Желбезек жастық: Jefferson Airplane альбомының тарихы
Surrealistic Pillow
Jefferson Airplane тобының «Surrealistic Pillow» альбомы – 1967 жылғы психоделикалық рок өнерінің маңызды туындысы. Grace Slick-тің тұңғыш жұмысы, платиналық статусқа ие.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Surrealistic Pillow – американдық рок-топ Jefferson Airplane-нің 1967 жылғы 1 ақпанда RCA Victor лейбелі арқылы шыққан екінші студиялық альбомы. Бұл әнші Грейс Слик және барабаншы Спенсер Драйден қатысқан топтың тұңғыш альбомы. Альбом Billboard 200 тізімінде үшінші орынға ие болды және Американың Жазба Индустриясы Ассоциациясы (RIAA) тарапынан платиналық сертификат алды. Ол психоделикалық рок дәуірінің алғашқы кезеңіндегі және 1960 жылдардағы контрмәдениеттің ең ықпалды және маңызды туындыларының бірі саналады. "My Best Friend" 1966 жылдың желтоқсан айында бірінші сингл ретінде жарық көрді, бірақ Billboard Bubbling Under тізімінде 103-орынға ғана ие болды. 1967 жылдың көктемінде тағы екі сингл шықты: "Somebody to Love" және "White Rabbit" Billboard Hot 100 тізімінде тиісінше бесінші және сегізінші орындарға көтерілді, бұл топтың аталған тізімдегі жалғыз топ-40 хиті болды. "Today" сингл ретінде шығарылмады, бірақ студенттік радиолар мен рок-станцияларда жиі ойналып, олардың ең танымал әндерінің бірі болып қала берді. Оны джаз саксофонисі Том Скотт 1967 жылғы The Honeysuckle Breeze альбомы үшін жазды; осы нұсқасы Пит Рок пен С. Л. Смуттың "They Reminisce Over You" әнінде үлгі ретінде қолданылды. 2024 жылы альбом АҚШ жазба музыкасының «мәдени, тарихи немесе эстетикалық маңызға» ие болғаны үшін Конгресс кітапханасының Ұлттық жазбалар тізіміне қосылды.
Surrealistic Pillow is the second studio album by the American rock band Jefferson Airplane, released by RCA Victor on February 1, 1967. It is the first album by the band with vocalist Grace Slick and drummer Spencer Dryden. The album peaked at number three on the Billboard 200 and has been certified platinum by the Recording Industry Association of America (RIAA). It is considered to be one of the most influential and quintessential works of the early psychedelic rock era and the 1960s counterculture. "My Best Friend" was released as the first single in December 1966 but only reached No. 103 on the Billboard Bubbling Under chart. Two more singles were released in the spring of 1967: "Somebody to Love" and "White Rabbit" peaked respectively at number five and number eight on the Billboard Hot 100 chart and are the band's only Top 40 hits on that chart. "Today" was not released as a single but was played often on college radio and rock stations and remains one of their most popular songs. It was also recorded by jazz saxophonist Tom Scott for his 1967 album The Honeysuckle Breeze; this version was sampled in the song "They Reminisce Over You" by Pete Rock & C. L. Smooth. In 2024, the album was added to the National Recording Registry by the Library of Congress for being “culturally, historically, or aesthetically significant” to American recorded music.
Өмірбаян
Алғашқы барабаншы Александр "Скип" Спенс 1966 жылдың ортасында топтан шығып кетті. Оның орнына көп ұзамай тәжірибелі Лос-Анджелес джаз барабаншысы және Чарли Чаплиннің жартылай немересі Спенсер Драйден келді. Бұрын Сан-Францискодағы тағы бір рок-топ, Great Society тобында ән салған жаңа әнші Грейс Слик 1966 жылдың қазанында Airplane тобына қосылды. Слик, Драйден, еркек жетекші вокалисі, гитарист, ән жазушы және топтың негізін қалаушы Марти Балин, гитарист, вокалисі, ән жазушы Пол Кантнер, жетекші гитарист (және кейде вокалист) Йорма Кауконен және басист Джек Касади – бұл топтың ең танымал құрамының ядросын құрады, ол Драйденнің 1970 жылдың басында кетуіне дейін өзгеріссіз сақталды.
Early drummer Alexander "Skip" Spence left the band in mid 1966. He was soon replaced by Spencer Dryden, an experienced Los Angeles jazz drummer and the half nephew of Charlie Chaplin. New female vocalist Grace Slick, formerly with another San Francisco rock band the Great Society, joined the Airplane in October 1966. Slick, Dryden, male lead vocalist guitarist songwriter and founder of band Marty Balin, guitarist vocalist songwriter Paul Kantner, lead guitarist (and occasional vocalist) Jorma Kaukonen, and bassist Jack Casady formed the core of the best known line up of the group, which remained stable until Dryden's departure in early 1970.
Әндер мен жазбалар
Грейс Слик топқа қосылғаннан кейін небәрі екі апта өткен соң, 31 қазанда топ екінші альбомын жазу үшін Лос-Анджелестегі RCA студиясына кірді. Продюсер Рик Джаррардпен бірге жұмыс істеп, топ Джек Касадидің фузз-басымен және "My Best Friend" әнінде орындалған "She Has Funny Cars" альбомының ашылу әнін жазды. Бұрынғы мүше Skip Spence жазған және альбомның жетекші синглы ретінде таңдалған "My Best Friend" әні де жазылды. 1 қарашада Балиннің "Plastic Fantastic Lover" әні жазылды, ол топ гастрольде болған кезде Чикагодағы пластик фабрикасына барғаннан кейін жазылған, теледидарға арналған жыр. Келесі күні Балиннің "3/5 Of A Mile In 10 Seconds" рок-жыршысы, топ қыркүйектен бері концерттерінде орындап келе жатқан ән таспаға түсірілді. Ұзақ үзілістен кейін, бірнеше концерттен соң, топ 14 қарашада RCA студиясында қайта жиналып, Спенстің тағы бір шығармасын – "J. P. P. McStep B. Blues" әнін жазды, бірақ ол ән шығарылмады. Топ оны кейде сахнада орындайтын, кейде "Wooden Ships" әнімен бірге. Спенс осы жазба сессиясына қатысты, сонымен қатар Кантнердің досы Том Мастин жазған "The Mamas & the Papas" тобына ұқсас "How Do You Feel" әні де жазылды. "Go To Her" (дебюттік альбомға да әрекет етілген) Кантнер-Эстестің қышқылды рок-н-роллы және Кауконеннің баяу блюзі "In The Morning" сияқты екі жазба да 17 және 21 күндері жазылды. Альбомның соңғы әні, Кауконеннің бес жыл бұрын жазған "Embryonic Journey" акустикалық саусақпен орындалатын әні Джаррардтың талабы бойынша 22 қарашада қосылды. Grateful Dead гитарисі Джерри Гарсияның альбом жасаудағы рөлі туралы пікірталас бар. Продюсер Джаррард және "Jefferson Airplane Loves You" жинағында оның бірнеше тректе болғаны жоққа шығарылды. 1974 жылы шыққан, бұрын жарияланбаған материалдардан құралған "Early Flight" жинағының мұқабасында менеджер Билл Томпсон Гарсияның "альбом мұқабасында 'рухани кеңесші' ретінде тізілгенін және 'In the Morning' әнінде гитараның бірін орындағанын" жазады. Гарсияның өзі 1967 жылдың ортасындағы сұхбатында "Today" әніндегі жетекші партияны орындағанын, сонымен қатар тағы екі әнде ("Plastic Fantastic Lover" және "Comin' Back to Me") гитарада ойнағанын және "Somebody to Love" әнін қайта жазғанын айтты. Ол сондай-ақ "J. P. P. McStep B. Blues" (Early Flight және 2003 жылғы CD қайта шығарылымында бар) және "How Do You Feel" әнінде де ойнаған болуы мүмкін. Кауконен Гарсияның негізінен топ үшін әндерді аранжировкалаған продюсер болғанын айтты. Жақындағы өмірбаяндық еңбегінде ол былай деді: "Бұрын оны қосымша продюсер деп ойладым, бірақ қазір продюсердің не екенін білемін, сол жазбаның продюсері Рик Джаррард болды. Джерри – аранжировка жасаушы, музыкант және ақылды кеңесші". Гарсияның музыканың "жастықша жұмсақтай сюрреалистік" екендігі туралы пікірі де альбомның атауына әсер еткен. Сан-Францисколық фотограф Херб Грин альбомның мұқабасы үшін топты өз асханасында суретке түсірді, оның қабырғалары примитивті квази-иероглифтермен жабылған. Марти Балин мұқабаны көк түске бояуды қалаған, бірақ RCA оған қарсы шығып, қызғылт түсті таңдады, бірақ ол өзгеріске риза болды. Альбомның артқы жағы да Гриннің сол фотосессиясынан алынған топ мүшелерінің психоделикалық фотоколлажынан тұрды, оны Балин жинады.
A mere two weeks after Grace Slick joined the band, the group entered RCA studios in Los Angeles on October 31 to record their second album. Working with producer Rick Jarrard, the group recorded album opener "She Has Funny Cars" featuring Jack Casady on fuzz bass and the mellow folk rocker "My Best Friend", written by departed member Skip Spence and chosen as the album's lead off single. On November 1 they recorded Balin's "Plastic Fantastic Lover", his ode to a television set penned after a visit to a plastics factory in Chicago while the band was on tour. On the next day the Balin rocker "3/5 Of A Mile In 10 Seconds", which the band had already been featuring in its shows since September, was committed to tape. After a short break to play some gigs the group reconvened at RCA on November 14 to record another Spence composition, "J. P. P. McStep B. Blues", which was ultimately left in the can; the group would sporadically play it on stage, sometimes in a medley with the later "Wooden Ships". Spence was present for this session, which also saw the recording of the The Mamas & the Papas soundalike "How Do You Feel" written by Kantner friend Tom Mastin. Two outtakes, the driving Kantner Estes acid rocker "Go To Her" (which had also been attempted for the debut album) and slow Kaukonen blues "In The Morning", were taped on the 17th and 21st with the album's final song, the acoustic fingerpicking showcase "Embryonic Journey" penned by Kaukonen some five years prior, added on November 22 at the insistence of Jarrard. Some controversy exists as to the role of Grateful Dead guitarist Jerry Garcia in the making of the album. His reputed presence on several tracks is denied by producer Jarrard, and the Jefferson Airplane Loves You box set. In the sleeve notes for Early Flight, a 1974 compilation album of previously unreleased material, manager Bill Thompson writes only that Garcia was "listed as 'spiritual advisor' on the album cover [and] played one of the guitars" on "In the Morning". Garcia himself recalled in a mid 1967 interview that he played the high lead on "Today" in addition to playing guitar on two other songs ("Plastic Fantastic Lover" and "Comin' Back to Me") and rearranging "Somebody to Love." He also played on "J. P. P. McStep B. Blues" (included on Early Flight and the 2003 CD reissue) and may have also played on "How Do You Feel". Kaukonen has opined that Garcia was essentially the producer who arranged the songs for the group. More recently, in his biography, he says, "I used to think about him as co producer, but now that I really know what a producer is, the producer of that record was Rick Jarrard. Jerry was a combination arranger, musician, and sage counsel." A comment by Garcia about the music being "as surrealistic as a pillow is soft" also reportedly inspired the album title. San Francisco photographer Herb Greene photographed the band for the album's cover art in his dining room, whose walls were covered in primitive quasi hieroglyphics. Marty Balin had wanted the cover tinted in blue but RCA overrode him and chose pink instead, although he liked the change. The back cover was a psychedelic photo collage of the band members picked from the same Greene photo session, also assembled by Balin.