Жындылық әдебиеті: "Жақсылық қызының естеліктері" тарихы
Fanny Hill
Фанни Хилл – 1748 ж. жазылған ағылшын эротикалық романы. Әдебиеттегі тұңғыш порнографиялық роман, мазмұны мен тілімен ерекше. Тарихы құқық бұзумен байланысты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
роман
18 ғасырдағы эротикалық роман
the novel
18th century erotic novel
"Кейбір әйелдің естеліктері" (Memoirs of a Woman of Pleasure) – ағылшын жазушысы Джон Клелендтің 1748 жылы Лондонда алғаш жарияланған эротикалық романы. Авторы Лондондағы борышкерлер түрмесінде отырғанда жазылған, бұл кітап "алғашқы түпнұсқа ағылшын прозалық порнографиясы және роман түрінде жазылған алғашқы порнография" саналады. Тарихында ең көп қудаланған және тыйым салынған кітаптардың бірі. Кітап эвфемизмдерді пайдаланудың үлгісі болып табылады. Мәтінде дене мүшелеріне қатысты дөрекі сөздер немесе нақты ғылыми терминдер жоқ, бірақ жыныс мүшелерін сипаттау үшін көптеген әдеби тәсілдер қолданылады. Мысалы, қын кейде "төменгі ауыз" деп аталады, бұл да психологиялық орын ауыстырудың мысалы. Питер Сабордың сындық басылымына библиография және түсіндірмелер енгізілген. "Фэнни Хилл" жинағында романның тарихи, әлеуметтік және экономикалық тақырыптарына арналған бірнеше мақала бар.
Memoirs of a Woman of Pleasure—popularly known as Fanny Hill—is an erotic novel by the English novelist John Cleland first published in London in 1748. Written while the author was in debtors' prison in London, it is considered "the first original English prose pornography, and the first pornography to use the form of the novel". It is one of the most prosecuted and banned books in history. The book exemplifies the use of euphemism. The text has no swearing or explicit scientific terms for body parts, but uses many literary devices to describe genitalia. For example, the vagina is sometimes referred to as "the nethermouth", which is also an example of psychological displacement. A critical edition by Peter Sabor includes a bibliography and explanatory notes. The collection Launching "Fanny Hill" contains several essays on the historical, social and economic themes underlying the novel.
Баспа тарихы
Роман екі бөлімде, 1748 жылғы 21 қарашада және 1749 жылғы ақпанда Фентон Гриффитс пен оның інісі Ральф «Г. Фентон» деген атпен жариялады. Романның кем дегенде жартылай 1740 жылы жазылғандығы туралы пікірлер бар, ол кезде Клеланд Бомбей қаласында Шығыс Үндістан компаниясының қызметкері болып жұмыс істеген. Бастапқыда романға үкімет тарапынан ешқандай реакция болған жоқ. Бірақ 1749 жылдың қарашасында, алғашқы бөлімі жарық көргеннен кейін бір жыл өткен соң, Клеланд пен Ральф Гриффитс «Патшаның поддандыларын бұзу» айыбымен тұтқындалды. Сотта Клеланд романнан бас тарды және ол ресми түрде қайтарылып алынды. Кітап танымал бола бастағанда, пираттық басылымдары пайда болды. Бір кезде Фаннидің кітабының соңына жақын, екі жас жігіт анальдық қатынас жасап жатқандағы көрініс, осы пираттық басылымдар үшін қосылған деп есептелген, бірақ бұл көрініс алғашқы басылымда да бар (б. xxiii). 19 ғасырда кітаптың көшірмелері Ұлыбританияда, АҚШ-та және басқа да елдерде жасырын түрде сатылды, бұл бірнеше маңызды саяси тұлғалар ұйымдастырған әдепсіздікке қарсы науқанның бір бөлігі болды. Уайсфелдке тағылған айып апелляциялық сотта күшін жойды және Нью-Йорктегі «Фанни Хиллге» қойылған тыйым алынды. Бірақ анасы штаттың «Әдепсіз әдебиетті бақылау комиссиясына» шағымданғаннан кейін жаңа басылым Массачусетс штатында да әдепсіздік үшін тыйым салынды. Массачусетс штатының жоғарғы соты «Фанни Хиллді» әдепсіз деп таныды, ал баспагердің тыйымға қарсы шағымы Жоғарғы сотқа жолданды. 1966 жылы АҚШ Жоғарғы соты «Меморы v. Массачусетс» ісі бойынша шешім шығарып, «Фанни Хилл» Рот стандартына сәйкес әдепсіз емес екенін мәлімдеді. Өнер тарихшысы Иоганн Йоахим Винкельманн бұл туындыны «нағыз Пиндар стилінде» жазылған «жіңішке сезімталдықтары мен асыл ойлары» үшін мақтап, хатында ұсынған.
The novel was published in two instalments, on 21 November 1748 and in February 1749, by Fenton Griffiths and his brother Ralph under the name "G. Fenton". There has been speculation that the novel was at least partly written by 1740, when Cleland was stationed in Bombay as an employee of the East India Company. Initially, there was no governmental reaction to the novel. However, in November 1749, a year after the first instalment was published, Cleland and Ralph Griffiths were arrested and charged with "corrupting the King's subjects". In court, Cleland renounced the novel and it was officially withdrawn. As the book became popular, pirate editions appeared. It was once believed that the scene near the end, in which Fanny reacts with disgust at the sight of two young men engaging in anal intercourse, was an interpolation made for these pirated editions, but the scene is present in the first edition (p. xxiii). In the 19th century, copies of the book were sold underground in the UK, the US and elsewhere. as part of an anti obscenity campaign orchestrated by several major political figures. Weisfeld's conviction was eventually overturned in state court and the New York ban of Fanny Hill lifted. The new edition was also banned for obscenity in Massachusetts, after a mother complained to the state's Obscene Literature Control Commission. The Massachusetts high court did rule Fanny Hill obscene and the publisher's challenge to the ban now went up to the Supreme Court. In a landmark decision in 1966, the United States Supreme Court ruled in Memoirs v. Massachusetts that Fanny Hill did not meet the Roth standard for obscenity. The art historian Johann Joachim Winckelmann recommended the work in a letter for "its delicate sensitivities and noble ideas" expressed in "an elevated Pindaric style".
Суреттер
Түпнұсқа шығармада суреттер болған жоқ, бірақ осы кітаптың көптеген басылымдарында суреттер кездеседі, көбінесе романның жыныстық мазмұны бейнеленген. Джон Кросби сияқты романды таратушылар "әртүрлі адамдарға әдепсіз және ұятты суреттері немесе гравюралары бар белгілі бір кітапты көрсеткені үшін [сату емес]” түрмеге қамалды. Питер Холмс сияқты роман сатушылар тұтқындалды және оларға "бір [аты] үшін айтылған, жарияланған және жеткізілген; белгілі бір әдепсіз, зұлым, қарапайым емес, жаман атқа ие және ұятты баспа, қағазға басылған, сол кезде айтылған, [2] жарияланған және Питер Холмс айтқан "Қызықты әйелдің естеліктері" атты кітапта жастардың бұзылуын және басқа да жақсы азаматтардың құлауын көрсету үшін" деген айып тағылды.
The original work was not illustrated, but many editions of this book have contained illustrations, often depicting the novel's sexual content. Distributors of the novel such as John Crosby were imprisoned for "exhibiting [not selling] to sundry persons a certain lewd and indecent book, containing very lewd and obscene pictures or engravings". Sellers of the novel such as Peter Holmes were imprisoned and charged that they "did utter, publish and deliver to one [name]; a certain lewd, wicked, scandalous, infamous and obscene print, on paper, was contained in a certain printed book then and there uttered, [2] published and delivered by him said Peter Holmes intitled "Memoirs of a Woman Of Pleasure" to manifest corruption and subversion of youth, and other good citizens "
Оқиғаның ешбір көрінісі суреттен босатылмаған. Бұл романның суреттері алғашқы гомосексуалды тәжірибеден бастап қамшылау көрінісіне дейін әртүрлі. Кітаптың басылымдарында жиі суреттер болғанымен, олардың көп бөлігі сапасыз болды. Бұған ерекшелік ретінде суретші Джордж Морланд жасаған және оның досы Джон Рафаэль Смит гравюралаған мезотиндер жиынтығы жатады.
None of the story's scenes have been exempt from illustration. Illustrations of this novel vary from the first homosexual experience to the flagellation scene. Although editions of the book have frequently featured illustrations, many have been of poor quality. An exception to this is the set of mezzotints, probably designed by the artist George Morland and engraved by his friend John Raphael Smith that accompanied one edition.
Сюжет
Роман Франсис "Фэнни" Хиллдің екі ұзын хатынан тұрады (олар түпнұсқа басылымның I және II томдары ретінде пайда болады), ол өзінің сүйікті күйеуі Чарльз және олардың балаларымен қанағаттанған өмір сүретін, орта жастағы бай ағылшын әйел, тек "Мадам" деп аталатын аты аталмаған танысына. Фанниді "Мадам" өзінің ерте өміріндегі "қасіретке толы кезеңдерін" баяндауға көндірді, ол мұны өзінің басқарушы қағидасы ретінде "жасыл шындықпен" жасайды. Бірінші хат Фаннидің Ланкаширдің бір ауылында кедей балалық шағы туралы қысқаша баяндаумен басталады. 14 жасында ол ата-анасынан ақуыздан айырылып, үй жұмысына іздеу үшін Лондонға келеді және жезөкшеханаға тартылған. Ол жағымды жас жұптың арасындағы жыныстық қатынасты көрді және екі жынысты жезөкше Фибимен лесбияндық кездесуге қатысты. Карлос деген клиент Фанниді қашып кетуіне итермелейді. Ол өзінің пәктігін Чарльзге жоғалтып, оның сүйіктісі болады. Чарльз алдау арқылы Оңтүстік теңіздерге жіберіледі, ал Фанни үмітсіздік пен кедейлікпен бай саудагердің әйеліне айналады. Қысқа уақыт тұрақтылықтан кейін ол мистер Х-дің өзінің қызметші қызымен жыныстық қатынаста болғанын көреді және қайырымдылық ретінде Уиллді (Мистер Х-дің жас қызметшісін) азғыруға барады. Ол Уиллмен жыныстық қатынаста болғанда, оны Мистер Х табады. Мистер Х тастап кеткеннен кейін Фанни миссис Коул басқаратын ләззат үйінде бай клиенттер үшін жезөкше болады. Бұл бірінші хаттың аяқталуын білдіреді. Екінші хат жыныстық қатынас туралы жазудың қажырлылығы мен лас тіл мен "жағымсыз метафоралар мен әсерлі айналасулар" арасында орта жолды жүргізудің қиындығы туралы ойланумен басталады. Содан кейін Фанни миссис Коулдың үйіндегі оқиғаларын баяндайды, оның ішінде қоғамдық оргия, бай адам Норбертке "қыздығын" сатудың күрделі ұйымдастырылған жалған сатылымы және бір ер адаммен садо-мазохистік сеанс. Бұл оқиғалар Фанниді тікелей қатырмайтын оқиғалармен араласқан; мысалы, үйдегі басқа үш қыз (Эмили, Луиза және Харриетт) өздерінің пәктігін жоғалтуды сипаттайды, ал нимфоман Луиза өте талантты, бірақ имбецил "жақсы мінезді Дикті" азғырады. Фанни екі үлкен ұлдың анальдық қатынасын да сипаттаған (кейінгі басылымдардан алынып тасталған). Ақырында Фанни жезөкшеліктен бас тартып, 60 жастағы бай және дүниенің дана адамының сүйіктісіне айналады (Фанни оны "рационалды ләззатшыл" деп сипаттады). Фаннидің өмірінің бұл кезеңі оның интеллектуалды дамуына әкеледі және сүйіктісі кенеттен суық тиіп қайтыс болғанда бай болады. Көп ұзамай ол кеме апатынан кейін Англияға кедей адам ретінде оралған Чарльзмен кездесуге мүмкіндік алады. Фанни Шарлға өз байлығын шартсыз ұсынады, бірақ ол оған үйленуді талап етеді. Романның қалыптасқан кейіпкерлеріне Чарльз, миссис Джонс (Фаннидің үй иесі), миссис Коул, Уилл, мистер Х және мистер Норберт жатады. Прозаға көптеген бағынысты сөйлемдермен бірге ұзақ сөйлемдер кіреді. Оның моральдық нормалары сол кездегі әдеттегідей, содомияны айыптайды, азғындықты жек көреді және тек өзара сүйіспеншілікке негізделген гетеросексуалдық одақтарды мақұлдайды.
The novel consists of two long letters (which appear as volumes I and II of the original edition) written by Frances 'Fanny' Hill, a rich Englishwoman in her middle age, who leads a life of contentment with her loving husband Charles and their children, to an unnamed acquaintance identified only as 'Madam.' Fanny has been prevailed upon by 'Madam' to recount the 'scandalous stages' of her earlier life, which she proceeds to do with 'stark naked truth' as her governing principle. The first letter begins with a short account of Fanny's impoverished childhood in a Lancashire village. At age 14, she loses her parents to smallpox, arrives in London to look for domestic work, and gets lured into a brothel. She sees a sexual encounter between an ugly older couple and another between a young attractive couple, and participates in a lesbian encounter with Phoebe, a bisexual prostitute. A customer, Charles, induces Fanny to escape. She loses her virginity to Charles and becomes his lover. Charles is sent away by deception to the South Seas, and Fanny is driven by desperation and poverty to become the kept woman of a rich merchant named Mr H—. After enjoying a brief period of stability, she sees Mr H— have a sexual encounter with her own maid, and goes on to seduce Will (the young footman of Mr H—) as an act of revenge. She is discovered by Mr H— as she is having a sexual encounter with Will. After being abandoned by Mr H—, Fanny becomes a prostitute for wealthy clients in a pleasure house run by Mrs Cole. This marks the end of the first letter. The second letter begins with a rumination on the tedium of writing about sex and the difficulty of driving a middle course between vulgar language and "mincing metaphors and affected circumlocutions". Fanny then describes her adventures in the house of Mrs Cole, which include a public orgy, an elaborately orchestrated bogus sale of her "virginity" to a rich dupe called Mr Norbert, and a sado masochistic session with a man involving mutual flagellation with birch rods. These are interspersed with narratives which do not involve Fanny directly; for instance, three other girls in the house (Emily, Louisa and Harriett) describe their own losses of virginity, and the nymphomaniac Louisa seduces the immensely endowed but imbecilic "good natured Dick". Fanny also describes anal intercourse between two older boys (removed from several later editions). Eventually Fanny retires from prostitution and becomes the lover of a rich and worldly wise man of 60 (described by Fanny as a "rational pleasurist"). This phase of Fanny's life brings about her intellectual development, and leaves her wealthy when her lover dies of a sudden cold. Soon after, she has a chance encounter with Charles, who has returned as a poor man to England after being shipwrecked. Fanny offers her fortune to Charles unconditionally, but he insists on marrying her. The novel's developed characters include Charles, Mrs Jones (Fanny's landlady), Mrs Cole, Will, Mr H— and Mr Norbert. The prose includes long sentences with many subordinate clauses. Its morality is conventional for the time, in that it denounces sodomy, frowns upon vice and approves of only heterosexual unions based upon mutual love.
Талдау
Джон Холландер сюжетті "опералық" деп сипаттап, "кітаптың тілі және оның басты кейіпкерінің мінезі – оның ең бағалы қасиеттері" деді. Әдеби сыншы Фелисити А. Нассбаум миссис Коулдың үйіңдегі қыздарды "махаббаттың шағын тобы" деп сипаттайды, олар өз әріптес жезөкшелерінің эротикалық жетістіктерін мақтап, ласкытап, құттықтайды. Әдебиет сыншысы Томас Холмстің сөзіне сәйкес, Фанни мен миссис Коул гомосексуалдық актіні былай түсінеді: "Бұл акт ер адамның әйелге қатысты билігін ғана емес, сонымен қатар олар табиғат заңы деп санайтын жыныстық қатынас пен ұрпақ тудыру рөлін де құлатып жібереді".
The plot was described as 'operatic' by John Hollander, who said that "the book's language and its protagonist's character are its greatest virtues". Literary critic Felicity A. Nussbaum describes the girls in Mrs Cole's brothel as a little troop of love' who provide compliments, caresses, and congratulation to their fellow whores' erotic achievements". According to literary critic Thomas Holmes, Fanny and Mrs Cole see the homosexual act thusly: "the act subverts not only the hierarchy of the male over the female, but also what they consider nature's law regarding the role of intercourse and procreation".
Метонимия
Көптеген ғалымдар Фанни есімі әйелдің жыныс мүшесін, ал Хилл – Монс Пубис, яғни ұршық аймағын білдіреді деген пікірде. Дегенмен, бұл түсіндірмеге нақты дәлелдер жоқ: "Фанни" сөзі әйел жыныс мүшесін білдіру үшін алғаш рет 1830 жылдары қолданылған, ал 18 ғасырдағы ешбір сөздікте "Фанни" осылай түсіндірілмейді.
There are numerous scholars who claim that Fanny in her name refers to a woman's vulva, or that Hill refers to the mons pubis, mound of Venus. However, this interpretation lacks corroborating evidence: the term "fanny" is first known to have been used to mean female genitalia in the 1830s, and no 18th century dictionary defines "fanny" in this way.
Мүгедектік
Кейін мәтінде Фанни Луизамен бірге болғанда, олар "Жақсы мінезді Дик" деп аталған, қандай да бір психикалық мүгедектігі/кемістігі бар жігітке кездеседі. Луиза оны әкеліп алады, себебі Диктің денсаулығы нашар психикалық жағдайынан басым. Бұл эпизод мәтінде зорлау мәселесін (Дик пен Луиза үшін) және қарсылықтың ләззатқа ауысуы арқылы зорлау мүмкіндігінің қалай жойылғанын көтеріп, осыған алып келеді.
Later in the text when Fanny is with Louisa, they come across a boy nicknamed "Good natured Dick" who is described as having some mental disability/handicap. Louisa brings the boy in anyway, as Dick's functioning physical state supersedes his poor mental one. This scene also leads into an issue within the text of rape (for both Dick and Louisa) and how the possible label of rape is removed by resistance transitioning into pleasure.
Фанни Хилл - білім романы
Дэвид МакКракен деген бір ғалым Фанни Хиллді өзін-өзі жетілдіру романы (bildungsroman) ретінде қарастырады. Оның жыныстық дамуы үш өмірлік кезеңді қамтиды: тазалық, тәжірибе жасау және өмірлік тәжірибе. МакКракен Фаннидің фаллосты сипаттағанда қолданатын сөздердің осы кезеңдерде қалай өзгеретініне ерекше назар аударады. Фанни фаллосты қорқыныш пен қуаныш сыйлайтын нысан ретінде көреді. МакКракен оның фаллосқа деген көзқарасының өзгеруін Берктің «ұлығу және әдемі» теориясымен байланыстырады.
One scholar, David McCracken, writes about Fanny Hill as a bildungsroman. Her sexual development contains three life stages: innocence, experimentation, and experience. McCracken specifically addresses how Fanny's word selections on describing the phallus change throughout the stages. Fanny sees the phallus as both an object of terror and of delight. McCracken relates her changing view of the phallus to Burke's theory of the sublime and beautiful.
Ұят
Патриция Спакс Фаннидің бұрын ауылдық ортада нақты өмір тәжірибесі деп түсінетін нәрседен қалай айырылғанын және оны тәрбиелеуге тырысқан әйелдердің күш-жігерін қалай қуана қарсы алғанын талқылайды. Фанни жаңа өміріне өте тез икемделгендіктен, ол зина жасаған өмірі үшін сезінген ұят пен өкінішін тереңінен ойлауға уақыт таппайды, оның орнына ерлер мен әйелдермен жыныстық қатынас құрудан алатын ләззатқа бөленеді. Бұл сезімдер жойылған немесе ұмытылған болса да, ол өзінің өткені туралы ойлана береді: "Мен енді барға иілгенімде, өзімді басымнан асығып ағып бара жатқан өзенге тастап, ұят немесе ой-толғаныстың бәрін жоюды ойладым". Өзінің өміріндегі өзгерістер туралы ойлануға уақыты жетпегендіктен, ол ойларын жыныстық ләззатпен жабады, бірақ бұл оның эмоцияларын толығымен ұмытуға көмектеспейді.
Patricia Spacks discusses how Fanny has been previously deprived by her rural environment of what she can understand as real experience, and how she welcomes the whores' efforts to educate her. Since Fanny is so quickly catapulted into her new life, she has had little time to reflect on the shame and regret that she feels for leading a life of adultery, and replaces this shame with the pleasure of sexual encounters with men and women. Even though these feelings may have been replaced or forgotten, she still reflects on her past: " and since I was now bent over the bar, I thought by plunging over head and ears into the stream I was hurried away by, to drown all sense of shame or reflection". Having little time to think about how she feels about her transition, she masks her thoughts with sexual pleasure, yet this is not a total fix to forget her emotions.
Баяндаушы дауысы
Андреа Хаслангер өзінің диссертациясында 18 ғасырдағы бірінші тұлға баяндауының қолданылуы "жеке тұлғаны бекітудің орнына, оны күлдіретінін" көрсетеді. Ол, Дэниел Дефоның "Роксана", Фанни Бернидің "Эвелина", Мэри Шеллинің "Франкенштейн" және әсіресе "Фанни Хилл" сияқты классикалық хат романдарында осы мәселені қарастырады. Хаслангер былай деп мәлімдейді: "Порнографиялық баяндаудың парадоксы – ол бірінші тұлғаның белгілі бір аспектілерін (жеке бұлшықеттерді сипаттау) жұмылдырса, басқаларын (келіспеушілік немесе қарсылық таныту) жояды" (19). Осыған байланысты, ол "мен" сананы, денени, әлде олардың екеуін де білдіре ме?" деген сұрақ көтереді (34).
Andrea Haslanger argues in her dissertation how the use of first person narrative in the 18th century "undermines, rather than secures, the individual" in classic epistolary novels like Roxana by Daniel Defoe, Evelina by Fanny Burney, Frankenstein by Mary Shelley and specifically Fanny Hill. Haslanger claims that "the paradox of pornographic narration is that it mobilizes certain aspects of the first person (the description of intimate details) while eradicating others (the expression of disagreement or resistance)" (19). With this in mind, she raises the question of "whether 'I' denotes consciousness or body or both" (34).
Фанни Хилл дәстүрлі мінез-құлық романымен
18 ғасырдағы Англияда жыныстық қатынас тыйым салынған нәрсе ретінде қарастырылғандықтан, Фанни Хилл сол заманғы басқа туындылармен салыстырғанда қалыптан мүлдем шығып кетті. Жыныстық қатынас тақырыбына арналған көптеген кітаптар мінез-құлық романдары түрінде жазылған: әйелдерге дұрыс мінез-құлықты үйретуге және өмірлерін мүмкіндігінше ізгілікпен өткізуге бағытталған кітаптар. Бұл романдар әйелдерді жыныстық бұзықтан аулақ болуға шақырып, егер олар ізгілікті сақтаса, соңында оларға сыйлық берілетінін айтқан. Мысалы, Сэмюэл Ричардсонның "Памела; немесе, ізгілікке сыйлық" романында Памела кейіпкері жыныстық құштарлыққа қарсы тұрып, өзінің ізгілігін сақтап, соңында өркендеген өмірмен марапатталады. Дегенмен, Фанни Хилл сол заманғы алғашқы туынды болып, жыныстық бұзықшылықты ұятты емес, ләззат әрекеті ретінде қарастырды. Бұл Фанни кейіпкерінің қоғамдық нормалар бойынша жаман деп саналатын іс-әрекеттерге қатысып, бірақ одан кейін ешқандай жаза алмауынан көрінеді. Шын мәнінде, Фанни Чарльзді қайта тауып, оған үйленіп, байлықпен өмір сүре отырып, өзінің бақытты соңына жете алады. Бұл Памела сияқты туындымен қарама-қайшы келеді, онда ізгілікті сақтау үшін жыныстық қатынастан аулақ болу қажет. Ал Фанни Хиллде әдетте жаман деп саналатын іс-әрекеттерге көбінесе ешқандай салдар келмейтін немесе аздаған салдармен жүзеге асырылуы мүмкін.
With sexual acts being viewed as taboo within 18th century England, Fanny Hill strayed far away from the norm in comparison to other works of its time. A large portion of books that focused on the idea of sex were written in the form of conduct novels: books that would focus on teaching women the proper ways to behave and live their lives in as virtuous a manner as possible. These novels encouraged women to stay away from sexual deviance, for if they were to remain virtuous then they would ultimately be rewarded. One example of this is Samuel Richardson's conduct novel Pamela; or, Virtue Rewarded, in which the character of Pamela is able to resist sexual temptation, thus maintaining her virtue and being rewarded in the end with a prosperous life. However, Fanny Hill was widely considered to be the first work of its time to focus on the idea of sexual deviance being an act of pleasure, rather than something that was simply shameful. This can be seen through Fanny's character partaking in acts that would normally be viewed as deplorable by society's standards, but then is never punished for them. In fact, Fanny is ultimately able to achieve her own happy ending when she is able to find Charles again, marrying him and living in a life of wealth. This can be viewed in sharp contrast to a work like Pamela, where sexual acts are avoided for the sake of maintaining virtue. Meanwhile, within Fanny Hill, normally deplorable acts can be conducted with little to no consequence.
Комикстердің адаптациялары
Эрих фон Гёта де ла Розье романды комикске бейімдеді.
Erich von Götha de la Rosière adapted the novel into a comic book version.