Сиднейлік SILLIAC компьютері: тарихы, құрылымы, мүмкіндіктері. Австралиядағы алғашқы компьютерлердің бірі, ILLIAC негізінде салынған. 1968 ж. жұмысын тоқтатты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Силлиак (Иллинойс автоматты компьютерінің Сидней нұсқасы, яғни Сидней ILLIAC), Австралияның Сидней университетінде салынған алғашқы компьютер, Иллинойс университетінде жасалған ILLIAC және ORDVAC компьютерлерінің негізінде құрылды. Басқа ерте компьютерлер сияқты, SILLIAC та физикалық тұрғыдан үлкен болды. Компьютердің өзі бір бөлмеде орналасқан, 2,5 метр биіктігі, 3 метр ені және 0,6 метр тереңдігі бар бір үлкен шкафтан тұрды. Оның қуат көзі екінші бөлмені алды, ал ауа баптау үшін жертөледе қосымша бөлме қажет болды. 1968 жылдың 17 мамырына дейін жұмыс істеді, содан кейін оны жылдам және үлкен машинамен ауыстырды. Бұзылғанымен, SILLIAC-тың кейбір бөліктері Powerhouse мұражайында сақталады, ал қалғандары Сидней университетінде қойылған.
The SILLIAC (Sydney version of the Illinois Automatic Computer, i. e. the Sydney ILLIAC), an early computer built by the University of Sydney, Australia, was based on the ILLIAC and ORDVAC computers developed at the University of Illinois. Like other early computers, SILLIAC was physically large. The computer itself was a single large cabinet 2.5 m high, 3 m wide and 0.6 m deep in one room. Its power supply occupied a second room and air conditioning required an additional room in the basement. It ran until May 17, 1968, when it was replaced by a faster and bigger machine. Although it was then broken up, some pieces of SILLIAC are at the Powerhouse Museum and others are displayed at Sydney University.
Тарих
SILLIAC 1953 жылдың соңында физика мектебінің жаңа басшысы Гарри Мессел және жаңадан келген зерттеуші Джон Блат екеуі де мектепке теориялық физика құралы ретінде электрондық компьютер қажеттігін дербес түсінгенде дүниеге келді. Оңтүстік жарты шардағы алғашқы компьютер – CSIR Mk 1 Сидней университетінің басқа бөлігінде жұмыс істеп тұрғанмен, Физика мектебінің оны пайдалануына бірнеше қиындықтар кедергі келтірді: CSIR Mk 1 CSIR зерттеулерімен толық жүктелген еді, ал Джон Блат оның қызметкерлерінен көмек күтпеді; сондай-ақ, ол тізбекті архитектуралы компьютер болғандықтан, Блат пен Мессел есептеген мәселелер үшін тым баяу болды. Осы мәселені шешу үшін мектеп өз компьютерін құруға бел буды. Компьютерді бастапқыдан жобалаудың орнына, Блат пен Мессел Иллинойс университеті жоспарлармен және көмек көрсетуге дайын болған ILLIAC дизайнын көшіруді жөн көрді. Ол кезде CSIRAC техникалық қызметін қамтамасыз еткен инженер Джон Алги құны 35 200 австралиялық фунтқа жетеді деп бағалады, бұл сол кездегі Сидней маңындағы үйдің құнынан шамамен он есе жоғары еді. Осыған сүйенген, 1953 жылдың соңында жобаны іске қосу туралы шешім қабылданды. Ортақ танысы Месселді Адольф Бассермен таныстырды, ол компьютерге 50 000 австралиялық фунт стерлинг көмек көрсетті. SILLIAC-тің жалпы құны 75 000 австралиялық фунтқа жетті.
SILLIAC had its genesis in late 1953 when Harry Messel, the dynamic new head of the School of Physics, and John Blatt, newly arrived researcher, both independently realised that the school needed an electronic computer as a tool for theoretical physics. Whilst the first computer in the southern hemisphere, the CSIR Mk 1, was already running elsewhere on the University of Sydney grounds, there were several serious impediments to its use by the School of Physics: The CSIR Mk 1 was fully occupied with CSIR research and John Blatt found its staff very unhelpful; and, as a serial architecture computer, it was far too slow for the sort of problems that Blatt and Messel envisaged. The solution was for the School to build its own computer. Rather than design a computer from scratch, Blatt and Messel chose to copy the design of the ILLIAC for which the University of Illinois were happy to provide plans and assistance. John Algie, then maintenance engineer for CSIRAC, estimated the cost at AU£35,200, which was approximately ten times the cost of a Sydney suburban house at the time. Based on this, a decision to proceed was made at the end of 1953. A mutual friend introduced Messel to Adolph Basser, who donated AU£50,000 towards the computer. SILLIAC's eventual cost was AU£75,000.
Қорғау
Силлиактың кейбір бөліктері Powerhouse мұражайында, ал қалғандары Сидней университетінде қойылған. Ол бөлшектелгеннен кейін, оның бөліктері бастапқыда көптеген адамдарға таратылды, соның ішінде университеттен естелік сұраған 14 мектеп оқушысына да берілді. 2008 жылдың наурыз айында Австралия компьютерлік музейі қоғамы SILLIAC-тің маңызды компоненттерімен қоса, өзінің коллекциясы жойылып кету қаупіне байланысты, балама сақтау орны іздеді. 2023 жылы Австралия компьютерлік музейі қоғамының SILLIAC бөліктерін көрсетуге арналған жаңа орны болды.
Some pieces of SILLIAC are at the Powerhouse Museum and others are displayed at Sydney University. When it had been broken up, parts had originally been given to a range of people, including 14 schoolchildren who had requested the University for mementoes. In March 2008, the Australian Computer Museum Society was seeking alternative storage, or risked its collection, including important components of SILLIAC, being scrapped. In 2023 the Australian Computer Museum Society now has a venue for displaying the parts of SILLIAC that are in its collection.