Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Телекоммуникациялық компанияның түрі
Type of telecommunication company
АҚШ-тың заңдық және реттеу терминологиясында бірлескен тасымалдаушы (IXC) – телекоммуникациялық компанияның бір түрі, ол көбінесе ұзақ қашықтыққа телефон компаниясы деп аталады. Ол бірнеше жергілікті қатынас және тасымалдау аймақтарында (interLATA) қызмет көрсететін кез келген тасымалдаушы ретінде анықталады. Бір жергілікті желімен қамтылған жергілікті географиялық аймақтағы телефон арналары арқылы жасалған қоңыраулар тек сол intraLATA тасымалдаушысымен өңделеді, ол көбінесе жергілікті телефон станциясы операторы деп аталады. Жергілікті қоңыраулар әдетте қосымша төлемсіз жасалатын байланыстармен анықталады, байланысқан қоңырау бір LATA-да болсын немесе басқа LATA-ға жалғансын. IntraLATA әдетте штат ішіндегі LATA арасындағы тарифтік немесе абоненттік төлемді шақыруларды, штатаралық шақырулардан немесе әртүрлі штаттардағы LATA арасындағы шақырулардан айырады.
An interexchange carrier (IXC), in U. S. legal and regulatory terminology, is a type of telecommunication company, commonly called a long distance telephone company. It is defined as any carrier that provides services across multiple local access and transport areas (interLATA). Calls made on telephone circuits within the local geographic area covered by one local network are handled only by that intraLATA carrier, commonly called a local telephone exchange carrier. Local calls are usually defined by connections made without additional charge whether the connected call is in the same LATA or connects to another LATA with no charge. IntraLATA usually refers to rated or toll calls between LATA within state boundaries, as opposed to interstate, or calls between LATAs in different states.
Шақыруларды өңдеу
Телефондық байланыс операторы телефон станциялары арасындағы трафикті басқарады. Телефон станциялары АҚШ-та үш таңбалы аймақтық код (NPA) және жергілікті телефон нөмірінің алғашқы үш таңбалы орталық кеңсе префиксі (NPA NXX) арқылы анықталады. Әртүрлі станциялар немесе орталық кеңселер әдетте әртүрлі географиялық аймақтарға қызмет көрсетеді. Дауыстық трафик жіберу үшін IXC-лер жұмсақ коммутаторларды, VoIP протоколдары мен қателерді түзетуді пайдаланады. Осы арқылы ITSP-лер VoIP-тен POTS-ке, компьютерден компьютерге, компьютерден телефонға және Интернет-протокол құрылғыларын басқа телефон қызметтеріне қосуға мүмкіндік алады.
An interexchange carrier handles traffic between telephone exchanges. Telephone exchanges are identified in the United States by the three digit area code (NPA) and the central office prefix, which is the first three digits of the local telephone number (NPA NXX). Different exchanges, or central offices, generally serve different geographic areas. For voice traffic transfer, IXCs use softswitches and VoIP protocols and error correction. ITSPs can thereby connect between VoIP to POTS, computer to computer, computer to phone, and Internet Protocol devices to other phone services.
Тасымалдаушының идентификациялық коды
Әрбір тасымалдаушыға (аралық немесе жергілікті алмасу) төрт таңбалы идентификациялық код тағайындалады, ол функциялық топтармен бірге қолданылған тасымалдаушы идентификациялық коды (CIC) болып табылады. Абоненттік желіден келетін қоңыраулар әдепкі бойынша бағытталатын аралық тасымалдаушы алдын ала таңдалған аралық тасымалдаушы (PIC) деп аталады. Телефон пайдаланушыларына әрбір қоңырау бойынша басқа тасымалдаушыны таңдау мүмкіндігін беру үшін тасымалдаушыға қолжетімділік кодтары (CAC) құрастырылды. Олар 101 сандарынан және содан кейін төрт таңбалы CIC-ден тұрады. CAC алыс қашықтыққа қоңырау шалатын телефон нөмірін теру алдында префикс ретінде теріледі. Көптеген адамдар CAC-ті «кодты айналып өту» деп атайды, себебі олар PIC-ті «айналып өтуге» мүмкіндік береді. Кейде оларды «PIC кодтары» деп те атайды, бірақ бұл термин дұрыс емес, өйткені код PIC қызметтерін пайдалану үшін емес, PIC-тен қашу үшін қолданылады. CIC 1983 жылы алғаш енгізілген кезде үш таңбалы болған, ал CAC 10 сандарынан және үш таңбалы CIC-ден тұрған. 1998 жылы CIC төрт таңбалы болуға дейін ұзартылды. Бар болған тасымалдаушылардың кодтарына 10 қосылды. Осылайша, 1998 жылға дейінгі 10 XXX түріндегі CAC 101 0XXX болып өзгерді. 10 10-нан басталатын CAC-тер көбінесе ең көне және ең танымал болғандықтан, CAC-тер кейде 10 10 кодтары деп аталады.
Each carrier (interexchange or local exchange) is assigned a four digit identification code, the carrier identification code (CIC) which was used with feature groups. The interexchange carrier to which calls from a subscriber line are routed by default is known as the presubscribed interexchange carrier (PIC). To give telephone users the possibility of opting for a different carrier on a call by call basis, carrier access codes (CAC) were devised. These consist of the digits 101 followed by the four digit CIC. The CAC is dialed as a prefix immediately before dialing a long distance telephone number. In popular usage, CACs are often referred to as dial around codes, because they allow "dialing around" the PIC. Sometimes they are even called "PIC codes", though this term is inaccurate, since the code is being used to avoid the PIC, not to use its services. When CICs were first introduced in 1983, they were only three digits long, and the CAC consisted of the digits 10 followed by the three digit CIC. In 1998, the CIC had to be extended to four digits. Existing carriers' codes were prefixed with 10. Thus, a pre 1998 CAC of the form 10 XXX became 101 0XXX. Since the CACs starting with 10 10 are generally the oldest and best known ones, CACs are sometimes referred to as 10 10 codes.