорфты жалдады. "Челси" қонақ үйлері Марта Вашингтонды 2015 жылдың наурыз айында сатуға шығарды. Мейрамхана сол қарашада 158 миллион долларға CIM-ге сатылды, ол екінші қайта жаңартудан кейін мейрамхананы Redbury New York деп қайта атауды жоспарлады. Келесі жылы CIM қонақ үйді Redbury New York деп атады, ал қонақ үй тобы SBE қонақ үйді басқаруды өз қолына алды. Dakota Development және Avenue Interiors қонақ бөлмелерін қайта жобалады. Redbury менеджерлері жергілікті Home Studios фирмасын 2019 жылдың ортасында вестибюль мен бөлмелерді қайта жобалау үшін жалдады. 2020 жылдың басында Нью-Йоркте COVID-19 пандемиясы басталғанда, Redbury медициналық мамандарға қызмет көрсетуді бастады. Мейманхана 2020 жылдың басым бөлігінде жалпы жұртшылыққа жабық болды, бірақ пандемия кезеңіндегі шектеулер алынып тасталғаннан кейін меценаттар толық қалпына келмеді. 2023 жылдың тамызында Нью-Йорк қаласының үкіметі қонақ үйді уақытша көшіп келушілерге арналған баспана ретінде пайдалана бастады. Бұл жағдай қаладағы босқындар санының күрт өсуіне байланысты болды. Ол кезде 250 бөлме бар еді; қонақ үйде балалы отбасылар тұруға кірісті, ал ол брондауды тоқтатты. Дэнни Мейер сол айда Redbury-дегі мейрамханаларын жапты, бұл мейрамхананы толық ашудың кешігуі мен көшіп келушілердің дағдарысына байланысты болды. Редактор Луиза Э.Дью де осында тұратын. Ол ешқашан сол жерде тұрмаған. 1962 жылы Марта Вашингтонда бармейд ретінде жұмыс істегені анықталды. Хикая жарық көргеннен кейін бірнеше адам Лейкке ақша және ойын-сауық индустриясындағы жұмыс ұсынды, ол одан бас тартты; Лейк ақырында басқа актерлік рөлдерді ала алды. 1900 жылдан бастап қонақ үй қалааралық әйелдер сайлау құқығы кеңесінің және Республикалық ұлттық комитеттің әйелдер жұмысы жөніндегі комитетінің штаб-пәтері болды. Кейінгі жылдары қонақ үйде 1940 жылдары Американың алтын жұлдыз аналары сияқты ұйымдар болды.
Property Markets Group (PMG) bought the Martha Washington and Allerton hotels from Sillins in 1997. The group, which paid around $18 million for the Martha Washington, announced plans to convert it to a co ed tourist hotel, it was one of several residential hotels in the city that had been converted into tourist hotels at the end of the 20th century. PMG undertook further renovations in 2000, spending about $49 million to upgrade the hotel. Kevin Maloney of PMG agreed to upgrade 83 tenants' rooms and allow them to continue paying the same rental rate if they endorsed a certificate of no harassment, which was required for the hotel. Another 37 tenants opposed the conversion and filed a lawsuit, claiming Maloney harassed them; despite this, Maloney received the certificate of no harassment and did not offer the dissenting tenants anything. Citylife was operating the hotel by 2000, with PMG as the owner, and continued to renovate the hotel through the end of that year. The group rebranded the Martha Washington as the Hotel Thirty Thirty in July 2000, a reference to the hotel's address at 30 East 30th Street, though media sources had reported on the new name as early as the preceding October. The Thirty Thirty initially operated as a budget hotel and still had about 90 long term residents by 2003. During the mid 2000s, the Thirty Thirty operated as a medium priced hotel with 253 rooms. The hotel was closed in 2011 for renovations, reopening that December. At that time, it was renamed the Hotel Lola, after a fictional character created by the renovation's designer Susan Jaques; The hotel was divided into 276 rooms, and renamed it the King & Grove New York shortly thereafter. when Scheetz took over five of the partners' 14 properties, including the King & Grove New York. Danny Meyer announced in October 2013 that he would open a restaurant at the King & Grove New York, and he outlined plans the next year for a wood fired pizzeria. Scheetz announced in May 2014 that King & Grove would be rebranded as Chelsea Hotels and that the King & Grove New York would be renovated and renamed back to the Martha Washington Hotel. Scheetz said he "wanted the hotel to be more upscale", and he hired Annabelle Selldorf to redesign the interiors. Chelsea Hotels placed the Martha Washington up for sale in March 2015. The hotel was sold that November for $158 million to CIM, which planned to rebrand the hotel as the Redbury New York following a second renovation. The following year, CIM renamed the hotel the Redbury New York, and hospitality group SBE took over the hotel's management. Dakota Development and Avenue Interiors redesigned the guest rooms. The Redbury's managers hired local firm Home Studios to redesign the lobby and rooms in mid 2019. With the onset of the COVID 19 pandemic in New York City in early 2020, the Redbury began serving medical professionals. The hotel was otherwise closed to the general public for much of 2020, but patronage did not fully recover after pandemic era restrictions were lifted. In August 2023, the New York City government began to use the hotel as temporary migrant housing, amid a citywide migrant housing crisis caused by a sharp increase in the number of asylum seekers traveling to the city. At the time, there were 250 rooms; the hotel began accommodating families with children, and it stopped accepting reservations. Danny Meyer closed his restaurants at the Redbury that month, citing delays in the full reopening of the hotel and the migrant crisis. The editor Louise E. Dew was a resident as well. she never lived there. was found to be working as a barmaid at the Martha Washington in 1962. After the story was published, several people offered Lake money and jobs in the entertainment industry, which she refused; Lake eventually was able to obtain other acting roles. From the 1900s onward, the hotel served as the headquarters of the Interurban Women's Suffrage Council, and the Committee on Women's Work of the Republican National Committee. In subsequent years, the hotel also hosted organizations such as the American Gold Star Mothers in the 1940s.
Әсері
"Марта Вашингтон" ашылған кезде "Нью-Йорк Уорлд" газетінің Кэтрин Кинг "Ішке кіргенде бірден Марта Вашингтонның фичуы еске түседі" және қонақ үй "Қазір пансионаттарда қиын жағдайдағы және пәтер ала алмаған әйелдер өмір сүре алатын, әдемі әрі жақсы мінезді бейкүнә пана" екенін жазды. Қонақ үй дизайнымен ерекшеленген жоқ; архитектура сыншысы Кристофер Грей 2012 жылы "Марта Вашингтоннің, әрине, "ерекше ерекшелігі" бар екенін" жазды, "бірақ бұл ерекшелік оның архитектурасында емес, тарихында". 2016 жылы Redbury ашылғанда, "The Telegraph" қонақ үйдің орталық орналасуы мен тамақ сервисін жоғары бағалады, бірақ стилін сынға алып, Redbury "біршама жетіспейді" деді. Сондай-ақ, 2016 жылы қонақ үй Американың тарихи қонақ үйлерінің тізіміне, Ұлттық тарихи сақтау қорының ресми бағдарламасына енді. Бұдан бөлек, Ұлттық әйелдер тарихы сайтының Ұлттық бірлестігі Уильям Г. Померой қорымен бірлесіп, 2022 жылы қонақ үйді Әйелдер үшін дауыс берудің ұлттық жолына қосты.
When the Martha Washington opened, Catherine King of the New York World wrote that "when you go in you are instantly reminded of a Martha Washington fichu" and that the hotel was "a sort of beautiful, well behaved haven where the women who now languish in boarding houses and haven't quite compassed apartments can go to live—and more". The hotel was not noted for its design; architectural critic Christopher Gray wrote in 2012 that "the Martha Washington certainly does have a 'special character'—a requirement for landmark designation—even if that character lies in its history, not its architecture." When the Redbury opened in 2016, The Telegraph praised the hotel's central location and food service, but criticized the styling and said the Redbury "is a bit short on amenities". and the hotel was inducted into Historic Hotels of America, an official program of the National Trust for Historic Preservation, in 2016. Additionally, the National Collaborative for Women's History Sites, in collaboration with the William G. Pomeroy Foundation, placed the hotel on the National Votes for Women Trail in 2022.