Адам Фейт: Әнші, актер және қаржы журналисінің өмірі мен мансабы

Кіріспе

Ағылшын әншісі, актері және қаржы журналисі (1940–2003)

Теренс Нелхамс Райт (23 маусым 1940 – 8 наурыз 2003), Адам Фейт деген атпен танымал, ағылшын әншісі, актері және қаржы журналисі болған. Британдық рок-н-роллдың жасөспірімдерге ең сүйіктісі болған ол, "What Do You Want?" (1959) және "Poor Me" (1960) әндерімен Ұлыбритания синглдер тізімінде бірден екі рет бірінші орынға шықты. Ол алғашқы жеті хитін бірден топ-5-ке енгізген Ұлыбританиядан шыққан алғашқы орындаушы болды және 1960 жылдардың ең көп таралған әртістерінің біріне айналды. Актон, Миддлсекс (қазір Лондон құрамында), Англияда, автобус жүргізушісі Альфред Ричард Нелхамс пен үй шаруасымен айналысушы Эллен Мэй (қызметтік аты Берридж), бұрын Сесил Г. Райттың әйелі болған, бірақ одан ажырасқан, алайда заңды түрде ажыраспаған. Балаларының барлығы туған кезде үйленбеген оның ата-анасы 1953 жылы неке қиып, үйленді. Терри Нелхамс деп танылған ол, өзінің толық аты Теренс Нелхамс Райт екенін паспортын алғанда және туу туралы куәлігін қолға тигенде ғана білді. Бес баланың үшіншісі Нелхамс Лондонның жұмысшы табының ауданындағы мемлекеттік тұрғын үйінде өсті, онда Джон Перрин кіші мектебінде білім алды. Ол 12 жасында газет тарату және сату арқылы жұмыс істей бастады, сонымен қатар мектепке де қатысты. Оның тұңғыш толыққанды жұмыс орны – жібек басу принтерінде жұмыс істеуші болып табылды.

Музыкалық мансап

Фейс Британияның алғашқы маңызды поп-жұлдыздарының біріне айналды. Ол кезде ол өзінің ерекше иігі, глотталды тоқталымдарымен және асыра баяндалған айтылуымен ерекшеленді. Ол өзінің материалдарын өзі жазбады, ал оның алғашқы табыстарының көп бөлігі ән жазушылар Лес Вандике мен Джон Барримен серіктестік арқылы болды, олардың аранжировкалары Бадди Холлидің "Бұл енді маңызды емес" әніндегі пиццато аранжировкаларынан шабыт алды. Фейт өзінің музыкалық мансабын 1957 жылы бастады, ол Лондонда актер болу үмітімен киномонтаждаушы болып жұмыс істеді, "Worried Men" атты скифл тобымен ән шырқады және оны басқарды. Топ жұмыстан кейін Соходағы кофе-барларда ойнады және "2i's Coffee Bar" кофейнясының тұрақты тобы болды, онда олар BBC телеарнасының "Six Five Special" бағдарламасында өнер көрсетті. Продюсер Джек Гуд әншіге таң қалды және "Адам Фейт" деген атпен HMV компаниясымен жеке ән жазу келісімшартын жасады. "The Guardian" газетіндегі Фейттің некрологында айтылғандай, Гуд оған есімдер кітабын көрсетті, ал болашақ әнші жігіттер тізімінен "Адамды", ал қыздар тізімінен "Фейсті" таңдады. Оның 1958 жылғы қаңтарда шыққан "Got a) Heartsick Feeling" және "Brother Heartache and Sister Tears" әндері хит-парадқа ілесе алмады. Гуд оған Джон Барридің жетілігімен бірге "Six Five Special" сахналық шоуында рөл берді, бірақ шоу төрт қойылымнан кейін жабылды. Ол жылы оның екінші шығарылымы Джери Ли Льюистің "High School Confidential" әнінің кавері болды, сонымен қатар Берт Бачарак пен Хэл Дэвид жазған "Country Music Holiday" әнімен бірге шықты, бірақ ол да сәтсіз аяқталды. Фейт 1959 жылдың наурызына дейін Элстридегі "National Studios" киностудиясында киномонтаждаушы болып жұмыс істеді, содан кейін Барри оны BBC телеарнасының "Drumbeat" рок-н-ролл шоуына кастингке шақырды. Продюсер Стюарт Моррис оған 22 апталық келісімшарт жасады. Оның HMV компаниясымен келісімшарты аяқталды, ол "Fontana" лейблінен шыққан алты трекке енген EP-де "I Vibrate" әнін орындады. Барридің менеджері Ив Тейлор оған "Top Rank" компаниясымен келісімшарт жасауға көмектесті, бірақ оның ондағы жалғыз әні, "Ah, Poor Little Baby" / "Runk Bunk", Тони Хэтч продюсерлік еткен, ұлттық баспа жұмысының саботаж жасауынан хит-парадқа ілесе алмады. Сәтсіздікке қарамастан, Фейт теледидардағы өнер көрсетулері арқылы танымал бола бастады. Ол актерлік өнерге бейімделу үшін драма және дикция сабақтарын алды. Сценарийде Фейттің ән шырқауы керек болды, ал Барри Фейттің жазбаларын және "Drumbeat" материалдарын аранжировкалағандықтан, кинокомпания одан музыка жазуын сұрады. Осылайша Барри киномузыкасындағы маңызды мансабын бастады. "Drumbeat" бағдарламасындағы Фейттің табысы "Parlophone" компаниясымен тағы бір келісімшартқа қол қоюға мүмкіндік берді. 1959 жылы оның келесі әні "What Do You Want?", Лес Вандике жазған және Барри мен Джон Берджесс продюсерлік еткен, "NME" және басқа да газеттерде жақсы пікірлер алды, сонымен қатар "Juke Box Jury" бағдарламасында хит деп танылды. Бұл ән Ұлыбританияның сингл чартында бірінші орынға ие болды, ал "baby" сөзін "bay beh" деп айтуы қанатты сөзге айналды. "What Do You Want?" "Parlophone" лейблінің бірінші номері болды, ал Фейт лейблдегі жалғыз поп-артист еді. Фейт тағы алты альбом және 35 сингл шығарды, барлығы 24 ән хит-парадқа енді, оның 11-і Ұлыбританияның алғашқы ондығына кірді, оның ішінде оның екі номері. Ондыққа енген он бір синглдің он бірі ең үздік бесеуге де кірді. Фейт "What Do You Want?" әнінен бастап, Ұлыбританияның сингл чартында қатарынан жиырма сингл шығарды, 1959 жылдың қарашасынан басталып, 1964 жылдың ортасында "I Love Being in Love with You" әнімен аяқталды; бұл Фейт дәуіріндегі британдық әртіс үшін үлкен жетістік болды. Фейттің Ұлыбританиядағы соңғы ондыққа енген хиті (1963 жылғы қазанда) "The First Time" (Ұлыбританиялық No. 5) болды, бұл оның 1963 және 1964 жылдары өзінің қосалқы тобымен алғашқы синглі болды, "Roulettes", Фейттің музыкасына британдық чарттарды алып жатқан "Merseybeat" дыбысына сәйкес келетін "биттік топтың" қаттырақ жиегін беру үшін шақырылған. 1974 жылы шыққан "I Survived" әні Лондонның "Capital Radio" радиосында "Capital Countdown" топ-30-ға енді. 1964-1965 жылдары британдықтардың басып кіруі кезінде американдық тыңдаушылардың британдық әртістерге деген құлшынысынан пайдаланып, Фейт АҚШ-тың "Billboard Hot 100" чартының топ-40-ында бір сингл тіркеуге қол жеткізді, "It's Alright" (оның туған Ұлыбританияда сингл ретінде шығарылмаған). Фейттің жасөспірімдік поп-музыкасы 1960-шы жылдардың ортасында "The Beatles" тобымен бәсекелесіп, танымалдылығы азайды. Ұлыбританиядағы соңғы топ 40 синглінің бірі 1965 жылы "Someone's Taken Maria Away" болды. 1967 жылы ол Барри Гибб пен Робин Гибб жазған және сол жылдың қыркүйек айында сингл ретінде шыққан "Cowman, Milk Your Cow" әнін жазды. Келесі жылы Фейт "EMI" лейблімен жол айырды. 1970-ші жылдары Фейт музыкалық менеджментпен айналысты, соның ішінде Лео Сейерді басқарды. Фейт өзінің қайта оралу альбомы үшін "Warner Bros. Records" компаниясымен аванстық төлем туралы келісімге келді, оның жартысын "I Survive" альбомын жазуға (ол хит-парадқа ілесе алмады), ал қалған жартысын Сейерді қаржыландыруға жұмсады. Фейт және оның бұрынғы барабаншысы Дэвид Кортни Сейердің алғашқы хиттерін "The Show Must Go On" және "One Man Band" әндерін бірлесіп продюсерлік етті. 1962 жылы Фейт "Mix Me a Person" фильмінде Дональд Синден мен Энн Бакстермен бірге түсті, онда ол әділетсіз түрде кісі өлтіруде айыпталған жұмысшы жас жігіттің рөлін ойнады. Трилер "British Board of Film Censors" компаниясынан "X" сертификатын алды (қазіргі эквиваленті Ұлыбританияның 18+ сертификаты). Фейттің 1968 жылы "EMI" лейблінен кеткеннен кейін, ол актерлік өнерге көбірек назар аударды, әсіресе репертуарлық театрға. Бірнеше шағын рөлдерден кейін, ол "Night Must Fall" пьесасында Дама Сибил Торндайкпен бірге маңызды рөл алды. 1969 жылдың күзінде ол "Billy Liar" пьесасының гастрольдік қойылымында басты рөлді ойнады. Фейт 1970-ші жылдардың басында "Budgie" (LWT/ITV) телесериалында, бұрын сотталған адам туралы басты рөлді ойнады. 1971 жылы ол "This Is Your Life" бағдарламасының қатысушысы болды, онда оны Эамонн Эндрюс таң қалдырды. Фейттің актерлік мансабы 1973 жылы болған автомобиль апатынан кейін құлдырады, онда ол аяғын жоғалтуға жақын болды. Ол "Stardust" (1974) фильмінде рок-жұлдыз Дэвид Эссекстің манипуляциялық менеджері рөлімен қайтадан актерлік мансабын бастады, бұл рөлі үшін ол "BAFTA" сыйлығына ұсынылды. Осы жетістікке қарамастан, ол бірнеше жыл актерлік өнерге бейімделуге құлшынбады және музыкамен байланысты кәсіптерге қайта оралды. 1980 жылы ол Роджер Долтримен бірге "McVicar" фильмінде түсті, сонымен қатар "Foxes" фильмінде Джоди Фостердің әкесі рөлін ойнады. Фейт 1985 жылы "Minder on the Orient Express" телефильмінде Джеймс Крэйн рөлін ойнады – "Minder" франшизасының бір бөлігі. 1992 жылдан 1994 жылға дейін ол "Love Hurts" телесериалында Зоэ Ванамакермен бірге түсті. 2002 жылы ол BBC-нің "The House That Jack Built" сериалында пайда болды. 2003 жылы ол "Murder in Mind" сериалының бір эпизодында ойнады.

Faith became one of Britain's significant early pop stars. At the time, he was distinctive for his hiccupping glottal stops and exaggerated pronunciation. He did not write his own material, and much of his early success was through partnership with songwriters Les Vandyke and John Barry, whose arrangements were inspired by the pizzicato arrangements for Buddy Holly's "It Doesn't Matter Anymore". Faith began his musical career in 1957, while working as a film cutter in London in the hope of becoming an actor, singing with and managing a skiffle group, the Worried Men. The group played in Soho coffee bars after work, and became the resident band at the 2i's Coffee Bar, where they appeared on the BBC Television live music programme Six Five Special. The producer, Jack Good, was impressed by the singer and arranged a solo recording contract with HMV under the name Adam Faith. According to Faith's obituary in The Guardian, Good showed him a book of names, and the aspiring singer picked "Adam" from the boys' list, and "Faith" from the girls' list. His debut record "(Got a) Heartsick Feeling" and "Brother Heartache and Sister Tears", in January 1958, failed to make the charts. Good gave him a part in the stage show of Six Five Special, along with the John Barry Seven but the show folded after four performances. His second release later that year was a cover of Jerry Lee Lewis's "High School Confidential", backed with the Burt Bacharach and Hal David penned "Country Music Holiday" but this also failed. Faith returned to work as a film cutter at National Studios at Elstree until March 1959, when Barry invited him to audition for a BBC TV rock and roll show, Drumbeat. The producer, Stewart Morris, gave him a contract for three shows, extended to the full 22 week run. His contract with HMV had ended, and he sang one track, "I Vibrate", on a six track EP released by the Fontana record label. Barry's manager, Eve Taylor, got him a contract with Top Rank, but his only record there, "Ah, Poor Little Baby"/"Runk Bunk" produced by Tony Hatch, failed to chart due to a lack of publicity caused by a national printing strike. Despite the failure, Faith was becoming popular through television appearances. He became an actor by taking drama and elocution lessons. The script called for Faith to sing songs and, because Barry was arranging Faith's recordings and live Drumbeat material, the film company asked him to write the score. That was the beginning of Barry's notable career in film music. Faith's success on Drumbeat enabled another recording contract, with Parlophone. His next record in 1959, "What Do You Want? ", written by Les Vandyke and produced by Barry and John Burgess, received good reviews in the NME and other papers, as well as being voted a hit on Juke Box Jury. This became his first number one hit in the UK Singles Chart, and his pronunciation of the word 'baby' as 'bay beh' became a catchphrase. "What Do You Want?" was the first number one hit for Parlophone, Faith the only pop act on the label. Faith made six further albums and 35 singles, with a total of 24 chart entries, of which 11 made the UK top ten, including his two number ones. Ten of the eleven singles that made the top ten actually also made the top 5. Faith managed to lodge twenty consecutive single releases on the UK Singles Chart, starting with "What Do You Want?" in November 1959 and culminating with "I Love Being in Love with You" in mid 1964; this was quite a feat for a British artist of Faith's era. Faith's last top ten hit in the UK (in October 1963) was "The First Time" (UK No. 5), which was also his first single with his backing group in 1963 and 1964, the Roulettes, acquired to give Faith's music a harder 'beat group' edge more in keeping with the Merseybeat sound at that time sweeping the British charts. His 1974 single "I Survived" made the top 30 of the "Capital Countdown" on London's Capital Radio. Benefiting from the enthusiasm of American audiences for all artists British at the height of the British Invasion in 1964–1965, Faith managed to register one single in the top 40 of the US Billboard Hot 100, "It's Alright" (which was not released as a single in his native UK). Faith's teen pop became less popular in the mid 1960s in competition with the Beatles. His final top 40 single in the UK was "Someone's Taken Maria Away" in 1965. In 1967, he recorded the psychedelic sounding "Cowman, Milk Your Cow", which was written by Barry Gibb and Robin Gibb and released as a single in September that same year. The following year, Faith parted company with EMI. During the 1970s, Faith went into music management, managing Leo Sayer among others. Faith negotiated an advance for his own comeback album with Warner Bros. Records, using half of it to record the album I Survive (which failed to chart) and the other half to finance Sayer. Faith and his former drummer David Courtney co produced Sayer's initial hits "The Show Must Go On" and "One Man Band". In 1962, Faith co starred opposite Donald Sinden and Anne Baxter in the film Mix Me a Person, playing a working class youth falsely accused of murder. The thriller was rated X certificate (the modern equivalent would be a UK 18 certificate) by the British Board of Film Censors. Following Faith's 1968 departure from his record label EMI, he concentrated on acting, particularly repertory theatre. After a number of small parts, he was given a more substantial role in the play Night Must Fall, playing opposite Dame Sybil Thorndike. In autumn 1969, he took the lead in a touring production of Billy Liar. Faith starred as the eponymous hero in the early 1970s television series Budgie (LWT/ITV), about an ex convict. He was the subject of This Is Your Life in 1971 when he was surprised by Eamonn Andrews. Faith's acting career declined after a 1973 motor car accident in which he almost lost a leg. He restarted with a role in Stardust (1974) as the manipulative manager of rock star David Essex, for which he was nominated for a BAFTA award. Despite this success, he remained reluctant to act for some years, and turned back to music related ventures. In 1980, he starred with Roger Daltrey in McVicar, and again played a rock band manager in Foxes, starring Jodie Foster as his daughter. Faith played the role of James Crane in the 1985 TV movie Minder on the Orient Express – part of the Minder franchise. From 1992 to 1994, he appeared in another TV series, Love Hurts, starring with Zoë Wanamaker. In 2002, he appeared in the BBC series The House That Jack Built. In 2003, he appeared in an episode of Murder in Mind.

Кейінгі жылдар

1967 жылы Фейс Джеки Ирвингке үйленді және олардың теледидар продюсері болған Катя Фейс атты қызы болды. 1980 жылдары Фейс инвестор және қаржылық кеңесші ретінде танылды. 1986 жылы ол Daily Mail және оның бауырлас газеті The Mail on Sunday газеттеріне қаржы журналисі болып жұмысқа орналасты. Фейс пен оның бизнес-серіктесі Пол Киллик Ұлыбританиядағы Money Channel телеарнасының сәтсіздігіне негізгі инвесторлар болды. 2002 жылдың маусым айында арна жабылғанда Фейс банкрот деп жарияланды, оның 32 миллион фунт стерлинг қарызы болды. Ағылшын кинорежиссері және продюсері Майкл Уиннер Фейстің өзінің инвестициялық кеңесшісі болғанын және бұл оған екі инвестицияда да маңызды шығынға әкелгенін айтты.

Өлім

1986 жылы Фейтке жүрек операциясы жасалды. 2003 жылғы 7 наурызда ол «Сток-он-Трентте» «Махаббат пен неке» атты гастрольдік қойылымындағы кешкі сахналық өнер көрсетімінен кейін ауырып қалды. Фейт 62 жасында, 2003 жылғы 8 наурызда Солтүстік Стаффордшир ауруханасында таңертең жүрек талмасынан қайтыс болды. Оның соңғы сөздері кеңінен танылып, жиі цитаталанады: «Бесінші арна – толығымен қоқыс, солай емес пе? Әй, олар онда қандай нәрселер көрсетіп жатыр. Бұл орынды бекер ысырап ету». Оның қайтыс болғаннан кейін, үйленген жұлдыздың 23 жастағы жасырын сүйіктісі оның ауырған түні қонақүйінде болғаны хабарланды.

Фильм

Жыл Атауы Рөл Режиссер 1960 Ешқашан жібермеу Томми Тауэрс Джон Гиллермин "Бет қыз" (Wild for Kicks) Дэйв Эдмонд Т. Гревилл 1961 "What a Carve Up" Атауы жоқ шағын рөл Пэт Джексон (режиссер) "What a Whopper" Тони Гилберт Ганн 1962 "Мені адам етіп араластыр" Гарри Джукс Лесли Норман 1974 "Stardust" Майкл Майкл Аптед 1979 "Кешегі батыр" Джейк Нейл Лейфер 1980 "Фокс" Брайан Лайн "МакВикар" Вальтер Пробин Том Клег

Теледидар

ЖылАтауыРөлЕскертпелер1959Жасырынуға орын жоқVinceЭпизод: 1.03 "Ашулы дөңгелектер"1966Жеті қатты күнәКүзетшіЭпизод: 1.05 "Түнде"1971–1972БадгиРональд "Бадги" Құс26 эпизод1977МакклаудИнспектор КрейгЭпизод: 7.05 "Лондон көпірлері"1984Келесі бір көгілдір әнФрэнкТелефильм1985МиндерДжеймс КрейнЭпизод: 6.07 "Миндер "Ориент экспресінде""1992–1994Махаббат ауыртпашылық әкеледіФрэнк Карвер30 эпизод2002Жек салған үйЖек Сквайр6 эпизод2003Ақылдағы кісі өлтіруТерри КамеронЭпизод: 3.05 "Контракт"