Горан Иванишевич: Хорватиялық теннис шеберінің өмірі мен жетістіктері

Кіріспе

Хорватиялық теннисші (1971 жылы туған)

Горан Иванишевич (; 13 қыркүйек 1971 жылы туған) – хорватиялық бұрынғы кәсіби теннисші және қазіргі жаттықтырушы. Ол Уимблдон турнирінің жекелей сында жабайы картамен жеңіске жеткен жалғыз ойыншы, бұл 2001 жылы әлемдік рейтингте 125-орында тұрғанда орын алды. Бұрын ол 1992, 1994 және 1998 жылдары Уимблдонда күміс жүлдегер атанған. Иванишевичтің жекелей сындағы ең жоғары рейтингі – әлемдік рейтингте 2-орын, ол 1994 жылдың шілдесінде тіркелді. Ол қуатты сол жақтан берілетін сервистерімен және шамамен екі онжылдық бойы Уимблдон турниріндегі ең көп эйс рекордын (1377 эйс) ұстады (Роджер Федерер 2019 жылы бұл көрсеткішті жаңартқанға дейін). Иванишевич 2013 жылдың қыркүйегінен 2016 жылдың шілдесіне дейін Марин Чиличті жаттықтырып, оның 2014 жылғы АҚШ ашық чемпионатындағы жалғыз үлкен жеңісіне көмектесті. 2019 жылдан 2024 жылға дейін Новак Джоковичтің жаттықтырушысы болды. Иванишевич 2020 жылы Халықаралық Теннис Даңқы залына енгізілді.

Мансап

Горан – Горанының (Шкаричич) және Срджан Иванишевичтің ұлы. Бала кезінде оны Желена Генчич жаттықтырған. 1988 жылы кәсіпқой болып, сол жылы Рудигер Хааспен бірге Франкфуртта алғашқы екілік титулын жеңіп алды. Көбінесе жекелей сында ойнаса да, жұптық сында да жетістікке жетіп, 9 рет жеңіске ие болып, рейтингте 20-орынға тұрды. 1989 жылы ол Australian Open турнирінің ширек финалына іліккен. Иванишевич 1990 жылы турнирде маңызды жетістікке жетіп, Борис Беккерді Франция ашық чемпионатының ерлер жекелей сынының бірінші турында жеңіп шығарды; ол ширек финалға дейін жетті. Сондай-ақ, ол Петр Кордамен бірге Франция ашық чемпионатының ерлер жұптық сынында екінші орынды иеленді. Сол жылы Уимблдонда Иванишевич жартылай финалға жетті, онда төрт сетте Беккерге есе жіберді. Иванишевич 1990 жылы Штутгартта алғашқы турнирлік жекелей сындағы чемпиондық титулын жеңіп алды және Югославияның Әлемдік командалық кубокты жеңуіне көмектесті. 1991 жылы Хорватияның тәуелсіздік жариялауынан кейін командадан кеткенге дейін ол Дэвис кубогында Югославия үшін сегіз кездесуде ойнады. Югославия Францияға келесі кездесуде 5:0 есебімен жеңілді. Иванишевич турнирдегі күшті, шабуылдау стилімен және өте қуатты сервисімен танымал болды. Бірнеше жыл бойы ол турнирдегі кез келген ойыншыдан көп эйс (ace) соқты. Ол кейде кортта ашуға беріліп, көбінесе өзіне бағытталғандығымен және ойын деңгейінің тұрақсыздығымен де танымал болды. Иванишевичке 1992 жылы Австралиядағы ерлер арасындағы қатты корт чемпионатында өлім туралы угрозалар келді. Ол турнирде жеңіске жетті. 1992 жылы Иванишевич өзінің алғашқы Уимблдон жекелей сынының финалына жолдама алды, ол Іван Лендльді, Стефан Эдбергті және Пит Сампрасты бірінен соң бірі жеңді. Иванишевичтің Сампрасты 6:7, 7:6, 6:4, 6:2 есебімен жеңген жартылай финалы ерекше әсерлі болды, ол 36 эйс соқты және матч бойында бірде-бір брейк-пойнтке тап болмады. Финалда Иванишевич Андре Агассимен кездесті және жеңіске жетуге үлкен мүмкіндік алды; екі ойыншы да өзінің алғашқы Үлкен Дулыға (Grand Slam) титулын жеңуге тырысты. Агасси ақырында 6:7, 6:4, 6:4, 1:6, 6:4 есебімен жеңіске жетті. Бесінші сетте Иванишевич Агассидің сервисінде 3:3 есебімен брейк-пойнтке ие болды, бірақ оны пайдалана алмады. Матчтың соңғы геймінде Иванишевич геймді бастау үшін 2 қос қателік жасады, тіпті ол бұған дейін бүкіл матчта 5 қос қателік жасаған еді. Иванишевичтің турнирдегі эйс саны (206) сол кезде Уимблдон тарихындағы ең жоғары көрсеткіш болды, бірақ Иванишевич 2001 жылы 213 эйспен өзінің рекордты жаңартты. Иванишевич 1992 жылы Уимблдон финалында Агассиға қарсы 37 эйс соқты, ал Агасси бүкіл турнирде 37 эйс соқты. Сол жазда Барселонадағы Олимпиада ойындарында Иванишевич Хорватия атынан жекелей және жұптық сында қола медаль жеңіп алды, ол жақында ғана тәуелсіздігін жариялаған мемлекет болды; ол ашылу салтанатында Хорватия командасының туын алып жүрді. Жекелей сында қола медальді жеңіп алу үшін ол бес сеттен тұратын төрт матчты қатарынан жеңді. Иванишевич сол жылы шілдеде әлемнің 2-санына жетіп, жекелей сындағы ең жоғары рейтингін жаңартты. 1995 жылы Иванишевич Тодд Мартинді 7:6, 6:3, 6:4 есебімен жеңіп, Үлкен Дулыға (Grand Slam) кубогын жеңіп алды. Уимблдонда Иванишевич тағы да Сампрасқа жартылай финалда 6:7, 6:4, 3:6, 6:4, 3:6 есебімен есе жіберді. 1996 жылы Иванишевич бір күнтізбелік жылда бес жекелей сындағы титулды жеңіп алды. Ол тағы да Үлкен Дулыға (Grand Slam) кубогының финалына жетті, бірақ бұл жолы Беккерге тікелей сеттерде жеңілді. Иванишевич Ива Мажолимен бірлесіп, 1996 жылы Хорватия үшін Хопман кубогын жеңіп алды. Сол жылы Иванишевич Стефан Эдбергті жеңіп, АҚШ Ашық чемпионатының жартылай финалына жетті, бұл оның Уимблдоннан тыс тұңғыш Үлкен Дулыға (Grand Slam) жартылай финалы болды; бұл матч Эдбергтің мансабындағы соңғы Үлкен Дулыға (Grand Slam) матчы болды. Жартылай финалда Иванишевич төрт сетте Сампрасқа қайтадан ұтылып, Сампрас Майкл Чангты жеңіп, төртінші рет АҚШ Ашық чемпионатын жеңді. 1997 жылдың сәуір айында Иванишевич "балшық патшасы" Томас Мустерді "Дэвис кубогының" жекелей сынында балшық кортта жеңген жалғыз ойыншы болды. Иванишевич Мустерді 6:7, 7:5, 6:7, 6:2, 7:5 есебімен жеңді, бұл кезде Мустер өзінің алдыңғы 117 матчының 112-сін балшық кортта жеңген еді. 1997 жылы Иванишевич өзінің мансабындағы ең жоғары рейтингке, әлемнің 2-санына қайта оралды, бірақ жыл соңына қарай оның рейтингі 15-орынға төмендеді. 1998 жылы Иванишевич үшінші рет Уимблдон финалына жетіп, тағы да Сампрасқа қарсы шықты. Иванишевич матчты жақсы бастады, бірақ екі сетті алға шығаратын сет-пойнттарды пайдалана алмады, содан кейін Иванишевич Сампрасқа бес сетте 7:6, 6:7, 4:6, 6:3, 2:6 есебімен ұтылып қалды. Иванишевич 1999 жылы Франция ашық чемпионатының ерлер жұптық сынында екінші орынды иеленді (Джефф Тарангомен). Алайда, 1999, 2000 және 2001 жылдарының көп бөлігінде ол иық жарақатымен күресіп, өзінің өнертабысы мен әлемдік рейтингі тұрақты түрде төмендеді. 2000 жылғы Брайтон халықаралық турнирінің екінші турында Иванишевич үш ракеткасын сындырып, матчты аяқтауға жеткілікті ракеткасы болмағандықтан дисквалификацияланды. Ол Associated Press агенттігіне: "Дегенмен, мен теннис ойнауды аяқтағанда, олар мені бір нәрсе үшін еске алады. Олар: «Міне, Уимблдонды жеңбеген, бірақ барлық ракеткаларын сындырған жігіт» дейді", - деді. 2001 жылдың жазында Иванишевич әлемнің 125-санына дейін төмендеді. Бұл оған Уимблдонның негізгі турниріне автоматты түрде қатысуға жеткіліксіз болды, бірақ ол үш рет финалист болғандықтан, жекелей сында қатысуға шақыру алды. Ол бұрынғы және болашақ әлемнің бірінші ракеткалары Карлос Мойя, Энди Роддик және Марат Сафинмен қатар Фредрик Юнссон мен Грег Руседскиді жеңіп, жартылай финалға өтті, ол бес сеттен тұратын, үш күнге созылған, жаңбырға толы матчта жергілікті сүйікті Тим Хенманды жеңді (7:5, 6:7, 0:6, 7:6, 6:3), бұл классикалық матч деп есептелді. Жеңісімен ол бұрынғы жылғы финалист және бұрынғы АҚШ ашық чемпионатының жеңімпазы Патрик Рафтермен кездесуге мүмкіндік алды. Бұл Иванишевичтің 1998 жылдан бергі алғашқы жекелей сынының финалы болды. Үш сағаттан астам уақытқа созылған матчта Иванишевич Рафтерді 6:3, 3:6, 6:3, 2:6, 9:7 есебімен жеңді. 30 жасқа толуына екі ай қалғанда, Иванишевич Уимблдонды жеңген ең төменгі рейтингтегі ойыншы және алғашқы шақыру алған ойыншы болды. Бүгінгі күнге дейін ол Үлкен Дулыға (Grand Slam) жекелей сынында шақыру алған ойыншының жеңіске жеткенінің жалғыз мысалы. Оның Уимблдондық жетістігі британдық телеарнасының 100 ең ұлы спорттық сәттерінің тізімінде 16-орынға ие болды. Иванишевич жеңісін хорват баскетболшысы Дражен Петровичке арнады. 2001 жылдың 10 шілдесінде Иванишевич өзінің туған қаласы Сплитте керемет қарсылыққа ие болды, онда жергілікті және мемлекеттік шенеуніктер бастаған 150 мыңнан астам адам оны орталық портта қарсы алды, қайықтар мен фейерверктер шеруімен, содан кейін Иванишевич өзінің киімдерін шешіп, теңізге секірді. Кейін сол жылы ол BBC жылдың шетелдік спортшысы сыйлығын алды. 2001 жылғы Уимблдон титулы Иванишевичтің мансабындағы соңғы Үлкен Дулыға (Grand Slam) жеңісі болды. Ол 2002 жылы иық операциясынан кейін уақытша зейнетке шықты. Ол келесі жылдары тенниске сирек оралды, бірақ 2004 жылы Уимблдонда Лейтон Хьюиттке қарсы үшінші раундта жеңілгеннен кейін зейнетке шықты, бұл оның ең үлкен жеңісі болған Орталық кортта өтті. 2005 жылы ол Хорватияның Дэвис кубогы командасының құрамында болды, ол Дэвис кубогын жеңіп алды, бірақ ол ойнамады.

Goran is the son of Gorana (née Škaričić) and Srđan Ivanišević. As a boy, he was trained by Jelena Genčić. He turned professional in 1988 and, later that year, with Rüdiger Haas, won his first career doubles title in Frankfurt. Although he focused mostly on his singles career, he also had some success in doubles, winning nine titles and reaching a career high ranking of 20. In 1989, as a qualifier he made the quarterfinals of the Australian Open. Ivanišević made his first significant impact on the tour in 1990, knocking Boris Becker out of the first round of the French Open men's singles; he went on to reach the quarterfinals. He was also, with Petr Korda, the runner up in the French Open men's doubles. At that year's Wimbledon, Ivanišević reached the semifinals, where he lost to Becker in four sets. Ivanišević also won his first tour singles title in 1990 at Stuttgart and helped Yugoslavia win the World Team Cup. He played in eight ties for Yugoslavia in the Davis Cup before quitting the team after the Croatian declaration of independence in 1991. Yugoslavia lost its subsequent tie against France 5–0. Ivanišević quickly became known on the tour for his strong, attacking style of play and for an extremely powerful serve. For several years, he had more aces than anyone else on the tour. He was also known for occasional on court temper tantrums—usually directed towards himself—and the volatility of the standard of his play. Ivanišević received death threats at the 1992 Australian Men's Hardcourt Championships. He went on to win the tournament. In 1992, Ivanišević surged his way into his first Wimbledon singles final, having defeated Ivan Lendl, Stefan Edberg, and Pete Sampras in succession. Ivanišević's 6–7, 7–6, 6–4, 6–2 semifinal victory over Sampras was particularly impressive, with Ivanišević serving 36 aces and not even facing a break point in the entire match. In the final, Ivanišević faced Andre Agassi and was heavily favored to win; with both players attempting to win their first Grand Slam title. Agassi eventually won 6–7, 6–4, 6–4, 1–6, 6–4. In the fifth set, Ivanišević had a break point on Agassi's serve at 3–3, but failed to convert it. In the final game of the match, Ivanišević served 2 double faults to start the game, even though he had only served 5 double faults in the entire match before that. Ivanišević's ace count for the tournament (206) was the highest in Wimbledon history at the time, until Ivanišević beat his own record in 2001 with 213 aces. Ivanišević served 37 aces in the 1992 Wimbledon final against Agassi, while Agassi had 37 aces in the entire tournament. Later that summer at the Olympic Games in Barcelona, Ivanišević won bronze medals in both singles and doubles representing Croatia, a state that had only recently declared independence; he also served as flagbearer for the Croatian team at the opening ceremony. In order to earn his single bronze medal, he won four consecutive 5 sets matches. Ivanišević reached his career high singles ranking of world No. 2 in July that year. In 1995, Ivanišević won the Grand Slam Cup, beating Todd Martin in the final 7–6, 6–3, 6–4. At Wimbledon, Ivanišević again lost in the semifinals to Sampras 6–7, 6–4, 3–6, 6–4, 3–6. In 1996, Ivanišević won a career best five singles titles in a calendar year. He reached the Grand Slam Cup final again, but this time lost to Becker in straight sets. Ivanišević also teamed with Iva Majoli to win the 1996 Hopman Cup for Croatia. That year Ivanišević also defeated Stefan Edberg to reach the semifinals of the U. S. Open, his first Grand Slam semifinal away from Wimbledon; the match was the last Grand Slam match of Edberg's career. In the semifinals, Ivanišević fell again to Sampras, in four sets; Sampras would go on to defeat Michael Chang to win his fourth U. S. Open championship. In April 1997, Ivanišević became the only player to defeat the "king of clay", Thomas Muster, in a Davis Cup singles match on clay. Ivanišević defeated Muster, 6–7, 7–5, 6–7, 6–2, 7–5, despite Muster having won 112 of his previous 117 matches on clay going into the match. During 1997, Ivanišević also got back up to his career high ranking of world No. 2, although his ranking fell down to No. 15 by the end of the year. In 1998, Ivanišević reached his third Wimbledon final, facing Sampras once again. Ivanišević started the match well, but failed to take set points which would have given him a two set lead, and Ivanišević eventually lost to Sampras in five sets, 7–6, 6–7, 4–6, 6–3, 2–6. Ivanišević finished runner up in the French Open men's doubles in 1999 (with Jeff Tarango). However, for much of 1999, 2000, and 2001, he struggled with a shoulder injury and his performance and world ranking began to slide steadily. During his second round match at the 2000 Brighton International, Ivanišević was defaulted after he smashed all three of his rackets and had none available to complete the match. He told the Associated Press, "At least when I've finished playing tennis, they'll remember me for something They'll say, 'There's that guy who never won Wimbledon, but he smashed all his rackets.'" By the summer of 2001, Ivanišević was ranked the world No. 125. This was not sufficient to earn him an automatic place in the main draw at Wimbledon but, given his past record as a three time runner up, he was awarded a wild card for entry into the singles draw. He defeated former and future world No. 1 players Carlos Moyá, Andy Roddick and Marat Safin as well as Fredrik Jonsson and Greg Rusedski to reach the semifinal, beating home favourite Tim Henman in a five set, rain affected semifinal played over three days (7–5, 6–7, 0–6, 7–6, 6–3), considered a classic. With the win, he set up a match with the previous year's runner up and former US Open champion Patrick Rafter. It was Ivanišević's first singles final since 1998. In a match lasting over three hours, Ivanišević defeated Rafter 6–3, 3–6, 6–3, 2–6, 9–7. Two months shy of his 30th birthday, Ivanišević became the lowest ranked player and the first wild card entry to win Wimbledon. To date, he is the only male entrant to have won a Grand Slam singles title as a wild card. His Wimbledon success was rated sixteenth at the list of 100 Greatest Sporting Moments by a British television programme. Ivanišević dedicated his victory to Croatian basketball player Dražen Petrović. On 10 July 2001, Ivanišević received a hero's welcome in his home city of Split where a crowd of over 150,000 led by local and state dignitaries greeted him at the central harbor, with a parade of boats and fireworks, topped off by Ivanišević himself taking off his clothes and jumping into the sea. Later that year he received the BBC Overseas Sports Personality of the Year Award. The 2001 Wimbledon title was the last grand slam (individual) win of Ivanišević's career. He temporarily retired in 2002 due to shoulder surgery. He returned to tennis sparingly in the following years but, in 2004, retired after a third round loss to Lleyton Hewitt at Wimbledon, held on the Centre Court, the scene of his greatest triumph. In 2005, he was part of the Croatian Davis Cup team that won the Davis Cup, although he did not play.

Футбол

Иванишевич 2001 жылы Хорватияның "Хайдук Сплит" командасында футбол ойнады. Англияның "Вест-Бромвич Альбион" командасының жанкүйері болған ол, 2005 жылы Мидленд клубының Премьер-лигада қалуынан кейін осы командаға жанкүйерлік ете бастады. 2006 жылғы BlackRock Masters финалына дайындалғанда жылыну кезінде "Альбион" жейдесін киді, ал 2011 жылдың желтоқсанында "Вест-Бромвич Альбион" командасы "Лофтс-Роудта" "Квинс Парк Рейнджерс" командасымен ойын өткізгенде алғаш рет тікелей матчты тамашалады. Иванишевич 1998 жылғы Хорватия ұлттық құрамасының 2002 жылғы 7 қазанда Загребте Халықаралық футбол жұлдыздарына қарсы өткізген көрсету матчына да қатысты. Бұл хорват жартылай қорғаушысы және команда капитаны Звонимир Бобанның карьерасындағы соңғы матчы болды. Иванишевич 1–1 есебімен гол соқты (матч Халықаралық жұлдыздардың 2–1 жеңісімен аяқталды).

Ойын стилі

Иванишевич серу және волейболға баса назар қоятын, шөп алаңдарына өте қолайлы, жылдам және шабуылдық ойын стилінде ойнайтын. Ол өте күшті және дәл сол жақ қолымен берісімен, әсіресе шешуші сәттерде берісімен танымал болды және теннис тарихындағы ең күшті берісшілердің бірі саналады. Ол жиі доп қайтарылмай тұрып, ойынды жеңіп шығарды. Көптеген серу және волейбол ойыншылары сияқты, Иванишевичтің допты қайтару және қорғану ойыны, оның күшті бірақ тұрақсыз соққыларының салдарынан нашар болды. Бэкхенд бойынша ол көбінесе жоғары айналыммен соғудың орнына кесіп беруді (slice) пайдаланатын, сондай-ақ желіге жылдам шығу үшін "чип және шабуыл" тактикасын қолданды.

Жалғыз ойын: 7 (25)

НәтижесіЖылТурнирКөршіСкорЖеңіс/Жеңіліс1992СтокгольмКелем (i) Гай Форгет7–6(7–2), 4–6, 7–6(7–5), 6–2Жеңіс1993РимКлей Джим Куриер1–6, 2–6, 2–6Жеңіліс1993СтокгольмКелем (i) Майкл Стич6–4, 6–7(6–8), 6–7(3–7), 2–6Жеңіс1993ПарижКелем (i) Андрей Медведев6–4, 6–2, 7–6(7–2)Жеңіліс1994СтокгольмКелем (i) Борис Беккер6–4, 4–6, 3–6, 6–7(4–7)Жеңіліс1995ГамбургКлей Андрей Медведев3–6, 2–6, 1–6Жеңіліс1996МиамиХард Андрей Агсси0–3 тоқтады.

Жазбалар

Гранд Слем турнирін қатысуға шақырылған ойыншы ретінде жеңген жалғыз ер адам. Ол бұл жетістікке 2001 жылы Уимблдон турнирінде қол жеткізді. 1991 жылдан бері бір маусымдағы ең көп эйс (туз) рекордын (1996 жылы 1477 эйс) сақтап тұр.

Аға теннис турнирі және басқа да тапсырмалар

2004 жылы АТP турынан шыққаннан кейін Иванишевич АТP Чемпиондар турынде (қарттар турнирі) ойнай бастады. 2005 жылы Братислава қаласында Словакияға қарсы Дэвис кубогы финалында Хорватия құрамасының құрамында болды, бірақ ол ойынға қатыспады. Хорватия финалда 3–2 есебімен жеңіске жетті. Иванишевич жеңімпаз медалін алды және оның аты Марио Анчич, Иво Карлович, Иван Любичич және команда капитаны Никола Пилич есімдерімен бірге кубокқа жазылды. 2006 жылдың маусым айында Ливерпульдегі Кальдерстоунс Парк турнирінде өнер көрсетті. Сол жылдың қараша айында Иванишевич Франкфурт қаласында өткен Merrill Lynch Tour of Champions турнирінде Джон МакЭнроуды 7–6(12), 7–6(1) есебімен жеңіп, жеңімпаз атанды. 2007 жылы Роджер Федерер финалда Рафаэль Надальға қарсы Уимблдон титулын үшінші рет қатарынан жеңу мақсатымен Иванишевичпен жаттықты. Федерер бұл жаттығулар Надальға қарсы ойында көмектескенін айтты. 2019 жылға дейін Иванишевич қарттар турнирлеріне қатысып келеді және қазіргі таңда Новак Джоковичке жаттықтырушылық қызметін атқарады. 17 шілдеде Иванишевич 2019 жылғы Хорватия Ашық чемпионатында Рафтермен тағы да кездесті. Бұл матч 2001 жылғы Уимблдонның танымал финалының 18 жылдығын атап өту үшін ұйымдастырылды, онда Иванишевич жеңіске жеткен болатын. Иванишевич тағы да 6–4, 6–4 есебімен жеңіске қол жеткізді. Хорватия Ашық турнирінің орталық корты да Иванишевичтің құрметіне қайта аталды.

Инвестициялар

2004 жылы зейнеткерлікке шығу, отыз үш жасар Иванишевичке жылжымайтын мүлік және құрылыс салаларына көбірек назар аударуға мүмкіндік берді, ол 1998 жылдан бері осы саламен айналысып келген. Ол қызметін бір уақытта тіркелген «Спорттық желі» жауапкершілігі шектеулі серіктестігі арқылы жүргізді. Иванишевич сол кезде әлі де белсенді теннисші болғандықтан, компанияның күнделікті іс-әрекеттерін әкесі Срджан басқарды. Олардың басты жобасы – Фируле ауданындағы 65 пәтерден тұратын сәнді тұрғын үйлерді салу. «Лазарика 2» деп аталған ғимараттың құрылысы 1998 жылдың қараша айында басталып, 2000 жылдың соңына дейін аяқталуы жоспарланған. Бірақ көптеген кешігулерге байланысты жоба 2003 жылы ғана аяқталды, бірақ сатылмаған пәтерлердің көп болуы компанияны қарызға баттырды. Иванишевичтің қаржылық қиындықтары туралы алғашқы хабарлар 2005 жылдың жазында «Globus» журналымен берген сұхбатынан кейін пайда болды. Ол «Лазарика 2» жобасының сәтсіз аяқталғанын, ал инвестицияларға асығысқандығы үшін «акулалар жегенін» мойындады. Сонымен қатар, ол сол жылы «Daily Telegraph» газетіне берген сұхбатында кейбір инвестицияларында «көп ақша жоғалтқанын» айтты. 2006 жылдың қыркүйегінде, бірнеше айлық күмәнданулардан кейін, Иванишевич «AC Milan» футбол клубының белсенді ойыншысы Дарио Шимич, зейнеткер баскетболшы Ивица Журич, сондай-ақ кәсіпкерлер Мариян Шарич, Мате Шарич және Батея Прамод кіретін инвесторлар тобына қосылды. Олар «Karlovačka banka» банкісінің капиталдануын арттыруға 93 миллион HRK (~ 12,5 миллион еуро) инвестициялады. Иванишевич, Шимич және Журич әрқайсысы 19 миллион HRK (~ 2,5 миллион еуро) инвестициялап, банкте 9% үлеске ие болды. Иванишевичтің қаржылық жағдайы 2010 жылдың тамызында тағы да жаңалықтарға енді, өйткені «Hypo Leasing Kroatien» компаниясы (Hypo Alpe Adria Bank-тың еншілес компаниясы) оның «Sunseeker Predator 72» моторлы яхтасын тәркіледі. Бұл, Иванишевичтің 12 000 еуролық айлық төлемді төлей алмауына байланысты болды. Иванишевич бұл туралы мәлімдеме жасамай, яхтаның механикалық ақауларға байланысты қайтарылғанын айтты. 2013 жылдың 31 қаңтарында 5,7 миллион HRK (~ 752 000 еуро) қарызын жинағаннан кейін, Иванишевичтің «Sport Line» компаниясы Хорватияның сауда сотына банкроттық рәсімдерін бастау туралы өтініш берді. Компанияның қарыздар тізімінде Хорватия үкіметі де бар, оған 1,1 миллион HRK (~ 145 000 еуро) қарыз. Сонымен қатар, оның тағы бір жауапкершілігі шектеулі серіктестігі «Goran promocije» жылжымайтын мүлік бизнесі де қиындыққа тап болды, оның шоты 1,14 миллион HRK қарызбен бір жылдан астам уақыт бойы тоқтатылған. Хорватия БАҚ хабарлауынша, 2013 жылы компаниясының банкроттық ісіне байланысты Иванишевичтің көптеген активтері – екі загребтік пәтері, «Karlovačka banka» банкісіндегі үлесі және Дуйловодағы 40 000 м2 жері – сатылмай немесе таратылмай қалды, өйткені ол оларды әйелі Татьяна Драговичке (загребтік пәтерлер мен банк үлесі) немесе анасы Горана Иванишевичке (жер учаскесі) бұрын берген болатын. Сплит қаласының қала құрылысы жоспарында Межедегі теңіз жағасындағы тартымды аумақты қоғамдық пайдалануға беру көзделсе де, теннисші қалалық билік органдарына жоспарды өзгертуге өтініш білдірді, осылайша ескірген құрылысты бұзуға және оның орнына жеке пайдалануға арналған 1000 м2 модернисттік вилла салуға жол ашты. Иванишевич бұл вилланың тенниспен кәсіби ойыннан зейнеткерлікке шыққаннан кейін отбасылық үйі болатынын мәлімдеді. Сонымен қатар, ол Дуйловодағы жерді жасылдан спорттық мақсатқа ауыстыруға рұқсат алды. 2000 жылдардың басында және ортасында вилла салынып жатқан кезде, турнирлерге қатыспағанда Иванишевич (2004 жылға дейін кәсіби теннисші болды) көп уақытын Загребте өткізді, онда ол бірнеше тұрғын үйге ие болды. Алайда, 2004 жылы зейнеткерлікке шыққаннан кейін, ол бұрынғы мәлімдемелеріне қарамастан, 2006 жылы аяқталған Сплит вилласына көшіп бармады, оның орнына модель әйелі Татьяна Драговичпен Загребте тұрып қалды. 2008 жылдың қаңтарында зейнеткер теннисші Сплиттегі вилласын сатуды жариялады, оны 57 миллион HRK (~ 7 миллион еуро) бағасына сатты. Нарықта төрт жылдан астам уақыт болғаннан кейін және бірнеше рет төмен бағамен қайта жарнамаланғаннан кейін, оның ішінде 2010 жылы британдық жылжымайтын мүлік агенттігі «Savills» арқылы 2010 жылдың күзінде ағылшын баспасөзінде жоғары деңгейдегі демалыс сауықтыру мүлкі ретінде жарнамаланды. Вилла (2011 жылдың жазында 31 миллион HRK үшін жарнамаланған) 2012 жылдың мамырында Хварда туған, Ресейде тұратын хорват кәсіпкері Стефано Влаховичке белгісіз сомаға сатылды, бірақ бұл сома Иванишевичтің бастапқы сұраған бағасынан кем болды деп күдіктелді. Вилланы отбасылық үй ретінде пайдаланбағандықтан, ол 2001 жылы Сплит қаласының қала құрылысы жоспарын өзгертуге берген өтінішінде берген уәдесін бұзды. Сонымен қатар, Иванишевич сол өтініште берген тағы бір уәдесін де орындамады – Дуйловода жастарға арналған теннис академиясын салу.

Retiring in 2004 also allowed thirty three year old Ivanišević to devote more attention to investing in the real estate and construction industries, which he had already been involved with since 1998, conducting the activities through the simultaneously registered Sport Line limited liability company based in Split, Croatia. Due to Ivanišević still being an active tennis player at the time of the venture's launch, most of the company's initial day to day business was handled by his father Srdjan. Their main activity was an ambitious undertaking—construction of a 65 unit luxury apartment building in the Split neighbourhood of Firule. Named "Lazarica 2", the building's construction was supposed to start in November 1998 and finish by late 2000. After many delays, the project finally completed in 2003, but dragged the company into debt due to many unsold units. News of Ivanišević's financial problems first appeared in the summer of 2005 after he talked about it in an interview with Globus newsmagazine, revealing Lazarica 2 to be a "failed project", as well as admitting to being "devoured by sharks" after hastily getting into investments that in hindsight he viewed as "jumping overnight from kindergarten to university". Later that year, he also talked to the Daily Telegraph about "losing substantial amount of money" in some of his investments. By September 2006, after months of speculation, Ivanišević joined a group of investors—including active AC Milan footballer Dario Šimić, retired basketball player Ivica Žurić as well as businessmen Marijan Šarić, Mate Šarić, and Batheja Pramod—for a joint HRK93 million (~€12.5 million) investment into the added market capitalization of Karlovačka banka. Ivanišević, Šimić, and Žurić invested HRK19 million (~€2.5 million) each, thus each obtaining 9% ownership stake in the bank. Ivanišević's finances became news again in August 2010 after reports of his Sunseeker Predator 72 motor yacht being repossessed by Hypo Leasing Kroatien, a subsidiary of Hypo Alpe Adria Bank due to reportedly a full year of Ivanišević failing to meet his €12,000 monthly lease payments. Ivanišević would deny this, saying that the yacht was returned due to mechanical defect. On 31 January 2013, after accumulating debts of HRK5.7 million (~€752,000), Ivanišević's company Sport Line filed for bankruptcy settlement proceedings before the Croatian Trade Court. Among the list of entities the company reportedly owed money to is the Croatian government in the amount of HRK1.1 million (~€145,000). Additionally, even his real estate business, conducted through another limited liability company, Goran promocije, was in trouble, with its account blocked for over a year with debts of HRK1.14 million. According to Croatian media reports, as of his company's 2013 bankruptcy proceedings, most of Ivanišević's assets—such as his two Zagreb apartments, his ownership stake in Karlovačka banka, and his 40,000 m2 of land in Duilovo—were safe from being sold off or liquidated as he had already signed them over to either his wife Tatjana Dragović (the Zagreb apartments and bank stake) or his mother Gorana Ivanišević (the plot of land). Despite the city of Split urban development plan intending the attractively located area by the sea in Meje for public use, the tennis player successfully petitioned the city authorities into changing their plan thus opening the door for tearing down the existing dilapidated structure and instead building a private use 1,000 m2 modernist villa, which Ivanišević claimed would become his family home once he retires from playing tennis professionally. Furthermore, he managed to obtain approval for the land in Duilovo to be re purposed from green to sporting usage. During the villa's early to mid 2000s construction, when not in tournaments, Ivanišević (an active professional tennis player until 2004) spent most of his time in Zagreb where he had already been owning multiple residential properties. However, even after retiring in 2004, contrary to his earlier pronouncements, he never moved into the Split villa once it was complete in 2006, instead continuing to reside in Zagreb with his model girlfriend Tatjana Dragović. By January 2008, the retired tennis player announced the sale of his Split villa, putting it on the market for HRK57 million (~€7 million). After more than four years on the market and multiple re listings with a lower asking price—including being offered in 2010 through the British real estate agency Savills that advertised it in the English press during fall 2010 as a high end weekend escape property—the villa (that had been listed for HRK31 million as of summer 2011) was in May 2012 sold to the Hvar born, Russia based Croatian businessman Stefano Vlahović for an undisclosed amount widely speculated to be less than half of the amount Ivanišević originally asked for. In addition to never using the villa as a family home, thus breaking the pledge made in his 2001 city of Split urban development plan change application, Ivanišević also failed to deliver on another promise he made in the same application—that of building a youth tennis academy in Duilovo.

Спорттық әкімшілік

2005 жылдың тамызында Иванишевич Хорватия Ұлттық Олимпиада комитетінің (ХҰОК) президенті Златко Матеша басшылығымен жұмыс істейтін төрт вице-президентінің бірі деп дауыс беру арқылы сайланды.

Марин Чилич (2013-2016 жж.)

2013 жылғы маусымда Марин Чиличтің допингке байланысты тоғыз айға дисквалификациясы, 2013 жылғы Уимблдон турнирінің барысында күшіне енгеннен кейін, ол жаңа бапкерлік көмек үшін отандасы Иванишевичке жүгінді. Чиличтің дисквалификациясы ақырында 4 айға дейін қысқартылды. Екеуі 2016 жылғы Уимблдоннан кейін ажырасты, онда Чилич Роджер Федерерге қарсы өткен ауыр бес сеттік ширек финалда жеңіліп, бастапқыда 2:0 есебімен алға шыққан болатын.

Томаш Бердых (2016-2017 жж.)

Иванишевич Чиличтен бөліскеннен кейін бірнеше апта өткен соң, Томаш Бердич 2016 жылдың 8 тамызында әлеуметтік желілерде Иванишевичтің 2016 жылғы «Батыс және Оңтүстік» ашық турнирінен бастап оны жаттықтыруға кірісетінін хабарлады. 2017 жылдың маусым айының басында, Бердичтің 2017 жылғы Франция ашық чемпионатының екінші турында тізімде жоқ Карен Хачановтан күтпеген жеңіліске ұшырағаннан кейін, ATP рейтингінде 14-орында тұрған Бердич Иванишевичтің қызметінен босатылғандығын мәлімдеді.

Милос Раонич (20182019)

2018 жылдың ақпан айында 31-орында тұрған ATP ойыншысы және 2016 жылғы Уимблдон турнирінің финалисі Милос Раонич, 2017 жылғы маусымында білек және тізе жарақаттарына байланысты ұзақ үзілістерге түскен соң, сондай-ақ Австралия Ашық турнирінің бірінші турында рейтингісі жоқ Лукаш Лакодан күтпеген жеңіліс тапқаннан кейін, жаңа жаттықтырушы іздеуге кірісті. Ол Делрей-Бич ашық турнирінде Йонас Бьоркманмен, ал Индиан-Уэллс Мастерс турнирінде Иванишевичпен жеке сынақтар өткізді. Біраз уақыттан кейін, Индиан-Уэллсте жартылай финалға шыққаннан соң Раонич Иванишевичті жалдады. Иванишевич 2019 жылғы Индиан-Уэллс Мастерс турниріне дейін Раоничтің жаттықтырушысы болды, содан кейін Раонич жаңа жаттықтырушы Фабрис Сантороны тағайындалатынын мәлімдеді. 2019 жылдың желтоқсанындағы сұхбатында, Раоничпен ынтымақтастығынан он ай өткен соң, Иванишевич (қазіргі кезде Новак Джоковичтің жаттықтырушысы) Раоничті жаттықтыру тәжірибесін "дұрыс байланыс болмағандықтан күреске толы" деп сипаттады, оны "қабырғамен сөйлесуге" теңеді және Раонич жаттықтырушының орнына психиатрға жүргені дұрыс болар еді деп қосты.

Новак Джокович (2019-2024)

2019 жылдың 30 маусымында Новак Джокович Горан Иванишевичті жаттықтыру тобына қосқанын мәлімдеді. 2024 жылдың 27 наурызында Новак Джокович олардың жолдарының айырылғанын хабарлады.

Жеке өмір

1998 жылы Иванишевич серб-хорват модельі Татьяна Драговичпен 1996 жылғы қыркүйек айындағы «Космополитан» журналының мұқабасында көріп, оның телефон нөмірін алғаннан кейін танысуды бастады. Иванишевич 2009 жылы Драговичке үйленді және олардың екі баласы бар: Амбер Мария және Эммануэль. Олардың ресми ажырасу процесі, Драгович бастаған деген ақпарат бойынша, 2013 жылдың сәуірінде басталды. Оның екінші әйелі Нивес Чановичпен Оливер деген баласы бар. Оның үлкен ұлы Эммануэль де тенниспен айналысады. 2023 жылы ол U16 Хорватияның жұптық чемпионатында жеңіске жетті.

Видео

Уимблдон 2001 финалы: Рафтер – Иванишевичке қарсы, орындықтар толы, DVD шығарылым күні: 30 қазан 2007, Соңынан көрсетілу уақыты: 195 минут, ASIN: B000V02CT6.