Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Роджерс және Харт – композитор Ричард Роджерс (1902–1979) пен лирик Лоренц Харт (1895–1943) арасындағы американдық ән жазушылар екілігі. Олар 1919 жылдан Харттың 1943 жылы қайтыс болуына дейін 28 сахналық мюзикл және 500-ден астам ән үстінде бірлесіп жұмыс істеді.
American songwriting partnership
Rodgers and Hart were an American songwriting partnership between composer Richard Rodgers (1902–1979) and the lyricist Lorenz Hart (1895–1943). They worked together on 28 stage musicals and more than 500 songs from 1919 until Hart's death in 1943.
Тарих
Ричард Роджерс пен Лоренц Харт 1919 жылы танысты, Роджерс әлі орта мектепте оқып жүргенде, ал Харт Колумбия университетін бітіріп болған. Олардың алғашқы ынтымақтастықтарының бірі Колумбияда болды, нәтижесінде 1920 жылы «Fly With Me» атты Varsity Show жарық көрді, оған Оскар Хаммерштейн II де қатысты. Бірнеше жыл бірге жұмыс істегеннен кейін, 1925 жылы олардың алғашқы табысты Бродвей мюзиклі – «The Garrick Gaieties» шықты, ол олардың «Manhattan» хит әнін таныстырып, табысты мюзиклдер мен фильмдер сериясіне жол ашты. 1935 жылдан Харт 1943 жылы қайтыс болғанға дейін олар Бродвейде кең танылған мюзиклдердің қатарын жазды, олардың көпшілігі сәтті болды. 1930 жылдардың соңындағы көптеген сахналық мюзиклдері фильмдерге түсірілді, соның ішінде «On Your Toes» (1936) және «Babes in Arms» (1937), бірақ көбінесе олардың музыкалық тіркемесі толық сақталмады. «Pal Joey» (1940) олардың шедевр туындысы деп есептеледі.
Richard Rodgers and Lorenz Hart were introduced in 1919 while Rodgers was still in high school and Hart had already graduated from Columbia University. One of their first collaborations was at Columbia, and resulted in the 1920 Varsity Show, Fly With Me, which incidentally also involved Oscar Hammerstein II. After writing together for several years, they produced their first successful Broadway musical, The Garrick Gaieties, in 1925, which introduced their hit song "Manhattan" and led to a series of successful musicals and films. From 1935 to Hart's death in 1943, they wrote a string of highly regarded Broadway musicals, most of which were hits. Many of their stage musicals from the late 1930s were made into films, including On Your Toes (1936) and Babes in Arms (1937), though rarely with their scores intact. Pal Joey (1940), termed their masterpiece,
Талдау
Time журналы 1938 жылғы 26 қыркүйекте Роджерс пен Хартқа арналған мақала жариялады. Журналдың хабарлауынша, олардың табысы «көптеген бәсекелестері назардан тыс қалған коммерциялық сезімталдыққа» негізделген. Мақалада олардың «кәсіби тәуекелге баратын рухы» да атап көрсетілді. Роджерс пен Харттың пікірінше, мюзиклді өлтірген нәрсе – оның бірқалыптылығы, жайлылығы, маусым мен айды мәңгілік рифмалауы еді. Олардың әндері кабаре әншілері мен джаз орындаушылары арасында ұзақ жылдардан бері сүйікті болып келеді. Элла Фицджеральд олардың әндер кітабын жазды, ал Андреа Марковиччи өзінің бір кабарелік қойылымын Роджерс пен Харттың әндеріне толыққанды негіздеді. Харттың ән мәтіндері – оңай, тілдік ерекшеліктерімен, жарқын, кейде ойыншыл, кейде мұңды – Бродвей әндерін жазу стандартын көтерді. «Оның шеберлікпен жазу және күтпеген, көп буынды рифмаларды табу қабілеті белгілі бір ерекшелік болды, бірақ оның ең қарапайым және терең сезіммен жазуға деген сирек қабілеті де болды». Роджерс мелодия жасаушы ретінде Джером Керн мен Ирвинг Берлинмен бірдей деңгейде тұрады. Олардың қойылымдары мюзиклдердің ревю сияқты болған, ал либреттолар көбінесе әзіл-қалжың мен музыкалық сәттерге арналған сылтау ғана болатын дәуірге жатады. Дегенмен, олардың әндері жоғары сапада болғандықтан, команда музыкалық форманың деңгейін көтеруге де тырысты. Сондықтан, «Коннектикут Янкисі» (1927) Марк Твеннің романы, ал «Сиракуздан келген жігіттер» (1938) Уильям Шекспирдің «Қателіктер комедиясы» негізінде жазылды. «Олар әрқашан оқиға мен музыканың үйлесімділігін табысты қойылымның маңызды факторы деп есептеді». Олар өз жұмыстарында биді кеңінен пайдаланды, Джордж Баланчиннің балеттерін қолданды. Роджерс пен Харт және оларды ауыстырған Роджерс пен Хаммерштейннің арасындағы салыстырулар сөзсіз. Хаммерштейннің ән мәтіндері жылу, шын ниетті оптимизм және кейде сентименталдық сезімді білдіреді. Харттың ән мәтіндері тақырыптардағы күрделілік, тілдік шеберлік және «Нью-Йорк» немесе «Бродвей» сезімталдығымен ерекшеленді. Роджерс пен Харттың «Манхэттен» әнінің бірінші шумағында «Ұлы қала керемет ойыншық / Жігіт пен қызға арналған» деген рифма бар, ал соңғы шумағында «Қаланың шуы арманды бұзбайды / Жігіт пен қыздың арманы» деп қайталанады. Көптеген әндер («Falling in Love with Love», «Little Girl Blue», «My Funny Valentine») мұңды немесе қайғылы, тіпті көңіл көтеріңкі әндердің аясында да эмоционалдық екіұштылық сезіледі. Мысалы, «You Took Advantage of Me» әні махаббат қуанышын бейнелейтіндей көрінеді, бірақ атауының өзі қарым-қатынастың өзара немесе пайдаланушылық екендігіне күмән тудырады.
Time devoted a cover story to Rodgers and Hart on September 26, 1938. The magazine reported that their success "rests on a commercial instinct that most of their rivals have apparently ignored". The article also noted their "spirit of adventure." "As Rodgers and Hart see it, what was killing musicomedy was its sameness, its tameness, its eternal rhyming of June with moon." Their songs have long been favorites of cabaret singers and jazz artists. Ella Fitzgerald recorded their songbook and Andrea Marcovicci based one of her cabaret acts entirely on Rodgers and Hart songs. Hart's lyrics – facile, vernacular, dazzling, sometimes playful, sometimes melancholic – raised the standard for Broadway songwriting. "His ability to write cleverly and to come up with unexpected, polysyllabic rhymes was something of a trademark, but he also had the even rarer ability to write with utmost simplicity and deep emotion." Rodgers, as a creator of melodies, ranks with Jerome Kern and Irving Berlin. Their shows belong to the era when musicals were revue like and librettos were not much more than excuses for comic turns and music cues. Still, just as their songs were a cut above, so did the team try to raise the standard of the musical form in general. Thus, A Connecticut Yankee (1927) was based on Mark Twain's novel, and The Boys From Syracuse (1938) on William Shakespeare's The Comedy of Errors. "They had always considered the integration of story and music a crucial factor in a successful show." They used dance significantly in their work, using the ballets of George Balanchine. Comparisons between Rodgers and Hart and the successor team of Rodgers and Hammerstein are inevitable. Hammerstein's lyrics project warmth, sincere optimism, and occasional corniness. Hart's lyrics showed greater sophistication in subject matter, more use of overt verbal cleverness, and more of a "New York" or "Broadway" sensibility. The archetypal Rodgers and Hart song, "Manhattan", rhymes "The great big city's a wondrous toy/Just made for a girl and boy" in the first stanza, then reprises with "The city's clamor can never spoil/The dreams of a boy and goil" in the last. Many of the songs ("Falling in Love with Love", "Little Girl Blue", "My Funny Valentine") are wistful or sad, and emotional ambivalence seems to be perceptible in the background of even the sunnier songs. For example, "You Took Advantage of Me" appears to be an evocation of amorous joy, but the very title suggests some doubt as to whether the relationship is mutual or exploitative.
Әндер
Роджерс пен Харттың ең танымал әндерінің бірі – "Blue Moon" әнінің туындауы ерекше болған. Ән бастапқыда "Prayer" деп аталған, және 1934 жылғы "Голливудтық той" фильмінде Жан Харлоу орындауы тиіс еді, бірақ ол кесіліп қалды. Содан кейін Харт жаңа мәтін жазды, ол "Манхэттен мелодрамасы" (1934) фильмінің атау әні болуы жоспарланған, бірақ ол да кесілді. Фильмде "The Bad in Every Man" деген үшінші мәтін пайдаланылды. MGM музыкалық баспасының басшысы Джек Роббинстің ықпалымен Харт жеке ән ретінде төртінші мәтін жазды. Глен Грей және Каса-Лома оркестрі оны 1936 жылы жазды, және бұл нұсқа үш апта бойы хит-парадтардың көшбасшысы болды. Элвис Пресли 1956 жылы өзінің тұңғыш альбомына әннің әсерлі нұсқасын қосты. 1961 жылы The Marcels тобының doo wop стиліндегі орындауы ән тағы да бірінші орынға шықты. Боб Дилан 1970 жылғы "Self Portrait" альбомына әннің Нэшвиллдегі дыбыстық стиліндегі нұсқасын енгізді. Фредерик Нолан "My Romance" (Жамбо үшін жазылған) әні туралы "ең әдемі, мұңды мәтіндері бар, ол Роджерс пен Харттың жазған ең жақсы әндерінің бірі" деп жазады. Олардың көптеген хиттерінің ішінде "My Funny Valentine", "Falling in Love with Love", "Here In My Arms", "Mountain Greenery", "My Heart Stood Still", "The Blue Room", "Ten Cents a Dance", "Dancing on the Ceiling", "Lover", "Bewitched, Bothered and Bewildered", "Mimi" және "Have You Met Miss Jones?" әндері бар.
One of Rodgers and Hart's best known songs, "Blue Moon", had an unusual genesis. The tune was originally called "Prayer," and was to be sung by Jean Harlow in the 1934 film Hollywood Party, but was cut. Hart then wrote a new lyric, intended to be the title song for Manhattan Melodrama (1934), which was cut again. A third lyric, "The Bad in Every Man," was used in the film. At the urging of Jack Robbins, head of MGM's music publishing unit, Hart wrote a fourth lyric as a standalone song. Glen Grey and the Casa Loma Orchestra recorded it in 1936, and that version topped the charts for three weeks. Elvis Presley included a haunting version on his self titled debut album, in 1956. It again was #1 in 1961, this time in the doo wop style, by The Marcels. Bob Dylan included his Nashville inflected version of the song on his Self Portrait album of 1970. Frederick Nolan writes that "My Romance" (written for Jumbo) "features some of the most elegantly wistful lyrics [it] is, quite simply, one of the best songs Rodgers and Hart ever wrote." Other of their many hits include "My Funny Valentine", "Falling in Love with Love", "Here In My Arms", "Mountain Greenery", "My Heart Stood Still", "The Blue Room", "Ten Cents a Dance", "Dancing on the Ceiling", "Lover", "Bewitched, Bothered and Bewildered", "Mimi", and "Have You Met Miss Jones? ".