Мэри Уилсон: «Supremes» тобының құрылтайшысы және әншісінің өмірі

Кіріспе

Американдық әнші (1944–2021)

Мэри Уилсон (6 наурыз 1944 – 8 ақпан 2021) – американдық әнші. Ол 1960 жылдардың ең табысты Motown тобының негізін қалаушы мүшесі ретінде әлемдік деңгейде танылды, бұл топ АҚШ тарихындағы ең табысты әйелдер тобы және барлық уақыттағы ең көп сатылатын қыздар тобының бірі. Үштік Billboard Hot 100 хит-парадында 12 синглымен бірінші орынға шықты, олардың ондағанда Уилсон қосымша әнші ретінде қатысты. Барбара Мартин (1962), Флоренс Баллард (1967) және Диана Росс (1970) топтан кеткеніне қарамастан, Уилсон топта қалды, бірақ 1977 жылы Уилсонның өзі кеткеннен кейін топ таратылды. Кейіннен Уилсон 1986 жылы жарық көрген алғашқы автобиографиясы Dreamgirl: My Life as a Supreme арқасында New York Times бестселлер авторы атанды, ол жанрында сату жөнінен рекордтық көрсеткіштерге қол жеткізді, сондай-ақ Supreme Faith: Someday We'll Be Together автобиографиясы да танымал болды. Лас-Вегаста концерттік өнерпаз ретінде сәтті мансабымен қатар, Уилсон қоғамдық белсенділікпен айналысып, «Музыка жарнамасындағы шындық туралы» заң қабылдануына қолдау көрсетті және түрлі қайырымдылық қорларға көмек қойды. 1988 жылы Уилсон Росс пен Баллардпен бірге (The Supremes тобының мүшелері ретінде) Рок-н-ролл Даңқы залына енгізілді.

Ерте өмір

Мэри Уилсон 1944 жылдың 6 наурызында Миссисипи штатының Гринвилл қаласында, ет шабушысы Сэм мен Джонни Мэй Уилсонның отбасында дүниеге келді. Ол үш баланың үлкені болды – ағасы Рузвельт пен қарындасы Кэти. Бірақ үш жасында Мэри Уилсонды Айвори "И.В." және Джон Л. Пиппин ағасы Детройт қаласына тәрбиелеуге алды. Ата-анасы ажырасып, Вильсонның анасы мен бауырлары кейін Детройтке келді, бірақ ол кезде Вильсон И.В.-ны нағыз анасы деп қабылдаған еді. Осы жерде Уилсон Флоренс Баллардпен танысты. Екеуі мектептегі таланттар кешінде ән айтқанда дос болып қалды. 1959 жылы Баллард Уилсонды Милтон Дженкинстің тобына қатысуға шақырды. Дженкинс өзінің ерлер вокалдық триосы – "Примдерге" (кейін екі мүшесі "The Temptations" тобына өтті) қатарлас топ құрастырып жатқан еді. Уилсон жақын арада Диана Росс пен Бетти Макглаунмен бірге "The Primettes" тобына қабылданды. Олар Уилсон мен Баллардпен бір тұрғын үй кешенінде тұрған. Олар "Reflections" синглымен танымал болды. 1968 жылы Уилсон "The Ballad of Davy Crockett" әнін орындады, бұл ән 1968 жылы шыққан "Diana Ross & the Supremes Sing Disney Classics" альбомына енді. Бірақ альбом жарыққа шықпады. Дегенмен, ән 1987 жылы шыққан "The Never Before Released Masters" жинағында орын алды. 1969 жылы Уилсон Росс "Supremes" тобынан кетуге дайындалып жатқанда Эдди Кендрикспен бірге Фрэнки Валлидің "Can't Take My Eyes Off You" әнін дуэт ретінде орындады. Жаңа құрам хит-синглдарды жазуын жалғастырды, бірақ олардың бірнешеуі топ-20 тізіміне іліге алмады. Росс 1970 жылдың қаңтарында топтан кетіп, қоштасу концертінде Жан Терреллді Росс орнына таныстырды. Уилсонның айтуынша, Горди Уилсонға Сирита Райтті соңғы сәтте топқа қосуды ұсынған, бірақ Террелл әнші ретінде таныстырылғаннан кейін Уилсон бас тартты. Осыдан кейін Горди шығармашылық бақылауды Уилсонға жүктеді. Терреллмен бірге топ "The Supremes" деген есімді қайта алды, ал бастапқыда "New Supremes" деп аталды, кейін "The '70s Supremes" деп аталатын болды. Уилсон, Бердсонг және Террелл үш жыл ішінде жеті топ-40 хит-синглын жазды, олардың ішінде "River Deep / Mountain High" (Four Tops есебінен), "Up the Ladder to the Roof", "Stoned Love", "Nathan Jones" және "Floy Joy" бар. Росспен өткен жылдардан айырмашылығы, "Automatically Sunshine" синглы топ-20 тізіміне енді. 1972 жылы Уилсон Джими Уэбб жазған және аранжировкалаған "The Supremes" альбомынан "I Keep It Hid" әнін орындады. Сол жылы Синди Бердсонг үйленгенімен және жүкті болғандықтан топтан кетіп, оның орнына Линда Лоренс (кейін Таккер) келді. Топтың танымалдылығы мен хит-парадтағы орны төмендеді. Он жылдың ішінде алғаш рет екі сингл қатарынан топ-40 тізіміне іліге алмады, соның ішінде Стиви Уондер жазған және продюсерлік еткен "Bad Weather" әні де болды. Жан Террелл мен Линда Лоренс 1973 жылдың соңында көңілі қалды. Шерри Пэйн "The Glass House" тобынан шақырылды, ал Синди Бердсонг қайта оралды. Осы құрамдық өзгерістен бастап Уилсон топтың әншілерінің жартысына жуығын орындады, өйткені ол топтың басты жұлдызы және оны жалғастыру себебі деп есептелді. 1975 жылы Уилсон "Early Morning Love" диско хитін орындады, ол Ұлыбританияда "The Supremes" альбомынан бір ғана сингл ретінде шығарылды. 1976 жылы топ Брайан мен Эдди Холланд жазған және продюсерлік еткен "I'm Gonna Let My Heart Do the Walking" әнімен соңғы топ-40 хит-синглын жазды, ол "High Energy" альбомына енді. Birdsong альбомы шығарылар алдында тағы да кетіп, оның орнына топтың соңғы ресми мүшесі, екі әнде дауысы дубляжданған Сусае Грин келді. "High Energy" жақсы қабылдады, бірақ 1977 жылы шыққан "Mary, Scherrie & Susaye" альбомы олардың соңғы альбомы болды. Motown компаниясымен өткен кездесуде Уилсонның күйеуі Педро Феррер Уилсонның Supremes тобынан кетіп, жеке мансабын бастайтынын мәлімдеді. 1977 жылдың 12 маусымында Уилсон Лондонның Дрюри Лейн театрында Supremes тобымен қоштасу концерті берді. Осы арада Пэйн мен Грин Supremes тобы ретінде жалғастыруды жоспарлаған, бірақ Уилсонның орнын табу сәтсіз аяқталды, нәтижесінде Supremes тобы ресми түрде таратылды.

Mary Wilson was born March 6, 1944, to Sam, a butcher, and Johnnie Mae Wilson in Greenville, Mississippi. She was the eldest of three children including a brother, Roosevelt, and a sister, Cathy. but at age three, Mary Wilson was taken in by her aunt Ivory "I. V." and uncle John L. Pippin in Detroit. Her parents eventually separated and Wilson's mother and siblings later joined them in Detroit, though by then Wilson had come to believe I. V. was her real mother. where Wilson first met Florence Ballard. The duo became friends while singing in their school's talent show. In 1959, Ballard asked Wilson to audition for Milton Jenkins, who was forming a sister group to his male vocal trio, the Primes (two members of which were later in The Temptations). Wilson was soon accepted into the group known as The Primettes, with Diana Ross and Betty McGlown, who lived in the same housing project with Wilson and Ballard. beginning with the single "Reflections". In 1968, Wilson sung lead on, "The Ballad of Davy Crockett", a cover the group recorded for their album Diana Ross & the Supremes Sing Disney Classics in 1968. The album was shelved and never released. However, the song still appeared on the 1987 compilation The Never Before Released Masters. In 1969, Wilson sang the duet "Can't Take My Eyes Off You" (a Frankie Valli cover) with Eddie Kendricks for the album Together, in preparation for Ross' departure from the Supremes with many assuming she would step up and eventually take the lead in the group. The new lineup continued to record hit singles, although several stalled outside the top 20 chart range. Ross left the group in January 1970, and at her farewell performance Jean Terrell was introduced as the replacement for Ross. According to Wilson, Gordy told Wilson that he thought of having Syreeta Wright join the group in a last minute change, after Terrell had already been introduced as lead singer, to which Wilson refused. From there, Gordy relinquished creative control of the group over to Wilson. With Terrell, the group reverted back to the name "the Supremes;" known unofficially at first as "the New Supremes", and in later years informally called "The '70s Supremes". The Wilson Birdsong Terrell lineup recorded seven top 40 hit singles in a three year period, including "River Deep/Mountain High" (with the Four Tops), "Up the Ladder to the Roof", "Stoned Love", "Nathan Jones", and "Floy Joy". Unlike the latter years with Ross, the single "Automatically Sunshine" succeeded in reaching the top 20 charts. In 1972, Wilson took the lead on "I Keep It Hid", from The Supremes Produced and Arranged by Jimmy Webb. That same year, Cindy Birdsong left the group following marriage and pregnancy and was replaced by Lynda Laurence (then Tucker). The group's popularity and place on record charts dropped significantly. For the first time in a decade, two singles in a row failed to break into the top 40, including the Stevie Wonder penned and produced "Bad Weather". Discouraged, Jean Terrell and Lynda Laurence both departed in late 1973. Scherrie Payne was recruited from a group called The Glass House, and Cindy Birdsong returned. Beginning with this lineup change, Wilson began doing almost half of the group's lead vocal duties, as she was considered the group's main attraction and reason for continuing. In 1975, Wilson sang lead on the Top 10 disco hit "Early Morning Love", which was released as a single in the United Kingdom only from the album, The Supremes. In 1976, the group scored its final Top 40 hit single with "I'm Gonna Let My Heart Do the Walking", written and produced by Brian and Eddie Holland and included on the album High Energy. Birdsong again departed, just before the album's release, and was replaced by the group's final official member, Susaye Greene, whose voice was dubbed over two songs. High Energy was well received, but the follow up album Mary, Scherrie & Susaye, released in 1977, would be their last. During a meeting with Motown, Wilson's husband Pedro Ferrer had notified Motown that Wilson would leave the Supremes to embark on a solo career. On June 12, 1977, Wilson gave her farewell performance with the Supremes at London's Drury Lane Theatre. Meanwhile, Payne and Greene had planned to continue as the Supremes, but a replacement for Wilson proved to be unsuccessful, in which the Supremes officially disbanded.

Жеке әнші мансабы: 19772021

1977 жылдың шілдесінде, Supremes тобымен қоштасудан бір ай өткен соң, Уилсон екі қосымша әншімен бірге «The Supremes-тің Мэри Уилсон» шоуы аясында «Supremes» турнесін бастады. Бұл шоу Motown компаниясының топқа бірнеше халықаралық гастрольдік кестесі бар болса да, үзіліс жасауға рұқсат беруінің нәтижесі болды. Сондықтан Мэри бұрынғы Supremes мүшелері Синди Бердсонг пен Дебби Шарпты Оңтүстік Америкада жазғы турнеге шақырды, бұл шаралар концерт алаңдары сотқа жүгінуіне жол бермеу үшін қабылданды. Үш апталық турне Венесуэланың Каракас қаласынан басталды және көбінесе шағын клубтарды қамтыды. Компанияның наразылығына және «Supremes» атауына құқықтар мен тарату құқықтарына ие болғанына қарамастан, Motown турнен бас тартқан жоқ. Сол жылы Уилсон Карен Джексон мен Каарен Раглендті қосымша әншілер ретінде турнеге шақырды. Олар Синдимен бірге офицерлер клубтары мен танымал дискотекаларда өнер көрсететін Еуропа бойынша жыл соңындағы турнеге дайындық жасады. Соттан тыс келісімге келгеннен кейін Уилсон Motown компаниясымен жеке жобалар үшін келісімшарт жасады және 1979 жылдың тамызында диско стиліндегі өзі атты альбомын шығарды. Альбомнан шыққан «Red Hot» синглы поп-чарттарда 90-шы орынға ие болды. 1980 жылы екінші жеке альбомын жазу кезінде Motown оны тізімнен шығарды. 1980-ші жылдардың ортасында Уилсон «Beehive», «Dancing in the Streets» және «Supreme Soul» сияқты музыкалық театрлық қойылымдарда өнер көрсетуге белсенділік танытты. 1983 жылы Уилсон «Motown 25: Yesterday, Today, Forever» телешоуында пайда болды. Бағдарламаның басында Уилсон Флоренс Баллардқа және Temptations тобының бұрынғы лейбл мүшесі Пол Уильямсқа құрмет көрсетті. Кейін ол Диана Росс пен Синди Бердсонгпен бірге күткен «Supremes» тобының қайта қосылуына қатысты. Уилсон 1986 жылы «Dreamgirl: My Life as a Supreme» атты естелік кітабымен үлкен жетістікке жетті. Кітап бірнеше ай бойы ұлттық бестселлер тізімінде болды және жанр үшін сату рекордын орнатты. Кітапта Supremes тобының мансабының бастапқы кезеңі мен 1960-шы жылдардағы табысы туралы айтылған. Төрт жылдан кейін, 1990 жылы Уилсон өзінің екінші мемуарын шығарды: «Supreme Faith: Someday We'll Be Together», ол да бестселлер болды және 1970-ші жылдардағы Supremes тобына арналған. Осы кезеңде Уилсон бірнеше телешоулар мен ток-шоуларда жиі қонақ болды және Лас-Вегастағы казинолар мен курорттарда тұрақты түрде өнер көрсетуге кірісті. Уилсон содан кейін 1990 жылы Motorcity лейблі үшін «Ooh Child» әнінің кавер нұсқасын жазды. Бір жылдан кейін ол CEO Records компаниясымен келісімшарт жасасты және 1992 жылы «Walk the Line» альбомын шығарды. Лейбл ұлттық релизден кейін бір күнде банкротқа ұшырады. Уилсон лейблдің қаржылық жағдайы туралы алданып қалғанын мәлімдеді. Альбомның қолжетімді даналары тез сатылып кетті, ал Уилсон концерттік орындаушы ретінде табысын жалғастырды. 1974 жылдың басында Уилсон Motown компаниясымен келісімшартын қайта келістірді, бұл оған «Supremes» атауына 50% иелік етуге мүмкіндік берді. 1990-шы жылдары Уилсон Supremes тобының бұрынғы мүшелеріне қарсы сотқа жүгінді, олар топтан бөлініп, «Supremes» атауын дұрыс пайдаланбағандықтары үшін. 1997 жылдың қыркүйегінде сот жауапкердің жағына шығып, Motown Records тобының атына толық құқықты иелік ететінін мәлімдеді және топтардың іс-әрекетін жалғастыруға рұқсат берді. Содан кейін Уилсон Сан-Францискодағы АҚШ-тың 9-шы апелляциялық сотына шағымданды, ол бұрынғы шешімді бекітті. Бұл Уилсонды «Музыкалық жарнамадағы шындық» заңына лоббилік қызмет атқаруға итермеледі, бұл топтың бастапқы мүшесі болмаса немесе топқа соңғы құқық иесі дұрыс лицензия бермесе, музыкалық топтардың атауларын пайдалануға тыйым салады. Оның күш-жігері АҚШ-тың 28 штатында сәтті аяқталды. 1995 жылы Уилсон «Contract Recording Company» үшін «.U» әнін шығарды. Бір жылдан кейін Уилсон «Da Bridge Records» үшін «Turn Around» әнін шығарды. 1999 жылдың соңында Росс пен TNA/SFX Productions (қазір Live Nation Entertainment) Supremes тобының қайта қосылу турнесі туралы келісім жасады. Уилсонның айтуынша, Росс оған желтоқсан айында, ол қайта қосылу турнесі туралы естігеннен кейін көп уақыттан кейін хабарласқан. Уилсонға бастапқыда 2 миллион доллар, ал Бердсонгқа 1 миллион доллардан аз ұсынылды. Уилсон келіспеді, содан кейін 3 миллион доллар ұсынылды. 2000 жылдың наурызында, жалақы туралы келіссөздер әлі де жүргізіліп жатқан кезде, Уилсон өзінің және Бердсонг арасындағы келісімге қол жеткізілгенін, бірақ Росс оны қабылдамағанын мәлімдеді. TNA/SFX кейін Уилсон мен Бердсонгпен келіссөздерді тоқтатты. Оның орнына, турне «Return to Love» бұрынғы Supremes мүшелері Шерри Пэйн мен Линда Лоуренс қатысуымен 14 маусымда Филадельфияда басталды. Ашылу концертіне 10 000 адам қатысып, 629 000 доллардан астам табыс әкелді. 2000 жылдың шілдесінде турне күтілгеннен төмен көрсеткіштерді көрсетіп, 13 концерттен кейін тоқтатылды. Росс SFX турнен бас тартқанына «қатты көңіл көшіргенін» мәлімдеді. Сол жылы Уилсон өзінің автобиографияларының жаңартылған нұсқасын бір кітап ретінде шығарды. Сол жылы «I Am Changing» альбомы Mary Wilson Enterprises компаниясымен шығарылды, ол оның және оның сол кездегі менеджменті Duryea Entertainment арқылы өндірілді. 2001 жылы Уилсон «Leader of the Pack – The Ellie Greenwich Story» ұлттық турнесінде өнер көрсетті. Бір жылдан кейін Уилсон АҚШ Мемлекеттік хаттарының Мемлекеттік хатшысы Колин Пауэлл тағайындаған «мәдени байланыс елшісі» болды, ол агенттік ұйымдастырған халықаралық шараларға қатысты. 2004 жылы Уилсон Синди Бердсонг пен Destiny's Child тобының мүшесі Келли Роулендпен бірге «Motown 45» телешоуында Supremes тобының хиттерінен медиалық қосымша жасады. 2006 жылы «Live at the Sands» концерттік DVD шығарылды. Төрт жылдан кейін, тағы бір DVD «Mary Wilson: Live from San Francisco Up Close» шығарылды. Осы кезеңде Уилсон музыкалық белсенді болды, «Truth in Music Bill» заңын қолдады, бұл заң 1950-ші және 1960-шы жылдардағы рок-н-ролл топтарының, соның ішінде Motown топтары The Marvelettes және The Supremes атынан топтардың жалған өнер көрсетуін тоқтатуға бағытталған. Заң 27 штатта қабылданды. Уилсон сонымен қатар халықаралық және АҚШ бойынша лекция оқыды, әртүрлі топтарға сөз сөйледі. Оның «Dare to Dream» лекциялық циклы мақсатқа жету және қиындықтарды жеңуге арналған. Уилсонның қайырымдылық жұмыстарына Children Incorporated, Susan G. Komen Race for the Cure, American Cancer Society, St. Jude's Children's Research Hospital, Easter Seals Foundation, UNICEF, The NAACP, Cystic Fibrosis Foundation, All Star Network және Figure Skaters of Harlem кірді, бұл балаларға Олимпиадаға қатысуға көмектесетін жастар ұйымы. Соңғы кезде Уилсон Humpty Dumpty Institute ұйымының «Миналық әрекеттерге қарсы» өкілі болды. 2008 жылдың сәуір айында Уилсон 20/20 бағдарламасына қатысып, жас әйелдің «Stop! In the Name of Love» әнін әдейі нашар орындауына жауап ретінде көрермендердің реакциясын зерттеуге қатысты. Уилсон әйелге жақындап, оның стиліне конструктивті сын айтты, ал көрермендердің реакциясы жағымды болғанымен, шындықтан алыс болды. 2009 жылдың 5 наурызында ол The Paul O'Grady Show бағдарламасына қатысты, ол оның, О'Грейдидің және Грэма Нортонаның бірлескен өнерімен аяқталды. Уилсон «Mary Wilson/Supremes Gown Collection» атты коллекцияны құрды және коллекцияны Supremes тобының сахналық киімдерінің көрмесі ретінде көрсетті. Коллекция Огайо штатының Кливленд қаласындағы Rock & Roll Hall of Fame мұражайында және 2008 жылдың 12 мамырында Лондонның Виктория және Альберт мұражайында Ұлыбритания бойынша турнесін бастады. 1960-шы жылдардың басындағы кешкі киімдерден бастап, 1960-шы және 1970-ші жылдардағы телешоулар мен түнгі клубтардағы киімдерге дейін 50-ден астам киім жиынтығы айналым бойынша көрсетілді. Уилсон 2011 және 2013 жылдары iTunes платформасында «Life's Been Good To Me» және «Darling Mother (Johnnie Mae)» синглдарын шығарды.

In July 1977, just one month following her farewell performance with the Supremes, Wilson began a touring "Supremes" show with two background singers as the "Mary Wilson of The Supremes" show. The show was the result of Motown's allowance of the group to go into hiatus despite the fact that there were still several uncancelled international tour dates to complete. Mary therefore hired former Supreme, Cindy Birdsong and Debbie Sharpe to complete a summer tour of South America to fulfill contracts so venues would not sue. The three week tour began in Caracas, Venezuela, and was composed of mostly small clubs. Despite the company's displeasure and the fact that it owned the rights/distribution rights to the name "Supremes", Motown never cancelled the tour. Later that year, Wilson hired Karen Jackson and Kaaren Ragland to tour with as background singers. She and Cindy rehearsed them for a year end's tour of Europe, that was composed of dates at officers' clubs and swank discos. After an out of court settlement, Wilson signed with Motown for solo work, releasing a disco heavy self titled album in August 1979. A single from the album, "Red Hot", peaked at number 90 on the pop charts. Midway through production of a second solo album in 1980, Motown dropped her from their roster. Throughout the mid 1980s, Wilson focused on performances in musical theater productions, including Beehive, Dancing in the Streets, and Supreme Soul. In 1983, Wilson appeared on the Motown 25: Yesterday, Today, Forever television special. Early in the program, Wilson made a brief tribute to Florence Ballard, and former label mate Paul Williams of the Temptations. Later, she joined Diana Ross and Cindy Birdsong for a highly anticipated Supremes reunion. Wilson found major success once more with her memoir: Dreamgirl: My Life as a Supreme in 1986. The book remained on the national best seller list for months and established a sales record for the genre. The book focused on the early career of the Supremes and its success during the 1960s. Four years later, in 1990, Wilson released her second memoir: Supreme Faith: Someday We'll Be Together, also a best seller, which focused on the Supremes in the 1970s. In between this period, Wilson became a frequent guest on several television programs and talk shows and began regularly performing in Las Vegas casinos and resorts. Wilson then recorded a cover version of "Ooh Child" for the Motorcity label in 1990. A year later, she signed with CEO Records and released the album, Walk the Line, in 1992. The label filed for bankruptcy the day after its national release. Wilson maintained that she was deceived about the financial status of the label. The available copies of the album quickly sold out, however, and Wilson continued her success as a concert performer. Earlier in 1974, Wilson had her contract with Motown re negotiated to allow her 50% ownership of the name "Supremes". During the 1990s, Wilson filed suit against several former members of the Supremes, who had formed spin off groups, for improper usage of the Supremes' name. In September 1997, the court sided with the defendant, claiming Motown Records owned the full rights to the group's name, and allowed for the spin off groups to continue performing. Wilson then appealed the decision to the U. S. Ninth Circuit Court of Appeals in San Francisco, which upheld the prior ruling. This prompted Wilson to take a high profile role in lobbying for "Truth in Music Advertising" legislation, which prohibits usage of musical acts names, unless an original member of the group is in the act or the group is properly licensed by the last person to hold right of title to the name. Her efforts succeeded in more than 28 U. S. states. In 1995, Wilson released a song, ". U", for Contract Recording Company. A year later, Wilson released the song, "Turn Around" for Da Bridge Records. In late 1999, a proposal for a Supremes reunion tour was negotiated by Ross and TNA/SFX Productions (now Live Nation Entertainment). According to Wilson, Ross had contacted her that December, long after she had already heard of plans for a reunion tour. Wilson was initially offered $2 million, while Birdsong was reported to have been offered less than $1 million. Wilson disagreed, and a counteroffer of $3 million was made. By March 2000, with salary negotiations still underway, Wilson stated a deal had been accepted between her and Birdsong, but it was rejected by Ross. TNA/SFX then ceased negotiations with Wilson and Birdsong. Instead, the tour, Return to Love, went forward with former Supremes Scherrie Payne and Lynda Lawrence, beginning in Philadelphia on June 14. The opening concert had drawn 10,000 spectators and grossed over $629,000. By July 2000, the tour was reportedly performing below expectations, and was subsequently canceled after 13 concerts. Ross issued a statement that she was "severely disappointed" that SFX had decided to cancel the tour. That year, Wilson released an updated version of her autobiographies as a single combined book. That same year, an album, I Am Changing, was released by Mary Wilson Enterprises, produced through her and her then management, Duryea Entertainment. In 2001, Wilson starred in the national tour of Leader of the Pack – The Ellie Greenwich Story. A year later, Wilson was appointed by Secretary of State Colin Powell as a "culture connect ambassador" for the U. S. State Department, appearing at international events arranged by that agency. In 2004, Wilson joined Cindy Birdsong and Kelly Rowland (of Destiny's Child) to perform a medley of Supreme hits for the Motown 45 anniversary television special. In 2006, a live concert DVD, Live at the Sands, was released. Four years later, another DVD, Mary Wilson: Live from San Francisco Up Close, was released. During this period, Wilson became a musical activist, having been part of the Truth in Music Bill, a law proposed to stop impostor groups performing under the names of the 1950s and 1960s rock and roll groups, including Motown groups The Marvelettes and The Supremes. The law was passed in 27 states. Wilson also toured and lectured internationally, as well as across the United States, speaking to multiple groups worldwide. Her lecture series, "Dare to Dream", focuses on reaching goals and triumph over adversity. Wilson's charity work included Children Incorporated, the Susan G. Komen Race for the Cure, the American Cancer Society, St. Jude's Children's Research Hospital, the Easter Seals Foundation, UNICEF, The NAACP, the Cystic Fibrosis Foundation, the All Star Network, and Figure Skaters of Harlem, a youth organization devoted to helping children towards entering the Olympics. Most recently, Wilson became the Mine Action spokesperson for the Humpty Dumpty Institute. In April 2008, Wilson made a special appearance on 20/20 to participate in a social experiment involving pedestrians reacting to a young woman singing "Stop! In the Name of Love" with intentional amateurishness. Wilson approached the woman and gave her constructive criticism toward her style, in contrast to the pedestrians whose reactions were positive, yet dishonest. On March 5, 2009, she made a special appearance on The Paul O'Grady Show, which ended in a special performance with her, O'Grady, and Graham Norton. Wilson created the "Mary Wilson/Supremes Gown Collection", and had the collection tour in an exhibition of the Supremes' stage wear. The collection has been on exhibit at the Rock & Roll Hall of Fame in Cleveland, Ohio and on May 12, 2008, commenced its UK tour, starting at the Victoria and Albert Museum in London. More than 50 sets of gowns are shown in rotation, starting with early formal wear from the early 1960s, and including famous gowns worn on television specials and nightclub appearances by the group in the 1960s and 1970s. Wilson released two singles on iTunes, "Life's Been Good To Me" and "Darling Mother (Johnnie Mae)", in 2011 and 2013, respectively. In 2015, Wilson released a new single, "Time To Move On", produced by Sweet Feet Music; the song reached the Top 20 on the Billboard Dance charts history, peaking at No. 17 as of December 26. At 36 years and seven weeks, Mary Wilson holds the record for the longest gap between hits in the Billboard Dance Club Songs chart as "Red Hot" debuted on October 6, 1979 and "Time To Move On" debuted on November 21, 2015. In 2016, an Indiegogo campaign was launched to help raise $35,000 to fund a gay themed romantic comedy movie, "Please Don't Eat the Pansies". The cast includes actor/writer Ronnie Kerr, Andrew Lauer, singer/actor Tom Goss, and Wilson. On August 15, 2019, Wilson published her fourth book, Supreme Glamour with co author Mark Bego, dedicated to the history of the Supremes and their fashion with a detailed section dedicated to the Supremes gowns in her collection. That same month, she was announced as one of the celebrities who would compete on season 28 of Dancing with the Stars. Wilson and her professional partner Brandon Armstrong were the first couple to be eliminated from the competition on September 23, 2019.

Өлімнен кейін шығарылғандар

Мэри Уилсонның "Why Can't We All Get Along" синглі 2021 жылдың 5 наурызында жарық көрді. Ән Уилсонның 1979 жылғы тұңғыш жеке альбомы "Мэри Уилсон: кеңейтілген нұсқасы" 2021 жылы қайта басылғанда енгізілді. Тағы бір өлімнен кейінгі жоба, "Мэри Уилсон: Red Hot Eric Kupper Remix EP" 2021 жылдың 3 қыркүйегінде шықты. EP-де Куппер өндірген Уилсонның 1979 жылғы "Red Hot" синглінің үш түрлі би нұсқасы бар болды. 2022 жылдың 7 қаңтарында "Мэри Уилсон: Мотаун антологиясы" атты өлімнен кейінгі жинақ альбомы физикалық форматта шықты, ал цифрлық нұсқасы 2022 жылдың 4 наурызында ағымдық платформаларда жарияланды. 2023 жылдың 3 наурызында Universal компаниясы "Soul Defender" атты, бұрын жарық көрмеген өлімнен кейінгі синглді цифрлық түрде шығарды. Әнді Билли Рэй Мартин жазды, ал Sweet Feet Music тобынан Пол Брюер продюсерлік етті. Тректің үш нұсқасы қолжетімді болды: радиолық өңдеу, кеңейтілген би миксі және радиолық өңдеудің инструменталды нұсқасы.

Жеке өмір және өлім

Өзінің мансабында Уилсон Флип Уилсон, Дюк Факир, Стив Маккуин және Дэвид Фрост сияқты адамдармен романтикалық қарым-қатынаста болды. Уилсонның Том Джонспен де қысқа мерзімді махаббаты болды. Уилсон 1974 жылдың 11 мамырында Лас-Вегаста The Supremes тобының менеджері ретінде таңдаған доминикандық бизнесмен Педро Феррерге тұрмысқа шықты. 1994 жылдың қаңтар айында Уилсон мен оның 14 жасар ұлы Рафаэль Лос-Анджелес пен Лас-Вегас арасындағы 15 тас жолында апатқа ұшырады, олардың Jeep Cherokee көлігі жолдан шығып аударылып кетті. Уилсон орташа жарақат алды, ал Рафаэльдің жарақаттары өлімге алып келді. 2021 жылдың 8 ақпанында Уилсон Лас-Вегастың маңындағы Невада штатының Хендерсон қаласындағы үйінде гипертониялық атеросклеротикалық жүрек-қан тамырлары ауруынан 76 жасында ұйқыда қайтыс болды. Өліміне екі күн бұрын ол YouTube арнасында Universal Music Group компаниясымен жаңа жеке туындыларын шығаруды жоспарлап отырғанын және оны 6 наурыз, яғни 77 жасқа толуына дейін жарыққа шығаруға үміттене жариялаған еді. Росс кейін Entertainment Tonight телеарнасына: "Мен Мэридің қуанышы мен махаббатын бақытты шақтарда және біздің бірге өткізген жылдарымызды есімде сақтаймын. Осы өзгерістер кезеңінде жүрегімде әнмен, күлімсіреп 'жақсы ескі күндерді' еске аламын", – деді. Уилсон қайтыс болған кезде оның 10 немересі мен бір шөбересі болды.

Құрметтер

2001 жылы Уилсон Нью-Йорк университетінің Ұдақтамалы және кәсіби білім беру мектебінен диплом алды. Вильсонға Джорджия штатының Аугуста қаласындағы Пэйн колледжінен құрметті гуманитар ғылымдары докторы атағы берілді. 2020 жылы Уилсон Ұлттық газет баспагерлері қауымдастығынан өмірлік жетістіктері үшін сыйлық алды. Уилсон, сондай-ақ, The Supremes тобымен бірге 2013 жылы Ұлттық ритм және блюз даңқ залына енгізілді. Уилсон 2016 жылдан 2019 жылға дейін Ұлттық ритм және блюз даңқ залының салтанатты шараларының жүргізушісі болды және кеңес мүшесі қызметін атқарды.

Мұра

"Дримгерлз" пьесасы мен фильміндегі Лоррел Робинсон кейіпкері Уилсоннан шабыттандырылған. "Motown: The Musical" – 2013 жылдың 14 сәуірінде сахнаға қойылған Бродвей мюзиклі. Бұл Берри Гордидің Motown Records компаниясын құру тарихы. Уилсонды 2013 жылы Ариана ДеБоз сомдады. "The Supremes" тобының мүшесі ретінде оның "Stop! In the Name of Love" және "You Can't Hurry Love" әндері рок-н-ролл тарихындағы 500 ең маңызды ән тізіміне енген. Росс Уилсон Баллард құрамы 1988 жылы Рок-н-ролл Даңқ залына енгізілді, 1994 жылы Голливуд Даңқ аллеясында жұлдызы орнатылды, ал 1998 жылы Вокалдық топтар Даңқ залына қосылды. Уилсон осы үш шараның барлығында қатысты. 2004 жылы Rolling Stone журналы топты "Барлық уақыттың 100 ең ұлы әртісі" тізімінде 96-шы орынға қойды. "The Supremes" тобының мүшесі ретінде Уилсон 2023 жылы 65-ші жылдық "Грэмми" сыйлығында өмірлік жетістіктері үшін Грэмми сыйлығын алған сегіз тұлғаның бірі атанды.