PostScript: Беттік суреттеу тілі және бағдарламалау тілінің тарихы

Кіріспе

Файл пішімі және бағдарламалау тілі

PostScript (көбінесе PS деп қысқартылады) – бетті сипаттау тілі және динамикалық типтеуге ие, стекке негізделген бағдарламалау тілі. Ол ең көп электрондық және үстел басып шығару салаларында қолданылады, бірақ Тьюринг толық бағдарламалау тілі ретінде оны көптеген басқа мақсаттар үшін де пайдалануға болады. PostScript 1982-1984 жылдары Adobe Systems компаниясында Джон Уорнок, Чарльз Гешке, Дуг Бротц, Эд Тафт және Билл Пакстон жасаған. Ең соңғы нұсқасы, PostScript 3, 1997 жылы жарық көрді.

Тарих

PostScript тілінің тұжырымдамалары 1976 жылы Джон Гаффни Evans & Sutherland компаниясында компьютерлік графика саласында қаланды. Сол кезде Гаффни мен Джон Уорнок Нью-Йорк портының үлкен үш өлшемді графикалық деректер базасы үшін интерпретаторды әзірледі. Сонымен қатар, Xerox PARC зерттеушілері алғашқы лазерлік принтерді жасап, беттік кескіндерді анықтаудың стандартты құралы қажет екенін мойындады. 1975–1976 жылдары Боб Спроулл мен Уильям Ньюман Press форматын жасады, ол ақырында Xerox Star жүйесінде лазерлік принтерлерді басқару үшін қолданылды. Бірақ Press, тіл емес, дерек форматы болғандықтан, икемділіксіздігіне байланысты PARC Interpress-ті жасауға кірісті. 1978 жылы Джон Гаффни мен Мартин Ньюэлл Xerox PARC-те J & M немесе JaM ("Джон мен Мартин" үшін) деп аталатын құралды жасады, ол VLSI дизайнымен қатар, типтік және графикалық басылымдарды зерттеу үшін пайдаланылды. Бұл жұмыс кейіннен Interpress тіліне дамып, кеңейтілді. Уорнок Чак Гешкемен бірге 1982 жылдың желтоқсанында Adobe Systems компаниясын құрды. Олар Дуг Бротц, Эд Тафт және Билл Пакстонмен бірге Interpress-ке ұқсас, PostScript деп аталатын қарапайым тілді жасады, ол 1984 жылы нарыққа шықты. Осы арада, 1983 жылдың көктемінде Стив Джобс Adobe компаниясына келіп, PostScript-тің әлеуетіне тәнті болды, әсіресе ол Apple-де әзірлеп жатқан жаңа Macintosh компьютері үшін. Джон Скаллидің наразылығына қарамастан, Джобс PostScript технологиясын Adobe-ден лицензиялады, PostScript авторлық құқығына 1,5 миллион доллар аванс төледі және Adobe акцияларының 20 пайызын алды. 1983 жылы бірнеше кездесуде Джобс Apple компаниясына Adobe компаниясын толығымен сатып алуды ұсынды, бірақ негізгі құрылтайшылар оның ұсынысын қабылдамады. Сол кезде LaserWriters-те қолданылатын 300 dpi Canon лазерлік баспа машинасы тек сынақ басып шығару үшін жеткілікті деп есептелді (яғни, материалдың бастапқы нұсқаларын жасау үшін, ал соңғы нұсқалары жоғары сапалы басылым құрылғыларына жіберілетін), бірақ Джобс Adobe-ге PostScript-ті осындай төмен ажыратымдылықтағы құрылғыда жоғары сапалы басылым жасауға шақырып, қиындық тудырды (өйткені көптеген тұтынушылар үшін бұл басып шығару құрылғысының жалғыз нұсқасы болар еді). Осыған жауап ретінде Уорнок пен Бротц әріптердің қалыңдығын дұрыс масштабтаудың "көрініс мәселесін" шешті, осылайша олар кез келген ажыратымдылықта жақсы көрінетін болды. Олардың жетістігі соншалықты маңызды болды, Adobe компаниясы бұл технологияны патенттемеді, оның егжей-тегжейін коммерциялық құпия ретінде сақтап қалу үшін. Бұл PostScript-пен бірге шығарылған алғашқы принтер болды, бұл 1980-ші жылдардың ортасында үстел басылымдары (DTP) революциясын бастады. PostScript-тің бастапқы авторлық құқығы әрбір сатылған лазерлік принтердің тізімдік бағасының бес пайызын құрады, LaserWriter-дің бастапқы тізімдік бағасы 6,995 доллар болғандықтан, бұл 350 долларға тең болды, және мұндай авторлық құқықтар Adobe-нің алғашқы жылдарындағы барлық кірісін қамтамасыз етті. (Соңынан Apple компаниясы келісімшартты қайта қарастырып, жеткізілген принтерлердің көлеміне байланысты лицензиялық төлемдерді белгіледі.) Лазерлік принтерлердің өзінің құны мың доллардан асып кеткен кезде PS-тің қосымша құны маргиналды болды. Бірақ принтер механизмдерінің бағасы төмендеген сайын, PS-ті енгізу құны принтердің жалпы құнының үлкен бөлігін құрады. Сонымен қатар, 1990-шы жылдары үстел компьютерлері қосылған принтерлерге қарағанда қуаттырақ болғандықтан, растрлеу жұмысын ресурстары шектеулі принтерге жүктеудің қажеті болмады. 2001 жылға қарай, көптеген төмен деңгейлі принтерлерде PostScript-ті қолдау болмады, себебі PostScript-ке қарағанда әлдеқайда арзан сия қалам принтерлерінің бәсекелестігі күшейді, сонымен қатар компьютерлерде PostScript кескіндерін түсірудің жаңа бағдарламалық әдістері пайда болды, олар кез келген принтерге қолайлы болды. PDF, PostScript-тің ұрпағы, осындай әдістердің бірін ұсынады және электронды құжаттарды таратудың де-факто стандарты ретінде PostScript-тің орнын басты. Жоғары деңгейлі принтерлерде PostScript процессорлары жиі қолданылады, олардың пайдалануы құжаттарды басып шығарумен байланысты CPU жұмысын азайтады, кескіндерді түсіру жұмысын компьютерден принтерге көшіреді.

The concepts of the PostScript language were seeded in 1976 by John Gaffney at Evans & Sutherland, a computer graphics company. At that time, Gaffney and John Warnock were developing an interpreter for a large three dimensional graphics database of New York Harbor. Concurrently, researchers at Xerox PARC had developed the first laser printer and had recognized the need for a standard means of defining page images. In 1975–76 Bob Sproull and William Newman developed the Press format, which was eventually used in the Xerox Star system to drive laser printers. But Press, a data format rather than a language, lacked flexibility, and PARC mounted the Interpress effort to create a successor. In 1978, John Gaffney and Martin Newell then at Xerox PARC wrote J & M or JaM (for "John and Martin") which was used for VLSI design and the investigation of type and graphics printing. This work later evolved and expanded into the Interpress language. Warnock left with Chuck Geschke and founded Adobe Systems in December 1982. They, together with Doug Brotz, Ed Taft and Bill Paxton created a simpler language, similar to Interpress, called PostScript, which went on the market in 1984. Meanwhile, in the spring of 1983, Steve Jobs came to visit Adobe and was dazzled by PostScript's potential, especially for the new Macintosh computer he was developing at Apple. To John Sculley's frustration, Jobs licensed the PostScript technology from Adobe by offering a $1.5 million advance against PostScript royalties, plus $2.5 million in exchange for 20 percent of Adobe shares. During a series of meetings in 1983, Jobs also repeatedly offered for Apple to buy Adobe outright, but the founders kept turning him down. At that time, the 300 dpi Canon laser printing engine to be used in LaserWriters was seen as good enough only for proof printing (i. e., for crude rough drafts of material whose final drafts would be sent to professional high resolution devices), but Jobs presented Adobe with the challenge of making PostScript render high quality output to such a low resolution device (which for most consumers would be their only printing device). In response, Warnock and Brotz solved the so called "appearance problem" of making the stem width of letters scale properly so that they look good at all resolutions. Their breakthrough was so important that Adobe has never patented the technology, in order to keep its details concealed as a trade secret. It was the first printer to ship with PostScript, sparking the desktop publishing (DTP) revolution in the mid 1980s. The original PostScript royalty was five percent of the list price for each laser printer sold, which was $350 of the original LaserWriter list price of $6,995, and such royalties provided nearly all of Adobe's income during its early years. (Apple later renegotiated the contract to pay a licensing fee based on volume of printers shipped.) When the laser printer engines themselves cost over a thousand dollars the added cost of PS was marginal. But, as printer mechanisms fell in price, the cost of implementing PS became too great a fraction of overall printer cost. In addition, with desktop computers becoming more powerful during the 1990s than their attached printers, it no longer made sense to offload the rasterization work onto the resource constrained printer. By 2001, few low end printer models came with onboard support for PostScript, largely due to growing competition from much cheaper non PostScript inkjet printers, and new software based methods to render PostScript images on computers, making them suitable for any printer. PDF, a descendant of PostScript, provides one such method, and has largely replaced PostScript as the de facto standard for electronic document distribution. On high end printers, PostScript processors remain common, and their use can dramatically reduce the CPU work involved in printing documents, transferring the work of rendering PostScript images from the computer to the printer.

PostScript 1- деңгейі

PostScript тілінің алғашқы нұсқасы 1984 жылы нарыққа ұсынылды. 2-ші деңгей енгізілген кезде, бұл нұсқаға «1-деңгей» деген белгі берілді.

PostScript 2- деңгейі

PostScript 2 деңгейі 1991 жылы енгізілді және бірнеше жақсартулармен келді: жақсартылған жылдамдық және сенімділік, растрлік кескіндерді өңдеу (RIP) бөліністерін қолдау, кескіндерді декомпрессиялау (мысалы, JPEG кескіндерін PostScript бағдарламасы көрсетуге болады), композиттік шрифттерді қолдау және қайта пайдалануға болатын мазмұнды сақтау үшін нысан механизмі.

Постжазба 3

PostScript 3 (Adobe «деңгей» терминологиясын қарапайым нұсқалауға ауыстырды) 1997 жылдың соңында жарық көрді. Ол көптеген жаңа сөздік негізіндегі ескі операторлардың жаңа нұсқаларымен қатар, жақсы түс өңдеуді және жаңа сүзгілерді (бағдарламадағы деректерді сығу/ашу, бағдарламалық бөліктерге бөлу және кеңейтілген қателіктерді өңдеу мүмкіндігін қамтамасыз ететін) ұсынды. PostScript 3, сол кезде журнал шығаруда кеңінен қолданылып келген, қолданыстағы түсті электрондық дайындық жүйелерін алмастыру тұрғысынан маңызды болды. Ол 4096 түстің жаңыл реңін (PostScript Level 2-дегі 256 түстен гөрі) қолдап, тегіс көлеңкелеу операцияларын енгізу арқылы, сондай-ақ құрама түсті беттерге қосымша сия түстерін (spot colors деп аталатын) қосуға мүмкіндік беретін DeviceN түс кеңістігін енгізді.

PostScript-тің алдында

Интерпресс пен PostScript енгізілгенге дейін принтерлер мәтінді, әдетте ASCII түрінде берілген, таңбалық шығысты басып шығару үшін жасалған. Бұл міндетті орындау үшін бірнеше технологиялар болды, бірақ көпшілігінде глифтерді физикалық түрде өзгерту қиын болды, себебі олар теріс машинасының пернелеріне, металл жолақтарына немесе оптикалық пластиналарға қалыптастырылған. Бұл нүктелі матрицалы принтерлердің танымалдылығы артуымен біршама өзгерді. Осы жүйелердегі таңбалар принтер ішіндегі қаріп кестесімен анықталған нүктелер тізбегі ретінде салынды. Олар жетілдіріле келе, нүктелі матрицалы принтерлер пайдаланушы таңдап алатын бірнеше кіріктірілген қаріптерді ұсына бастады, ал кейбір модельдер пайдаланушыларға өздерінің жеке глифтерін принтерге жүктеуге мүмкіндік берді. Нүктелі матрицалы принтерлер растрлық графиканы басып шығару мүмкіндігін де қосты. Графика компьютермен түсіндіріліп, принтерге қашықтық тізбегі ретінде жіберілді, бұл үшін түрлі басқару тізбектері қолданылды. Бұл принтерлерді басқару тілдері принтерден принтерге өзгеше болды, сондықтан бағдарламашылар көптеген драйверлерді жасауға мәжбүр болды. Векторлық графиканы басып шығару арнайы құрылғыларға, яғни графикалық сызғыштарға тапсырылды. Көптеген сызғыштар HPGL ортақ командалық тілін қолданды, бірақ графикалық принтерден басқа мақсаттар үшін пайдалану шектеулі болды. Оған қоса, олар қымбат және баяу болғандықтан, сирек кездесетін.

PostScript басып шығару

Лазерлік принтерлер принтерлер мен плоттерлердің ең жақсы қасиеттерін біріктіреді. Плоттерлер сияқты, лазерлік принтерлер де жоғары сапалы сызықтық графиканы ұсынады, ал нүктелік матрицалық принтерлер сияқты, олар мәтіндік және растрлық графика беттерін жасауға қабілетті. Принтерлер мен плоттерлерден айырмашылығы, лазерлік принтер жоғары сапалы графика мен мәтінді бір бетке орналастыру мүмкіндігін береді. PostScript бұл мүмкіндіктерді толыққанды пайдалануға мүмкіндік берді, кез келген принтер маркасында қолданылатын біртұтас басқару тілін ұсына отырып. PostScript әдеттегі принтерлік басқару тілінен асып, дербес бағдарламалау тіліне айналды. Көптеген қолданбалар құжатты PostScript бағдарламасына түрлендіре алады, оның іске қосылуы түпнұсқа құжатты қалпына келтіреді. Бұл бағдарлама принтердегі интерпретаторға жіберіліп, басылған құжатты немесе басқа қолданбадағы интерпретаторға, құжатты экранда көрсету үшін жіберілуі мүмкін. Құжат бағдарламасы мақсатына қарамастан бірдей болғандықтан, ол құрылғыға тәуелсіз деп аталады. PostScript растрлеуді динамикалық түрде іске асыру арқасында ерекше көзге түседі, онда барлық элементтер, тіпті мәтін де, түзу сызықтар мен кубтық Безиер қисықтарымен (бұрын тек CAD қолданбаларында қолданылған) сипатталады, бұл кез келген масштабтауға, бұруға және басқа да түрлендірулерге мүмкіндік береді. PostScript бағдарламасы интерпретацияланғанда, интерпретатор осы нұсқауларды шығыс суретін құру үшін қажетті нүктелерге түрлендіреді. Осы себепті PostScript интерпретаторлары кейде PostScript растрлық бейне процессорлары немесе RIP деп аталады.

Қаріптерді өңдеу

PostScript-тің өзі сияқты күрделі болып табылады, оның қаріптерді басқаруы. Шрифт жүйесі графикалық примитивтерді пайдаланады, олар сызықтарды қисық түрінде салады, содан кейін оларды кез келген ажыратымдылықта көрсетуге болады. Бұл тәсілмен бірқатар типографиялық мәселелерді қарастыру қажет болды. Бір мәселе – қаріптер кішкентай өлшемде сызықтық түрде масштабталмайды және глифтердің ерекшеліктері пропорционалды түрде тым үлкен немесе кішкентай болып, жағымсыз көріне бастайды. PostScript бұл мәселені шрифттерді түзету (hinting) арқылы болдырмады, онда әр әріптің растерлеуші үшін маңызды қасиеттерін анықтауға көмектесетін қосымша ақпарат көлденең немесе тік жолақтарда беріледі. Нәтижесінде тіпті төменгі ажыратымдылықта да жақсы көрінетін қаріптер пайда болды. Бұрын бұл міндет үшін қолмен түзетілген битмап қаріптері қажет деп саналған. Сол кезде, осы түзетулерді қаріптерге қосу технологиясы мұқият сақталды, ал түзетілген қаріптер қысылып, шифрланып, Adobe деп аталатын 1-түрлі қаріпке (PostScript Type 1 Font, PS1, T1 немесе Adobe Type 1 деп те аталады) айналдырылды. 1-түрлі қаріп – PS жүйесінің толыққанды тіл болудан гөрі, контурлық ақпаратты сақтау үшін ғана оңайлатылған нұсқасы (PDF осыған ұқсас). Adobe кейін өз қаріптеріне түзетулер қосуды қалағандарға 1-түрлі технологияға лицензия сатты. Технологияны лицензияламағандарға Type 3 шрифті (PostScript Type 3 Font, PS3 немесе T3 деп те аталады) қалды. 3-түрлі қаріптер PostScript тілінің барлық мүмкіндіктерін ұсынады, бірақ стандартталған түзету әдісі болмайды. 2-түрлі қаріп пішімі Compact Font Format (CFF) қаріптер тізбегімен бірге қолданылуы үшін жасалған және қаріп файлының жалпы көлемін азайту үшін іске асырылған. CFF/Type2 форматы кейіннен PostScript контурларын OpenType қаріптерінде өңдеудің негізі болды. CID кілті бар қаріп форматы OCF/Type 0 қаріптеріндегі қиындықтарды шешу үшін, күрделі Азия тілдерінің (CJK) кодтауымен және өте үлкен таңбалар жиынтығымен байланысты мәселелерді шешу үшін әзірленді. CID кілті бар қаріп форматы стандартты CID кілті бар қаріптер үшін 1-түрлі қаріп форматымен немесе CID кілті бар OpenType қаріптері үшін 2-түрлі форматпен қолданылуы мүмкін. Adobe жүйесімен бәсекелесу үшін Apple компаниясы 1991 жылы TrueType жүйесін жасады. TrueType жарияланғаннан кейін Adobe 1-түрлі қаріп форматының сипаттамасын жариялады. Altsys Fontographer (Macromedia 1995 жылдың қаңтарында сатып алған, 2005 жылдың мамыр айынан бастап FontLab иелігінде) сияқты бөлшек сауда құралдары 1-түрлі қаріптерді жасау мүмкіндігін қосты. Содан бері көптеген тегін 1-түрлі қаріптер шығарылды; мысалы, TeX жинақтау жүйесімен қолданылатын қаріптер осы форматта қол жетімді. 2023 жылдың қаңтарынан бастап 1-түрлі қаріптерді қолдау тоқтатылды. 1990 жылдардың басында Bitstream және Metafont сияқты контурлық қаріптерді сақтау үшін бірнеше басқа жүйелер де әзірленді, бірақ олардың ешқайсысы жалпы мақсаттағы баспа шешімдерін ұсынбады, сондықтан олар кеңінен қолданылмады. 1990 жылдардың аяғында Adobe Microsoft-пен бірлесіп OpenType-ті жасады, ол Type 1 және TrueType форматтарының функционалдық жиынтығы болып табылады. PostScript шығару құрылғысына басып шығарған кезде OpenType шрифтінің қажет емес бөліктері алынып тасталады, ал драйвер құрылғыға жібергені TrueType немесе Type 1 шрифті үшін бірдей болады, OpenType шрифтінде қандай контурлар бар екеніне байланысты.

Almost as complex as PostScript itself is its handling of fonts. The font system uses the PS graphics primitives to draw glyphs as curves, which can then be rendered at any resolution. A number of typographic issues had to be considered with this approach. One issue is that fonts do not scale linearly at small sizes and features of the glyphs will become proportionally too large or small and start to look displeasing. PostScript avoided this problem with the inclusion of font hinting, in which additional information is provided in horizontal or vertical bands to help identify the features in each letter that are important for the rasterizer to maintain. The result was significantly better looking fonts even at low resolution. It had formerly been believed that hand tuned bitmap fonts were required for this task. At the time, the technology for including these hints in fonts was carefully guarded, and the hinted fonts were compressed and encrypted into what Adobe called a Type 1 Font (also known as PostScript Type 1 Font, PS1, T1 or Adobe Type 1). Type 1 was effectively a simplification of the PS system to store outline information only, as opposed to being a complete language (PDF is similar in this regard). Adobe would then sell licenses to the Type 1 technology to those wanting to add hints to their own fonts. Those who did not license the technology were left with the Type 3 Font (also known as PostScript Type 3 Font, PS3 or T3). Type 3 fonts allowed for all the sophistication of the PostScript language, but without the standardized approach to hinting. The Type 2 font format was designed to be used with Compact Font Format (CFF) charstrings, and was implemented to reduce the overall font file size. The CFF/Type2 format later became the basis for handling PostScript outlines in OpenType fonts. The CID keyed font format was also designed, to solve the problems in the OCF/Type 0 fonts, for addressing the complex Asian language (CJK) encoding and very large character set issues. The CID keyed font format can be used with the Type 1 font format for standard CID keyed fonts, or Type 2 for CID keyed OpenType fonts. To compete with Adobe's system, Apple designed their own system, TrueType, around 1991. Immediately following the announcement of TrueType, Adobe published the specification for the Type 1 font format. Retail tools such as Altsys Fontographer (acquired by Macromedia in January 1995, owned by FontLab since May 2005) added the ability to create Type 1 fonts. Since then, many free Type 1 fonts have been released; for instance, the fonts used with the TeX typesetting system are available in this format. Effective January 2023, support for Type 1 fonts has ended. In the early 1990s, there were several other systems for storing outline based fonts, developed by Bitstream and Metafont for instance, but none included a general purpose printing solution and they were therefore not widely used. In the late 1990s, Adobe joined Microsoft in developing OpenType, essentially a functional superset of the Type 1 and TrueType formats. When printed to a PostScript output device, the unneeded parts of the OpenType font are omitted, and what is sent to the device by the driver is the same as it would be for a TrueType or Type 1 font, depending on which kind of outlines were present in the OpenType font.

Басқа іске асырулар

1980 жылдары Adobe кірісінің басым бөлігін принтерлер үшін PostScript іске асыру лицензиялық төлемдерінен түйді, ол растрлік кескін процессоры немесе RIP деп белгілі. 1980 жылдардың ортасында RISC негізіндегі бірнеше жаңа платформалар қолжетімді болғандықтан, кейбіреулер Adobe-нің жаңа құрылғыларды қолдауы жеткіліксіз деп санады. Осы және құн мәселелері үшінші тараптың PostScript іске асыруларының кеңінен таралуына әкелді, әсіресе төмен құнмен принтерлерде (лицензиялық төлем қиындық тудырғандықтан) немесе жоғары деңгейлі типографиялық жабдықта (жылдамдыққа ұмтылыс Adobe-ден жаңа платформаларға жылдам қолдау көрсетуді талап еткен). Бір кезде Microsoft Apple компаниясына сатып алған PostScript-ке үйлесімді TrueImage интерпретаторына лицензия берді, ал Apple Microsoft компаниясына өзінің жаңа қаріп форматы TrueType лицензиясын берді. Apple Adobe компаниясымен келісімге келіп, өзінің принтерлері үшін түпнұсқа PostScript лицензиясын алды, бірақ TrueType Windows және Macintosh үшін стандартты контурлы қаріп технологиясына айналды. Бүгінде PostScript-ке үйлесімді үшінші тараптың интерпретаторлары принтерлерде және көп функциялы құрылғыларда (MFP) кеңінен қолданылады. Мысалы, CSR plc-нің IPS PS3 интерпретаторы, бұрын PhoenixPage деп аталған, көптеген принтерлерде және MFP-ларда стандартты болып табылады, оның ішінде Hewlett Packard әзірлеген және LaserJet және Color LaserJet желілерімен сатылатындар да бар. Баспа және MFP өндірушілері қолданатын басқа үшінші тарап PostScript шешімдеріне Global Graphics компаниясының Jaws және Harlequin RIP кіреді. Ghostscript – бірнеше қосымша қолданбалармен бірге тегін бағдарламалық қамтамасыз ету нұсқасы. Бірнеше үйлесімді интерпретаторлар құжатталмаған басып шығару Wiki-де тізімделген. Кейбір қарапайым, арзан лазерлік принтерлер PostScript-ті қолдамайды, олар платформаның түпкілікті графикалық форматтарын PostScript-ке түрлендірудің орнына тікелей растрлейтін драйверлермен бірге келеді. Мұндай принтерге PostScript қолдауы қажет болған жағдайда, Ghostscript қолданылуы мүмкін. Сонымен қатар, TeleType Co. T Script немесе Brother BR Script3 сияқты көптеген коммерциялық PostScript интерпретаторлары бар.

Дисплей жүйесі ретінде пайдалану

PostScript графикалық пайдаланушы интерфейсін (GUI) енгізу арқасында коммерциялық сәттілікке қол жеткізді, бұл дизайнерлерге лазерлік принтерлерде шығару үшін беттерді тікелей құрастыруға мүмкіндік берді. Дегенмен, GUI-дың өзіндік графикалық жүйелері көбінесе PostScript-тен кем күрделі болды; мысалы, Apple-дің QuickDraw тек қарапайым сызықтар мен доғаларды қолдады, ал PostScript-тің күрделі B сплайндары мен кеңейтілген аймақтарды толтыру опциялары болмады. PostScript басып шығару мүмкіндіктерінің толық артықшылығын пайдалану үшін компьютердегі бағдарламалар хост платформасының өзіндік графикалық жүйесін пайдаланып, осы мүмкіндіктерді қайта іске асыруға тиіс болды. Бұл осы мүмкіндіктерді іске асырудағы айырмашылықтарға байланысты экрандағы макет пен басылған нәтижелердің дәл сәйкес келмеуіне себеп болды. Компьютерлік қуат өскен сайын, PS жүйесін принтерде емес, компьютерде орналастыру мүмкін болды. Бұл PS-тің басып шығару жүйесінен хосттың өзіндік графикалық тілі ретінде де қолданыла алатын жүйеге табиғи эволюциясына әкелді. Бұл тәсілдің көптеген артықшылықтары болды: ол экран мен принтердегі шығыстардың өзгеше болу мүмкіндігін жоюға көмектесті, сонымен қатар компьютер үшін қуатты графикалық жүйені қамтамасыз етті және лазерлік қозғалтқыштардың құны төмендеген кезде принтерлердің қарапайым болуына мүмкіндік берді. Өндірістік ортада PostScript-ті дисплей жүйесі ретінде пайдалану, хост компьютердің экранға төмен, принтерге жоғары ажыратымдылықта бейнелеуін немесе PS кодын офбордты басып шығару үшін «ақылды» принтерге жіберуін білдірді. Алайда, PostScript басып шығаруды ескере отырып жасалған және оны интерактивті дисплей жүйесінде тікелей пайдалануға қолайсыз ететін көптеген ерекшеліктері болды. Атап айтқанда, PS showpage командасы пайда болғанға дейін PS командаларын жинауға негізделген, сол кезде осы уақытқа дейін оқылған барлық командалар түсіндіріліп, шығарылатын болды. Бұл интерактивті жүйе үшін тиімді болмады, сонымен қатар PS-де ешқандай интерактивтілік болған жоқ; мысалы, PS принтерде қолданылғанда тышқанның әрекетін анықтау мүмкіндігі қажет болмады. Стив Джобс Apple компаниясынан кетіп NeXT құрғанда, ол Adobe компаниясына PS-ті өзінің жаңа жұмыс станцияларының дисплей жүйесі ретінде пайдалану идеясын ұсынды. Нәтижесінде Display PostScript немесе DPS пайда болды. DPS өнімділікті жақсарту үшін көптеген жол іздеулерді 32 биттік бүтін сандарға ауыстыру, әрбір командамен тікелей шығаруды қолдау және GUI-ға диаграмманы тексеруге мүмкіндік беретін функцияларды қосты. Сонымен қатар, PS кодын тікелей C бағдарламалау тілінен шақыруға мүмкіндік беретін «байланыстар» жиынтығы ұсынылды. NeXT осы байланыстарды өздерінің NeXTStep жүйесінде объектіге бағытталған графикалық жүйемен қамтамасыз ету үшін пайдаланды. DPS NeXT компаниясымен бірлесіп жасалғанмен, Adobe оны коммерциялық түрде сатты және ол 1990 жылдары Unix жұмыс станцияларының көпшілігінде кең таралған еді. Sun Microsystems басқа тәсілмен NeWS-ті жасады. DPS-тің PS-ке C бағдарламаларымен өзара әрекеттесуге мүмкіндік беру тұжырымын емес, NeWS компьютердің бүкіл GUI-ін іске қосуға жарамды тілге кеңейтті. Sun уақыт өлшегіштері, тышқанды басқару, үзілістер және интерактивтілікке қажетті басқа жүйелер үшін бірқатар жаңа командаларды қосты, сонымен қатар деректердің құрылымдарын және тіл элементтерін толықтай ішкі нысанға бағытталған болуына мүмкіндік беру үшін қосты. NeWS-те толық GUI, тіпті үш, жасалды және бір кезде олардың жұмыс станцияларында қолжетімді болды. Алайда, X11 жүйесін стандарттау бойынша жүргізілген жұмыстар оның Sun жүйелерінде кеңінен қолданылуына әкелді, ал NeWS кеңінен қолданылмады.

PostScript became commercially successful due to the introduction of the graphical user interface (GUI), allowing designers to directly lay out pages for eventual output on laser printers. However, the GUIs' own graphics systems were generally much less sophisticated than PostScript; Apple's QuickDraw, for instance, supported only basic lines and arcs, not the complex B splines and advanced region filling options of PostScript. In order to take full advantage of PostScript printing, applications on the computers had to re implement those features using the host platform's own graphics system. This led to numerous issues where the on screen layout would not exactly match the printed output, due to differences in the implementation of these features. As computer power grew, it became possible to host the PS system in the computer rather than the printer. This led to the natural evolution of PS from a printing system to one that could also be used as the host's own graphics language. There were numerous advantages to this approach; not only did it help eliminate the possibility of different output on screen and printer, but it also provided a powerful graphics system for the computer, and allowed the printers to be "dumb" at a time when the cost of the laser engines was falling. In a production setting, using PostScript as a display system meant that the host computer could render low resolution to the screen, higher resolution to the printer, or simply send the PS code to a smart printer for offboard printing. However, PostScript was written with printing in mind, and had numerous features that made it unsuitable for direct use in an interactive display system. In particular, PS was based on the idea of collecting up PS commands until the showpage command was seen, at which point all of the commands read up to that point were interpreted and output. In an interactive system, this was clearly not appropriate, nor did PS have any sort of interactivity built in; for example, supporting hit detection for mouse interactivity obviously did not apply when PS was being used on a printer. When Steve Jobs left Apple and started NeXT, he pitched Adobe on the idea of using PS as the display system for his new workstation computers. The result was Display PostScript, or DPS. DPS added basic functionality to improve performance by changing many string lookups into 32 bit integers, adding support for direct output with every command, and adding functions to allow the GUI to inspect the diagram. Additionally, a set of "bindings" was provided to allow PS code to be called directly from the C programming language. NeXT used these bindings in their NeXTStep system to provide an object oriented graphics system. Although DPS was written in conjunction with NeXT, Adobe sold it commercially and it was a common feature of most Unix workstations in the 1990s. Sun Microsystems took another approach, creating NeWS. Instead of DPS's concept of allowing PS to interact with C programs, NeWS instead extended PS into a language suitable for running the entire GUI of a computer. Sun added a number of new commands for timers, mouse control, interrupts and other systems needed for interactivity, and added data structures and language elements to allow it to be completely object oriented internally. A complete GUI, three in fact, were written in NeWS and provided for a time on their workstations. However, the ongoing efforts to standardize the X11 system led to its introduction and widespread use on Sun systems, and NeWS never became widely used.

Ұшып жүретін құжат пішімі

PDF және PostScript бірдей кескіндерді жасау моделін бөліседі және екі құжат та бір-біріне өзара айналдырылуы мүмкін. Екі құжатты басып шығарғанда да бірдей нәтиже алынады. PDF мен PostScript арасындағы ерекшелік – PDF-де PostScript тілінің көп мақсатты бағдарламалау тілінің негізі жоқ. PDF құжаты – тиімді қолжетімділік үшін жасалған, өздігінен тұрақты дерек құрылымы және интерактивті қарауға ыңғайлы навигациялық ақпаратты қамтиды.

Тіл

PostScript – Туринг толық бағдарламалау тілі, бағдарламалау тілдерінің конкатентивті тобына жатады. Бұл интерпретацияланатын, стекке негізделген тіл, Forth тіліне ұқсас, бірақ күшті динамикалық типтеуге, Lisp тілінен әсер алған деректер құрылымдарына, ауқымды жадқа және тілдің 2-ші деңгейінен бастап қоқыс жинауға ие. Тілдің синтаксисі кері Польша нотациясын қолданады, бұл операциялардың ретін нақты анықтайды, бірақ бағдарламаны оқу үшін біраз тәжірибе керек, себебі стек орналасуын есіңде ұстау қажет. Көптеген операторлар (басқа тілдерде функциялар деп аталатындар) өз аргументтерін стекен алады және нәтижелерін стекке орналастырады. Әйнекшелер (мысалы, сандар) өздерінің көшірмесін стекке қою эффектін тудырады. Күрделі деректер құрылымдарын массивтер мен сөздіктердің түрлеріне сүйене отырып құруға болады, бірақ оларды типтік жүйеге массивтер мен сөздіктер ретінде ғана жариялауға болады, сондықтан пайдаланушы анықтаған «типтерге» қолданылатын қосымша типтеу ережелері оларды іске асыратын кодқа қалдырылады. "%" символы PostScript бағдарламаларында түсініктемелерді енгізу үшін қолданылады. Жалпы ереже бойынша, әрбір PostScript бағдарламасы интерпретатор директивасы ретінде "%!PS" символымен басталуы керек, осылайша барлық құрылғылар оны PostScript ретінде дұрыс түсіндіреді. PostScript бағдарламаларын көбінесе адамдар емес, басқа бағдарламалар жасайды. Дегенмен, кез келген басқа бағдарламалау тілі сияқты PostScript-те де компьютерлік бағдарламаларды жазу мүмкін.