Маруин Гей: "Негізгі мәселелер" альбомы

Кіріспе

1971 жылы Марвин Гейдің альбомы
басқа альбомдар

What’s Going On – американдық соул әншісі Марвин Гейдің он бірінші студиялық альбомы. Ол 1971 жылдың 21 мамырында Motown Records компаниясының еншілес лейблі Tamla арқылы жарық көрді. 1970 және 1971 жылдар аралығында Hitsville U.S.A., Golden World, Детройттегі United Sound Studios және Калифорнияның Батыс Голливудындағы The Sound Factory студияларында жазылған бұл альбом Гейдің продюсер ретінде және Motown-ның штаттық сессиялық музыканттары – Funk Brothers ретінде танылған алғашқы альбомы болды. What’s Going On – тұжырымдамалық альбом, оның көптеген әндері бірінен біріне жалғасады және ән циклі ретінде қарастырылады. Әндердегі оқиға Вьетнам соғысынан оралған ардагердің өз еліне келгенде кездесетін жеккөрушілікке, азапқа және әділетсіздікке куә болуынан баяндалады. Гейдің терең ойлы лирикасы есірткіге тәуелділік, кедейлік және Вьетнам соғысы тақырыптарын зерттейді. Ол сондай-ақ экологиялық мәселелерге қатысты халықтың наразылығы күшейе бастамас бұрын, оларға назар аударуға ықпал еткені үшін мақталады ("Mercy Mercy Me"). What’s Going On альбомы Billboard Top LPs тізімінде бір жылдан астам уақыт бойы болды және Гейдің Billboard Soul LPs тізіміндегі екінші бірінші орын алған альбомы болды, онда ол тоғыз апта бойы сақталды. 1971 жылдың қаңтарында альбомның жетекші синглы ретінде шыққан тайтл-трек Billboard Hot 100 тізімінде екінші орынды иеленді және Billboard Soul Singles тізімінде бес апта бойы көшбасшы болды. "Mercy Mercy Me (The Ecology)" және "Inner City Blues (Make Me Wanna Holler)" синглдары да Hot 100 тізімінің топ-10-ға енді, бұл Гейді бір альбомнан Hot 100 тізіміне үш топ-10 синглын енгізген алғашқы еркек солист етті. Альбом коммерциялық және сыншылар тарапынан сәтті қабылданды, ал музыка тарихшылары оны 1970-ші жылдардағы соул музыкасының классикасы деп санайды. Көптеген сыншылар, музыканттар және көпшілік What’s Going On альбомын барлық уақыттың ең ұлы альбомдарының бірі және танымал музыкадағы маңызды туынды деп есептейді. 1985 жылы британдық музыкалық апталық NME жазушылары оны барлық уақыттың ең жақсы альбомы деп таныды. 2020 жылы ол Rolling Stone журналының "Барлық уақыттың 500 ең ұлы альбомы" тізімінде бірінші орынға ие болды.

What's Going On is the eleventh studio album by American soul singer Marvin Gaye. It was released on May 21, 1971, by the Motown Records subsidiary label Tamla. Recorded between 1970 and 1971 in sessions at Hitsville U. S. A., Golden World, United Sound Studios in Detroit, and at The Sound Factory in West Hollywood, California, it was Gaye's first album to credit him as producer and to credit Motown's in house session musicians, known as the Funk Brothers. What's Going On is a concept album with most of its songs segueing into the next and has been categorized as a song cycle. The narrative established by the songs is told from the point of view of a Vietnam veteran returning to his home country to witness hatred, suffering, and injustice. Gaye's introspective lyrics explore themes of drug abuse, poverty, and the Vietnam War. He has also been credited with promoting awareness of ecological issues before the public outcry over them had become prominent ("Mercy Mercy Me"). What's Going On stayed on the Billboard Top LPs for over a year and became Gaye's second number one album on Billboards Soul LPs chart, where it stayed for nine weeks. The title track, which had been released in January 1971 as the album's lead single, hit number two on the Billboard Hot 100 and held the top position on Billboards Soul Singles chart five weeks running. The follow up singles "Mercy Mercy Me (The Ecology)" and "Inner City Blues (Make Me Wanna Holler)" also reached the top 10 of the Hot 100, making Gaye the first male solo artist to place three top ten singles on the Hot 100 from one album. The album was an immediate commercial and critical success, and came to be viewed by music historians as a classic of 1970s soul. Multiple critics, musicians, and many in the general public consider What's Going On to be one of the greatest albums of all time and a landmark recording in popular music. In 1985, writers on British music weekly the NME voted it the best album of all time. In 2020, it was ranked number one on Rolling Stones list of the "500 Greatest Albums of All Time".

Өмірбаян

1960 жылдардың соңында Марвин Гей, Мотаун әншісі Тами Террелге ми ісігі диагнозы қойылғаннан кейін, Анна Гордимен некесінің ажырасуы, кокаинге тәуелділік, IRS-пен мәселелер және 1961 жылы қол қойған Motown Records лейблімен күрескеннен кейін терең депрессияға түсті. Бір күні, Детройт қаласындағы пәтерде жасырынғанда, Гей пистолетпен өзін-өзі өлтіруге тырысты, бірақ Берри Гордидің әкесі оны тоқтатты. Осы шамада Гей «I Heard It Through the Grapevine» және «Too Busy Thinking About My Baby» сияқты хиттерімен жеке әртіс ретінде, сондай-ақ Тами Террелмен дуэт ретінде халықаралық деңгейде сәттілікке жетті. Бірақ Гей осы уақытта өзінің жетістіктеріне лайық емес екенін сезінгенін, өзін «Берридің қуыршағы, Аннаның қуыршағы» секілді сезінгенін айтты. «Менің өз ойым болған жоқ, немесе болса да пайдаланбадым». 1970 жылдың наурыз айында Гейдің әнші әріптесі Террел ми ісігінен көз жұмды. Әнші Террелдің өліміне бірнеше жыл сахнаға шығудан бас тарту арқылы жауап берді. 1970 жылдың қаңтарында Motown компаниясы Гейдің келесі студиялық альбомын – «That’s the Way Love Is» шығарды, бірақ Гей жазбаны насихаттаудан бас тартып, үйде қалуды жөн көрді. Осы уақытта Гей бұрынғы шағын келбетін өзгертіп, сақал өсірді және костюм-свитерлердің орнына спорттық костюмдерді таңдады. Әнші өзінің рухани жағына қайта оралып, 1960 жылдары Motown жазбаларында пайдаланылған Детройт симфониялық оркестрінің концерттеріне қатысты. 1970 жылдың көктемінде Гей NFL-дің «Детройт Лайонс» командасымен және тіпті «Шығыс Мичиган Иглз» футбол командасымен жаттығулар жасап, футболшы мамандығын алуға тырысты. Бірақ команда иесі болашақта жарақат алса, мансабының тоқтап қалуы мүмкін екенін ескерткен соң, Гей сынақтан өтуге тырысуын тоқтатты. Гей «Лайонс» командасының үш ойыншысы – Мел Фарр, Чарли Сандерс және Лем Барнимен, сондай-ақ сол кездегі «Детройт Пистонс» жұлдызы Дейв Бингпен достық қарым-қатынас орнатты.

By the end of the 1960s, Marvin Gaye had fallen into a deep depression following the brain tumor diagnosis of his Motown singing partner Tammi Terrell, the failure of his marriage to Anna Gordy, a growing dependency on cocaine, troubles with the IRS, and struggles with Motown Records, the label he had signed with in 1961. One night, while holed up at a Detroit apartment, Gaye attempted suicide with a handgun, only to be stopped by Berry Gordy's father. Gaye started to experience more international success around this time as both a solo artist with hits such as "I Heard It Through the Grapevine" and "Too Busy Thinking About My Baby" and as a dual artist with Tammi Terrell, but Gaye said during this time that he felt he "didn't deserve" his success and he felt like "a puppet Berry's puppet, Anna's puppet. I had a mind of my own and I wasn't using it." In March 1970, Gaye's singing partner Terrell died of a brain tumor. The singer responded to Terrell's death by refusing to perform onstage for several years. In January 1970, Motown released Gaye's next studio album, That's the Way Love Is, but Gaye refused to promote the recording, choosing to stay at home. During this secluded period, Gaye ditched his previous clean cut image to grow a beard, and preferred to wear sweatsuits instead of dress suits and sweaters. The singer also got back in touch with his spirituality and also attended several concerts held by the Detroit Symphony Orchestra, which had been used for several Motown recordings in the 1960s. Around the spring of 1970, Gaye also began seriously pursuing a career in football with the professional football team the Detroit Lions of the NFL, even working out with the Eastern Michigan Eagles football team. However, his pursuit of a tryout was stopped after the owner of the team advised him that any future injury would derail his career. Gaye befriended three of the Lions teammates, Mel Farr, Charlie Sanders and Lem Barney, as well as then Detroit Pistons star Dave Bing.

Жазу

1970 жылдың 1 маусымында Гей «What’s Going On» әнін жазу үшін Motown-ның Hitsville U.S.A. студиясына келді. Ән туралы білгеннен кейін, The Funk Brothers деп белгілі Motown музыканттарының көптеген өкілдері Гейдің жазбасындағы тәсілдің басқа Motown жазбаларынан өзгеше екенін байқады, ал Гей барабаншы Чет Форестті қоса, өзімен бірге жаңа музыканттарды әкеліп, жағдайды одан әрі қиындатты. Ұзақ жылдар бойы The Funk Brothers мүшелері Джек Эшфорд, Джеймс Джемерсон және Эдди Браун жазу процесіне қатысты. Гей Джемерсонды жергілікті топпен блюз барында ойнап жатқан жерінен тауып, студияға шақырды. «Baby, I’m For Real» әнінің саксофонисі Илай Фонтейн де жазуға қатысты. Джемерсон ішімдік ішіп келгендіктен дұрыс отыра алмады, сондықтан альбомның аранжировщигі Дэвид Ван Де Питте оған арнап жазған бас рифтерін еденде орындады. Фонтейннің әннің басындағы альт-саксофон рифі алдымен жоспарланбаған еді. Гей Фонтейннің жай ғана демо деп ойлаған ойнатылуын естігеннен кейін, осы риф әнді бастаудың ең дұрыс жолы екеніне бірден көз жеткізді. Фонтейн «мен жай ғана ойын жасап жатырмын» деді, ал Гей нәтижеге риза болып: «Жарайды, өте жақсы ойын жасапсың. Рақмет» деді. Синглдың аяушылықпен өткен жазбалары «марихуана түтіні мен вискинің көптеген раундтарымен» байланысты болды. Гейдің көп қабатты вокалдық тәсілі инженерлер Стив Смит пен Кеннет Сэндстің кездейсоқ жағдайда туындаған нәрсе ретінде басталды. Гей осы кезеңде өзінің композицияларын жазуды жалғастырды, олардың кейбіреулері кейіннен 1973 жылғы Let’s Get It On альбомына енді. Motown компаниясының атқарушы директоры Гарри Балк, Гордиден әнді жыл соңында шығаруды сұрағанын еске алды, ал Горди оған: «Ортадағы Dizzy Gillespie нәрсесі, ол шашырау, ол ескі» деп жауап берді. Горди кейінірек джаздық әсерге ие әндерді ешкім сатып алмайды деп қорқып, жылдар бұрын джаздық дүкенді ашуға тырысқанда, ол бір жылдан кейін жабылып қалғанын айтты. Motown компаниясының сапаны бақылау бөлімінің көптеген қызметкерлері де әнді қабылдамады, кейін Балк «Олар 'сүйікті, сүйікті' деген әндерге дағдыланған, ал бұл оларға түсіну үшін біршама қиын болды» деді. Motown компаниясының сату жөніндегі атқарушы директоры Барни Алестің көмегімен Гарри Балк әнді 1971 жылдың 20 қаңтарында рекордтық дүкендерге жіберді, Гордидің білмеуімен әннің 100 000 данасын жіберді, ал осы табыстан кейін тағы 100 000 дана жіберілді. Бұл R&B-нің алғашқы тұжырымдамалық альбомдарының бірі болды, ол «еркін ағып жатқан әндердің псевдо-классикалық жиынтығын құраудағы жаңаша тәжірибе» деп сипатталды. The Absolute Sound альбомын «тамаша психоделикалық соул әндер циклі» деп сипаттады.

On June 1, 1970, Gaye entered Motown's Hitsville U. S. A. studios to record "What's Going On". Immediately after learning about the song, many of Motown's musicians, known as The Funk Brothers noted that there was a different approach with Gaye's record from that used on other Motown recordings, and Gaye complicated matters by bringing in only a few of the members while bringing his own recruits, including drummer Chet Forest. Longtime Funk Brothers members Jack Ashford, James Jamerson and Eddie Brown participated in the recording. Jamerson was pulled into the recording studio by Gaye after he located Jamerson playing with a local band at a blues bar and Eli Fontaine, the saxophonist behind "Baby, I'm For Real", also participated in the recording. Jamerson, who could not sit properly on his seat after arriving to the session drunk, performed his bass riffs, written for him by the album's arranger David Van De Pitte, on the floor. Fontaine's alto saxophone riff to open the song was not originally intended. When Gaye heard the playback of what Fontaine thought was simply a demo, Gaye instantly decided that the riff was the ideal way to start the song. When Fontaine said he was "just goofing around", Gaye being pleased with the results replied, "Well, you goof off exquisitely. Thank you." The laid back sessions of the single were credited to lots of "marijuana smoke and rounds of Scotch". Gaye's trademark multi layering vocal approach came off initially as an accident by engineers Steve Smith and Kenneth Sands. Gaye continued to record his own compositions during this time, some of which later made his 1973 album, Let's Get It On. Motown executive Harry Balk recalled trying to get Gordy to release the song at the end of the year, to which Gordy replied to him, "that Dizzy Gillespie stuff in the middle, that scatting, it's old." Gordy mentioned later that he feared no one would buy songs with a jazz influence after his attempt to be a record store owner of a jazz shop folded after a year, years prior to starting Motown. Most of Motown's Quality Control Department team also turned the song down, with Balk later stating that "they were used to the 'baby baby' stuff, and this was a little hard for them to grasp." With the help of Motown sales executive Barney Ales, Harry Balk got the song released to record stores on January 20, 1971, sending 100,000 copies of the song without Gordy's knowledge, with another 100,000 copies sent after that success. gave it a cohesive feel and was one of R&B's first concept albums, described as "a groundbreaking experiment in collating a pseudo classical suite of free flowing songs." The Absolute Sound described the album as "a brilliant psychedelic soul song cycle".

Шығару және жылжыту

1971 жылғы 21 мамырда жарық көрген "What's Going On" альбомы Billboard Top LPs тізіміне еніп, ең жоғары жеткені алтыншы орын болды. Ол бір жылдан астам уақыт бойы тізімде тұрды, он екі айдың ішінде шамамен екі миллион дана сатылды. Ол Motown (және Гейдің) сол кезге дейінгі ең көп сатылған альбомы болды – 1973 жылы "Let's Get It On" шыққанға дейін. Бұл альбом Гейдің Billboard Soul LPs тізіміндегі екінші бірінші орын алған альбомы болды, ол тоғыз апта бойы сол тізімде тұрды және 1971 және 1972 жылдары 58 апта бойы Billboard Soul LPs тізімінде сақталды. Альбомды насихаттау үшін 1971 жылдың қаңтарында жеке сингл ретінде шығарылған тайтл-трек алғашқы аптасында 200 000-нан астам дана сатылып, жыл соңына қарай екі жарым миллион данаға жетті.

Сыни қабылдау

"What's Going On" заманауи сыншылар тарапынан көбінесе жақсы қабылданыпты. 1971 жылы Rolling Stone журналына жазған Винс Алетти Гейдің әлеуметтік және саяси мәселелерге деген тақырыптық көзқарасын жоғары бағалап, Motown-ның мұндай альбом шығаруына таңырқаған. "What's Going On" және Стиви Уандердің "Where I'm Coming From" альбомын бірлесіп қарастырып, Алетти былай деп жазды: "Амбициялық, жеке альбомдар басқа жақтарда нарықта көптеп кездесуі мүмкін, бірақ Motown үшін бұл жаңалық. Альбомның өзі басымдыққа ие, өзінің кемшіліктерін сіңіріп алады. Мұндай жобаны орындай алатын артистер санаулы. Мен әрқашан Марвин Гейді құрметтедім, бірақ оның осындайлардың бірі болатынын күтпедім. Мен оны бағалауда қате жасаппын. Мұндай қате тағы қайталанбас." Billboard бұл жазбаны "Кертис Мейфилд пен ескі Motown магиясының араласуы, Гейдің бұрынғы жұмыстарынан да асып түсетіні" деп сипаттады. Time журналы оны "ұлы, әуендік шеберлікпен жасалған симфониялық поп-сюита" деп атады. Village Voice сыншысы Роберт Кристагау бұл альбомнан әсер алмады. Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981) кітабында ол оны "жаңаша жеке ойдың айғағы" және Берри Гордидің өнімі деп санады, үш өте ерекше синглмен қызықтырған, бірақ басқа жерлерде музыканың анық еместігімен және Дэвид Ван Де Питтенің скрипкаларын тым көп пайдалануымен кемшілдікке тапты, оны Кристагау "ең төмен сапалы фильмге арналған музыка" деп атады. Pitchfork-тың Том Брайхан оны прог-соул шедеврі деп атайды. BBC Music-тің Дэвид Кац бұл альбомын "барлық уақыттың ең ұлы альбомдарының бірі, нағыз шедевр" деп сипаттап, Майлз Дэвистің "Kind of Blue" альбомымен салыстырды, "оның дәстүрден тыс музыкалық аранжировкалары, сол кезде жаңа дыбыстың жаршысы болған, оның мәнділігін күшейткен ерекше әсер береді, нәзік оркестрлік қосымдар Джеймс Жамерсоннің көпіршікті бас-гитарасымен үйлеседі." 1994 жылы Chicago Tribune газетінің сыншысы Грег Кот Гейдің қайта жарықталған альбомдарын қарап, оны "соул музыкасының алғашқы "көркем" альбомы, Ван Моррисонның "Astral Weeks" альбомының кельт мистикасына, The Beatles-тың "Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band" және Боб Диланның "Highway 61 Revisited" альбомының жаңаша өңделген блюзіне жауап" деп сипаттады. 2011 жылдың 31 мамырында 28 қосымша трек қосылған қайта өңделген люкс-нұсқасы жарық көрді, ол да кең мақұлдауға ие болды. Metacritic, беделді сыншылардың пікірлерін 100 балдық шкала бойынша бағалайтын сайтта, альбом он сыншының пікіріне негізделген 100 бал алды.

What's Going On was generally well received by contemporary critics. Writing for Rolling Stone in 1971, Vince Aletti praised Gaye's thematic approach towards social and political concerns, while discussing the surprise of Motown releasing such an album. In a joint review of What's Going On and Stevie Wonder's Where I'm Coming From, Aletti wrote, "Ambitious, personal albums may be a glut on the market elsewhere, but at Motown they're something new the album as a whole takes precedence, absorbing its own flaws. There are very few performers who could carry a project like this off. I've always admired Marvin Gaye, but I didn't expect that he would be one of them. Guess I seriously underestimated him. It won't happen again." Billboard described the record as "a cross between Curtis Mayfield and that old Motown spell and outdoes anything Gaye's ever done". Time magazine hailed it as a "vast, melodically deft symphonic pop suite". The Village Voice critic Robert Christgau was less impressed. Writing in Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981), he deemed it both a "groundbreaking personal statement" and a Berry Gordy product, baited by three highly original singles but marred elsewhere by indistinct music and indulgent use of David Van De Pitte's strings, which Christgau called "the lowest kind of movie background dreck". and Pitchforks Tom Breihan calls it a prog soul masterpiece. BBC Music's David Katz described the album as "one of the greatest albums of all time, and nothing short of a masterpiece" and compared it to Miles Davis's Kind of Blue by saying "its non standard musical arrangements, which heralded a new sound at the time, gives it a chilling edge that ultimately underscores its gravity, with subtle orchestral enhancements offset by percolating congas, expertly layered above James Jamerson's bubbling bass". In his 1994 review of Gaye's re issues, Chicago Tribune reviewer Greg Kot described the album as "soul music's first 'art' album, an inner city response to the Celtic mysticism of Van Morrison's Astral Weeks, the psychedelic pop of The Beatles' Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band [and] the rewired blues of Bob Dylan's Highway 61 Revisited." A remastered deluxe edition with 28 additional tracks was released on May 31, 2011, to similar acclaim. At Metacritic, which assigns a normalized rating out of 100 to reviews from mainstream critics, the album received an average score of 100, based on ten reviews.

Марапаттар

1985 жылы британдық музыкалық апталық NME жазушылары оны барлық уақыттардағы ең жақсы альбом деп дауыс берді. What's Going On 1998 жылы «Грэмми» атақ-даңқ залына енгізілді. 2004 жылы альбомның атау трегі Rolling Stone журналының «Барлық уақыттың 500 үздік әні» тізімінде төртінші орынға ие болды. 1999 жылы британдық «The Guardian» газеті жүргізген сауалнама бойынша «20-шы ғасырдың ең ұлы альбомы» деп танылды. 1997 жылы What's Going On HMV Group, Channel 4, The Guardian және Classic FM Ұлыбританияда өткізген сауалнамада барлық уақыттардағы ең жақсы 17-ші альбом деп аталды. 1997 жылы The Guardian альбомын «100 ең жақсы альбом» тізімінде бірінші орынға қойды. 1998 жылы Q журналының оқырмандары оны 97-ші орынға, ал 2001 жылы VH1 телеарнасы 4-ші орынға орналастырды. 2003 жылы Конгресс кітапханасы оны Ұлттық дыбыс жазбалар тізіміне қосу үшін таңдалған 50 жазбаның бірі ретінде таңдады. What's Going On 2003 жылы Rolling Stone журналының «Барлық уақыттың 500 үздік альбомы» тізімінде 6-шы орынды иеленді, бұл Гейдің үш альбомының бірі болды, сондай-ақ 1973 жылғы «Let's Get It On» (165-орын) және 1978 жылғы «Here, My Dear» (462-орын) альбомдары да тізімге енді. Альбом Гейдің тізімдегі ең жоғары көрсеткіші, сондай-ақ басқа да көптеген басылымдардың тізімдерінде де осындай көрсеткішті сақтайды. 2020 жылы жаңартылған тізімде, бұл жолы музыка сыншыларының орнына музыканттар дауыс берді, альбом The Beatles тобының «Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band» альбомын басып, көшбасқа шықты. + What's Going On басылымдары Ел Марапаттамасы Жылы Орын Bill Shapiro АҚШ Топ 100 рок компакт-дискісі 1991* Jimmy Guteman Барлық уақыттың ең жақсы рок-н-ролл жазбалары 1992* Chris Smith Популярлы музыканы өзгерткен 101 альбом 2009* Elvis Costello (Vanity Fair, № 483) Costello's 500 2000* Chuck Eddy Рок-н-роллдың кездейсоқ эволюциясы 1997* Consequence of Sound 100 үздік альбом 201019 Consequence Барлық уақыттың 100 үздік альбомы 20229 Dave Marsh & Kevin Stein Жыл сайынғы альбомдық чарттардың 40 үздігі 19817 Pitchfork 1970-ші жылдардың 100 үздік альбомы 200449 Rolling Stone Барлық уақыттың 500 үздік альбомы 2003* Time Барлық уақыттың 100 үздік альбомы 2006 NME Ұлыбритания Барлық уақыттың 100 үздік альбомы 201325 Waxx Lyrical Австралия Айдың жазбасы 2023 (*) ретсіз тізімдерді көрсетеді.

In 1985, writers on British music weekly the NME voted it best album of all time. What's Going On was inducted into the Grammy Hall of Fame in 1998. In 2004, the album's title track was ranked number four on Rolling Stones list of the 500 Greatest Songs of All Time. A 1999 critics' poll conducted by British newspaper The Guardian named it the "Greatest Album of the 20th Century". In 1997, What's Going On was named the 17th greatest album of all time in a poll conducted in the United Kingdom by HMV Group, Channel 4, The Guardian and Classic FM. In 1997, The Guardian ranked the album number one on its list of the 100 Best Albums Ever. In 1998 Q magazine readers placed it at number 97, while in 2001 the TV network VH1 placed it at number 4. In 2003, it was one of 50 recordings chosen that year by the Library of Congress to be added to the National Recording Registry. What's Going On was ranked number 6 on Rolling Stone magazine's 2003 list of the 500 Greatest Albums of All Time, one of three Gaye albums to be included, succeeded by 1973's Let's Get It On (number 165) and 1978's Here, My Dear (number 462). The album is Gaye's highest ranking entry on the list, as well as several other publications' lists. In a revised 2020 list, this time voted on by musicians instead of music critics, the album moved up to the top spot, replacing The Beatles' Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. +Accolades for What's Going On Publication Country Accolade Year Rank Bill ShapiroUnited States The Top 100 Rock Compact Discs 1991* Jimmy Guteman The Best Rock 'n' Roll Records of All Time 1992* Chris Smith 101 Albums That Changed Popular Music 2009* Elvis Costello (Vanity Fair, Issue No. 483) Costello's 500 2000* Chuck Eddy The Accidental Evolution of Rock'n'Roll 1997* Consequence of Sound Top 100 Albums Ever 201019 Consequence 100 Greatest Albums of All Time 20229 Dave Marsh & Kevin Stein The 40 Best of Album Chartmakers by Year 19817 Pitchfork Top 100 Albums of the 1970s 200449 Rolling Stone The 500 Greatest Albums of All Time 2003* Time Top 100 Albums of All Time 2006 NMEUnited Kingdom All Times Top 100 Albums 201325Waxx LyricalAustraliaRecord Of The Month2023 (*) designates lists that are unordered.

Бастапқы шығарылымы

Барлық әндерді Марвин Гей өндірді. Ән жазушылары 1971 жылғы түпнұсқа альбомның қаптамасында көрсетілгендей:

2001 жылы Deluxe Edition

2001 жылы Motown компаниясы альбомының "Deluxe Edition" 2 CD нұсқасын шығарды, онда түпнұсқа LP, альбомға кірмеген "Detroit Mix" және синглдердің 45 айналымды моно микстері бар болды. Сонымен қатар, Тами Терреллдің ауруы мен қазасынан кейін сахнадан екі жыл үзіліс жасағаннан соң Гайдің туған қаласы Вашингтон қаласындағы Кеннеди орталығы концерт залында 1972 жылдың 1 мамырында өткен алғашқы тікелей концерттік өнеркөрсетуінің жазбасы да қосылған.