Кіріспе
Лэнгдон Чевес (17 қыркүйек 1776 – 26 маусым 1857) – Оңтүстік Каролина штатынан шыққан американдық саясаткер, заңгер және кәсіпкер. Ол 1810-1815 жылдар аралығында АҚШ Өкілдер палатасында Чарльстон қаласын өкілдік етті, онда 1812 жылғы соғыстың тыл майданында маңызды рөл атқарды. Чевес Палатадағы «Соғыс бүркіті» фракциясының жетекшісі болды. Ол Палата спикері Генри Клейдің басшылығымен Әскери істер және Кірістер жөніндегі комитеттердің төрағасы қызметін атқарды, содан кейін соғыстың соңғы кезеңдерінде Клейден кейін спикер болып тағайындалды. Палатадан кеткеннен кейін 1819-1822 жылдар аралығында АҚШ Екінші банкінің президенті болып қызмет етті. Қоғамдық қызметтен кеткеннен кейін Чевес Оңтүстік штаттарының біртұтас қарсылығын, қорғаушы тарифтерге және құлдықты жоюға жасалған кез келген әрекетке белсенді түрде қолдады, бірақ Оңтүстік Каролинаның немесе кез келген штаттың жеке әрекеттеріне қарсы болды. Алғашқыда Чевес Конгресске осы ұстанымдарды қабылдау үшін қысым жасау мақсатында Оңтүстік штаттарының конвенциясын ұсынды, бірақ кейіннен АҚШ-тан аймақтық бөлінуді жақтаушылардың біріне айналды.
Langdon Cheves ('/tʃ//ɪ//v//ᵻ//s/ September 17, 1776 – June 26, 1857) was an American politician, lawyer and businessman from South Carolina. He represented the city of Charleston in the United States House of Representatives from 1810 to 1815, where he played a key role on the home front of the War of 1812. Cheves was a leader among the War Hawk faction of the House. He served as chairman of the Committees on Naval Affairs and Ways and Means under Speaker of the House Henry Clay, then succeeded Clay as Speaker in the war's final stages. After leaving the House, he served as President of the Second Bank of the United States from 1819 to 1822. After leaving public office, Cheves was an active advocate for unified Southern resistance to protective tariffs and any attempt to abolish slavery, though an opponent of unilateral action by South Carolina or any one state. Originally, Cheves advocated for a convention of Southern states to pressure Congress into adopting these positions, but eventually became one of the earliest advocates for outright regional secession from the United States.
Ерте өмір
Лэнгдон Чивс 1776 жылдың 17 қыркүйегінде Оңтүстік Каролина штатындағы Рокки өзенінің жағасындағы Буллтаун бекінісінде дүниеге келді. Оның әкесі Александр Шотландияның Абердиншир графтығындағы Букан ауданында туған. Анасы Мэри Лэнгдон Вирджиниядан шыққан және әкесімен бірге, фермер және дәрігер болған ол Оңтүстік Каролинаның шет аймағына көшіп келген. Олардың көршілері Эндрю Пикенс және Калхун отбасы болды. Чивс шотланд-ирландтық қоныс аударушылар мен чероки тайпасы арасындағы соғыс кезінде Буллтаун бекінісінде дүниеге келді. Қоныс аударушылар осы соғысты американдық революцияның басында британдықтардың ықпалымен болды деп есептеді. Чивстің жүкті анасы қауіпсіздік үшін бекіністе бағынып тұрды. Ол дүниеге келгеннен кейін көп ұзамай анасының қарындасы бекіністен азық-түлік алып кетіп, жау әскері тарапынан өлтіріліп, басы кесілді. 1779 жылдың 20 қарашасында анасы қайтыс болды. Кейін Чивс анасының қабірінің алдында тұрғанын ең ерте балалық шағының естелігі ретінде сипаттады. Одан кейін ол әкесінің әпкесі мен күйеуі Томас және Маргарет (құрметті әкесі Агню) Чивстердің қамқорлығына берілді. Чивстің әкесі Александр майор Джон Гамильтон басқаратын лоялисттерге қосылды, бірақ оның інісі Томас Эндрю Пикенспен бірге Кеттл Крик шайқасында шайқасқан патриот болды. 1782 жылы лоялисттердің жағдайы нашарлағаннан кейін Александр Чивс мүлкін Лэнгдонға берді, мүмкін тәркілеуден қорқып. Ол тұтқынға алынып, алдымен Нова Скотияға, содан кейін Лондонға кетті. Ол британдық соттарда жақсы қабылдамады және қызметі үшін ешқандай сыйақы алмады, сондықтан Америкаға оралуға шешім қабылдады. Лэнгдонды оның әпкесі мен күйеуі төрт кішігірім туыстарымен бірге отбасылық шаруашылықта тәрбиеледі. Олар жетілген кезде балалар жергілікті пресвитериан шіркеуінің жетекшісі және қадірлі ескісі Эндрю Уид басқаратын оқу сабақтарына қатысты. Оқулар Вестминстер катехизисіне негізделген. 1785 жылы Александр Чивс екінші әйелі Сюзанна Крейгпен бірге жер аударылудан оралды, Чарльстонда бизнес ашты және ұлы Лэнгдонды інісінен қайтарып алды. Лэнгдон 1786 жылдан 1788 жылға дейін шотландтық мектеп мұғалімімен ресми білімін жалғастырды, ол дене жазасы арқылы оның шет аймақтық акцентін жойды. Шамамен 1790 жылы әкесі Фиби есімді құл әйелді сатып алды.
Іскерлік мансап
12 жасында Лэнгдонның әкесі оны мектептен алып, Глазго қаласының тумасы, саудагер Джеймс Джафрейге шәкірттікке берді, ол сонымен қатар қаланың Сент-Эндрю қоғамының мүшесі болған. Лэнгдон Чарльстон дүкенінде ең төменгі жұмыстардан бастап, кейін Эдисто аралына жүктерді алып жүруге жауапты суперкарго болып тағайындалды. 1792 жылы, 16 жасқа келгенде, ол бас хатшы қызметіне көтерілді. Осы қызметте ол қаланың маңызды саудагерлерімен, соның ішінде Джон Поттермен танысып, оларды өзінің қабілетімен әсерге түсірді. Шевс одан бизнес үшін жеке несие алды, ал Поттер кейіннен Америка Құрама Штаттары банкінің директоры болып, Шевстің президенттікке сайлануына көмектесті.
Заң мансабы
Достарының кеңесіне қарамастан, оны "саудагер болуға туылған" деп ойлағандарға мойын бұрмады. Оның алғашқы білімі көбінесе жеке кітапханасынан өздігінен алған білімдерімен қалыптасты, бірақ француз және латын тілдерін оқыту үшін жеке репетитор шақырды. 1795 жылдың 15 қазанында жұмыс берушісі Джеймс Джафрей қайтыс болғаннан кейін, Шевс Джафрейдің мүлігіне тағайындалған және болашақта Оңтүстік Каролинаның Әділет сотының судьясы Уильям Маршаллмен танысты. Шевс Маршаллдың кеңсесінде заң оқуға өтініш берді, ал оның тәлімдігі 1796 жылдың басында басталды. Оңтүстік Каролина заңдары бойынша колледж бітірмегендерге төрт жыл оқу қажет болса да, Шевс 1797 жылдың 13 қазанында адвокаттық емтиханды тапсырып, өтті. Ол Чарльстонда кеңсе ашты, оны Элиху Х. Бейден жалға алды және Роберт Джеймс Тернбуллпен бірге пайдаланды. Қоғамдық сөйлеу өнерін жетілдіру үшін Шевс Филоматтар пікірсайыс клубына қосылды, ол әлеуметтік клубтың да қызметін атқарды. Сол жерде ол Уильям Лоундеспен танысты. 1800 жылдың мамырына қарай Шевстің тәжірибесі мен әлеуметтік беделі артып, өсті. Ол жеке қызметкер ретінде жұмыс істеу үшін құл сатып алды, киім-кешегін жақсартты және Оңтүстік Каролина округтік сотында іс жүргізуге өтініш берді. 1801 жылы ол квакер және Батыс Индияда туған Джозеф Пейспен серіктестікке келісті. Серіктестік қаржылық тұрғыдан табысты болды; әрбір адам жылына 10 000 доллардан астам табыс тапты, ал соңғы екі жылы, 1807 жылдан 1809 жылға дейін, әрқайсысы 20 000 доллар (1808 жылғы 20 000 доллар шамамен қазіргі жылдардағы <есептелген сомаға> тең). 1808 жылы Оңтүстік Каролина штатының бас прокуроры болғаннан кейін фирманың жұмысы мен беделі күрт өсті. Осы екі жыл ішінде Шевстің жас жеке хатшыларының арасында Джон М. Фельдер, Джон Лоуренс Норт, Томас Смит Гримке және болашақ АҚШ сенаторы Роберт Янг Хейн болды. Кейін Шевс заңгерлік тәжірибесін Хейнге тапсырды. 1807 жылдың жазында Пейс Чарльстоннан Филадельфияға көшу жоспарын жариялады, ал Пейс серіктестіктің өзінің үлесін орындамағанына сенген Шевс фирманы таратуды ықыласпен ұйымдастырды. Ол заңнан зейнетке шығуды жоспарлаған, бірақ алдымен Амос Б. Нортраппен бір жылдық серіктестікке келісті.
Мемлекеттік саясат
1798 жылдың жазында америкалық елші және Чарльстон қаласының тумасы Чарльз Котесворт Пинкниге француздық қатыгездік көрсеткеніне ашуланған Шевс, француз басқыншылығы болған жағдайда портыны қорғау мақсатында құрылған бейресми әлеуметтік-әскери ұйым – Чарльстон федералистік компаниясының қазынашысы болып қосылды. 1802 жылдың 9 наурызында Уильям Лиден кейін қалған орынға Шевс Чарльстон қалалық кеңесіне сайланды.
Оңтүстік Каролинаның Өкілдер палатасы
1802 жылдың қазан айында ол Оңтүстік Каролина штатының Өкілдер палатасына қаладан (Сент-Филип және Сент-Майкл приходы) өкіл болып сайланды. Осы кезде Федералистік партия штатта қарқынды түрде құлдырап, тіпті оның бұрынғы бекінісі болған Чарльстон қаласында да ықпалын жоғалтты. Чевс жас республикашыл фракциясымен байланысты болды. Ол Палатаның жұмысына белсенді түрде қатыспады, орнына заңгерлік тәжірибесіне ден қойып, 1804 жылы қайта сайлануға түспеді. Чевс 1806 жылы саясатқа оралды және Республикашылдар партиясының тізімі бойынша Палатаға үміткер болды. Ол басқа кандидаттардың барлығынан көп дауыс жинады. Жаңа мерзім басталған соң Чевс Сот комитетінің және Артықшылықтар мен сайлау комитетінің төрағасы болып тағайындалды. Арнайы заң шығару сессиясында Чевс штаттың қайта бөлінуіне белсенді қатысып, жазық жердегі ақ халықтың пропорционалды емес өкілдігі мәселесін шешуге көмектесті. Нәтижесінде қабылданған конституциялық түзету, "1808 жылғы келісім" деп аталды, Уильям Лоундес басшылығымен жүзеге асырылды және біріккен плантаторлар аристократиясының тұрақты билігіне әкелді.
1808 жылғы президенттік сайлау
Чесапик-Леопард оқиғасынан кейін Шевс Чарльз Котесворт Пинкни, Томас Пинкни және Уильям Вашингтонмен бірге Чарльстон қаулыларын орындау үшін партиялық емес комитетте қызмет етті. Бұл қаулылар он күндік аза тұтуды талап етіп, британдық кемелерге көмек көрсетуге тыйым салды. Шевс сондай-ақ анонимді түрде ("Аристид" деген атпен) президент Томас Джефферсонды және 1807 жылғы эмбаргоны қолдаған редакциялық мақалалар жазды. Ол Чарльз Пинкниге қарағанда Джеймс Мэдисонды қолдады, Мэдисонды қолдайтын өкілдерді сайлауға шақырды және осындай өкілдердің бірі ретінде қайта сайлануға түсті. Заң шығарушы орган оны сайлау комиссиясын басқаруға сайлады және ол Мэдисонға дауыс берді.
Оңтүстік Каролинаның бас прокуроры
1808 жылдың 7 желтоқсанында Шевз Оңтүстік Каролина штатының бас прокуроры болып сайланды. Осы қызметінде ол губернатор Джон Дрейтонға құқықтық мәселелер бойынша кеңес берді, шығыс аймақтық соттарында штат мүддесін өкілдік етті және жеке практикасын дамытты.
1810 жыл
Еуропалық тауарларға қойылған эмбарго созыла бергенде, Оңтүстік Каролина экономикасы қиын жағдайға түсті. Күріш бағасы екі есеге төмендеді, ал мақта бағасы құлдырап кетті. 1810 жылға қарай, Чарльстон тұрғындары және жалпы Оңтүстік Каролина халқы 11-ші Конгресске және президент Мэдисонға наразылық білдірді. Федералистік партия енді күшін жойғандықтан, сайлауда бәсекелес республикалық топтар арасында күрес болды. «City Gazette» газетінің редакторы Э. С. Томаспен бірге Томас Джефферсонның достары, оның ішінде Чарльз Пинкни, Джон Адамстың Португалиядағы елшісі қызметін атқарған бұрынғы федералист конгрессмен Уильям Лоугтон Смитті қолдады. Алайда, Чарльстондағы партияның көп бөлігі Шевске дауыс берді, ал Смиттың жақтастары кейін оның үгітіне қосылды. Сайлау 10-11 қазан күндері өтті, бірақ 194 үйді қиратқан қалалық өрт бұл оқиғаны қалыпқа келтірді. Шевс қарсылықсыз сайланды. Делегацияның басқа жаңа мүшелері – Колумбиядан келген Уильям Лоундес және штаттың солтүстік аймағынан Джон Кэлхун болды. Палатаға сайланғаннан кейін көп ұзамай, қазіргі депутат Роберт Марион мерзімінен бұрын отставкаға шықты, бұл оның қалған мерзіміне арнайы сайлау өткізуге себеп болды. Шевс қарсылықсыз жеңіске жетіп, 11-ші Конгресс отырысында өзіне орын алды.
1812 жыл
1812 жылы Шевз 13-ші Конгресске қайта сайланды. Оның қарсыласы Оңтүстік Каролина федералистерінің жетекшісі Джон Рутледж кіші болды. Шевз соғысты қолдағаны үшін сынға ұшырады, әсіресе 1808 жылғы «сауда үшін соғыс» деп бағалаған хаттарындағы қарсылығы еске алынды. Федералистер Шевезді иммигранттарға жеке дискриминация жасады деп айыптады. Ол өзі науқанға қатыспай, тек сайлаушыларына олардың сенімін мойындап, оны «ақшадан да құндырақ» екенін білдіретін хат жазды. Ол 1581–839 дауыспен жеңіске жетті.
Комитеттің тапсырмалары
Өзінің қысқа бірінші өкілеттік мерзімінде, 11-ші Конгресс кезінде, Шевс екі маңызды арнайы комитетте жұмыс істеді: біреуі банктерді құру мәселелерімен, екіншісі 1810 жылғы халық санауының аяқталуымен айналысты. Екінші мерзімінде Шевс Жолдар мен қаражат жөніндегі комитетте қызмет етті және Теңіз істері жөніндегі арнайы комитеттің төрағасы болды. 1812 жылдың 27 сәуірінде ол Жолдар мен қаражат комитетінің төрағасы міндетін уақытша атқарушы болды.
1812 жылғы соғыс
Вашингтонға келгеннен кейін, Шевс 1812 жылғы соғысқа әкелген халықаралық дағдарысқа дер кезінде тап болды. Британдықтардың американдықтарды күштеп әскери қызметке алуы азайғанмен, Ұлыбритания да, Франция да бір-бірімен американдық саудасына кедергі келтіріп отырды. Палата жақында Маконның №2 заң жобасын қарсы шара ретінде қабылдаған еді, ал Наполеон француздық шектеулерді жеңілдеткен болатын. Маконның заң жобасын күштен шығару мәселесі талқыланған кезде, Шевс бұл заң жобасын әлсіз деп сынға алып, "түзу және тиімді жолға" шақырған сақтықпен бірінші сөзін айтты. Ол бірден "Соғыс жақтасы" ретінде танылды.
Соғыс бұзылысы
12-ші Конгресте, Чевес бастапқыда сайланған, оның үйлесіп тұрғандары Лоундес, Калхун, Хоук Генри Клей, Клейдің қарсыласы Феликс Гранди және сенатор Джордж М. Бибб болды. Ғимарат "Соғыс үйірмесі" деп аталды және Конгресс пен Мемлекеттік хатшы Джеймс Монроның соғыс жақтастарының бас қосып отыру орны болды, ол Президентпен байланысшы ретінде әрекет етті. Осының салдарынан, үйдің тұрғындары 12-ші Конгрестің ең жақсы хабардар өкілдерінің қатарында болды. 1811 жылдың 4 қарашасында арнайы сессияда Конгресс ашылғанда, Клей көп дауыспен Палата спикері болып сайланды. Ол Соғыс үйірмесінің мүшелерін маңызды комитеттерге тағайындады. Калхун мен Гранди Сыртқы қатынастар комитетіне, Лоундес – Сауда және өндіріс комитетіне, ал Чевес Теңіз істері жөніндегі арнайы комитеттің төрағасы болып тағайындалды. Ол құдіретті "Жолдар мен қаражат комитетінде" екінші орынға ие болды. 1812 жылдың наурыз айында Соғыс үйірмесі Монро арқылы Мэдисоннан британдық саудаға эмбарго салуды және содан кейін Конгрестен соғыс жариялауды сұрады. Мэдисон ақырында келісті және АҚШ 18 маусымда Ұлыбританияға қарсы ресми түрде соғыс жариялады. Кейін Чевес Соғыс үйірмесінің "мектеп оқушылары сияқты, қуаныштан секіріп, би билегенін" еске алды.
Әскери-теңіз істері
Теңіз істері жөніндегі комитеттің төрағасы ретінде Шевс алдағы ықтимал соғысқа дайындық және қаржыландыруда маңызды рөл атқарды. Ол Әскери-теңіз күштері министрі Пол Гамильтонға және Соғыс министрі Уильям Юстиске егжей-тегжейлі сұраныстармен жүгінді. Желтоқсан айына қарай ол елдің шектеулі теңіз күшін санап шықты және Гамильтон мен Юстистің кеңесімен қосымша кемелер мен бекіністерді жоспарлауды бастады. 1811 жылдың 17 желтоқсанында ол теңіз істері жөніндегі екі есеп ұсынды. Біріншісі, қолданыстағы қорғанысты нығайту арқылы "теңіз шекарамызды қорғауға" 1,000,000 доллар (1811 жылы шамамен 1000000,0, соңғы жылдары шамамен <есептелген сома>) жұмсауды ұсынды. Екіншісі кеме жасауға қажетті ағаш сатып алуға, пайдаланылмаған кемелерді жөндеуге, ұлттық жөндеу докын құруға және "орташа есеппен 38 зеңбірекке" ие он қосымша фрегат салуға рұқсат берді. Шевс 1812 жылдың 17 қаңтарында комитет атынан сөз сөйлеп, жаңартылған Әскери-теңіз күштерін американдықтардың "саудасы мен теңіздегі бейтарап құқықтарының" жалғыз тиімді қорғанысы ретінде қорғады. Бұл заң жобасына Дэвид Р. Уильямс сияқты консервативті Джефферсондықтар қарсы болды, олар ұзақ жылдар бойы кез келген Әскери-теңіз күштерінің болуына қарсы болған. Жаңа кемелер мен жаңа кемежай құрылысын қарастыратын бөлімдер жойылды, бірақ ағаш сатып алу және жөндеу туралы ережелер 29 қаңтарда қабылданды. Теңіз бекіністері жөніндегі заң жобасы 4 ақпанда 88–25 дауыспен көпшілік қолдауымен қабылданды. Шевстің Әскери-теңіз күштерін ынталы түрде қолдауы бұрынғы федералист Сэмюэл Таггартты былай деуге мүмкіндік берді: «Шевс номиналды түрде қандай болса да, ол шын мәнінде Александр Гамильтон сияқты жоғары дәрежедегі федералист».
"whatever [Cheves] may be nominally he is in reality as high a toned Federalist as ever was Alexander Hamilton."
Жолдар мен құралдар
Жолдар мен құралдар комитетінің екінші дәрежелі мүшесі ретінде Шевстің соғысты қаржыландыру үшін қаражатты қамтамасыз етуде де маңызды рөлі болды. Қаржы министрі Альберт Галлатин соғысқа шамамен 21 миллион доллар жаңа кіріс қажет екенін бағалады, оның жартысы қарыз, ал жартысы жаңа салықтар есебінен толықтырылуы тиіс. 1812 жылдың 1 сәуірінде жаңа эмбарго күшіне енгеннен кейін, Палата демалысқа шығуға келіспеді. Жолдар мен құралдар комитетінің төрағасы Езекиел Бэкон 27 сәуірде қызметтен жазылып, соғыс басталғанда Шевстің осы ықпалды комитеттің төрағасы болуына мүмкіндік берді. Шевстің Жолдар мен құралдар комитетіндегі басты мақсаттарының бірі – жоғарырақ ішкі салықтардан немесе тарифтердің коммерцияға тигізетін тежеулі әсерінен қорқатындарды соғысқа қатысуға көндіру болды. Салық жүгін жеңілдету үшін Шевс 1809 жылғы қарым-қатынассыздық заңын жоюға тырысты, осылайша импорттан алынатын баждарды пайдаланып ішкі салықтарды төмендетуді көздеді. Шевс заң жобасын 19 маусымда ұсынды, соғыс жарияланғаннан кейін бір күн өткен соң; аталған заңды жоюға жасалған әрекет 25 маусымда сәтсіз аяқталды, спикер Клей қарсы дауыс беріп, шешуші роль атқарды.
Клеймен ажырасу
1812 жылдың қараша айында шілдедегі үзілістен кейін және екінші мерзімге қайта сайланғаннан соң, Шевс соғысқа қаржы жұмсау үшін Палатаға оралды. Одан кейін болған пікір таласы Соғыс фракциясын Оңтүстік Каролина өкілдері мен спикер Клей, Феликс Гранди және басқа да республикашылар арасында екіге бөлді. Оңтүстік Каролиналықтар еркін сауданы және ішкі салықтарды қолдады. Басты мәселе – саудагерлердің облигацияларын тәркілеу болды: британдық тауарларын эмбарго тоқтатылған кезде импорттаған американдық саудагерлер сатып алған облигациялар. Олар осы облигацияларды тауарларына алмастырды, кейін соғыс кезіндегі инфляцияға байланысты оларды өте жоғары бағаға сатты. Шевс, Калхун және Лоундс Казначейлік министрі Альберт Галлатинге облигацияларды тәркілеуге рұқсат беруге бағытталған әрекеттерге қарсы болды. Шевс комитетте жеңіліске ұшырады, бірақ Палата алдында ұсынысты қорғаудан бас тартты, оның орнына Ричард Ментор Джонсонға оны жақтауды тапсырды. Джонсонның жақтауына жауап ретінде Шевс бұл шараны Конгрестің заң шығару өкілеттігін рұқсатсыз делегациялау деп сынады. Ол сын-пікірін Клейдің шектеуші экономикалық саясатына жеткізді, ол британдықтарға шабуыл жасау арқылы американдық жағалау экономикасын қиратты деп мәлімдеді. Клей қорғау жүйесін сақтау үшін заң жобасын ұсынғанда, бірақ даулы облигацияларды одан босатуға тырысқанда, Шевс, Калхун және Лоундс қарсылығын сақтап қалды. Нәтижесінде, 11 желтоқсанда Палатадағы «Ways and Means» комитетінің есебі 49–52 дауыспен жеңіліске ұшырады; Оңтүстік Каролиналықтар жеңіске жетті, бірақ Соғыс фракциясының бірлігіне нұқсан келді. Шевс наурыз айында мерзімі аяқталар кезде ішкі салықты көтеруге қол жеткізе алмағаннан кейін, Палата министр Галлатиннің өтініші бойынша 5 миллион долларлық қазына векселі мен 16 миллион долларлық қарызды мақұлдады. Шевстің Клейдің қорғау жүйесіне қарсы айтқандары үйде де, Вашингтонда да проблема тудырды. Оңтүстік Каролинаның губернаторы Джозеф Алстон Шевсті «саяси иезуит» деп атады және Шевс губернаторға өзінің сайланғанын хабарламағандықтан (техникалық себеппен) келесі мерзімге оның орнын (сондай-ақ Оңтүстік Каролинаның басқа өкілдерінің орнын) бос деп жариялады. Чарльстон тұрғындары Алстонды қысымға беріліп, өкілдік мандаттарын беруге мәжбүр болғанға дейін айыптады.
13-ші конгресс
1813 жылдың наурыз айында 13-ші Конгресске Вашингтонға келген соң, Шевс Клэй оны барлық комитеттердегі жұмыстардан шеттетуін білді. Осының салдарынан ол ұлттық саясат мәселелері талқыланатын отырыстарға аз қатысып, күшін Чарльстонды британдық шапқыншылықтан қорғауға жұмсады. Маусым айында Шевс жеке басқа соғыс министрі Джон Армстронгтан Оңтүстік әскери бөлімінің басшысы Томас Пинкниге жағалау бойына әскерін таратуға рұқсат беруді сұрады. Ол президент Мэдисон ұсынған эмбаргоға қарсы дауыс берді, бірақ ол қабылданды және Жаңа Англия федералистерін одан әрі наразылыққа итерді.
Палата Төрағасы
1814 жылдың 14 қаңтарында президент Мэдисон Ұлыбританиямен бейбіт келісім шарттарын талқылау үшін комиссия тағайындады, оған Альберт Галлатин, Джон Куинси Адамс және спикер Генри Клей кірді. Клей елден кеткендіктен, ол қызметінен кетуге мәжбүр болды, бұл 19 қаңтарда оның орнына жаңа спикер сайлауға себеп болды. Федералистер Чевске қолдау көрсетті, ол Республикалық партияның көпшілігі қолдаған Феликс Гранди мен Солтүстік Каролинаның бұрынғы спикері Натаниел Маконнан аздаған артық дауыспен жеңіске жетті. Клей республикашыларды Чевстің артынан бірігуге шақырды. Спикер ретінде Чевс қатаң парламенттік тәртіпке бағынды. Ол депутаттардан сөздерін қаралып жатқан мәселеге ғана шектеуді талап етті және Клей кезінде жиі болғандай, жеке шабуылдарға жол бермеді. Ол бір ғана сөз сөйлеп, соғыстағы шығындарға өкініш білдірді және үкіметке оны белсенді түрде жалғастыруға шақырды. Сәуір айында Наполеон жеңіліске шақырғанда және Ұлыбритания теңіз саудасына толық үстемдік ету қаупі туғанда, Чевс Клейдің шектеуші жүйесін күшін жойды. Ол көп ұзамай Чарльстонға оралып, партия жетекшілеріне үшінші мерзімге сайлауға түспейтінін хабарлады. Қыркүйекте Конгресс Вашингтонға шұғыл түрде арнайы сессияға жиналды. 24 тамызда Вашингтон эвакуацияланғаннан кейін, британдықтар астананы өртеп тастады. Келесі күні түнгі дауыл қалған құрылыстардың көп бөлігін қиратты. Палата бұрынғы қонақ үй болған Бас пошта және патент бюросы ғимаратындағы шағын бөлмеге көшірілді.
Екінші Ұлттық банкті жеңу
Елорданың физикалық қирауына қоса, Конгресс бюджеттік дағдарысқа тап болды; үкіметтің жұмыс істеуін қамтамасыз ету үшін 74 миллион доллар қажет болды. Қаржы министрі Джордж Кэмпбелл шешім табудан бас тартып, қызметінен кетті, ал елдің барлық банктері қолма-қол ақша төлеуін тоқтата бастады. Шевз президент Мэдисоннің Кэмпбеллдің орнын басу туралы ұсынысын қабылдамады; оның орнына Мэдисон Александр Далласты тағайындады. Банктерді үкіметтік қарызға жазылуға көндіру үшін Даллас жаңа салықтар енгізуді және ұлттық банкты қайта жандандыруды ұсынды. Республикашылар 1811 жылы Бірінші Ұлттық банкты қайта құруға тырысты, бірақ ағымдағы дағдарысты ескере отырып, жаңа жарғыны қарастыруға дайын болды. Даллас 50 миллион доллар банк капиталы, 6 миллион доллар қолма-қол ақша және қалған бөлігі мемлекеттік облигациялар болуын ұсынатын жоспар ұсынды. Үкімет 20 миллион доллар жазылатын болады. Джон К. Калхун, Шевздің қолдауымен, инвесторларға соғыс кезінде шығарылған қазына вексельдерін пайдаланып акция сатып алуға тыйым салатын қаржылық қауымдастыққа қызмет ететін банк ұсынды. 2 қаңтарда Даллас жоспары Палатаға ұсынылды. Шевз заң жобасына қарсы шешуші дауыс берді. Ол Калхун жоспарында көзделгендей, тәуелсіз банк құруды ұсынды. Заң жобасы 80–81 дауыспен қабылданбады, бірақ 7 қаңтарда қайта қаралып, қабылданды; Мэдисон заң жобасына вето қойды.
Басқа актілер
Қыркүйек айында Чевс палатада елорданы Вашингтоннан көшіру жөніндегі шешуші дауыс берді, бірақ бір аптадан кейін палата ешқандай балама орналасқан жерді таңдамай, бұл шешімнен бас тартты. Вице-президент Элбридж Джерри 1814 жылғы 23 қарашада қайтыс болғанда, Сенат президентінің міндетін уақытша атқарушы лауазымы бос қалды, соның салдарынан Чевс қысқа мерзімге президенттікке мұрагер атанды. Бұл мәртебе сенатор Джон Гейлард уақытша президент болып сайланғанға дейін екі күнге созылды. Өкілдік мерзімі аяқталғаннан кейін, ол Чарльстон адвокатурасында заңгерлік тәжірибесіне толыққанды берілді. 1815 жылы ол Оңтүстік Каролинаның жоғары сотының судьясы болып тағайындалды. Чевс Гент шарты бойынша талаптар жөніндегі бас комиссар болып тағайындалды.
Өмірбаян
1815 жылы наурыз айында Шевс қызметтен кеткеннен кейін көп ұзамай президент Мэдисон жаңа 14-ші Конгрессте штаб-пәтері Филадельфияда орналасқан және 1791 жылғы алдыңғы банк сияқты басқарылатын Ұлттық банкті қайта құруға сәтті әрекеттенді. Мэдисон мен Даллас Уильям Джонсты оның алғашқы президенті етіп тағайындады. Джонстың басшылығымен банк филиалдық несиелер арқылы тез кеңейді және қолма-қол ақшаның орнына абоненттерден, көбінесе өз акцияларымен қамтамасыз етілген, міндеттемелерді қабылдау туралы шешім қабылдады. Дегенмен, Банк соғыстан кейінгі дамып келе жатқан экономикада бастапқыда гүлденді. Джонстың қызметі 1819 жылғы үлкен экономикалық дағдарыстан кейін аяқталды, ол Банкті құлдыраудың алдында қалдырды. Кейінірек Чевс осы кезеңдегі Банкті "дауылды теңізде, құрлықтан алыс, азық-түлік пен суы аз, руль мен желкендері жоқ кеме" деп сипаттады. 1818 жылдың 20 шілдесінде банк қызметін тоқтатты және мемлекеттік банктерден қолма-қол ақша талап етті, көптеген банктерді банкротқа ұшыратып, наразылық толқынына әкелді.
Сайлау
1818 жылдың желтоқсанында Екінші банктың Чарльстон акционерлері Шевстен алдағы кеңес отырысында оның кандидатурасын банк президенті лауазымына ұсынуға рұқсат сұрады, ол келісті. Шевз өзі Чарльстон бөлімшесінің негіздеушісі, бірақ белсенді емес мүшесі болды және кейіннен өзін "банктың жағдайы туралы хабарсыз және сезбейтін" деп сипаттады. Оның Чарльстон қолдаушылары Филадельфиялық Стивен Жирард пен Балтиморлық Александр Браунның күшті қолдауын алды. Олар 1819 жылдың 5 қаңтарында Шевсті директорлар кеңесіне сайлады, бірақ даулы жетекшілік күреске бармай, Джонсты президенттік лауазымнан ығыстыра алмады. Шевз 1820 жылы Джонс ауруға шалдыққаннан кейін зейнетке шыққанда оның орнына көтеріледі деген үмітпен лауазымын қабылдады. Бірақ Джонс пен кеңес, Джон Кенфилд Спенсер төрағалық еткен Палатаның арнайы комитеті тарапынан банк жарғысын бұзу, нашар басқару және спекуляция жасау фактілері бойынша айыпталып қалды. 21 қаңтарда Джонс ұятпен қызметтен кетті. Шевз оның табиғи жаңарушысы болды; ол Уильям Джонсонның АҚШ Жоғарғы сотындағы орнына үміттене бірақ бас тартты және 15 ақпанда президенттік лауазымды қабылдап, 6 наурызда ант берді.
Қызмет мерзімі
Шевс қызметке келген күнінен кейін АҚШ Жоғарғы Сотының Бас судьясы Джон Маршалл МакКаллох пен Мэриленд ісі бойынша шешімін жариялады, соның нәтижесінде Банктің штаттық салықтан босатылуы қолдау тапты және Банк штат деңгейіндегі саяси қарсыластарынан қорғалды. Шевс қызметке келгеннен кейін көп ұзамай, Филадельфиядағы Каштановый көшесіндегі жаңа банк ғимаратының құрылысын басқарды. Ғимарат 1821 жылы құрылысын аяқтады.
Отставка және мұрагерлік
1821 жылы Шевс 1823 жылдың қаңтарына дейін лауазымынан кетуді шешті. Ол өз шешімін 1822 жылдың мамыр айында министр Кроуфордқа жеткізді және 1 қазанда акционерлер жиналысында жариялады, содан кейін оның орнына кім келеді деген күрес басталды. Шевс алдымен Джонстың жақтастарының, оның саясатын өзгертуге тырысқандардың қарсылығын тойтарды; ол ұсынған кеңес бірауыздан сайланды. Шевстің қолдаушылары арасында министр Кроуфорд Альберт Галлатинді сұрады, бірақ директорлардың қолдауы шамалы болды. Розуэлл Л. Колт өзінің туысы Николас Бидл үшін лобби жасады. Биддл сондай-ақ президент Монроның досы болды. Роберт Гилмор кіші Шевске Биддлдің «қолайсыз» екенін айтты. Шевс филадельфиялықты қалаған, бірақ Биддлдің либерализациялық саясатына қарсылығы үшін оны мақұлдамады. Балтимор директорлары осы қаланың тұрғынын қолдауға тырысты, бірақ Томас Элликотт пен Джон Уайт арасында тікелей бөлініс болды, ол МакКаллохтың ізбасары ретінде кассир болып тағайындалды, және Шевстің филадельфиялыққа деген қалауын жеңе алмады. Шевс ақырында Уильям М. Мередитпен келісті, бірақ Мередиттің білікті емес болуынан қорқып, Уайттан кассир лауазымын қабылдауын және де-факто президенттік міндеттерді атқаруын сұрады. Уайт бұл жоспарға келіспеді. Осы уақытта Биддл лауазымға белсенді түрде үміткер бола бастады. Кроуфорд пен Монроның қолдауын баяндай келіп, ол қызмет етуге дайын екенін ашық білдірді. Ол Джон Куинси Адамс, Джон Кэлхун, Стивен Жирард және ықпалды филадельфиялық акционерлердің қолдауын алды. Қараша айында Шевс Биддлді өзінің мұрагері ретінде жариялап, ол 14–1 дауыспен сайланды.
Зейнеткерлік
Банктен кеткеннен кейін, Шевс 1826 жылға дейін Филадельфияда қалды, содан кейін отбасымен Ланкастерге (Пенсильвания) көшіп барды. 1830 жылы ол отбасымен Оңтүстік Каролинаға күріш өндіруге оралды және қоғамдық пікірталасқа қатысуын жалғастырды, кейде эсселер мен рецензиялар жазды. Ол ұлттық үкіметке, әсіресе тарифтерге және құлдықты жоюға қарсы біріккен оңтүстік қарсылығы идеясының белсенді жақтаушысы болды. 1823 жылы ол Санкт-Петербург конвенциясы бойынша американдық талаптарды реттеуге тағайындалды. Даулы талаптардың көп бөлігі британдық теңіз флотының оңтүстік плантацияларынан ұрлаған құлдарына қатысты, және Шевс оңтүстік конгрессмендері тарапынан құлдыққа жауапкершілікпен қараушы дауыс ретінде таңдалды. Бірнеше кешігулер мен келіспеушіліктерден кейін, британдықтар ұсталған құлдар үшін біржолғы төлем жасауға келісті, оны Шевс, Генри Сеуэлл және Джеймс Плезантстан тұратын комиссия американдық құл иелеріне бөлуге тиіс болды. Комиссия жұмысы кезінде Шевс құлдардың куәліктерін қабылдауға қарсы болды, бірақ Конгресс Сеуэлл мен Плезанттардың тарапына шығып, оған қарсы шешім қабылдады. Ол екі талапты бекіткеннен кейін комиссиядан ерте кетті. 1823–1824 жылдары Шевске 1824 жылғы сайлауға қатысу үшін АҚШ президенті лауазымына Демократиялық-Республикалық партиясынан кандидат болуы ұсынылды; ол бұл ұсыныстан бас тартты. 1828 жылы ол Эндрю Джексонды өзінің досы Генри Клей мен Джон Куинси Адамстан жоғары бағалады. Джексон Шевсті Қаржы министрі лауазымына қарастырды, бірақ Сэмюэл Ингем оның орнына тағайындалды.
Егіс және жылжымайтын мүлік
Шевстің "Дельта" деп аталатын плантациясы құл еңбегін кеңінен пайдаланды; 1830 жылдың соңында қызы үйленген кезде Шевс оған қырық бір құл мен үш үй қызметшісін сыйға берді. Оның басқаруы кезінде плантациядағы құлдардың жалпы саны шамамен 200-ге жуық болды. Шевс өзінің 11 жылдық басқарушылық қызметі барысында плантацияның қараушыларын жиі ауыстырды, олардың "негрлерді басқаруға" лайық емес екенін анықтады. Ол жазалау ретінде ұстауды қолданды, бірақ "өмір мен денсаулыққа қауіп келтіретін" жазалау әдістерін қолданудан бас тартты. 1835 жылы ол мақта өндірісіне бағытталған екінші плантацияны мұраға алды, оған Ланг Сине деп ат қойды және тағы 94 құл қосылды. 1845 жылы оның кіші ұлы Хейн үшін үшінші плантация – Саутфилд құрылды.
Отбасы
Шевс әйелі Мэри Элизабет Даллеспен Монреальден оралған сапарында кездесті. Ол Филадельфиядағы пансионда оқыған, Чарльстон қаласының жас тұрғыны еді және Шевстің заңгер серіктесінің қарындасымен бірге тұрды. Шевстің серіктері екі қызды Чарльстонға қауіпсіз жеткізуге келісті. Олар 1805 жылдың желтоқсанында үйленуге уәде берді. Олар 1806 жылдың 6 мамырында Чарльстондағы Даллес үйінде неке қиды. Олардың он төрт баласы болды, соның ішінде құлдыққа жақтас эссеші Луиза МакКорд та бар. Ұлы Джозеф Гарвардқа ауысудан бұрын Йель университетінде оқыды, онда ол Порцеллиан клубының мүшесі болды. Джозеф 1826 жылы бітіріп, Нью-Йорк қаласында заңгерлік білім алды. Александр Чевс Вест-Пойнттегі АҚШ Әскери академиясын бітіргеннен кейін Балтиморда заң оқыды және тәжірибе жинады. Кейін ол маскүнемдікке салынып, әкесінен алыстады. Мэри 1836 жылдың 5 сәуірінде, қырық алты жасында қайтыс болды.
Дін
Шевс өмірінің соңына дейін пресвитериан дінін ұстанды.
Азаматтық ұйымдар
1814 жылы ол Америка тарихы қоғамының мүшесі болып сайланды. 1821 жылы Чевз Филадельфиядағы Америка философиялық қоғамының және саудагерлер кітапханасы қауымдастығының мүшесі болып сайланды.
Эволюция туралы пікірлер
Өз заманындағы көптеген бай адамдар сияқты, Шевс ғылымға қызығушылық танытты. Дәрігер және геолог Жозеф Ле Конте оның танысы болған. Ле Конте өзінің өмірбаянында Шевстің Чарльз Дарвиннің "Түрлердің шығу тегі" еңбегін жариялағанға дейін, дерлік сол бірдей эволюция теориясын оған баяндағанын жазды. Дегенмен, Шевс осы мәселе бойынша өз ойларын жарияламады.
Өлім және жерлеу
1855 жылы күйеу баласы Дэвид Маккорд пен ұлы Чарльздың қазасынан кейін, Шевс инсульт алды, оның салдарынан денесінің бір бөлігі қозғалмай қалды. Ол қызы Луизамен бірге Оңтүстік Каролина штатының Колумбия қаласына көшіп, 1857 жылғы 26 маусымда қайтыс болғанға дейін онда тұрды. Ол Чарльстон қалалық әкімшілігінде сақталып, Шотландиялық пресвитериан шіркеуіне жерленді.